Τα προβλήματα αυτά διαπιστώθηκαν τη νύχτα και αφορούν τη δυσλειτουργία της ροής του ηλίου σε έναν από τους ορόφους του πυραύλους, ανέφερε στην ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ ο Τζάρεντ Άιζακμαν. «Όποια και αν είναι η αιτία» της δυσλειτουργίας, η NASA θα αναγκαστεί να μεταφέρει τον πύραυλο στο κτίριο συναρμολόγησης, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα προλάβει το «παράθυρο» εκτόξευσης του Μαρτίου.

Μόλις χθες Παρασκευή (20/02), η υπηρεσία ανακοίνωσε ότι στοχεύει να προχωρήσει την εκτόξευση το νωρίτερο στις 6 Μαρτίου, αφού πραγματοποίησε μια δοκιμή σε πραγματικές συνθήκες που αποδείχθηκε «καλή». Η διεύθυνση ωστόσο επισήμανε ότι οι μηχανικοί θα χρειαστούν μερικές ημέρες ώστε να αναλύσουν τα δεδομένα που συνέλεξαν από αυτήν τη δοκιμή και άλλες και να προχωρήσουν σε τεχνική επαλήθευσή τους.

Οι αστροναύτες της αποστολής, τρεις Αμερικανοί και ένας Καναδός, είχαν τεθεί σε καραντίνα από την Παρασκευή, ενόψει της πιθανής εκτόξευσης, αλλά πλέον δεν θα χρειαστεί να παραμείνουν άλλο σε απομόνωση.

Η αποστολή θα αναχωρήσει από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντας και θα διαρκέσει περίπου δέκα ημέρες. Θα είναι η πρώτη επανδρωμένη αποστολή γύρω από τη Σελήνη έπειτα από 50 και πλέον χρόνια.

Η NASA είχε πέντε πιθανά «παράθυρα» εκτόξευσης τον Μάρτιο και άλλα έξι τον Απρίλιο.

Η κρίσιμη «πρόβα τζενεράλε» στη Φλόριντα

Η NASA προχωρά σήμερα, Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026, στη διαδικασία που είναι γνωστή ως «wet dress rehearsal» (δοκιμή πλήρωσης καυσίμων). Πρόκειται για μια πολύωρη και εξαιρετικά σύνθετη προσομοίωση της ημέρας εκτόξευσης, κατά την οποία οι δεξαμενές του πυραύλου τροφοδοτούνται με υγρό υδρογόνο και οξυγόνο, ενώ οι μηχανικοί εκτελούν όλες τις απαραίτητες διαδικασίες μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα πριν την πυροδότηση.

Η δοκιμή αυτή είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς θα αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα των επισκευών που πραγματοποιήθηκαν μετά τον εντοπισμό διαρροής υδρογόνου στην προηγούμενη απόπειρα. Η διαρροή εκείνη είχε αναγκάσει την υπηρεσία να διακόψει πρόωρα τη δοκιμή της 2ας Φεβρουαρίου, ακυρώνοντας κάθε πιθανότητα εκτόξευσης εντός του τρέχοντος μήνα.

🚨 NASA confirms March 6 is the earliest possible launch date for Artemis II 🚀

"NASA assessed additional dates in March as potential launch opportunities but have since determined March 6th is the earliest potential date."

(per @CNN) pic.twitter.com/plCboGWhmh

— Latest in space (@latestinspace) February 16, 2026

Το στοίχημα της 6ης Μαρτίου

Η επιτυχία της σημερινής δοκιμής θα ξεκλειδώσει το επόμενο στάδιο: τον ορισμό της 6ης Μαρτίου ως επίσημης ημερομηνίας για την αποστολή. Η αποστολή αυτή δεν είναι απλώς μια δοκιμαστική πτήση, αλλά η πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που ανθρώπινο πλήρωμα θα ταξιδέψει σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη μελλοντική προσελήνωση.

