Νίκος Γιαννόπουλος

“Ηρθα εδώ στο πλαίσιο ενός επαγγελματικού ταξιδιού και θα παραμείνω για τρεις μήνες. Ηθελα πολύ να κάνω κάτι αλλά δεν μπορούσα να ξέρω πόσοι και ποιοι Ελληνες βρίσκονται εδώ. Ανέβασα ένα Instagram story και ζητούσα την βοηθεια από όσους Έλληνες με ακολουθούν να μου στείλουν Έλληνες που ίσως γνωρίζουν στην Κορέα” υπογραμμίζει στο Libre, η νικήτρια του τελευταίου Greece’s next top model”.

“Mε βοήθησαν πολύ και πολλοί” συνεχίζει η 21χρονη Αλεξία. “Eπικοινώνησα και μέσω προσωπικών μηνυμάτων, χρησιμοποίησα και μία τοπική εφαρμογή που είναι πολύ δημοφιλής εδώ και όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Να φανταστείς η οργάνωση άρχισε δύο μόλις ημέρς πριν αλλά τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την βοήθεια των μόνιμων κατοίκων εδώ που ήταν πολύ δεκτικοί και πρόθυμοι”.

“Μαζευτήκαμε περίπου 20 άτομα. Ελληνες που διαμένουν εδώ μόνιμα, που βρίσκονται για μικρό χρονικό διάστημα για επαγγελματικό λόγο όπως εδώ και άλλοι που έκαναν τουρισμό. Δεν το περίμενα! Στην αρχή νόμιζα ότι θα ήμασταν τρεις-τέσσερις αλλά τελικά ήρθαν πολύ παραπάνω” αφηγείται η Αλεξία με εμφανή ικανοποίηση στη φωνή της.

Γιατί όμως μία Ελληνίδα που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά νιώθει την ανάγκη να κινήσει γη και ουρανό έτσι ώστε να γίνει αυτή η κινητοποίηση; Ιδού η απάντηση: “Παρακολουθώ συνέχεια το ζήτημα. Από την αρχή. Με πλήγωσε ότι έγινε και εξακολουθεί να με πληγώνει. Κάθε φορά που βλέπω ένα σχετικό video ή ακούω ένα τραγούδι, δακρύζω. Ξανά και ξανά. Πόσες φορές είχα χρησιμοποιήσει αυτό το δρομολόγιο για να κατέβω στην Αθήνα (σσ η Αλεξία μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη).

Δείτε το χαρακτηριστικό video από την κινητοποίηση της Σεούλ  

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Aléksia Trajko 🇬🇷🇦🇱 (@alexia_traiko)

Είναι αυτό το αόρατο νήμα που μας συνδέει όλους μ’ αυτήν την υπόθεση, αυτή η ταύτιση. Συνεχίζει την αφήγησή σας η Αλεξία: “Ολο αυτό το πράγμα, αυτή η προσμονή, γιγαντωνόταν τις τελευταίες ημέρες, μπορούσες να το δεις παντού. Προβλέπαμε όλοι ότι θα υπήρχε πολύ μεγάλη συμμετοχή, κάτι που με συγκίνησε βαθιά”.

Δίνει και το λόγο της έντονης φόρτισης: “Πρώτη φορά στη γενιά μου, στις δικές μου ημέρες, ενωθήκαμε όλοι για κάτι. Μία γροθιά γίναμε. Ενιωσε λοιπόν και εγώ την ανάγκη να συμμετάσχω. Και αφού δεν μπορούσα να είμαι παρούσα στην Ελλάδα, ε, επέλεξα έναν τρόπο διαφορετικό σ’ έναν τόπο ξένο αλλά με ανθρώπους, συμπατριώτες μας, πολύ θερμούς”.

“Ξέρεις κάτι; Οταν λείπω από την Ελλάδα μου λείπουν πολύ όλοι. Οι φίλοι, η οικογένεια. Φαντάσου πως νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι που έχασαν τους αγαπημένους τους για πάντα. Φίλοι μας πήγαιναν στο ίδιο σχολείο με κάποια από αυτά τα παιδιά, νιώθω σαν να γνωριζόμασταν” τονίζει χαρακτηριστικά.

Για την Αλεξία ο θυμός δεν ήταν το συναίσθημα που κινητοποίησε περισσότερο “όσο η επιθυμία μας να τιμήσουμε τη μνήμη αυτών των παιδιών δύο χρόνια μετά το τρομερό δυστύχημα. Να φωνάξουμε επίσης ότι όλοι πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί. Να τιμήσουμε τέλος αυτούς τους ανθρώπους στις οικογένειες των θυμάτων που ξυπνούν κάθε μέρα με το βάρος αυτής της τεράστιας απώλειας.Αυτά ήταν τα κύρια κίνητρά μας”.

Κάπως έτσι γράφτηκε ιστορία. Και στην Νότια Κορέα στις οποίες για να ταξιδέψει κανείς χρειάζεται να περάσει σχεδόν μισή μέρα μέσα στο αεροπλάνο. Αλλά η Παρασκευή που πέρασε δεν ήταν μία οποιοδήποτε ημέρα. Ηταν η μέρα της ζωής μας για πολλούς και διάφορους λόγους. Οι Ελληνες της Σεούλ δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση.