Υπενθυμίζεται ότι στην εν λόγω επίθεση που έγινε στις αρχές Σεπτεμβρίου, σκοτώθηκαν έντεκα άνθρωποι. Οι NYT αναφέρουν πως το πλήγμα -με τα χαρακτηριστικά τα οποία αποκάλυψε- θα μπορούσε να συνιστά έγκλημα πολέμου.

Η εκτίμηση βασίζεται στο ότι το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο απαγορεύει ρητώς τη «δολιότητα» σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, με άλλα λόγια την εξαπάτηση του αντιπάλου ώστε να νομίζει πως έχει απέναντί του πολίτες.

Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διεξάγουν από τον Σεπτέμβριο εκστρατεία βομβαρδισμών εναντίον ταχύπλοων, που η Ουάσιγκτον παρουσιάζει ως ανήκοντα σε συμμορίες που διακινούν ναρκωτικά. Στα πλήγματα, στην Καραϊβική και στον Ειρηνικό, έχουν σκοτωθεί συνολικά πάνω από εκατό άνθρωποι.

Η κυβέρνηση Τραμπ ουδέποτε παρουσίασε την παραμικρή απόδειξη ότι τα σκάφη που έγιναν στόχοι εμπλέκονταν πράγματι σε οποιαδήποτε λαθραία διακίνηση.

Επικαλούμενο Αμερικανούς αξιωματούχους ενήμερους σχετικά, το ρεπορτάζ αναφέρει ότι το εν λόγω αεροσκάφος δεν είχε διακριτικά και έφερε οπλισμό στο εσωτερικό της ατράκτου – όχι σε πυλώνες στα φτερά, κατά τρόπο ώστε να είναι εμφανής.

Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν σε αυτό το συμβάν δεύτερο, επαναληπτικό πλήγμα (η πρακτική αποκαλείται «double tap») για να εξοντώσουν επιζήσαντες.

Το διπλό πλήγμα για να αποτελειωθούν ναυαγοί είχε ήδη χαρακτηριστεί από Αμερικανούς κοινοβουλευτικούς έγκλημα πολέμου.

Κατόπιν, ο αμερικανικός στρατός άρχισε να χρησιμοποιεί αναγνωρίσιμα στρατιωτικά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων οπλισμένων drones, για να συνεχίσει τις επιχειρήσεις του είδους, διευκρίνισαν οι NYT.

Είναι το είδος της εμφάνισης που υποδηλώνει ότι ο Πλάτνερ θα μπορούσε να είναι η νέα μεγάλη λευκή ελπίδα του Δημοκρατικού Κόμματος – ένας λευκός άνδρας της εργατικής τάξης που μπορεί να μιλήσει για τον ταξικό ανταγωνισμό σε ένα οικονομικά άνισο εκλογικό σώμα.

Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα. Αποδεικνύεται ότι ένας φίλος της λευκής εργατικής τάξης είχε ένα ναζιστικό τατουάζ.

Το τατουάζ μοιάζει με ένα Totenkopf, ένα γνωστό σύμβολο των επίσημων Ναζί, των όμορων προς τους Ναζί και των ανθρώπων που απλώς πιστεύουν ότι η ναζιστική εικονογραφία είναι σκληρή. Η ουσία είναι ότι ο Πλάτνερ έκανε το τατουάζ το 2007 στην Κροατία, όταν ήταν σε άδεια με τους συναδέλφους του πεζοναύτες. Ο Πλάτνερ έχει πει ότι δεν γνώριζε τη σημειωτική του συμβόλου. Ήξερε μόνο ότι οι πεζοναύτες κάνουν τατουάζ «τρομακτικής εμφάνισης» .

(Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρώην πολιτικός διευθυντής του Πλάτνερ αμφισβήτησε τον ισχυρισμό του περί άγνοιας. Η προεκλογική εκστρατεία δήλωσε ότι ο ισχυρισμός του διευθυντή ήταν «ψεύδος από έναν δυσαρεστημένο πρώην υπάλληλο».)

Η καμπάνια του Πλάτνερ έχει ασχοληθεί με τη διαχείριση των επιπτώσεων από το τατουάζ και το ιστορικό σχολίων του στο Reddit, το οποίο ήταν άλλοτε ρατσιστικό , μισογυνιστικό και ομοφοβικό και άλλοτε αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό . Είναι το είδος της ακαταστασίας που ενσταλάζει το διαδίκτυο. Κανείς με ιστορικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι αγνός. Μετά από 18 χρόνια που έφερε αυτό που μπορεί να ήταν ή να μην ήταν σύμβολο των SS, ο Πλάτνερ ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι είχε καλύψει το τατουάζ. Είμαστε αρκετά μακριά από τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών τον επόμενο Ιούνιο, ώστε όλα αυτά να καταλήξουν απλώς ως μια ακόμη περίεργη μικρή πολιτική ιστορία σε μια εξαιρετική πολιτική στιγμή στην αμερικανική ιστορία.

Ή θα ήταν, εκτός από το Σαββατοκύριακο, όπου αρκετοί εξέχοντες Δημοκρατικοί αφιέρωσαν χρόνο από τις υπόλοιπες μέρες τους στην πράσινη γη του Θεού για να κάνουν διάλεξη στους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους για το πώς να μάθουν να συγχωρούν.

Ο Κρις Μέρφι, Δημοκρατικός γερουσιαστής από το Κονέκτικατ, δήλωσε στον Τζέικ Τάπερ του CNN ότι ο Πλάτνερ ακούγεται σαν άνθρωπος που κάνει λάθη και, όπως τόσοι πολλοί στρατιώτες, περνούσε μια «δύσκολη περίοδο». Το τατουάζ, υπονοούσαν τα λόγια του, δεν θα έπρεπε να μας ανησυχεί ιδιαίτερα. Ο Πλάτνερ είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να μιλήσει για «ανησυχίες της εργατικής τάξης» και αυτό είναι που πρέπει να δώσει προτεραιότητα στο κόμμα.

Ο Μπέρνι Σάντερς, ο επί χρόνια γερουσιαστής από το Βερμόντ, είχε επίσης πολλά να πει. Είχε υποστηρίξει τον Πλάτνερ στην αρχή της προεκλογικής του εκστρατείας. Μετά το φιάσκο με το τατουάζ, ο Σάντερς δεν ανακάλεσε την υποστήριξή του, λέγοντας ότι υπάρχουν «πιο σημαντικά ζητήματα» που αξίζουν την προσοχή μας.

Ο Μπέρνι μας έφερε εκεί. Υπάρχουν πιο σημαντικά ζητήματα. Ένας επιχρυσωμένος, επίδοξος αυτοκράτορας κάθεται στην κορυφή του πλουσιότερου και ισχυρότερου έθνους στον κόσμο. Πώς έφτασε εκεί; Ένα cosplay οικονομικού λαϊκισμού που ανέδειξε ένα στέλεχος του ταμπλόιντ Τύπου στην καρέκλα του καπετάνιου της δυτικής δημοκρατίας. Ενισχύθηκε από την προθυμία του να προσεγγίσει ριζοσπαστικά δεξιούς ρατσιστές, υποσχόμενος τους νομική, πολιτική και πολιτιστική επιείκεια για τις ρατσιστικές τους πράξεις.

Τώρα, οι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί είναι ελεύθεροι να εμποτιστούν με τον λευκό χριστιανικό εθνικισμό για να εκμεταλλευτούν τη βάση που έχτισε γι’ αυτούς ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτή η χώρα κυβερνάται από μια ισχυρή μειοψηφία που ασπάζεται αξιοθρήνητες απόψεις μειοψηφίας, με τις οποίες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων σε αυτή τη χώρα διαφωνεί. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.

Είναι επίσης το ίδιο πρόβλημα με έναν τύπο που φοράει ναζιστικό τατουάζ.

Δεν μπορώ να ορκιστώ ότι γνωρίζω τα μυαλά ανθρώπων όπως ο Μέρφι και ο Σάντερς. Αλλά, αν ήμουν άνθρωπος που στοιχηματίζει, θα στοιχημάτιζα τα πλούτη κάποιου άλλου ότι γνωρίζει ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ατελής κατανόηση της ταξικής πολιτικής στην Αμερική. Γνωρίζουν ότι η «εργατική τάξη» έχει γίνει ένα ισχυρό πολιτικό τοτέμ από μόνο του – ένα διαλογικό τέχνασμα που χρησιμοποιείται για να διαχωρίσει τις ανησυχίες των λευκών ψηφοφόρων ως πιο νόμιμες, πιο ουσιαστικά θεμελιωμένες, πιο σημαντικές από τις ανησυχίες άλλων ψηφοφόρων.

Αυτοί οι γερουσιαστές επιδεικνύουν μια εκούσια τύφλωση που έχει γίνει ενδημική στο Δημοκρατικό Κόμμα. Η ρητορική τους – και η συμβατική σοφία που απορρέει από αυτήν – υποδηλώνει ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για οικονομικές λύσεις χωρίς να εγκαταλείψουμε τη δέσμευσή μας προς τους μαύρους, Λατίνους, ομοφυλόφιλους, τρανς και γυναίκες φτωχούς που αποτελούν την ψυχή της βάσης του Δημοκρατικού Κόμματος. Η αλαζονεία στην καρδιά αυτής της πεποίθησης είναι ότι οι φτωχοί λευκοί είναι πολύ ρατσιστές και πολύ εντελώς άγνοια του ρατσισμού τους, για να ψηφίσουν προς το συμφέρον τους. Επομένως, οι Δημοκρατικοί πρέπει να αποδεχτούν λίγο ρατσισμό για να κερδίσουν την εργατική τάξη.

Είναι ένα παλιό επιχείρημα. Η ιστορία θα σας δείξει ότι η διαπραγμάτευση με τον ρατσισμό, τον φασισμό ή τον αυταρχισμό δεν τελειώνει ποτέ καλά.

Είναι επίσης μια απόρριψη που μπορεί να ακούγεται σαν πολιτικός πραγματισμός: Η ιδέα ότι απλώς πρέπει να μάθουμε να παραβλέπουμε την κακή συμπεριφορά ως απλές ανθρώπινες αδυναμίες. Ποιος από εμάς, υπονοείται, δεν έχει πει ή κάνει ή δεν έχει χαράξει ένα μισητό σύμβολο αποκλεισμού και καταπίεσης στο μυαλό ή το σώμα του; Αν οι Δημοκρατικοί θέλουν να κερδίσουν πίσω την «εργατική τάξη» που έχουν χάσει από τον Τραμπ, πρέπει να κοιτάξουν πέρα ​​από ανόητα πράγματα όπως η ναζιστική εικονογραφία ή λίγος περιστασιακός ρατσισμός ή μια σούπα σεξισμού και οτιδήποτε άλλο ενδιαφέρει την «αφυπνισμένη» αριστερά του κόμματος.

Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα κάναμε αυτή τη συζήτηση αν ο Πλάτνερ ήταν κάτι άλλο εκτός από έναν γυμνασμένο λευκό μεσήλικα που ντύνεται σαν φωτογραφία ενός «αληθινού άντρα». Ο πολιτισμός μας είναι φτιαγμένος για να συγχωρεί αιώνια τους άντρες, γενικά, και τους λευκούς άντρες με περιουσία, ειδικά, για τα λάθη τους. Κάθε φορά, ήταν νέοι και ανώριμοι και θα ήταν κρίμα να τους θεωρήσουμε υπεύθυνους για οτιδήποτε έκαναν λάθος. Οι υπόλοιποι από εμάς πρέπει απλώς να είμαστε σθεναρά οπλισμένοι με το μέρος του προγράμματος που συγχώρεση και λήθη.

Έτσι φτάνετε στο σημείο που βρέθηκα αυτή την εβδομάδα, διαβάζοντας απολογία για ένα μισητό σύμβολο που προσποιείται ότι είναι μια ορθή, σκληρή πολιτική ανάλυση.

Τώρα, ξέρω με βεβαιότητα ότι η εργατική τάξη σε αυτή τη χώρα μοιάζει περισσότερο με μια Λατίνο που καθαρίζει σπίτια παρά με την Πλάτνερ, μια πρώην εργολάβο άμυνας που έγινε καλλιεργητής στρειδιών με κάποιες αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις.

Γνωρίζω επίσης πολλούς φτωχούς λευκούς ανθρώπους. Το είδος των φτωχών λευκών ανθρώπων που δεν βγάζουν ούτε αρκετά χρήματα ή δεν έχουν αρκετά για να θεωρηθούν μέλη της εργατικής τάξης. Τους ανθρώπους που βασίζονται στα επιδόματα SNAP για τα γεύματά τους και στα τμήματα επειγόντων περιστατικών για την υγειονομική τους περίθαλψη.

Μερικές φορές επιβιώνουν με μια διατροφή ρατσιστικών αντιλήψεων για να εξηγήσουν γιατί η ζωή τους είναι τόσο δύσκολη. Μερικές φορές αυτοί οι καημένοι λευκοί άνθρωποι έχουν ακόμη και ρατσιστικά τατουάζ. Ζω στο Νότο. Δεν υπάρχει έλλειψη σημαιών των Συνομοσπονδιών και ετικετών «Μην με πατάτε» που εκτίθενται τους ζεστούς, υγρούς μήνες.

Κάποτε, σε μια συνάντηση με διοργανωτές ενοικιαστών στο κέντρο της λευκής αμερικανικής φτώχειας στα Απαλάχια, ένας νεαρός λευκός άνδρας εμφανίστηκε σε μια συνάντηση με το τατουάζ του με τα αστέρια και τα μπαρ σε κοινή θέα. Οι φτωχές λευκές γυναίκες της υπαίθρου και οι μαύρες γυναίκες της εργατικής τάξης που διοργανώνουν αυτές τις συναντήσεις επέκριναν αυτόν τον τύπο. Του είπαν (με έντονα λόγια) να συνέλθει. Και την επόμενη εβδομάδα διαμαρτυρήθηκαν όλοι μαζί κατά του σπιτονοικοκύρη τους.

Η οικοδόμηση συνασπισμού τους δεν ήταν το είδος της kumbaya για την οποία μιλάνε οι απολογητές του Platner, όπου ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους αναμενόταν να καταπιεί την οργή του για να διατηρήσει τα συναισθήματα ενός ανθρώπου. Υπήρχε λογοδοσία. Υπήρχε εκπαίδευση. Και υπήρχε ουσιαστική δράση. Δεν υπήρχε πτυχίο πανεπιστημίου ή πολιτικός δωρητής ανάμεσά τους, και όμως, με κάποιο τρόπο, οι πραγματικοί φτωχοί άνθρωποι κατάλαβαν πώς να χειριστούν τη ρατσιστική εικονογραφία χωρίς να θεωρούν τις μειονότητες αποδιοπομπαίους τράγους ή να βρίσκουν δικαιολογίες για τα λάθη ενός λευκού άνδρα.

Να τι συμβαίνει. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει πρόβλημα. Οι ηγέτες του κόμματος πιστεύουν ότι έχουν πρόβλημα με τους ψηφοφόρους του Τραμπ. Ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι λευκοί άνδρες χωρίς πτυχία πανεπιστημίου δεν τους συμπαθούν, δεν τους εμπιστεύονται και δεν θα τους ψηφίσουν, επομένως πιστεύουν ότι ο μόνος λογικός τρόπος για να προχωρήσουν είναι να κολακεύσουν. Ο εθισμός τους στις δημοσκοπήσεις αγνοεί πιο σύνθετα πολιτικά εργαλεία που τους λένε ότι η εργατική τάξη δεν αποτελείται μόνο από λευκούς άνδρες και ότι ο κεντρισμός δεν αρκεί για να φέρει πίσω τους λευκούς ψηφοφόρους στην ομάδα.

Θα χρειαστεί σκληρή πολιτική. Αυτή που εμφανίζεται στις κοινότητες μεταξύ των εκλογών και λύνει προβλήματα που δεν ακούγονται λαμπερά στις τηλεοπτικές εκπομπές. Μοιάζει σαν να αντιμετωπίζεις την Κου Κλουξ Κλαν σε ένα πάρκο με τροχόσπιτα, χωρίς να παραπονιέσαι για τον ρατσισμό ενώ κάνεις ελάχιστα για να τον αποτρέψεις. Σημαίνει ότι πιστεύεις ότι ο ρατσισμός δεν είναι μια φυσική κατάσταση φτώχειας, αλλά ένα πολιτικό όπλο που χρησιμοποιούν οι πλούσιοι για να περιορίσουν την πολιτική δύναμη των φτωχών. Και – το πιο κρισιμότερο – μοιάζει σαν να μην θέλεις, ούτε για ένα δευτερόλεπτο, να σε μπερδέψουν με τους ανθρώπους που θα το έκαναν αυτό. Δεν φοράς κόκκινο καπέλο για αστείο. Δεν υψώνεις την ειρωνική σημαία του ιστορικού μίσους για να ξεσηκώσεις τους ανθρώπους. Δεν φοράς το κουλ τατουάζ για πάνω από μια δεκαετία που ίσως, κάπως, πιθανώς, πιθανώς μοιάζει με κάτι φρικτό και μισητό.

Είναι ένας αξιοσημείωτα χαμηλός πήχης που πρέπει να ξεπεραστεί. Και μια αισθητική της λευκής εργατικής τάξης δεν είναι αρκετή για να τον ξεπεράσει. Η πραγματική πολιτική της εργατικής τάξης δεν υποθέτει τα χειρότερα από τις παρορμήσεις των ανθρώπων της εργατικής τάξης. Δεν ξεπλένει τις ανησυχίες τους για πολιτικά κίνητρα. Σίγουρα δεν υποστηρίζει, άμεσα ή έμμεσα, ότι λίγος ρατσισμός είναι καλό για να τους προσεγγίσει.

Δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα σύμβολα που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να δηλώσουν την ιδιότητά τους ως μέλη μιας ομάδας. Ίσως χρειάζεσαι ένα τρομακτικό τατουάζ για να είσαι πραγματικός πεζοναύτης. Και ίσως μερικές φορές αυτό το τρομακτικό τατουάζ να μοιάζει με ναζιστική εικονογραφία. Αν είσαι πρόθυμος να το αποδεχτείς αυτό από απόσταση, όπως λένε πολλοί Δημοκρατικοί, ένα άτομο μπορεί να μην είναι σε θέση να ξεχωρίσει το πραγματικό σύμβολο του μίσους από τον σωσία του, με τον οποίο πρέπει να ζήσεις.

Αλλά με ενδιαφέρουν οι πολιτικοί συμβιβασμοί που θα ζητήσουμε από τους ανθρώπους να κάνουν στο όνομα του πραγματισμού. Αν το Δημοκρατικό μέλλον απαιτεί να ανταλλάξουμε την ενόχληση που νιώθουμε με τον περιστασιακό ναζισμό για να προωθήσουμε μια πολιτική ατζέντα, δεν με ενδιαφέρει. Ίσως άλλοι ψηφοφόροι να το κάνουν – ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι νέοι ψηφοφόροι εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον Πλάτνερ. Και ίσως ο Πλάτνερ βρει έναν τρόπο να εξιλεωθεί. Κανείς δεν του χρωστάει αυτή την ευκαιρία, αλλά υπάρχει ακόμα ένας δρόμος προς τα εμπρός. Αυτό λέγεται δουλειά.

Αλλά μην μου πεις ότι η δικαιολογία για αυτό το τατουάζ είναι καλή πολιτική. Είναι ακριβώς η ίδια πολιτική που πουλάει η δεξιά, με διαφορετική εμφάνιση.

Οι φτωχοί άνθρωποι μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται. Το αποδεικνύουν καθημερινά, κυρίως επιβιώνοντας ενώ είναι φτωχοί σε μια χώρα που είναι κακή, άσχημη και εχθρική απέναντί ​​τους. Υπάρχει μια πλούσια ιστορία πολυφυλετικής, διαταξικής οργάνωσης σε αυτή τη χώρα, ακόμη και στο Νότο, όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι προσποιούνται ότι ο ρατσισμός είναι πολύ έντονος για να ευδοκιμήσει η πολιτική της εργατικής τάξης.

Αν αυτή η ιστορία υπάρχει και αν αυτός ο πολιτισμός εξακολουθεί να ευδοκιμεί στις πιο φτωχές γωνιές της χώρας μας, γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να εργαστούν τόσο σκληρά για να εξιλεώσουν έναν άνθρωπο που είχε ένα ναζιστικό τατουάζ;

Αυτό είναι ένα ερώτημα για τους Δημοκρατικούς.

Σε ανάρτησή του στο Facebook, ο κ. Πιερρακάκης υπενθύμισε ένα άρθρο που είχε γράψει ο Φρίντμαν πριν από περίπου 15 χρόνια, στην αρχή της ελληνικής οικονομικής κρίσης:

«Πριν από περίπου 15 χρόνια, σε άρθρο του για την εκκίνηση της ελληνικής κρίσης ο Thomas Friedman έγραφε αναφορικά με τα ελληνικά ομόλογα: ‘αν δείτε τους νέους να φεύγουν, πουλήστε. Αν τους δείτε να επιστρέφουν ή να μένουν, αγοράστε’», ανέφερε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας.

