Οι τέσσερις ηθοποιοί είναι οι πρώτοι παρουσιαστές που ανακοινώθηκαν για την τελετή της 15ης Μαρτίου, στην οποία οικοδεσπότης για δεύτερη φορά θα είναι ο Κόναν Ο’Μπράιεν, ενώ θα μεταδοθεί ζωντανά από το δίκτυο ABC. Στην περσινή διοργάνωση, οι Μάντισον, Κάλκιν και Σαλντάνια κέρδισαν το πρώτο τους Όσκαρ, ενώ για τον Μπρόντι ήταν το δεύτερο αγαλματίδιο Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «The Brutalist».

Σύμφωνα με το ΑP, το «Sinners» του Ράιαν Κούγκλερ, ηγείται της φετινής κούρσας, έχοντας γράψει ιστορία με 16 υποψηφιότητες. Οι φετινές υποψήφιες για το Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου είναι η Τζέσι Μπάκλεϊ για το «Hamnet», η Ρόουζ Μπερν για το «If I Had Legs I’d Kick You», η Ρενάτε Ράινσβε για το «Sentimental Value», η Έμα Στόουν για το «Bugonia» και η Κέιτ Χάντσον για το «Song Sung Blue».

Οι υποψήφιοι για το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου είναι ο Τίμοθι Σαλαμέ για το «Marty Supreme», ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο για το «One Battle After Another», ο Ιθαν Χοκ για το «Blue Moon», ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν για το «Sinners» και ο Βάγκνερ Μόουρα για το «The Secret Agent».

Στις κατηγορίες των Β’ Ρόλων, υποψήφιοι για την ανδρική ερμηνεία είναι ο Τζέικομπ Έλορντι για το «Frankenstein», οι Σον Πεν και Μπενίτσιο ντελ Τόρο για το «One Battle After Another», ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ για το «Sentimental Value» και ο Ντελρόι Λίντο για το «Sinners». Οι υποψήφιες για το Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου είναι οι Ελ Φάνινγκ και Ίνγκα Ίμπσντοτερ Λιλέας για το «Sentimental Value», η Εϊμι Μάντιγκαν για το «Weapons», η Γουάνμι Μοσάκου για το «Sinners» και η Τεγιάνα Τέιλορ για το «One Battle After Another». Η τελική ψηφοφορία των Όσκαρ θα πραγματοποιηθεί από τις 26 Φεβρουαρίου έως τις 5 Μαρτίου.

Το Ολυμπιακό Φως θα φέρει στο Παναθηναϊκό Στάδιο, η πρωταθλήτρια του βάδην Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, ενώ τελευταίος Λαμπαδηδρόμος στο Καλλιμάρμαρο θα είναι o αρχηγός της Εθνικής ομάδας πόλο Γιάννης Φουντούλης, μαζί με τους συμπαίκτες του, που κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.

Στο τέλος ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής Σπύρος Καπράλος θα παραδώσει το Ολυμπιακό Φως στον Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής «PARIS 2024» Tony Estanguet, για να συνεχίσει το ταξίδι του για το Παρίσι.

Η Ολυμπιακή Φλόγα θα παραδοθεί σήμερα στους Γάλλους διοργανωτές, θα διανυκτερεύσει στη γαλλική πρεσβεία και αύριο (27/4) θα «επιβιβασθεί» στο τρικάταρτο «Belem», με προορισμό το λιμάνι της Μασσαλίας, όπου αναμένεται στις 8 Μαίου.

Ο Εμερίκ Γκιμπε, κυβερνήτης του «Belem», ενός ιστιοφόρου με 127 χρόνια ιστορίας, μιλώντας χθες (25/4) σε εκδήλωση στο γαλλικό ινστιτούτο, αναφέρθηκε στη διαδρομή, τον χώρο που θα βρίσκεται η Ολυμπιακή Φλόγα στο ιστιοφόρο, μίλησε για εκείνους που θα τη φυλάνε όλο το εικοσιτετράωρο, την υποδοχή που αναμένεται στο λιμάνι της Μασσαλίας, στον πρώτο λαμπαδηδρόμο εκεί αλλά φυσικά και στην μακρά ιστορία ιστιοφόρου.

Πρόκειται για την πρώτη κηδεία δημοσία δαπάνη ύστερα από εκείνη του Ουίνστον Τσόρτσιλ το 1965.

Μεταξύ των διακεκριμένων καλεσμένων στη βρετανική πρωτεύουσα ξεχωρίζουν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ. Παρόντες θα είναι επίσης ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο πρόεδρος της Βραζιλίας Ζαΐχ Μπολσονάρου, ο αυτοκράτορας Ναρουχίτο της Ιαπωνίας (στο πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό από την ανάρρησή του στον θρόνο, το 2019).