Παρά τις τεχνικές προκλήσεις και την αυστηρή κριτική για τις καθυστερήσεις, η NASA φαίνεται αποφασισμένη να μην αφήσει περιθώρια λάθους. Οι επιστήμονες τονίζουν πως η ασφάλεια των τεσσάρων αστροναυτών είναι η απόλυτη προτεραιότητα, γι’ αυτό και η παραμικρή ένδειξη δυσλειτουργίας κατά την πλήρωση καυσίμων μπορεί να μεταφέρει εκ νέου το χρονοδιάγραμμα.

Artemis II now targets March 6, 2026 after hydrogen leaks during fueling tests, as NASA faces mounting technical hurdles ahead of Artemis III. pic.twitter.com/Jysfhv5LVa

— Interesting Engineering (@IntEngineering) February 17, 2026

Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία σχεδίαζε να εκτοξεύσει τους τέσσερις αστροναύτες της Artemis II κάποια στιγμή μέσα στον μήνα, ανάλογα με τα αποτελέσματα μιας δοκιμαστικής αντίστροφης μέτρησης διάρκειας 49 ωρών στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η νωρίτερη δυνατή ημερομηνία εκτόξευσης σε αυτό το παράθυρο ήταν η 8η Φεβρουαρίου.

«Με την ολοκλήρωση της δοκιμής “wet dress rehearsal” σήμερα (Τρίτη), απομακρυνόμαστε από το παράθυρο εκτόξευσης του Φεβρουαρίου και στοχεύουμε στον Μάρτιο για την νωρίτερη δυνατή εκτόξευση της Artemis II», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Άιζακμαν.

«Με περισσότερα από τρία χρόνια μεταξύ των εκτοξεύσεων του SLS, περιμέναμε πλήρως να αντιμετωπίσουμε προκλήσεις. Ακριβώς γι’ αυτό πραγματοποιούμε τη δοκιμή wet dress rehearsal», πρόσθεσε.

Η δοκιμή “wet dress rehearsal” αναφέρεται σε μια τελική προσομοίωση πριν από την εκτόξευση, κατά την οποία ο πύραυλος φορτώνεται πλήρως με υγρά προωθητικά και πραγματοποιείται αντίστροφη μέτρηση, χωρίς όμως να εκτοξευθεί.

Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, ένα από τα προωθητικά του πυραύλου, το υγρό υδρογόνο, παρουσίασε διαρροή από μικροσκοπικές συνδέσεις ενός συστήματος που ουσιαστικά λειτουργεί ως μεγάλος σωλήνας τροφοδοσίας καυσίμου προς τον SLS, σύμφωνα με τη NASA.

Το πλήρωμα της αποστολής Artemis II περιλαμβάνει τρεις Αμερικανούς αστροναύτες – τον Ριντ Γουάιζμαν, τον Βίκτορ Γκλόβερ και την Κριστίνα Κοχ – καθώς και έναν Καναδό αστροναύτη, τον Τζέρεμι Χάνσεν. Η αποστολή αναμένεται να αποτελέσει τη μακρύτερη επανδρωμένη πτήση στο Διάστημα που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ και την πρώτη επανδρωμένη αποστολή προς τη Σελήνη από την εποχή του προγράμματος Apollo των ΗΠΑ, πριν από περισσότερα από 50 χρόνια.

Η Artemis II αποτελεί προάγγελο της προγραμματισμένης επανδρωμένης προσελήνωσης της NASA με την αποστολή Artemis III, η οποία έχει προγραμματιστεί για το 2028. Και αυτή η αποστολή θα χρησιμοποιήσει τον πύραυλο Space Launch System, με την κάψουλα Orion στην κορυφή, αν και για πρώτη φορά το διαστημόπλοιο Starship της SpaceX θα χρησιμοποιηθεί ως σεληνιακό σκάφος προσεδάφισης.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει το jpl.nasa.gov, η πρώτη χαρτογράφηση ολόκληρου του ουρανού πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου «SPHEREx» της NASA και προσομοιώνει την τρισδιάστατη απεικόνιση του ουρανού από το όργανο, συμπεριλαμβανομένης της καμένης κόκκινης κοσμικής σκόνης, του ηλεκτρικού μπλε υδρογόνου και των λευκών, μπλε και πράσινων αστεριών.