«Σήμερα είχα τη χαρά να συζητήσω μαζί του για ένα νέο, διαφορετικό κεφάλαιο για την Ελλάδα: μια περίοδο που η οικονομία αναπτύσσεται σταθερά, το χρέος μειώνεται και οι νέοι επιστρέφουν, βρίσκοντας αυξανόμενα ευκαιρίες να δημιουργήσουν στον τόπο τους το μέλλον που ονειρεύονται», καταλήγει ο κ. Πιερρακάκης.

Ο Γουίτκοφ προσπάθησε αμέσως μετά να δικαιολογήσει τον πρωθυπουργό λέγοντας: «Βρέθηκα στα χαρακώματα με τον πρωθυπουργό και είδα ότι επιδιώκει ένα ισχυρότερο, ασφαλέστερο μέλλον για τον εβραϊκό λαό». Τα λόγια του Γουίτκοφ καλύφθηκαν από νέες αποδοκιμασίες.

Οι ιστορικοί θα διαφωνούν για χρόνια εάν ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε λήξει πριν από ένα χρόνο, όταν το Ισραήλ δολοφόνησε τον αρχηγό της Χαμάς και αρχιτέκτονα των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου 2023, Γιάχια Σινουάρ. Ή εάν Ισραήλ και Χαμάς έχασαν ευκαιρία να διαιωνίσουν την κατάπαυση του πυρός της κυβέρνησης Μπάιντεν, η οποία παρέμενε σε ισχύ όταν ο Τραμπ ανέλαβε την προεδρία. Παρά το γεγονός ότι ο Γουίτκοφ συμμετείχε στη συμφωνία του Ιανουαρίου για διατήρηση της εκεχειρίας, το ναυάγιό της οδήγησε σε περισσότερους θανάτους μετά την ορκωμοσία Τραμπ.

«Η συγκυρία είναι εντελώς διαφορετική από όταν ο Μπάιντεν ήταν πρόεδρος. Η Χαμάς ηττήθηκε στρατιωτικά, απομονώθηκε διπλωματικά, έχασε τους χορηγούς της και εγκαταλείφθηκε από τον πληθυσμό της Γάζας. Το Ισραήλ έχει πετύχει εδώ και καιρό τους στρατιωτικούς του στόχους, με μεγάλο κόστος για τον παλαιστινιακό πληθυσμό», επισημαίνει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Αντονι Μπλίνκεν.

Οι όμηροι θα μπορούσαν να έχουν απελευθερωθεί στις 18 Οκτωβρίου 2023, όταν ο Μπάιντεν επισκέφθηκε το Ισραήλ. Καμία από τις δύο πλευρές δεν ήταν, όμως, έτοιμη. Η Χαμάς επέμενε σε απόσυρση του ισραηλινού στρατού από τη Ράφα, αρνούμενη να αφοπλισθεί. «Η υπαιτιότητα ανήκει, όμως, και στον Νετανιάχου, ο οποίος αρνήθηκε τότε να ακούσει για όρους λήξης του πολέμου», λέει ο Αμός Γιαντλίν, πρώην επικεφαλής της στρατιωτικής αντικατασκοπείας του Ισραήλ.

Οι προσπάθειες του Μπάιντεν για κατάπαυση του πυρός λίγο πριν από την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο ναυάγησαν εξαιτίας της άρνησης του Ισραήλ να τηρήσει τους όρους της εκεχειρίας, ενόψει της ανάληψης της εξουσίας από τον Τραμπ.

Η προθυμία της Χαμάς να υπογράψει συμφωνία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλλαγή των συνθηκών στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Ο θάνατος του Σινουάρ προκάλεσε κρίση εξουσίας στη Χαμάς, ενώ η ισραηλινή στρατιωτική πίεση ενισχύθηκε, καθώς τα αποθέματα πυρομαχικών της οργάνωσης εξαντλούνταν. «Ο πόλεμος των 12 ημερών με το Ιράν μετέβαλε ριζικά την κατάσταση», υπογραμμίζει ο Μπρετ ΜακΓκερκ, επικεφαλής των διαπραγματεύσεων για λογαριασμό του Μπάιντεν, με τη Χαμάς να συνειδητοποιεί ότι είχε χάσει τον χρηματοδότη και τροφοδότη της.

«Αρχικά, η Χαμάς πίστεψε ότι οι όμηροι θα αποθάρρυναν την ισραηλινή κυβέρνηση από τη διεξαγωγή γενικευμένου πολέμου», λέει ο Μιχμαΐρ Αμπουσάντα, Παλαιστίνιος καθηγητής πολιτικών επιστημών, ο οποίος κατέφυγε στο Κάιρο τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

Σημαντικός υπήρξε και ο παράγοντας Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι γνωστός για την περιφρόνηση που επιδεικνύει απέναντι στις διπλωματικές συμβάσεις, προτιμώντας τις μεθόδους των μεσιτών ακινήτων στη Νέα Υόρκη: την εκπόνηση γενικών σχεδίων και την ανάληψη των λεπτομερειών από τεχνοκράτες.

«Αυτό μοιάζει να είναι το πρότυπο για την εξωτερική πολιτική Τραμπ στο μέλλον. Επεδίωξε αντισυμβατική διπλωματία, μακριά από τους διπλωμάτες καριέρας, προτιμώντας ανθρώπους με όραμα. Και βέβαια, όπως αναμενόταν, ο πρόεδρος δέχθηκε επικρίσεις γι’ αυτό», σημείωσε ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς για τον πολιτικό του προϊστάμενο σε εκπομπή του CBS την Κυριακή.

Ο Νετανιάχου, από τη μεριά του, ευνοήθηκε σημαντικά από την αλλαγή στον Λευκό Οίκο, με τον Τραμπ να τον δεξιώνεται τέσσερις φορές, περισσότερες από κάθε άλλον ηγέτη, να καλεί σε αρχειοθέτηση των υποθέσεων διαφθοράς που βαρύνουν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό και να αντιτίθεται σε εκκλήσεις για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Πράγματι, το πλήθος που έδωσε το «παρών» στο State Farm Stadium της Αριζόνα, τήρησε την οδηγία, συμμετέχοντας στην πεντάωρη τελετή φορώντας κόκκινα καλοκαιρινά φορέματα και μπλε μπλουζάκια, λευκά πουκάμισα με κόκκινες γραβάτες ή φανέλες στις οποίες αναγραφόταν το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ και φέροντας παράλληλα αμερικανικές σημαίες.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, οι διοργανωτές της τελετής ήθελαν να τιμηθεί με αυτόν τον τρόπο ο Τσάρλι Κερκ, που συχνά επέλεγε να ντύνεται σε αποχρώσεις που έφερναν στον νου την αμερικανική σημαία.

Ο κόσμος, όμως, δεν ήταν ομοιογενής αισθητικά και υφολογικά. Σε ένα τεράστιο στάδιο που χωρούσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους ξεχώριζε κανείς πολίτες με σαφές πολιτικό στίγμα στη διάθεση και στον ρουχισμό τους, άλλους που ήθελαν να τιμήσουν με θρησκευτική ευλάβεια τη μνήμη ενός δολοφονημένου νέου που τους ενέπνευσε και τους παρακίνησε με τις πολιτικές του θέσεις, την πολιτική ελίτ των Ρεπουμπλικανών, προεξάρχοντος του ίδιου του προέδρου, αλλά και ένα τμήμα στενών ανθρώπων και φίλων που πενθούσε σε αμιγώς ανθρώπινο επίπεδο. Η ανθρωπογεωγραφία της τελετής ήταν και αντανάκλαση του περιεχομένου και των στόχων της.

Το ρεπορτάζ των NYT που ακτινογραφεί την προαναφερθείσα ανθρωπογεωγραφία επισημαίνει επίσης την παρουσία πολλών t-shirt που έφεραν τη λέξη «Freedom» (ελευθερία) – επίκληση στο αντίστοιχο μπλουζάκι που φορούσε ο Κερκ όταν δολοφονήθηκε στη Γιούτα στις 10 Σεπτεμβρίου. Πλέον, η λέξη «Freedom» αξιοποιείται από συντηρητικούς ως meme που αναφέρεται ευθέως στον Κερκ, ενώ τα μπλουζάκια πωλούνται στο διαδίκτυο για 8 δολάρια.

Σε κάθε περίπτωση, τα MAGA καπέλα παραμένουν ηγεμονικά σε επίπεδο αισθητικής. Αντίστοιχης έμπνευσης καπέλα με το σύνθημα «Make America Charlie Kirk» επιλέχθηκαν από πολλούς στις κερκίδες, ενώ από την «ελίτ» των πολιτικών καλεσμένων λίγοι διαφοροποιήθηκαν από την επιλογή της χαρακτηριστικής κόκκινης γραβάτας. Ενας εξ αυτών ο Ελον Μασκ, που παρά την απέχθειά του για τα κοστούμια, επέλεξε το κλασικό μαύρο για την περίσταση.

Δημοσίευμα του Guardian σημειώνει πως η εκδήλωση έμοιαζε με ένα μείγμα τελετής μνήμης και πολιτικής συγκέντρωσης. Η χήρα Ερικα Κερκ –φορώντας ένα λευκό σακάκι– φορτισμένη συναισθηματικά και ενίοτε με δάκρυα στα μάτια, είπε ότι ο Τσάρλι Κερκ αφιέρωσε τη ζωή του στο «να σώζει τα αγόρια που έχασαν τον δρόμο τους», αναφερόμενη και στον ίδιο τον φερόμενο δολοφόνο του συζύγου της. «Αυτόν τον άνθρωπο τον συγχωρώ», είπε η Κερκ, με το στάδιο να χειροκροτά.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, από την άλλη, ζητώντας «συγγνώμη» από την Ερικα Κερκ, ξεκαθάρισε πως «μισεί τους αντιπάλους του» και ότι «δεν επιθυμεί το καλύτερο για αυτούς». Ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρουσίασε τον Κερκ ως «μάρτυρα» και επιτέθηκε στους «αντιπάλους» του εκλιπόντος κάνοντας λόγο για «πληρωμένους ταραξίες», ενώ δεσμεύτηκε ότι η κυβέρνηση και οι αρμόδιες Αρχές θα διερευνήσουν «δίκτυα ριζοσπαστικών αριστερών μανιακών που χρηματοδοτούν, οργανώνουν, υποθάλπουν και διαπράττουν πολιτική βία».