Προσκεκλημένοι είναι επίσης εστεμμένοι, όπως ο πρίγκιπας Αλβέρτος του Μονακό, ο βασιλιάς Φελίπε της Ισπανίας και ο πατέρας του, ο Χουάν Κάρλος – ο οποίος παραιτήθηκε το 2014 και ζει εξόριστος στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Την Ελλάδα θα εκπροσωπήσει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Το πρόγραμμα της κηδείας της βασίλισσας Ελισάβετ

Στις 8:30 το πρωί ολοκληρώνεται το λαϊκό προσκύνημα που ξεκίνησε την Τετάρτη το βράδυ

10:00 – Ανοίγουν οι πόρτες του Αβαείου του Γουεστμίνστερ για τους ηγέτες κρατών και τους υπόλοιπους προσκεκλημένους

12:35 – Το φέρετρο θα μεταφερθεί στην έξοδο του Βρετανικού Κοινοβουλίου για να τοποθετηθεί πάνω στον κιλλίβαντα. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο θα το συνοδεύουν 142 μέλη του Βασιλικού Ναυτικού

12:44 – Θα ξεκινήσει η πομπή από το Βρετανικό Κοινοβούλιο προς το αβαείο του Γουεστμίνστερ

12:52 – Η πομπή θα φτάσει στο Αβαείου του Γουεστμίνστερ

13:00 – Ξεκινάει η λεγόμενη πολιτική λειτουργία παρουσία 2000 καλεσμένων. Μεταξύ αυτών αρχηγοί κρατών και βασιλείς από όλο το κόσμο

14:00 – Ολοκληρώνεται το τελετουργικό στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ και το φέρετρο τοποθετείται ξανά στο κιλλίβαντα. Θα τηρηθεί δύο λεπτών σιγή σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο

14:15 – Ξεκινάει νέα πομπή με προορισμό την αψίδα του Ουέλινγκτον. (Βρίσκεται δίπλα στο Hyde Park και πίσω από το παλάτι του Μπάκιγχαμ). Η πομπή θα περάσει μπροστά από το παλάτι και θα κάνει μια στάση

15:00 – Η πομπή φτάνει στην αψίδα. Το φέρετρο μπαίνει στη νεκροφόρα με προορισμό το Ουίνδσορ . ( Οδικό ταξίδι διάρκειας 2 ωρών. Πλήθος κόσμου αναμένεται να βρίσκεται δεξιά και αριστερά του δρόμου)

17:06 – Η νεκροφόρα φτάνει σε καθορισμένο σημείο. Σχηματίζεται ξανά πομπή

17: 10 – Η πομπή για το κάστρο του Ουίνδσορ ξεκινά

17:40 – Ο Βασιλιάς Κάρολος και άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας μπαίνουν στη πομπή

17:53 – Η πομπή φτάνει στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου μέσα στο κάστρο του Ουίνδσορ και το φέρετρο τοποθετείται σε βάθρο

16:00 – Ξεκινά η νεκρώσιμη ακολουθία. Δεν έχει διευκρινιστεί η διάρκεια της. Μόλις ολοκληρωθεί, το βάθρο θα υποχωρήσει στη βασιλική κρύπτη. ( Οπως έγινε και στην κηδεία του Φιλίππου). Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας θα αποχωρήσουν όπως και οι κάμερες

21:30 – Θα γίνει ο ενταφιασμός χωρίς κάμερες. Αυστηρά ιδιωτικά. Μαζί με το φέρετρο του Φίλιππου που περιμένει στην Κρύπτη

Η σημερινή μουσική υπόκρουση της κηδείας, περιλαμβάνει κομμάτια υψηλού συμβολισμού, συνδεδεμένα φυσικά με την Ελισάβετ, αλλά και το Αβαείο του Γουεστμίνστερ.

Παραθέτουμε μερικά:

• Fantasia of four parts Orlando Gibbons (1583–1625)
• Organist of Westminster Abbey 1623–25
• Romanza (Symphony no 5 in D) Ralph Vaughan Williams (1872–1958)
• arranged by Robert Quinney (b 1976)
• Reliqui domum meum Peter Maxwell Davies (1934–2016)
• Meditation on ‘Brother James’s Air’ Harold Darke (1888–1976)
• Prelude on ‘Ecce jam noctis’ Op 157 no 3 Healey Willan (1880–1968)
• Psalm Prelude Set 1 no 2 Herbert Howells (1892–1983)
• In the Country Op 194 no 2 Charles Villiers Stanford (1852–1924)
• Fantasy on ‘O Paradise’ Malcolm Williamson (1931–2003)
• Elegy Op 58 Edward Elgar (1857–1934)
• arranged by Matthew Jorysz (b 1992)

Πιο συγκεκριμένα, πίσω από το άγαλμα Βενιζέλου, δύο Κυριακές, μια τον Ιούλιο και μια τον Αύγουστο, στήθηκαν η υπαίθρια «εκκλησία» με καρέκλες και μια μεγάλη οθόνη στην οποία παρουσιάζονταν βίντεο από άλλες τελετές. Αρκετά άτομα, συμμετείχαν στο τελετουργικό. Η εκδήλωση και τα όσα διαδραματίζονταν κατά τους εξορκισμούς παρουσιάζονταν στη μεγάλη οθόνη που είχε τοποθετηθεί. «Get out, get out» ακουγόταν να φωνάζει ένας εκ των διοργανωτών, μπροστά από μια γυναίκα κατά τη διάρκεια της τελετής.

Η δικηγόρος Εβίτα Βαρελά, υπεύθυνος των εκδηλώσεων Scoan, Δημήτρης Παναπακίδης, και ο αντιδήμαρχος Οικονομικών Θεσσαλονίκης, Μιχάλης Κούπκας, μίλησαν στο «Κοινωνία Ώρα ΜEGA» για τα σόου εξορκισμών που έχει στήσει στην πλατεία Αριστοτέλους η αυτοαποκαλούμενη «Εκκλησία των Εθνών».