Σύμφωνα με την ανάλυση του Guardian, πολλές ομιλίες στη διάρκεια της τελετής ήταν πολιτικά φορτισμένες –όχι τόσο με ευθείες αναφορές στους Δημοκρατικούς και την Αριστερά– αλλά με φράσεις εχθρικές προς τους πολιτικούς αντιπάλους των συγκεντρωμένων, οι οποίοι ενίοτε ταυτίζονταν με το «κακό» που πρέπει να ηττηθεί. Το κλίμα ενότητας και συσπείρωσης αντικατοπτρίστηκε και στις θέσεις των VIP, όπου Τραμπ και Ελον Μασκ συναντήθηκαν ξανά δημόσια, πρώτη φορά μετά τη ρήξη τους.

Εξομολογητικός και συνάμα βαθιά πολιτικός χαρακτηρίστηκε από πολλούς ο λόγος που εκφώνησε ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς ο οποίος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο κομμάτι της χριστιανικής πίστης του –στοιχείο που χαρακτήριζε και τον δολοφονημένο Κερκ–, ίσως έχοντας στραμμένο ήδη το βλέμμα στην προεδρική κούρσα του 2028, όπως σχολιάζει ο Guardian.

Ο Τραμπ είχε κάνει την ίδια δήλωση τον Μάιο του 2020, αλλά δεν προέκυψε τίποτα στην πορεία. Και υπάρχουν σημαντικές πραγματικές και νομικές προκλήσεις για οποιαδήποτε προσπάθεια της κυβέρνησης να χαρακτηρίσει επίσημα την Antifa ως τρομοκρατική ομάδα.

Η Antifa είναι μια διάχυτη και μερικές φορές βίαιη κουλτούρα διαμαρτυρίας ακροαριστερών ακτιβιστών που θέλουν να σταματήσουν την ακροδεξιά. Το κίνημα συνδέεται με μια επιθετική μορφή διαμαρτυρίας που οι οπαδοί του αποκαλούν «άμεση δράση», η οποία μερικές φορές μπορεί να ξεπεράσει τα όρια και να καταλήξει σε παράνομες ή βίαιες δραστηριότητες, όπως το σπάσιμο βιτρινών καταστημάτων ή η πυρπόληση αστυνομικών αυτοκινήτων, αναφέρουν οι New York Times.

Η Αμερική ωστόσο δεν μπορεί να χαρακτηρίσει εγχώριες ομάδες ως τρομοκρατικές. Ο ομοσπονδιακός νόμος εξουσιοδοτεί την εκτελεστική εξουσία να χαρακτηρίζει ομάδες του εξωτερικού ως «ξένες τρομοκρατικές οργανώσεις».

Ο νόμος παρέχει σε αυτές τις ομάδες το δικαίωμα σε ακροαματική διαδικασία για να αμφισβητήσουν τον χαρακτηρισμό. Εάν ο χαρακτηρισμός παραμείνει, η ιδιότητα αυτή επιτρέπει στην κυβέρνηση να παγώσει τα περιουσιακά στοιχεία αυτών των ομάδων και καθιστά ποινικό αδίκημα την παροχή υλικής υποστήριξης σε αυτές.

Ωστόσο, δεν υπάρχει αντίστοιχος νόμος για την εγχώρια τρομοκρατία, όπως σημείωσε η Mary McCord, πρώην αναπληρώτρια επικεφαλής της διεύθυνσης εθνικής ασφάλειας του Υπουργείου Δικαιοσύνης κατά το τέλος της θητείας του Ομπάμα και τους πρώτους μήνες της πρώτης θητείας του Τραμπ.

«Νόμιζα ότι θα ήταν ένας από τους ευκολότερους», είπε ο Τραμπ, περιγράφοντας τις προσπάθειες της κυβέρνησής του να τερματίσει τις παγκόσμιες συγκρούσεις. «Στην πραγματικότητα, είναι ένας από τους πιο δύσκολους και πολύπλοκους».

Όσον αφορά στις εγγυήσεις ασφαλείας ο Αμερικανός πρόεδρος διατύπωσε μονάχα αόριστες διαβεβαιώσεις, πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διαδραματίσουν ρόλο στις εγγυήσεις ασφάλειας της Ουκρανίας, εάν ο Ζελένσκι συνάψει συμφωνία με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

«Θα διασφαλίσουμε ότι θα λειτουργήσει», είπε ο Τραμπ κατά την έναρξη της μακράς συνάντησής του με τον Ουκρανό ομόλογό του και τους Ευρωπαίους. «Και πιστεύω ότι αν καταφέρουμε να επιτύχουμε την ειρήνη, θα πετύχει. Δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό.»

Η συνάντηση έληξε με αισιόδοξες εκτιμήσεις από την πλευρά των Ευρωπαίων και κάποια πρόοδο στην κατεύθυνση μιας συνάντησης μεταξύ του Ζελένσκι και Πούτιν. Ο Τραμπ δήλωσε ότι ήδη κανονίζεται, ωστόσο, δεν υπάρχει ακόμη κάποια αντίδραση από τη Μόσχα.

Ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα των ΝΥΤ, το ερώτημα για το αν και κατά πόσο Τραμπ μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστος όσον αφορά την τήρηση όσων ευαγγελίζεται ίσως «προσκρούει» σε ένα μακρύ ιστορικό διαρκώς μεταβαλλόμενων θέσεων και ευμετάβλητου θυμικού τόσο απέναντι στην Ουκρανία, όσο και σε άλλες διπλωματικές κρίσεις, ιδίως υψηλού διακυβεύματος και κινδύνου.

«Είναι μεγάλο ρίσκο για έναν ηγέτη σε καιρό πολέμου όπως ο Ζελένσκι, ειδικά με τη χώρα του να βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία εδώ και 3,5 χρόνια», σημειώνουν οι ΝΥΤ.

«Δεν ενδιαφέρονται απλώς για τις εγγυήσεις. Ούτε για τις διαβεβαιώσεις Τραμπ πως μπορούν να βασίζονται σε εκείνον. Δεν πρόκειται να συμφωνήσουν ή να αποδεχθούν μια διαβεβαίωση, μια πολιτική διαβεβαίωση. Αυτό δεν τους παρέχει την ασφάλεια που χρειάζονται», υποστηρίζει στους ΝΥΤ ο Γουίλιαμ Μπ. Τέιλορ Τζούνιορ, Αμερικανός πρώην πρέσβης στην Ουκρανία.

Μετά τη συνάντηση της Δευτέρας, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι η συζήτηση σχετικά με τις εγγυήσεις ασφάλειας προϋπέθετε από την Ουκρανία την αγορά αμερικανικών όπλων αξίας 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσω της Ευρώπης και από τις Ηνωμένες Πολιτείες την αγορά drones από την Ουκρανία. Είπε ότι πρέπει ακόμη να συναφθεί επίσημη συμφωνία.

Ωστόσο, στη συζήτηση για τις εγγυήσεις ασφάλειας ο Τραμπ μετατοπίστηκε σε σχέση με την προηγούμενη θέση του ότι η προστασία της Ουκρανίας θα πρέπει να εμπίπτει αποκλειστικά στους Ευρωπαίους.

Κι αυτή δεν ήταν η μόνη μεταστροφή του Τραμπ. Προ ημερών, ο Αμερικανός πρόεδρος είχε προειδοποιήσει για «σοβαρές συνέπειες» τη Ρωσία, αν ο Πούτιν δεν συμφωνούσε σε άμεση κατάπαυση του πυρός – κάτι που η Ουκρανία αξιώνει πριν από την έναρξη της όποιας διαπραγμάτευσης για μόνιμη ειρήνη.

Αλλαξε γραμμή πλεύσης μετά τη συνάντηση με τον Πούτιν στην Αλάσκα, υιοθετώντας πλέον το δόγμα του Ρώσου ομολόγου του περί ειρηνευτικής συμφωνίας, χωρίς την απαραίτητη επίτευξη εκεχειρίας προηγουμένως.

Επειτα, ο Τραμπ έστρεψε την πίεσή του στον Ζελένσκι, λέγοντας πως θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία «σχεδόν αμέσως, αν το θέλει, ή μπορεί να συνεχίσει να πολεμά».

Οι σύμβουλοι του Αμερικανού προέδρου χαρακτήρισαν τόσο τη συνάντηση κορυφής με τον Πούτιν στην Αλάσκα όσο και τις συναντήσεις του στο Λευκό Οίκο τη Δευτέρα ως κρίσιμα βήματα προς την ειρήνη. Από την πλευρά τους και οι Ευρωπαίοι ηγέτες επαίνεσαν τις προσπάθειες του Τραμπ να φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τον Πούτιν και τον Ζελένσκι, παρότι η όποια πιθανή πρόταση ειρήνης δεν περιλάμβανε κρίσιμες λεπτομέρειες.

Δεν διατυπώθηκε τίποτα το σαφές σχετικά με τον τρόπο και τον βαθμό συμμετοχής των ΗΠΑ σε ένα τέτοιο σχέδιο.

Σύμφωνα με τον Ντάνιελ Φράιντ, πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Πολωνία, μία επιλογή που πιθανώς θα κέρδιζε την υποστήριξη των Ουκρανών θα ήταν η συναίνεση των ευρωπαϊκών κρατών στην παροχή στρατιωτικών μέσων προς την Ουκρανία σε περίπτωση ενδεχόμενης νέας ρωσικής επίθεσης, ενώ ο Τραμπ συμφώνησε να τις συνδράμει με αμυντικά μέσα που βρίσκονται σταθμευμένα σε γειτονικές χώρες.

«Δεν νομίζω πως ο Ζελένσκι θα σταματήσει με μια απλή λεκτική διαβεβαίωση από τον πρόεδρο. Αν είσαι ο Ζελένσκι, λες στον Τραμπ ότι αυτό που είπες είναι σημαντικό και σπουδαίο και μετά ανακαλύπτεις ποιοι είναι οι μηχανισμοί», σημειώνει ο ίδιος.

Πέραν του πολέμου στην Ουκρανία, ο Τραμπ έχει δώσει στους παγκόσμιους ηγέτες αρκετούς λόγους να αμφιβάλλουν για τις διαβεβαιώσεις του, σημειώνουν οι ΝΥΤ, που υπενθυμίζουν πως ο πρόεδρος είχε απειλήσει «με κόλαση» τη Χαμάς αν δεν απελευθερώσει όλους τους Ισραηλινούς ομήρους που κρατά στη Γάζα.

Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες, κράτησε αποστάσεις από την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα. Πρότεινε κάποια στιγμή την ιδέα του αναγκαστικού εκτοπισμού των κατοίκων της Γάζας από τα παλαιστινιακά εδάφη, αλλά γρήγορα υποχώρησε υπό το βάρος των αντιδράσεων – κυρίως από τις αραβικές χώρες.

Είχε αναγγείλει σε πλείστες περιπτώσεις την επιβολή δασμών σε χώρες, για να αναδιπλωθεί επανειλημμένως στο παρά πέντε.

Αλλαξε αμέτρητες φορές την προσέγγισή του προς τον Πούτιν, πότε απειλώντας τον με σαρωτικές οικονομικές κυρώσεις και πότε εμφανιζόμενος πρόθυμος να συνεργαστεί μαζί του ή, ακόμα, κολακεύοντάς τον.

Σε ερώτηση αν μπορεί να πείσει τον Πούτιν να σταματήσει να στοχοποιεί αμάχους, ο κ. Τραμπ απάντησε ότι είναι μια συζήτηση που έχει ήδη κάνει με τον Ρώσο ηγέτη. Οι ρωσικές δυνάμεις βομβαρδίζουν τους Ουκρανούς με drones και πυραύλους, αναγκάζοντας τους πολίτες να τρέχουν για να βρουν καταφύγιο.

«Είχα πολλές καλές συνομιλίες μαζί του», είπε ο «Μετά γυρίζω σπίτι και βλέπω ότι ένας πύραυλος χτύπησε ένα γηροκομείο ή μια πολυκατοικία και άνθρωποι κείτονται νεκροί στον δρόμο. Οπότε, υποθέτω ότι η απάντηση είναι όχι, γιατί έχω ήδη κάνει αυτή τη συζήτηση».

Όπως σημειώνουν οι New York Times, ο Αμερικανός πρόεδρος άφησε ουσιαστικά να εννοηθεί ότι είναι «αδύναμος» να ελέγξει τον πρόεδρο της Ρωσίας ενώ ειδικοί δυσκολεύονται να βγάλουν άκρη ενόψει και της κρίσιμης συνάντησης στην Αλάσκα.

Την ίδια απάθεια επέδειξε ο Τραμπ σύμφωνα με τους New York Times όταν είχε ερωτηθεί για την παραβίαση των ομοσπονδιακών δικαστικών συστημάτων από τη Ρωσία, καθώς αυτά περιείχαν ευαίσθητα αρχεία με πληροφορίες για ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

«Σας προκαλεί έκπληξη;» είπε ο Τραμπ. «Αυτό κάνουν. Είναι καλοί σε αυτό. Εμείς είμαστε καλοί σε αυτό. Στην πραγματικότητα, είμαστε καλύτεροι». Όταν ρωτήθηκε αν σκοπεύει να θέσει το ζήτημα στον Πούτιν, δεν απάντησε.

Όπως αναφέρει το αμερικανικό δημοσίευμα, ο Τραμπ εμφανίστηκε αδιάφορος όταν ρωτήθηκε για θέματα εθνικής ασφάλειας και τις φρικαλεότητες του πολέμου, δημιουργώντας αμφιβολίες για το αν διαθέτει τη βούληση ή τη δύναμη να πείσει τον Πούτιν να τερματίσει την εισβολή.

Ο Τραμπ διαχρονικά καυχιέται για την ικανότητά του να κλείνει συμφωνίες και να χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα για να πετύχει τους στόχους του, αλλά η σχετική του ήπια στάση απέναντι στον Πούτιν έχει μπερδέψει τους αναλυτές, λένε οι New York Times. Ορισμένοι θεωρούν την επερχόμενη συνάντηση μια πρόχειρα σχεδιασμένη κίνηση που μπορεί να ζημιώσει τα αμερικανικά συμφέροντα και να μειώσει το κύρος της προεδρίας, αν ο Τραμπ επιστρέψει στην Ουάσινγκτον με άδεια χέρια.

«Η ρητορική του στάση είναι πλήρως υποχωρητική», δήλωσε ο Μάικλ Α. ΜακΦολ, πρώην πρέσβης στη Ρωσία επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα. «Ο κίνδυνος είναι να φανεί ότι ο ηγέτης των ΗΠΑ, το ισχυρότερο πρόσωπο στον κόσμο, είναι αδύναμος».

Το αμερικανικό δημοσίευμα σημειώνει πως όταν μιλά ο Τραμπ για τερματισμό του πολέμου, απλά επαναλαμβάνει προτάσεις των Ρώσων, όπως μια ανταλλαγή εδαφών στο Ντονμπάς.

Ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος είχε δηλώσει την Τετάρτη 13 Αυγούστου ότι μπορεί να συμμετέχει και ο πρόεδρος της Ουκρανίας σε μια σύντομη δεύτερη συνάντηση με Πούτιν στη συνέχεια ανασκεύασε. «Τώρα μπορεί να μην υπάρξει δεύτερη συνάντηση», είπε ο Τραμπ. «Γιατί αν κρίνω ότι δεν είναι σκόπιμο να γίνει, επειδή δεν πήραμε τις απαντήσεις που πρέπει να έχουμε, τότε δεν θα υπάρξει δεύτερη συνάντηση». Έτσι, χωρείς την παρουσία του Ζελένσκι, ευνοείται ο Πούτιν αναφέρει το δημοσίευμα.

Ενώ ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν θεωρούσε τον Πούτιν «εγκληματία πολέμου» και επέβαλε κυρώσεις με στόχο να πλήξουν τη ρωσική οικονομία -ανυπιτυχώς- ο Τραμπ θα ταξιδέψει στην άλλη άκρη της χώρας προκειμένου να δει τι έχει να προτείνει Πούτιν.

Αυτή η χαλαρή προσέγγιση του Τραμπ έρχεται σε αντίθεση με την απειλή του ότι ο Πούτιν μπορεί πράγματι να αντιμετωπίσει συνέπειες αν δεν συμφωνήσει να τερματίσει τον πόλεμο. «Από τότε που ανέλαβε ο Τραμπ, πολλές από τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν εξασθενίσει, και ο ίδιος δεν διευκρίνισε την Τετάρτη αν θα τις ενισχύσει ή αν θα λάβει άλλα μέτρα» υπογραμμίζουν οι New York Times.

Όταν ρωτήθηκε αν θα υπάρξουν συνέπειες αν ο Πούτιν δεν κάνει βήματα για τον τερματισμό του πολέμου, ο Τραμπ απάντησε: «Θα υπάρξουν συνέπειες. Δεν χρειάζεται να το πω. Θα υπάρξουν πολύ σοβαρές συνέπειες».

«Μεγάλο μέρος της επιρροής που θα μπορούσε να είχε ο Τραμπ απέναντι στον Πούτιν ενδεχομένως να είχε ασκηθεί τις εβδομάδες πριν από τη συνάντηση, δήλωσε ο Στίβεν Πάιφερ, ανώτερος συνεργάτης στο Brookings Institution και πρώην πρέσβης στην Ουκρανία επί προεδρίας Μπιλ Κλίντον. Ο Τραμπ είχε εκφράσει δημόσια την απογοήτευσή του για την αδιαφορία του Πούτιν να σταματήσει την επίθεσή του κατά των Ουκρανών.

Μέχρι στιγμής, όμως, καμία από τις απειλές δεν έχει μετατραπεί σε κυρώσεις ή άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να αναγκάσουν τον Πούτιν να αλλάξει πορεία. Ο Τραμπ θα μπορούσε να είχε αποφασίσει, σύμφωνα με τον Πάιφερ, να διοχετεύσει περίπου 300 δισ. δολάρια από τα δεσμευμένα αποθέματα της ρωσικής κεντρικής τράπεζας στην Ουκρανία ή να δώσει προτεραιότητα στην παραγωγή και αποστολή αμερικανικών όπλων που έχουν παραγγελθεί από τους Ευρωπαίους, ώστε να παρασχεθεί άμεση βοήθεια στο Κίεβο.

Ο Τραμπ δεν έκανε τίποτα από αυτά, αναρωτώμενος απλώς δημοσίως αν «οι δασμοί και τέτοια» μπορεί να είναι η λύση.

«Δεν πρόκειται να πείσεις τον Πούτιν να αλλάξει πορεία μέχρι να καταλάβει ότι δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους του στο πεδίο της μάχης», είπε ο Πάιφερ. «Αν ο Τραμπ είχε χρησιμοποιήσει έξυπνα αυτή την επιρροή και είχε πείσει τον Πούτιν ότι κάτι τέτοιο θα αρχίσει να συμβαίνει, θα είχε εξασφαλίσει σημαντικά χαρτιά στα χέρια του».

Για την Φιόνα Χιλ, πρώην ανώτερη διευθύντρια για ευρωπαϊκές και ρωσικές υποθέσεις στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ, είπε ότι δεν είναι μόνο ο Τραμπ που παίρνει ρίσκο με αυτή τη συνάντηση. Η εκστρατεία του Πούτιν κατά της Ουκρανίας έχει διαρκέσει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι είχε υπολογίσει, κάτι που έχει φθείρει την εικόνα του ως μεγάλου στρατηγιστή, σημείωσε η Χιλ.

Υπάρχει ο κίνδυνος, πρόσθεσε, ο Τραμπ να χάσει ξανά την υπομονή του με τη διαδικασία ειρήνευσης, όπως έχει συμβεί τις τελευταίες εβδομάδες. «Ίσως πλησιάζουμε στο σημείο που η άποψη του Τραμπ για τον Πούτιν θα αλλάξει», είπε η Χιλ. «Και αυτό είναι επικίνδυνο για τον Πούτιν».

Ωστόσο, αυτή τη φορά, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες διέβλεπαν ένα όχι περιορισμένης έντασης και διάρκειας πλήγμα του Ισραήλ στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, αλλά μια πολύ πιο εκτεταμένη επίθεση που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ίδιο το ιρανικό καθεστώς. Και, κυρίως, κατέγραφαν την πρόθεση Νετανιάχου να προχωρήσει μόνος του, αν χρειαζόταν, αναφέρει το δημοσίευμα.

Οι πληροφορίες αυτές έφεραν τον Τραμπ προ δύσκολων επιλογών. Ο ίδιος είχε επενδύσει σε μία διπλωματική εκστρατεία πειθούς του Ιράν, ώστε να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες περί ανάπτυξης πυρηνικού όπλου και είχε ήδη αποκρούσει μια προσπάθεια του Νετανιάχου, τον Απρίλιο, να τον πείσει για στρατιωτική επίθεση στο Ιράν. Κατά τη διάρκεια ενός τεταμένου τηλεφωνήματος στα τέλη Μαΐου, σύμφωνα με τους ΝΥΤ, ο Τραμπ προειδοποίησε και πάλι τον Ισραηλινό ηγέτη κατά μιας μονομερούς επίθεσης που θα «βραχυκύκλωνε» τη διπλωματία.