Ο Δημήτρης Παναπακίδης, υπέυθυνος των εκδηλώσεων Scoan, υποστήριξε ότι αυτό που έγινε είναι κάτι πολύ ευχάριστο και ο κόσμος το χαιρέτησε με μεγάλο ενθουσιασμό, ιδίως οι νέοι, ενώ πρόσθεσε  ότι: «Ο πάτερ αποφάσισε να οργανώσει τους καλοκαιρινούς μήνες αυτές τις εκδηλώσεις στην πόλη μας. Είναι σημαντικό να σας εξηγήσω ότι ο εξορκισμός συμβαίνει ανέκαθεν και στην σύγχρονη εποχή».

Σχετικά με το γιατί οι εκδηλώσεις αυτές έγιναν σε δημόσιο χώρο και στην πλατεία Αριστεοτέλους ο υπεύθυνος των εκδηλώσεων εξήγησε ότι ο πάτερ αποφάσισε δεδομένου «του ευχάριστου κλίματος» να το κάνει σε δημόσιο χώρο και να μεταφέρει το μήνυμα του Χριστού.

Από τη μεριά του, ο Μιχάλης Κούπκας, αντιδήμαρχος Οικονομικών Θεσσαλονίκης, ανέφερε για το περιστατικό των εξορκισμών: «Το περιστατικό έγινε παράνομα, χωρίς καμία άδεια από τον δήμο Θεσσαλονίκης, καθώς δεν υπήρξε αδειοδότηση ούτε για τον χώρο ούτε για την τοποθέτηση καθισμάτων ούτε για την χρήση ρεύματος» και ο κος Κούπκας απευθύνθηκε στον υπεύθυνο εκδηλώσεων πού βρήκε το ρεύμα για την εκδήλωση που οργάνωσαν. Ο υπεύθυνος εκδηλώσεων εξήγησε πως το ρεύμα που χρησιμοποιήθηκε, προερχόταν από γεννήτρια που προμηθεύτηκε ο ίδιος ο πάτερ.

Ο Μιχάλης Κούπκας υποστήριξε ότι ενημεώθηκαν για την διεξαγωγή της εκδήλωσης, αφού είχε συμβεί και εξήγησε ότι οι δημόσιοι χώροι δεν πρόκειται να καταστούν χώροι λατρείας.

Τέλος, η κυρία Βαρελά, δικηγόρος ανέφερε ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδας δεν επιτρέπεται λατρεία κάποια άγνωστης θρησκείας, η οποία προσβάλλει την δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη.

Ακουλούθησαν οι επικήδειες ομιλίες της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου και του γγ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα.

Λίγο πριν τις 3 έφτασε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, κρατώντας ένα λευκό τριαντάφυλλο. Ακόμη, στο ναό βρίσκονται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά, ο γγ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη, ο υφυπουργός Σύγχρονου Πολιτισμού, Νικόλας Γιατρομανωλάκης, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Τάκης Θεοδωρικάκος, οι βουλευτές του ΚΚΕ, ο Θανάσης Παφίλης, ο Γιάννης Γκιόκας, η Αλέκα Παπαρήγα και το μέλος της ΠΓ του ΚΚΕ, Νικος Σοφιανός, η Μαρία Φαραντούρη, ο Βασίλης Βασιλικός, ο Γιώργος και η Άννα Νταλάρα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, ο Αλέκος Φλαμπουράρης, ο Αλέξης Χαρίτσης, η Όλγα Γεροβασίλη,η Σοφία Σακοράφα, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Γιώργος Λιάνης, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Κώστας Μπακογιάννης, η Μαριάνα Βαρδινογιάννη και πρέσβεις ξένων χωρών, ενώ δίπλα στο φέρετρο βρίσκεται η οικογένεια του Μίκη Θεοδωράκη.

Ιδιαίτερη στιγμή η άφιξη στη Μητρόπολη του δημοφιλούς Τούρκου συνθέτη Ζουλφί Λιβανελί και φίλου του Μίκη Θεοδωράκη μαζί με τη Φινλανδή ερμηνεύτρια Άρια Σαγιονμά.

Παρά τη βροχή, ο κόσμος δεν σταματά να τραγουδά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και να στέκεται με συγκίνηση έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών.

ΠτΔ: Αποχαιρετούμε όλοι μαζί σήμερα τον Έλληνα και Οικουμενικό, Πατριώτη και Διεθνή, Μίκη Θεοδωράκη, σύμβολο και παράδειγμα μαζί

«Όλοι μαζί, όλες οι ηλικίες κι όλες οι γενιές αποχαιρετάμε σήμερα, τον Έλληνα και Οικουμενικό, Πατριώτη και Διεθνή, Μίκη Θεοδωράκη, σύμβολο και παράδειγμα μαζί» τόνισε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου στον επικήδειο που εκφώνησε στην τελετή αποχαιρετισμού του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη.  

Η κυρία Σακελλαροπούλου, με σεβασμό και συγκίνηση, αποχαιρέτησε τον Μίκη Θεοδωράκη, εκ μέρους όλων των Ελλήνων, σημειώνοντας ότι «Θα είναι πάντα εδώ, ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη μνήμη όλων μας».

Όπως ανέφερε, ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε «Άνθρωπος της πράξης και ταυτόχρονα ρομαντικά υπερβατικός, κατάφερε, ως το τέλος της ζωής του, να ηλεκτρίζει με την παρουσία του το συναίσθημα όλων μας, αποτελώντας έναν παιδαγωγό του Έθνους, που με την πολιτισμική και κοινωνική του παρέμβαση άλλαξε την Ελλάδα και τον καθένα μας, με τρόπο πιο έμμεσο αλλά και πιο βαθύ απ’ όσο μπορούμε να διαγνώσουμε σήμερα».

Ταυτόχρονα, η Πρόεδρος έκανε λόγο για έναν μαχητικό, χειμαρρώδη, ακατάβλητο Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος διέρρηξε τα όρια της εθνικής μας μοναξιάς, της ηττοπάθειας, της αποθάρρυνσης, και συνταιριάζοντας το εθνικό με το πανανθρώπινο, έδειξε έναν δρόμο για τη σφυρηλάτηση της νεοελληνικής μας ταυτότητας. «Μας έδωσε τον ανεκτίμητο μίτο της μουσικής του για να τον ξετυλίξουμε, να βγούμε στο ξέφωτο της δημοκρατίας και να μετατρέψουμε το σάλπισμά του σε πράξη και Πολιτεία, λογοδοτώντας στην ιστορία μας» συμπλήρωσε.

Αναφερόμενη στο ιδιαίτερο μουσικό σύμπαν, που δημιούργησε ο Θεοδωράκης, μέσα από τον πλούσιο συγκερασμό δημοτικής παράδοσης και βυζαντινού μέλους, λαϊκού τραγουδιού και σύγχρονων αρμονικών κατακτήσεων, υπενθύμισε ότι «Έδωσε ρωμαλέα αγωνιστικότητα στο ελληνικό τραγούδι, δραματική διάσταση στις επικές του συνθέσεις, λυρική ομορφιά και υπόρρητη μελαγχολία στις μπαλάντες του».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε σύμβολο της υπεύθυνης ατομικής στάσης απέναντι στα σκληρά αιτήματα της Ιστορίας, καθώς και παράδειγμα θάρρους στην έκφραση γνώμης και τόλμης στη διατράνωση των πιστεύω του, αφού αψήφησε διώξεις, συλλήψεις, εκτοπισμούς, διαψεύσεις και πικρίες. «Τόσο η δημιουργία όσο και η πολιτική του στάση καθορίστηκαν πάντοτε από την πεποίθηση ότι ποιητική ύλη και ποιοτική αλήθεια μπορεί να βρει ο καλλιτέχνης στους κόλπους του λαού· και ότι χωρίς την πίστη στον λαό του κανείς δημιουργός δεν μπορεί να ανοίξει τα φτερά του στον κόσμο» τόνισε η Πρόεδρος.

Υπενθύμισε, επίσης, ότι «ο Μίκης Θεοδωράκης δηλώνοντας παρών σε κάθε καμπή της εθνικής μας περιπέτειας, πάντα μεταβολίζοντας την ιστορική στιγμή μέσα από τα χαρακτηριστικά της ξεχωριστής, έντονης προσωπικότητάς του, σφράγισε ανεξίτηλα την ελληνική ζωή» και σημείωσε ότι «Κι αν έγινε, και θα παραμείνει εσαεί, κραταιό πολιτισμικό σύμβολο είναι γιατί στο πρόσωπο και στη δημιουργία του συναιρέθηκαν μερικά από τα πιο ενθουσιώδη, οιστρήλατα, οραματικά στοιχεία της νεοελληνικής ιδιοπροσωπίας».

Ακολουθεί ο επικήδειος που εκφώνησε η Προέδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου στην τελετή αποχαιρετισμού του Μίκη Θεοδωράκη:

«Σήμερα αποχαιρετάμε τον Μίκη Θεοδωράκη, όλοι μαζί, όλες οι ηλικίες κι όλες οι γενιές. Και αυτές που μοιράστηκαν μαζί του βιωμένες εμπειρίες, και αυτές που εισέπραξαν τα τραγούδια του σαν ένα κάλεσμα για την υπέρβαση του ατομικού και τη συνάντηση με τους άλλους· σαν ένα κώδικα που υπερέβαινε τις συγκυρίες, σηματοδοτώντας την αντίσταση, την ελπίδα, τη συντροφικότητα, τη συλλογική διεκδίκηση· σαν ένα μήνυμα ελευθερίας. Και μαζί με τους μεγαλύτερους, τον αποχαιρετούν και οι νεότερες γενιές, τα παιδιά και οι έφηβοι. Γιατί και οι νέοι μας συγκινούνται όταν τραγουδούν το «Ένα το χελιδόνι» στα σχολειά τους, παρασυρμένοι από τον εγερτήριο άνεμο που διαπερνά τους στίχους και τη μουσική. Εκείνο τον σχεδόν μεταφυσικό άνεμο-ζωοδότη μιας εποχής οδύνης αλλά και ανάτασης, αγώνων και μεγάλων οραμάτων.

Τον αποχαιρετούν οι άνθρωποι, αλλά και οι τόποι. Οι τόποι που τους έζησε σαν δωρεά, τόποι μυρωμένοι των παιδικών του χρόνων, η Χίος, η Μυτιλήνη, τα Γιάννενα, το Αργοστόλι, ο Πύργος, η Πάτρα, η Τρίπολη, όπου και έδωσε την πρώτη του συναυλία σε ηλικία 17 ετών με το έργο του «Κασσιανή»· οι τόποι της νιότης του – η Αθήνα, τα Χανιά, η Αλεξανδρούπολη – και της διεθνούς του αναγνώρισης: από το Παρίσι ως τη Μόσχα, από το Τελ Αβίβ ως τη Στοκχόλμη, από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη ως την Αβάνα. Αλλά και οι τόποι της εξορίας, η Ικαρία, η Μακρόνησος, η Ζάτουνα της Αρκαδίας, ο Ωρωπός, τους οποίους ο συνθέτης μετέτρεψε σε εστίες δημιουργικής έμπνευσης, καταφέρνοντας έτσι να ακυρώσει έμπρακτα τη φίμωσή του.