Ωστόσο, σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, που επικαλείται κομβικά στελέχη της αμερικανικής διοίκησης, τις τελευταίες εβδομάδες κατέστη όλο και πιο εμφανές στους αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ πως αυτή τη φορά ίσως δεν ήταν σε θέση να σταματήσουν τον Νετανιάχου.

Κόντρα στους ισραηλινούς ισχυρισμούς, ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ δεν είχαν στα χέρια τους νέες πληροφορίες που να δείχνουν πως οι Ιρανοί επείγονταν να κατασκευάσουν πυρηνική βόμβα – μια κίνηση που θα δικαιολογούσε ένα προληπτικό χτύπημα, γράφουν οι ΝΥΤ.

Ωστόσο, βλέποντας πως πιθανότατα δεν θα ήταν σε θέση να αποτρέψουν αυτή τη φορά τον Νετανιάχου αλλά και ούτε να ηγηθούν των εξελίξεων, οι σύμβουλοι του Τραμπ εξέτασαν τις επιλογές τους.

Στο φάσμα των επιλογών αυτών περιλαμβανόταν από τη μία η μη εμπλοκή και η απόφαση σε δεύτερο χρόνο των επόμενων βημάτων και από την άλλη η άμεση συμμετοχή στη στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ, ενδεχομένως σε σημείο που να επιβάλει την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν.

Ο Τραμπ επέλεξε τη μέση οδό, προσφέροντας στο Ισραήλ αρχικά μια κεκαλυμμένη υποστήριξη για την επίθεσή του και αυξάνοντας στη συνέχεια την πίεση στην Τεχεράνη για άμεσες παραχωρήσεις.

• Πέντε ημέρες μετά τις πρώτες ισραηλινές επιδρομές, η στάση του Τραμπ παραμένει μεταβαλλόμενη. Η κυβέρνηση αρχικά πήρε αποστάσεις από τα πλήγματα, αλλά στη συνέχεια –και καθώς οι επιθέσεις αποδεικνύονταν επιτυχείς– έγινε πιο υποστηρικτική προς το Τελ Αβίβ.

Πλέον, ο Τραμπ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο αποστολής αμερικανικών αεροσκαφών, ανεφοδιαστικών και βομβαρδιστικών, σε μια προσπάθεια εξάλειψης της υπόγειας πυρηνικής εγκατάστασης του Ιράν στο Φορντό με βόμβες βάρους 15 τόνων. «Ενα βήμα που θα σηματοδοτούσε μια εντυπωσιακή στροφή από την αντίθεσή του μόλις πριν από δύο μήνες σε οποιαδήποτε στρατιωτική δράση, ενώ υπήρχε ακόμη η οδός της διπλωματικής λύσης», σχολιάζουν οι ΝΥΤ.

Οπως επισημαίνει η αμερικανική εφημερίδα για το παρασκήνιο των διεργασιών που οδήγησαν στο ισραηλινό χτύπημα, Τραμπ και Νετανιάχου είναι δύο ηγέτες που μοιράζονται έναν κοινό στόχο, την αποτροπή του Ιράν από την απόκτηση πυρηνικού όπλου, και ισχυρούς πολιτικούς και προσωπικούς δεσμούς. Ομως, «εδώ και καιρό, η σχέση τους ταλανίζεται από δυσπιστία».

Συνεντεύξεις με πάνω από 20 αξιωματούχους στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ισραήλ και στην περιοχή του Περσικού Κόλπου καταδεικνύουν, κατά το δημοσίευμα, πως ο Αμερικανός πρόεδρος αμφιταλαντεύθηκε επί μήνες για το πώς και αν θα περιορίσει τις παρορμήσεις του Νετανιάχου, «στην πρώτη μεγάλη κρίση εξωτερικής πολιτικής της δεύτερης θητείας του». «Ηταν μια κατάσταση που αντιμετώπισε με έναν σχετικά άπειρο κύκλο συμβούλων, τους οποίους επέλεξε για λόγους αφοσίωσης», αναφέρεται στο δημοσίευμα.

Φέτος αποκάλυψε σε πολιτικό του σύμμαχο ότι ο Νετανιάχου προσπαθεί να τον σύρει σε ακόμη έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή – το είδος του πολέμου από τον οποίο δεσμεύτηκε προεκλογικά να κρατήσει την Αμερική μακριά.

Από την άλλη, ωστόσο, περιγράφεται πως άρχισε κάποια στιγμή να νιώθει ότι οι Ιρανοί τον εμπαίζουν στις διαπραγματεύσεις.

• Και όταν το Ισραήλ επέλεξε τον πόλεμο, ο Τραμπ έκανε μια στροφή και, από τον σκεπτικισμό απέναντι στη ρητορική Νετανιάχου και μια πιθανή εμπλοκή στη στρατιωτική δράση του, κατέληξε να εξετάζει την εμπλοκή των ΗΠΑ σε μια δραματική κλιμάκωση της σύγκρουσης.

Χθες, καθώς επέστρεφε εσπευσμένα στην Ουάσιγκτον από τη Σύνοδο της G7 στον Καναδά, ο Τραμπ έφτασε στο σημείο να διαφωνήσει ανοιχτά με την επικεφαλής των εθνικών μυστικών υπηρεσιών του, Τάλσι Γκάμπαρντ, λέγοντας πως «δεν με νοιάζει τι λέει» – αναφερόμενος στην κατάθεσή της πως οι μυστικές υπηρεσίες δεν πιστεύουν ότι το Ιράν κατασκευάζει ενεργά πυρηνικά όπλα.

Οπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, «για τον Νετανιάχου, οι τελευταίοι μήνες σηματοδότησαν το τέλος μακροχρόνιων προσπαθειών να “καλοπιάσει” τις ΗΠΑ, ώστε να υποστηρίξουν ή τουλάχιστον να ανεχθούν την επιθυμία του να επιφέρει πλήγμα στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Φαίνεται ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός σωστά εκτίμησε πως ο Τραμπ θα μεταπειθόταν, έστω και χωρίς ιδιαίτερη προθυμία».

Σύμφωνα με τους ΝΥΤ, η τρέχουσα κρίση αποκαλύπτει και τα ρήγματα στις τάξεις των Ρεπουμπλικανών, μεταξύ εκείνων που τείνουν να υπερασπίζονται αντανακλαστικά το Ισραήλ και εκείνων που είναι αποφασισμένοι να εμποδίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν περαιτέρω στον κύκλο της βίας στη Μέση Ανατολή.

Οταν, την Κυριακή 8 Ιουνίου, ο Τραμπ συναντιόταν με τους κορυφαίους συμβούλους του στο δασώδες προεδρικό καταφύγιο του Καμπ Ντέιβιντ για να εξετάσουν τη ραγδαία εξελισσόμενη κατάσταση, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, έδωσε μια ωμή εκτίμηση, σύμφωνα με το δημοσίευμα: Ηταν πολύ πιθανό, είπε, πως το Ισραήλ θα έπληττε σύντομα το Ιράν, με ή χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως λένε στους ΝΥΤ δύο άτομα με γνώση της συνάντησης.

Ο πρόεδρος κάθισε στην κεφαλή του τραπεζιού στην αίθουσα συνεδριάσεων του Laurel Lodge. Δεν υπήρχαν διαφάνειες, παρά μόνο χάρτες που είχε ετοιμάσει ο πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Νταν Κέιν. Επί δυόμισι ώρες, αυτός και ο Ράτκλιφ περιέγραφαν τις εκτιμήσεις τους για την επικείμενη ισραηλινή επίθεση. Η Γκάμπαρντ απουσίαζε από τη συγκεκριμένη συνάντηση.

Την επομένη της συνάντησης του Καμπ Ντέιβιντ, τη Δευτέρα 9 Ιουνίου, ο Τραμπ επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, ο οποίος ήταν κατηγορηματικός: «Η επιχείρηση ήταν έτοιμη».

Σύμφωνα με τρία άτομα με γνώση της τηλεφωνικής αυτής επικοινωνίας, ο Νετανιάχου εξέθεσε τις προθέσεις του, αποκαλύπτοντας πως το Ισραήλ διαθέτει ανθρώπους και σε ιρανικό έδαφος.

«Ο Τραμπ εντυπωσιάστηκε από την εφευρετικότητα του ισραηλινού στρατιωτικού σχεδιασμού», σημειώνουν οι ΝΥΤ και, παρότι δεν δεσμεύτηκε για τίποτα, μετά τη λήξη της κλήσης είπε στους συμβούλους του: «Νομίζω ότι ίσως πρέπει να τον βοηθήσουμε».

Παρ’ όλα αυτά, όπως αποκάλυψαν διάφορες πηγές στους ΝΥΤ, ο πρόεδρος παρέμενε διχασμένος για το πώς πρέπει να κινηθεί, ρωτώντας τους συμβούλους του καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας. «Ηθελε να διαχειριστεί το Ιράν με τους δικούς του όρους, όχι με τους όρους του Νετανιάχου, τονίζοντας την αυτοπεποίθησή του στη σύναψη συμφωνιών. Αλλά είχε αρχίσει να πιστεύει ότι οι Ιρανοί τον παρέσυραν».

• Το Ισραήλ είχε αρχίσει να προετοιμάζεται τον Δεκέμβριο για μια επίθεση στο Ιράν, υποστηρίζουν οι ΝΥΤ, μετά τον αποδεκατισμό της Χεζμπολάχ, του ιρανικού πληρεξουσίου στον Λίβανο και την κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία.

Ο Νετανιάχου κατά την πρώτη του επίσκεψη στη δεύτερη θητεία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, στις 4 Φεβρουαρίου, παρουσίασε στον Τραμπ μέσα στο Οβάλ Γραφείο εικόνες διαφόρων πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

Επικαλούμενος τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών, ο Νετανιάχου υποστήριξε πως οι προσπάθειες του Ιράν για απόκτηση ενός πυρηνικού όπλου γίνονταν όλο και πιο σκληρές και ταχύτερες. Αναφερόμενος στον εμπλουτισμό ουρανίου, τόνισε πως το Ιράν απείχε ημέρες από το σημείο όπου έπρεπε να βρίσκεται, αλλά υπήρχαν και άλλα συστατικά που χρειαζόταν για την ολοκλήρωση του όπλου.