Ο Μίκης Θεοδωράκης επέδρασε καταλυτικά στο αισθητικό, το ηθικό, το πολιτικό μας φρόνημα. Δημιούργησε ένα ιδιαίτερο μουσικό σύμπαν, μέσα από τον πλούσιο συγκερασμό δημοτικής παράδοσης και βυζαντινού μέλους, λαϊκού τραγουδιού και σύγχρονων αρμονικών κατακτήσεων, θέλοντας να εκφράσει, καθώς έγραφε το 1972, «την απέραντη ευαισθησία και το ένθεο πάθος του λαού μας».  Έβαλε τους στίχους των ποιητών μας στο στόμα του καθένα από μας και τους έκανε κοινό μας κτήμα, σε τέτοιο, μάλιστα, βαθμό, «ώστε ακούγοντας ένα τραγούδι, να μη μπορείς να φανταστείς τη μουσική με άλλο κείμενο, ούτε όμως και το ποίημα με διαφορετική μουσική», όπως σημείωνε ο ίδιος.  Έδωσε ρωμαλέα αγωνιστικότητα στο ελληνικό τραγούδι, δραματική διάσταση στις επικές του συνθέσεις, λυρική ομορφιά και υπόρρητη μελαγχολία στις μπαλάντες του.

Έλληνας και οικουμενικός, πατριώτης και διεθνής, ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε σύμβολο και παράδειγμα μαζί. Σύμβολο της υπεύθυνης ατομικής στάσης απέναντι στα σκληρά αιτήματα της Ιστορίας, συνέδεσε το όνομά του, ήδη από τα πρώτα του νιάτα, με το ΕΑΜ και την αντίσταση την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Με την πολιτική και πολιτιστική έκρηξη της δεκαετίας του εξήντα, με τους Λαμπράκηδες και το κίνημα της ειρήνης, με την αντιδικτατορική δράση εναντίον της χούντας των συνταγματαρχών. Στη μεταπολίτευση, υπερασπίστηκε σθεναρά τη «λύση Καραμανλή», την ενότητα της αριστεράς, την υπόθεση της Κύπρου, την εθνική συμφιλίωση. Παράδειγμα θάρρους στην έκφραση γνώμης και τόλμης στη διατράνωση των πιστεύω του, αψήφησε διώξεις, συλλήψεις, εκτοπισμούς, διαψεύσεις, πικρίες – το βαρύ προσωπικό κόστος της συνέπειάς του ως πνευματικού πρωτοπόρου στο ηθικό χρέος απέναντι στην πατρίδα και τους ανθρώπους της, όπως το αντιλαμβανόταν και το όριζε ο ίδιος. Διακινδύνευσε για χάρη των κοινών, προσφέρθηκε στον διάλογο και στην κριτική, αντιστάθηκε στις δεσμεύσεις του μύθου του. Υπόδειγμα της διάχυσης του εαυτού μέσα στα πολλά πρόσωπα της κοινωνίας, κινήθηκε με την ίδια άνεση και ζωντάνια στους πιο διαφορετικούς κοινωνικούς χώρους, είτε ανάμεσα στους συγχωριανούς του και τους φίλους του από τα παλιά, είτε ανάμεσα σε πολιτικούς ηγέτες παγκόσμιου βεληνεκούς. Τόσο η δημιουργία όσο και η πολιτική του στάση καθορίστηκαν πάντοτε από την πεποίθηση ότι ποιητική ύλη και ποιοτική αλήθεια μπορεί να βρει ο καλλιτέχνης στους κόλπους του λαού· και ότι χωρίς την πίστη στον λαό του κανείς δημιουργός δεν μπορεί να ανοίξει τα φτερά του στον κόσμο.

Άνθρωπος της πράξης και ταυτόχρονα ρομαντικά υπερβατικός, κατάφερε, ως το τέλος της ζωής του, να ηλεκτρίζει με την παρουσία του το συναίσθημα όλων μας. Μολονότι πολιτικά υπήρξε μοναχικός -«μόνος, ανένταχτος, ανεξάρτητος, αυτοστρατευμένος», αυτοχαρακτηριζόταν- δεν πρόδωσε ποτέ τις τρεις δεσπόζουσες της ζωής του: την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, την απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη, την αφοσίωση στα υψηλά προτάγματα της τέχνης του. Έγινε έτσι ένας παιδαγωγός του έθνους, που με την πολιτισμική και κοινωνική του παρέμβαση άλλαξε την Ελλάδα και τον καθένα μας με τρόπο πιο έμμεσο αλλά και πιο βαθύ απ’ όσο μπορούμε να διαγνώσουμε σήμερα.

Μαχητικός, χειμαρρώδης, ακατάβλητος, διέρρηξε τα όρια της εθνικής μας μοναξιάς, της ηττοπάθειας, της αποθάρρυνσης, και συνταιριάζοντας το εθνικό με το πανανθρώπινο, έδειξε έναν δρόμο για τη σφυρηλάτηση της νεοελληνικής μας ταυτότητας. Μας έδωσε τον ανεκτίμητο μίτο της μουσικής του για να τον ξετυλίξουμε, να βγούμε στο ξέφωτο της δημοκρατίας και να μετατρέψουμε το σάλπισμά του σε πράξη και Πολιτεία, λογοδοτώντας στην ιστορία μας. Δηλώνοντας παρών σε κάθε καμπή της εθνικής μας περιπέτειας, πάντα μεταβολίζοντας την ιστορική στιγμή μέσα από τα χαρακτηριστικά της ξεχωριστής, έντονης προσωπικότητάς του, σφράγισε ανεξίτηλα την ελληνική ζωή. Κι αν έγινε, και θα παραμείνει εσαεί, κραταιό πολιτισμικό σύμβολο είναι γιατί στο πρόσωπο και στη δημιουργία του συναιρέθηκαν μερικά από τα πιο ενθουσιώδη, οιστρήλατα, οραματικά στοιχεία της νεοελληνικής ιδιοπροσωπίας.

Με σεβασμό και συγκίνηση, εκ μέρους όλων των Ελλήνων, αποχαιρετώ τον Μίκη Θεοδωράκη. Θα είναι πάντα εδώ, ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη μνήμη όλων μας».

Ακουλούθησαν οι επικήδειες ομιλίες της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου και του γγ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα.

Λίγο πριν τις 3 έφτασε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, κρατώντας ένα λευκό τριαντάφυλλο. Ακόμη, στο ναό βρίσκονται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά, ο γγ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη, ο υφυπουργός Σύγχρονου Πολιτισμού, Νικόλας Γιατρομανωλάκης, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Τάκης Θεοδωρικάκος, οι βουλευτές του ΚΚΕ, ο Θανάσης Παφίλης, ο Γιάννης Γκιόκας, η Αλέκα Παπαρήγα και το μέλος της ΠΓ του ΚΚΕ, Νικος Σοφιανός, η Μαρία Φαραντούρη, ο Βασίλης Βασιλικός, ο Γιώργος και η Άννα Νταλάρα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, ο Αλέκος Φλαμπουράρης, ο Αλέξης Χαρίτσης, η Όλγα Γεροβασίλη,η Σοφία Σακοράφα, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Γιώργος Λιάνης, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Κώστας Μπακογιάννης, η Μαριάνα Βαρδινογιάννη και πρέσβεις ξένων χωρών, ενώ δίπλα στο φέρετρο βρίσκεται η οικογένεια του Μίκη Θεοδωράκη.

Ιδιαίτερη στιγμή η άφιξη στη Μητρόπολη του δημοφιλούς Τούρκου συνθέτη Ζουλφί Λιβανελί και φίλου του Μίκη Θεοδωράκη μαζί με τη Φινλανδή ερμηνεύτρια Άρια Σαγιονμά.

Παρά τη βροχή, ο κόσμος δεν σταματά να τραγουδά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και να στέκεται με συγκίνηση έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών.

ΠτΔ: Αποχαιρετούμε όλοι μαζί σήμερα τον Έλληνα και Οικουμενικό, Πατριώτη και Διεθνή, Μίκη Θεοδωράκη, σύμβολο και παράδειγμα μαζί

«Όλοι μαζί, όλες οι ηλικίες κι όλες οι γενιές αποχαιρετάμε σήμερα, τον Έλληνα και Οικουμενικό, Πατριώτη και Διεθνή, Μίκη Θεοδωράκη, σύμβολο και παράδειγμα μαζί» τόνισε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου στον επικήδειο που εκφώνησε στην τελετή αποχαιρετισμού του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη.  

Η κυρία Σακελλαροπούλου, με σεβασμό και συγκίνηση, αποχαιρέτησε τον Μίκη Θεοδωράκη, εκ μέρους όλων των Ελλήνων, σημειώνοντας ότι «Θα είναι πάντα εδώ, ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη μνήμη όλων μας».

Όπως ανέφερε, ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε «Άνθρωπος της πράξης και ταυτόχρονα ρομαντικά υπερβατικός, κατάφερε, ως το τέλος της ζωής του, να ηλεκτρίζει με την παρουσία του το συναίσθημα όλων μας, αποτελώντας έναν παιδαγωγό του Έθνους, που με την πολιτισμική και κοινωνική του παρέμβαση άλλαξε την Ελλάδα και τον καθένα μας, με τρόπο πιο έμμεσο αλλά και πιο βαθύ απ’ όσο μπορούμε να διαγνώσουμε σήμερα».

Ταυτόχρονα, η Πρόεδρος έκανε λόγο για έναν μαχητικό, χειμαρρώδη, ακατάβλητο Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος διέρρηξε τα όρια της εθνικής μας μοναξιάς, της ηττοπάθειας, της αποθάρρυνσης, και συνταιριάζοντας το εθνικό με το πανανθρώπινο, έδειξε έναν δρόμο για τη σφυρηλάτηση της νεοελληνικής μας ταυτότητας. «Μας έδωσε τον ανεκτίμητο μίτο της μουσικής του για να τον ξετυλίξουμε, να βγούμε στο ξέφωτο της δημοκρατίας και να μετατρέψουμε το σάλπισμά του σε πράξη και Πολιτεία, λογοδοτώντας στην ιστορία μας» συμπλήρωσε.