Σύμφωνα με τους ΝΥΤ, οι Ισραηλινοί προέβαλαν ένα επιπλέον επιχείρημα στον Τραμπ: αν θέλετε να πετύχει η διπλωματία, πρέπει να προετοιμαστείτε για ένα χτύπημα, ώστε να υπάρχει πραγματική δύναμη πίσω από τις διαπραγματεύσεις.

Κατ’ ιδίαν, οι Ισραηλινοί ανησυχούσαν ότι ο Τραμπ θα πετύχαινε μία ανεπαρκή, όπως θεωρούσαν, συμφωνία με το Ιράν –παρόμοια με τη εκείνη του 2015 υπό τον πρόεδρο Ομπάμα– και πως στη συνέχεια θα δήλωνε ότι η αποστολή ολοκληρώθηκε. Ο Νετανιάχου, προσδίδοντας επείγοντα χαρακτήρα στη σχεδιαζόμενη επίθεση, είπε στον Τραμπ ότι οι Ιρανοί θα ήταν σε θέση να ξαναχτίσουν την αεράμυνά τους που καταστράφηκε κατά τη διάρκεια ισραηλινής επίθεσης τον Οκτώβριο.

Δημοσίως, ο Τραμπ εξακολούθησε να τονίζει τη σημασία να δοθεί ευκαιρία στη διπλωματία. «Και ενώ με τον τρόπο αυτό δεν είχε σκοπό να εξαπατήσει τους Ιρανούς σχετικά με την αμεσότητα μιας πιθανής επίθεσης από το Ισραήλ, η πιθανότητα να μη θέσει το Ιράν σε αυξημένη ετοιμότητα ήταν ένα ευπρόσδεκτο παράπλευρο κέρδος», δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος που συμμετείχε στις συζητήσεις.

• Την περασμένη Τετάρτη, καθώς δεν υπήρχε καμία ένδειξη για κάποια διαπραγματευτική εξέλιξη, ο στενός κύκλος του Τραμπ γνώριζε ότι η επίθεση θα ξεκινούσε την επόμενη ημέρα.

Σε κάποιες κατ’ ιδίαν συζητήσεις, γράφουν οι ΝΥΤ, ο Τραμπ αμφισβητούσε το κατά πόσο είναι σώφρον εκ μέρους του Ισραήλ να επιτεθεί. «Δεν ξέρω για τον Μπίμπι», είχε πει σε έναν συνεργάτη του, προσθέτοντας ότι τον είχε προειδοποιήσει για τα χτυπήματα.

Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, καθώς εξελισσόταν το πρώτο κύμα των χτυπημάτων, ο Τραμπ είχε συνάντηση με την ομάδα εθνικής ασφαλείας του στην αίθουσα καταστάσεων του Λευκού Οίκου, με όλες τις επιλογές στο τραπέζι. Νωρίτερα την ίδια μέρα, σύμφωνα με τους ΝΥΤ, εξομολογούνταν σε συμβούλους του πως εξακολουθούσε να θέλει να επιτύχει συμφωνία με το Ιράν.

Η πρώτη επίσημη δήλωση από την κυβέρνηση μετά τις πρώτες ισραηλινές επιθέσεις δεν έγινε από τον Αμερικανό πρόεδρο, αλλά από τον υπουργό Εξωτερικών. Ο Μάρκο Ρούμπιο κράτησε αποστάσεις από την ισραηλινή επιχείρηση, χωρίς αναφορές περί στήριξης του στενότερου συμμάχου του στην περιοχή – αν και οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ήδη παρείχαν στήριξη στο Ισραήλ.

• Καθώς οι ώρες περνούσαν και οι Ισραηλινοί κατάφεραν μια σειρά πληγμάτων ακριβείας κατά ιρανικών στρατιωτικών ηγετών και στρατηγικών εγκαταστάσεων, ο Τραμπ άρχισε να αλλάζει τη δημόσια στάση του, περιγράφεται στο δημοσίευμα.

«Και όταν ξύπνησε το πρωί της Παρασκευής, το αγαπημένο του τηλεοπτικό κανάλι, το Fox News, μετέδιδε εκτενώς εικόνες από αυτό που παρουσίαζε ως στρατιωτική ιδιοφυΐα του Ισραήλ. Τότε, ο Τραμπ δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο να διεκδικήσει κάποια εύσημα για τον εαυτό του», σχολιάζει η εφημερίδα.

Σε επικοινωνία του με δημοσιογράφους, σύμφωνα με τους ΝΥΤ, άρχισε να υπαινίσσεται ότι είχε παίξει μεγαλύτερο παρασκηνιακό ρόλο στον πόλεμο από ό,τι ο κόσμος είχε αντιληφθεί. Κατ’ ιδίαν, φέρεται να είπε σε κάποιους έμπιστους πως πλέον έκλινε προς μια πιο σοβαρή κλιμάκωση: να συνταχθεί με το αίτημα του Ισραήλ περί αποστολής ισχυρών βομβών που θα ανατινάξουν και θα καταστρέψουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν στο Φορντό.

Μόλις τη Δευτέρα, ο Τραμπ άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο συνάντησης του Στιβ Γουίτκοφ (σ.σ.: ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή) ή ακόμη και του αντιπροέδρου Βανς με Ιρανούς αξιωματούχους στο πλαίσιο εντατικοποίησης της διπλωματίας για μια συμφωνία. Ωστόσο, καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος εγκατέλειπε πρώιμα και εσπευσμένα την G7 και τον Καναδά, «λίγες ενδείξεις υπήρχαν πως η σύγκρουση θα τερματιζόταν γρήγορα μέσω της διπλωματίας».

Στο μεταξύ, από το πρωί της Κυριακής η Αστυνομία του Λος Άντζελες ανακοίνωσε απαγόρευση συναθροίσεων, μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα. «Οι συναθροίσεις κηρύσσονται παράνομες για το κέντρο του Λος Άντζελες. Όσοι έχουν κινητά τηλέφωνα στην ευρύτερη περιοχή έχουν λάβει σχετική προειδοποίηση» ανέφερε η ενημέρωση του LAPD.

Η κατάσταση ηρέμησε, κλειστοί παραμένουν οι αυτοκινητόδρομοι

Στο μεταξύ, νωρίς το μεσημέρι της Κυριακής, η κατάσταση στο Λος Άντζελες φέρεται να έχει ηρεμήσει μετά από «μια από τις πιο ταραχώδεις νύχτες» στην πόλη, δήλωσε στο CNN η Χίλντα Σόλις, προσωρινή πρόεδρος του συμβουλίου εποπτών της τοπικής κομητείας. «Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου οι άνθρωποι έπρεπε να απομακρυνθούν ή να τους ζητηθεί να εγκαταλείψουν την πόλη, λόγω της μεγάλης καταστροφής και του χάους που επικρατούσε. Αυτή η κατάσταση έχει πλέον αρθεί», δήλωσε η Σόλις.

«Εξακολουθούν να παραμένουν κλειστοί σημαντικοί αυτοκινητόδρομοι, ράμπες εισόδου και εξόδου. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στην πόλη για να εργαστούν, αλλά η κίνηση είναι πολύ περιορισμένη».

Όσον αφορά την ανάπτυξη των δυνάμεων της Εθνοφρουράς, η Σόλις δήλωσε: «Ναι, έχετε δίκιο όταν λέτε ότι ο κυβερνήτης και οι τοπικές αρχές δεν ζήτησαν την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς. Αυτό είναι ένα σημείο διαφωνίας». «Αν υπάρξουν περισσότερες διαταραχές, όπως είδαμε χθες το βράδυ, ίσως χρειαστεί να υποβάλουν επίσημο αίτημα για την Εθνοφρουρά, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει σύμφωνα με τα πρωτόκολλα που γνωρίζει ο σερίφης, καθώς και η αστυνομία του Λος Άντζελες, και θα το διεκπεραιώσουν».

Η Σόλις προέτρεψε επίσης τους διαδηλωτές: «Μην τροφοδοτείτε το αφήγημα ότι δεν μας νοιάζει, ότι θα βλάψουμε ο ένας τον άλλον και θα βλάψουμε την πόλη μας. Δεν θέλουμε να συμβεί αυτό. Σίγουρα θέλουμε να επικρατήσει ηρεμία».

Επιμένει ο Γκάβιν Νιούσομ: Θα μηνύσουμε τον Τραμπ, παράνομη η αποστολή Εθνοφρουράς

Την ίδια στιγμή, ο Δημοκρατικός κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ επανέλαβε ότι θα μηνύσει τον Ντόναλντ Τραμπ για την κλήση της Εθνοφρουράς στην πολιτεία.

Αρχικά, χθες, είχε πει ότι θα κινηθεί νομικά κατά του Τραμπ, λέγοντας ότι η πολιτεία θα καταθέσει αγωγή τη Δευτέρα κατά της «παράνομης, ανήθικης και αντισυνταγματικής», όπως την χαρακτήρισε, αποστολής της Εθνοφρουράς.

Σήμερα το πρωί, σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κυβερνήτης δήλωσε ότι ο Τραμπ «έριξε λάδι στη φωτιά και ενήργησε παράνομα για να ομοσπονδιοποιήσει την Εθνοφρουρά», όταν υπέγραψε προεδρικό μνημόνιο το Σάββατο για την ενεργοποίηση των αξιωματικών.

«Η εντολή που υπέγραψε δεν ισχύει μόνο για την Καλιφόρνια. Του επιτρέπει να εισέλθει σε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΠΟΛΙΤΕΙΑ και να κάνει το ίδιο. Θα τον μηνύσουμε», έγραψε σε ανάρτησή του στο X.

Εκτενής ανάλυση των New York Times

Δεν ήταν απλώς μια αντίδραση -ήταν το σενάριο που ο ίδιος ο Τραμπ περίμενε να εκτυλιχθεί. Μια μάχη με υψηλό συμβολισμό, στην καρδιά μιας βαθιά δημοκρατικής πολιτείας (Καλιφόρνια), με φόντο το πιο φλέγον ζήτημα της πολιτικής του ατζέντας: τη μετανάστευση.

Η εντολή για αποστολή της Εθνοφρουράς στο Λος Άντζελες -χωρίς την έγκριση του κυβερνήτη Γκάβιν Νιούσομ- δεν ήταν μια απλή υπερβολή εξουσίας. Ήταν μια στοχευμένη κίνηση σε ένα πολιτικό πεδίο μάχης, που ο Τραμπ είχε επιλέξει εδώ και καιρό.