Αναφερόμενη στο ιδιαίτερο μουσικό σύμπαν, που δημιούργησε ο Θεοδωράκης, μέσα από τον πλούσιο συγκερασμό δημοτικής παράδοσης και βυζαντινού μέλους, λαϊκού τραγουδιού και σύγχρονων αρμονικών κατακτήσεων, υπενθύμισε ότι «Έδωσε ρωμαλέα αγωνιστικότητα στο ελληνικό τραγούδι, δραματική διάσταση στις επικές του συνθέσεις, λυρική ομορφιά και υπόρρητη μελαγχολία στις μπαλάντες του».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε σύμβολο της υπεύθυνης ατομικής στάσης απέναντι στα σκληρά αιτήματα της Ιστορίας, καθώς και παράδειγμα θάρρους στην έκφραση γνώμης και τόλμης στη διατράνωση των πιστεύω του, αφού αψήφησε διώξεις, συλλήψεις, εκτοπισμούς, διαψεύσεις και πικρίες. «Τόσο η δημιουργία όσο και η πολιτική του στάση καθορίστηκαν πάντοτε από την πεποίθηση ότι ποιητική ύλη και ποιοτική αλήθεια μπορεί να βρει ο καλλιτέχνης στους κόλπους του λαού· και ότι χωρίς την πίστη στον λαό του κανείς δημιουργός δεν μπορεί να ανοίξει τα φτερά του στον κόσμο» τόνισε η Πρόεδρος.

Υπενθύμισε, επίσης, ότι «ο Μίκης Θεοδωράκης δηλώνοντας παρών σε κάθε καμπή της εθνικής μας περιπέτειας, πάντα μεταβολίζοντας την ιστορική στιγμή μέσα από τα χαρακτηριστικά της ξεχωριστής, έντονης προσωπικότητάς του, σφράγισε ανεξίτηλα την ελληνική ζωή» και σημείωσε ότι «Κι αν έγινε, και θα παραμείνει εσαεί, κραταιό πολιτισμικό σύμβολο είναι γιατί στο πρόσωπο και στη δημιουργία του συναιρέθηκαν μερικά από τα πιο ενθουσιώδη, οιστρήλατα, οραματικά στοιχεία της νεοελληνικής ιδιοπροσωπίας».

Ακολουθεί ο επικήδειος που εκφώνησε η Προέδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου στην τελετή αποχαιρετισμού του Μίκη Θεοδωράκη:

«Σήμερα αποχαιρετάμε τον Μίκη Θεοδωράκη, όλοι μαζί, όλες οι ηλικίες κι όλες οι γενιές. Και αυτές που μοιράστηκαν μαζί του βιωμένες εμπειρίες, και αυτές που εισέπραξαν τα τραγούδια του σαν ένα κάλεσμα για την υπέρβαση του ατομικού και τη συνάντηση με τους άλλους· σαν ένα κώδικα που υπερέβαινε τις συγκυρίες, σηματοδοτώντας την αντίσταση, την ελπίδα, τη συντροφικότητα, τη συλλογική διεκδίκηση· σαν ένα μήνυμα ελευθερίας. Και μαζί με τους μεγαλύτερους, τον αποχαιρετούν και οι νεότερες γενιές, τα παιδιά και οι έφηβοι. Γιατί και οι νέοι μας συγκινούνται όταν τραγουδούν το «Ένα το χελιδόνι» στα σχολειά τους, παρασυρμένοι από τον εγερτήριο άνεμο που διαπερνά τους στίχους και τη μουσική. Εκείνο τον σχεδόν μεταφυσικό άνεμο-ζωοδότη μιας εποχής οδύνης αλλά και ανάτασης, αγώνων και μεγάλων οραμάτων.

Τον αποχαιρετούν οι άνθρωποι, αλλά και οι τόποι. Οι τόποι που τους έζησε σαν δωρεά, τόποι μυρωμένοι των παιδικών του χρόνων, η Χίος, η Μυτιλήνη, τα Γιάννενα, το Αργοστόλι, ο Πύργος, η Πάτρα, η Τρίπολη, όπου και έδωσε την πρώτη του συναυλία σε ηλικία 17 ετών με το έργο του «Κασσιανή»· οι τόποι της νιότης του – η Αθήνα, τα Χανιά, η Αλεξανδρούπολη – και της διεθνούς του αναγνώρισης: από το Παρίσι ως τη Μόσχα, από το Τελ Αβίβ ως τη Στοκχόλμη, από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη ως την Αβάνα. Αλλά και οι τόποι της εξορίας, η Ικαρία, η Μακρόνησος, η Ζάτουνα της Αρκαδίας, ο Ωρωπός, τους οποίους ο συνθέτης μετέτρεψε σε εστίες δημιουργικής έμπνευσης, καταφέρνοντας έτσι να ακυρώσει έμπρακτα τη φίμωσή του.

Ο Μίκης Θεοδωράκης επέδρασε καταλυτικά στο αισθητικό, το ηθικό, το πολιτικό μας φρόνημα. Δημιούργησε ένα ιδιαίτερο μουσικό σύμπαν, μέσα από τον πλούσιο συγκερασμό δημοτικής παράδοσης και βυζαντινού μέλους, λαϊκού τραγουδιού και σύγχρονων αρμονικών κατακτήσεων, θέλοντας να εκφράσει, καθώς έγραφε το 1972, «την απέραντη ευαισθησία και το ένθεο πάθος του λαού μας».  Έβαλε τους στίχους των ποιητών μας στο στόμα του καθένα από μας και τους έκανε κοινό μας κτήμα, σε τέτοιο, μάλιστα, βαθμό, «ώστε ακούγοντας ένα τραγούδι, να μη μπορείς να φανταστείς τη μουσική με άλλο κείμενο, ούτε όμως και το ποίημα με διαφορετική μουσική», όπως σημείωνε ο ίδιος.  Έδωσε ρωμαλέα αγωνιστικότητα στο ελληνικό τραγούδι, δραματική διάσταση στις επικές του συνθέσεις, λυρική ομορφιά και υπόρρητη μελαγχολία στις μπαλάντες του.

Έλληνας και οικουμενικός, πατριώτης και διεθνής, ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε σύμβολο και παράδειγμα μαζί. Σύμβολο της υπεύθυνης ατομικής στάσης απέναντι στα σκληρά αιτήματα της Ιστορίας, συνέδεσε το όνομά του, ήδη από τα πρώτα του νιάτα, με το ΕΑΜ και την αντίσταση την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Με την πολιτική και πολιτιστική έκρηξη της δεκαετίας του εξήντα, με τους Λαμπράκηδες και το κίνημα της ειρήνης, με την αντιδικτατορική δράση εναντίον της χούντας των συνταγματαρχών. Στη μεταπολίτευση, υπερασπίστηκε σθεναρά τη «λύση Καραμανλή», την ενότητα της αριστεράς, την υπόθεση της Κύπρου, την εθνική συμφιλίωση. Παράδειγμα θάρρους στην έκφραση γνώμης και τόλμης στη διατράνωση των πιστεύω του, αψήφησε διώξεις, συλλήψεις, εκτοπισμούς, διαψεύσεις, πικρίες – το βαρύ προσωπικό κόστος της συνέπειάς του ως πνευματικού πρωτοπόρου στο ηθικό χρέος απέναντι στην πατρίδα και τους ανθρώπους της, όπως το αντιλαμβανόταν και το όριζε ο ίδιος. Διακινδύνευσε για χάρη των κοινών, προσφέρθηκε στον διάλογο και στην κριτική, αντιστάθηκε στις δεσμεύσεις του μύθου του. Υπόδειγμα της διάχυσης του εαυτού μέσα στα πολλά πρόσωπα της κοινωνίας, κινήθηκε με την ίδια άνεση και ζωντάνια στους πιο διαφορετικούς κοινωνικούς χώρους, είτε ανάμεσα στους συγχωριανούς του και τους φίλους του από τα παλιά, είτε ανάμεσα σε πολιτικούς ηγέτες παγκόσμιου βεληνεκούς. Τόσο η δημιουργία όσο και η πολιτική του στάση καθορίστηκαν πάντοτε από την πεποίθηση ότι ποιητική ύλη και ποιοτική αλήθεια μπορεί να βρει ο καλλιτέχνης στους κόλπους του λαού· και ότι χωρίς την πίστη στον λαό του κανείς δημιουργός δεν μπορεί να ανοίξει τα φτερά του στον κόσμο.

Άνθρωπος της πράξης και ταυτόχρονα ρομαντικά υπερβατικός, κατάφερε, ως το τέλος της ζωής του, να ηλεκτρίζει με την παρουσία του το συναίσθημα όλων μας. Μολονότι πολιτικά υπήρξε μοναχικός -«μόνος, ανένταχτος, ανεξάρτητος, αυτοστρατευμένος», αυτοχαρακτηριζόταν- δεν πρόδωσε ποτέ τις τρεις δεσπόζουσες της ζωής του: την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, την απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη, την αφοσίωση στα υψηλά προτάγματα της τέχνης του. Έγινε έτσι ένας παιδαγωγός του έθνους, που με την πολιτισμική και κοινωνική του παρέμβαση άλλαξε την Ελλάδα και τον καθένα μας με τρόπο πιο έμμεσο αλλά και πιο βαθύ απ’ όσο μπορούμε να διαγνώσουμε σήμερα.

Μαχητικός, χειμαρρώδης, ακατάβλητος, διέρρηξε τα όρια της εθνικής μας μοναξιάς, της ηττοπάθειας, της αποθάρρυνσης, και συνταιριάζοντας το εθνικό με το πανανθρώπινο, έδειξε έναν δρόμο για τη σφυρηλάτηση της νεοελληνικής μας ταυτότητας. Μας έδωσε τον ανεκτίμητο μίτο της μουσικής του για να τον ξετυλίξουμε, να βγούμε στο ξέφωτο της δημοκρατίας και να μετατρέψουμε το σάλπισμά του σε πράξη και Πολιτεία, λογοδοτώντας στην ιστορία μας. Δηλώνοντας παρών σε κάθε καμπή της εθνικής μας περιπέτειας, πάντα μεταβολίζοντας την ιστορική στιγμή μέσα από τα χαρακτηριστικά της ξεχωριστής, έντονης προσωπικότητάς του, σφράγισε ανεξίτηλα την ελληνική ζωή. Κι αν έγινε, και θα παραμείνει εσαεί, κραταιό πολιτισμικό σύμβολο είναι γιατί στο πρόσωπο και στη δημιουργία του συναιρέθηκαν μερικά από τα πιο ενθουσιώδη, οιστρήλατα, οραματικά στοιχεία της νεοελληνικής ιδιοπροσωπίας.

Με σεβασμό και συγκίνηση, εκ μέρους όλων των Ελλήνων, αποχαιρετώ τον Μίκη Θεοδωράκη. Θα είναι πάντα εδώ, ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη μνήμη όλων μας».