Όπως γράφουν σε ανάλυσή τους οι New York Times, αφορμή στάθηκαν οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν έπειτα από μαζική επιχείρηση απέλασης μεταναστών στο Λος Άντζελες. Αν και οι τοπικές αρχές δεν ζήτησαν βοήθεια, ο Τραμπ εμφανίστηκε έτοιμος για το… σόου: μίλησε για «εισβολή», χαρακτήρισε τους διαδηλωτές «στασιαστές», υποσχέθηκε ότι «όποιος φτύνει στρατιώτες, θα το πληρώσει ακριβά» και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επικαλεστεί τον Νόμο περί Στασιασμού.

Ο Στίβεν Μίλερ, εκ των στενότερων συμβούλων του, το έθεσε καθαρά: «Αυτή είναι μάχη για τη σωτηρία του πολιτισμού».

Η Εθνοφρουρά στάλθηκε, οι φωτογραφίες ανέβηκαν, τα βίντεο κυκλοφόρησαν: σημαίες Μεξικού και Ελ Σαλβαδόρ, στιγμιότυπα έντασης, λίγα λεπτά βίας ανάμεσα σε πολλές ειρηνικές διαδηλώσεις. Όλα χρησιμοποιήθηκαν για να στηθεί το αφήγημα της «εισβολής». Σκοπός: να πειστεί η βάση του ότι η Αμερική απειλείται και μόνο ένας ισχυρός ηγέτης μπορεί να τη σώσει.

Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας δεν αιφνιδιάστηκε. «Το περιμέναμε αυτό, ήμασταν προετοιμασμένοι» δήλωσε ο Νιούσομ στους New York Times. Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιδιώκει την αποσταθεροποίηση της πολιτείας του και απέστειλε επιστολή στο υπουργείο Άμυνας, ζητώντας την άμεση ανάκληση της Εθνοφρουράς. «Για να πετύχουν, πρέπει να αποτύχει η Καλιφόρνια» είπε χαρακτηριστικά.

Η αντίδραση από την πλευρά των Δημοκρατικών ήταν έντονη. Ο γερουσιαστής Άλεξ Παντίγια έκανε λόγο για «κατασκευασμένη κρίση» και «θέατρο σκληρότητας». Επισήμανε ότι «σε μια κοινότητα όπως το Λ.Α., δεν μπορεί κανείς να περιμένει παθητικότητα όταν καταπατώνται δικαιώματα και νομικές διαδικασίες». Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικανοί έσπευσαν να υπερασπιστούν τον πρόεδρο. Ο βουλευτής Κέβιν Κάιλι δήλωσε ότι «ο Τραμπ προστατεύει τη δημόσια ασφάλεια» και κατηγόρησε τους Δημοκρατικούς για «ανευθυνότητα και υποστήριξη των πολιτικών ανοιχτών συνόρων του Μπάιντεν».

Η Καλιφόρνια ως στόχος: η στρατηγική της τιμωρίας

Η σύγκρουση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα στοχοποιήσει την Καλιφόρνια: πρόσφατα απείλησε με διακοπή χρηματοδότησης λόγω της συμμετοχής μίας τρανς αθλήτριας στα σχολικά αγωνίσματα, ενώ «πάγωσε» χρηματοδότηση τεσσάρων δισ. δολαρίων για σιδηροδρομικά έργα. Ο Παντίγια το έθεσε ωμά: «Ό,τι φοβάται πως δεν τον υποστηρίζει, γίνεται εμμονή του. Ίσως να λειτουργεί για τη βάση του, αλλά κάνει κακό στη χώρα».

Για τον Λευκό Οίκο, ωστόσο, η αφήγηση είναι σαφής. «Οι πόλεις και τα ιδρύματα που διοικούνται από Δημοκρατικούς αποτυγχάνουν στον αμερικανικό λαό» δήλωσε η εκπρόσωπος Άμπιγκεϊλ Τζάκσον. «Ο πρόεδρος αναλαμβάνει δράση, όταν εκείνοι αρνούνται». Και αυτό ακριβώς ήθελε να δείξει ο Τραμπ: ότι είναι ο μόνος που ενεργεί, όσο δραματικά κι αν χρειαστεί, όταν «οι άλλοι» αποτυγχάνουν. Μια εικόνα ηγεσίας -σκηνοθετημένη, ενορχηστρωμένη και απολύτως σύμφωνη με το στιλ που τον ανέδειξε.

Αυτό που εξελίχθηκε στο Λος Άντζελες δεν ήταν αυθόρμητο. Ήταν η σκηνοθετημένη αναμέτρηση που ο ίδιος ο Τραμπ περίμενε και σχεδίαζε. Με την απόφαση να παρακάμψει τον κυβερνήτη της Καλιφόρνια, Γκάβιν Νιούσομ, και να αποστείλει έως και 2.000 Εθνοφρουρούς με Προεδρικό Διάταγμα (Title 10), ενεργοποίησε ένα συνολικό σχέδιο πολιτικού θεάτρου. Συνολικά, οι κινήσεις θυμίζουν «συγχρονισμένο σόου εξουσίας», στημένο ακριβώς όπως ήθελε.

Σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, όπως σημειώνει η γερμανική Welt, πρόκειται για μια διπλή στρατηγική: από τη μία, να επιδειχθεί ως αποφασιστικός ηγέτης και από την άλλη, να βλάψει πολιτικούς αντιπάλους του, όπως ο Γκάβιν Νιούσομ. Η ανάπτυξη της Εθνοφρουράς δεν ήταν απλή στρατιωτική απόφαση, αλλά ένα σύμφωνο εξουσίας, το οποίο είχε όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει «η μάχη που περίμενε».

Η ανάλυση του CNN

Σύμφωνα με τελευταία εκτενή ανάλυση του CNN, όσα συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή στο Λος Άντζελες είναι μια αναμέτρηση που περίμενε ο Λευκός Οίκος. Οι αναταραχές που προκλήθηκαν από τις ομοσπονδιακές επιδρομές στο Λος Άντζελες για τη μετανάστευση αποτέλεσαν αμφίβολο καταλύτη για τον Τραμπ, ώστε να κάνει μια επίδειξη ισχύος.

Η ανάπτυξη στρατευμάτων της Εθνοφρουράς, παρά την άρνηση του κυβερνήτη της Καλιφόρνια και της δημάρχου του Λος Άντζελες – αμφότεροι Δημοκρατικοί – φαίνεται σε αυτό το σημείο να είναι κυρίως για το θεαθήναι, με σκοπό να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η κυβέρνηση σκληραίνει την στάση της, επισημαίνει το αμερικανικό μέσο ενημέρωσης.

Όμως η παρουσία των εφέδρων σε μια βεβαρημένη, πολιτικοποιημένη στιγμή θα μπορούσε να επιδεινώσει τις εντάσεις και να γίνει ακόμη και ένα αγκάθι που θα ωθήσει σε πιο επιθετική δράση της κυβέρνησης προσθέτει.

Συνεχίζει δε, επισημαίνοντας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται να επιδιώκει πολιτικούς στόχους που υπερβαίνουν την έκτακτη κατάσταση στο Λος Άντζελες, η οποία, σε σύγκριση με τα ιστορικά προηγούμενα, δύσκολα φαίνεται να δικαιολογεί μια μονομερή προεδρική παρέμβαση. Πρόκειται για μια προειδοποίηση προς τις ηγεσίες των δημοκρατικών σε πολιτειακό επίπεδο που αντιτίθενται στην μεταναστευτική του πολιτική.

Μάλιστα τονίζεται ότι με αυτές τις ενέργειες ο Τραμπ δεν κάνει πράξη απλώς την επιθυμία του να στρατιωτικοποιήσει την διαδικασία καταστολής των μεταναστών χωρίς χαρτιά. Αλλά αφήνει να εννοηθεί ότι θα χρησιμοποιήσει τον στρατό, και συγκεκριμένα την Εθνοφρουρά, για να δράσει κατά της διαμαρτυρίας και της διαφωνίας.

Η κίνηση του Τραμπ το Σάββατο είναι επίσης ένας υπαινιγμός ότι είναι πρόθυμος να καταπατήσει την παράδοση και ενδεχομένως τα συνταγματικά όρια στην πορεία του οραμάτός και ότι θέλει να εκμεταλλευτεί αυτό που οι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούν ως αδυναμία των Δημοκρατικών σε θέματα δημόσιας τάξης, αναφέρει μεταξύ άλλων το CNN που παραδοσιακά στέκεται απέναντι στον Τραμπ.

Τι γράφει το BBC

Στο ίδιο πνεύμα και το βρετανικό BBC υπογραμμίζει ότι στην προεκλογική του εκστρατεία πέρυσι ο Τραμπ, ως υποψήφιος πρόεδρος υποσχέθηκε ότι δεν θα ανεχόταν την «αριστερή ανομία» στους δρόμους των ΗΠΑ και ότι θα χρησιμοποιούσε όλη τη δύναμη των προεδρικών του εξουσιών για να απαντήσει και να διασφαλίσει την δημόσια τάξη.

Οι διαμαρτυρίες κατά των προσπαθειών της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) στην Καλιφόρνια το βράδυ του Σαββάτου του έδωσαν την ευκαιρία να κάνει πράξη αυτή την υπόσχεση, επισημαίνει το βρετανικό ΜΜΕ.

Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ δήλωσαν ότι οι πράκτορες, υπεύθυνοι για την εφαρμογή της μεταναστευτικής πολιτικής στοχοποιήθηκαν και υπέστησαν τραυματισμούς καθώς και ότι οι τοπικές αρχές επιβολής του νόμου ήταν πολύ αργές για να ανταποκριθούν. Τo BBC σχολιάζει επίσης ότι ο Αμερικανός πρόεδρος αγνόησε το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες που δήλωνε ότι οι διαδηλώσεις ήταν σε μεγάλο βαθμό ειρηνικές ή ότι οι τοπικές αρχές ανέφεραν ότι θα μπορούσαν να χειριστούν τις συγκρούσεις που όντως εξελίχθηκαν σε βίαιες.

Μέχρι το πρωί της Κυριακής, ο Τραμπ κήρυττε τη νίκη και ευχαριστούσε την Εθνοφρουρά για την αποκατάσταση της ειρήνης, παρόλο που η φρουρά δεν είχε ακόμη λάβει πλήρως δράση. Η ταχύτητα με την οποία αντέδρασε ο Τραμπ υποδηλώνει ότι πρόκειται για μια μάχη για την οποία η κυβέρνησή του είναι προετοιμασμένη και μάλιστα ανυπομονεί να τη δώσει, καταλήγει.