Η πανοραμική φωτογραφία απεικονίζει αυτά και δεκάδες άλλα χρώματα χρησιμοποιώντας την ικανότητα του τηλεσκοπίου να βλέπει μήκη κύματος υπέρυθρου φωτός, τα οποία είναι αόρατα στο ανθρώπινο μάτι.

Τα χρώματα επιτρέπουν στους αστρονόμους να μετρήσουν την απόσταση από το τηλεσκόπιο έως εκατοντάδες εκατομμύρια γαλαξίες, με την τρισδιάστατη εικόνα του χάρτη να μετράει τον τρόπο με τον οποίο οι γαλαξίες που έχουν καταγραφεί κατανέμονται στο σύμπαν.

Οι πιο κόκκινοι γαλαξίες βρίσκονται πιο μακριά, ενώ οι πιο κοντινοί εμφανίζονται μπλε, καθώς το φως τεντώνεται ή συρρικνώνεται, σε ένα φαινόμενο γνωστό ως «κόκκινη μετατόπιση».

Οι επιστήμονες θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα δεδομένα, που συλλέχθηκαν από την εκτόξευση του τηλεσκοπίου σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη τον Μάρτιο, για να μελετήσουν πώς έχουν αλλάξει οι γαλαξίες κατά τη διάρκεια της σχεδόν 14 δισ. ετών ιστορίας του σύμπαντος και ενδεχομένως να μάθουν περισσότερα για το πώς δημιουργήθηκαν τα βασικά συστατικά της ζωής στον γαλαξία μας, τον Γαλαξία.

«Αν και δεν είναι ορατά στο ανθρώπινο μάτι, αυτά τα 102 μήκη κύματος υπέρυθρου φωτός είναι διαδεδομένα στον κόσμο, και η παρατήρηση ολόκληρου του ουρανού με αυτόν τον τρόπο επιτρέπει στους επιστήμονες να απαντήσουν σε μεγάλα ερωτήματα.

Συμπεριλαμβανομένου του πώς ένα δραματικό γεγονός που συνέβη στο πρώτο δισεκατομμυριοστό του τρισεκατομμυριοστού του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου μετά τη μεγάλη έκρηξη επηρέασε την τρισδιάστατη κατανομή εκατοντάδων εκατομμυρίων γαλαξιών στο σύμπαν μας», εξήγησε η NASA.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο SPHEREx

Αν και το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb μπορεί επίσης να δει στο υπέρυθρο φως, το πεδίο του είναι χιλιάδες φορές μικρότερο σε σχέση με το SPHEREx.

Μέχρι σήμερα, καμία αποστολή δεν έχει χαρτογραφήσει ολόκληρο τον ουρανό σε τόσα χρώματα όσο το SPHEREx.

Το τηλεσκόπιο SPHEREx – γνωστό ως «Φασματοφωτόμετρο για την Ιστορία του Σύμπαντος, την Εποχή της Επαναϊονισμού και τον Εξερευνητή Πάγων» – βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε τροχιά περίπου 400 μίλια πάνω από τη Γη.

Περιστρέφεται γύρω από τη Γη περίπου 14,5 φορές την ημέρα, τραβώντας περίπου 3.600 εικόνες κατά μήκος μιας κυκλικής λωρίδας του ουρανού και μετατοπίζεται συνεχώς για να καταγράψει ολόκληρο τον ουρανό σε 360 μοίρες.

Θα ολοκληρώσει τρεις ακόμη σαρώσεις ολόκληρου του ουρανού κατά τη διάρκεια της διετούς αποστολής του, συλλέγοντας δεδομένα για περισσότερα από 450 εκατομμύρια γαλαξίες και περισσότερα από 100 εκατομμύρια αστέρια στον Γαλαξία μας.

Η τηλεπερσόνα έκανε το σχόλιο στο τελευταίο επεισόδιο της εκπομπής «The Kardashians», όπου συνομιλώντας με τη Σάρα Πόλσον, εξέφρασε ανοιχτά την πεποίθηση της πως «η προσελήνωση δεν συνέβη ποτέ». Η Καρντάσιαν μάλιστα έδειξε στην ηθοποιό ένα απόσπασμα συνέντευξης του αστροναύτη Μπαζ Όλντριν, του δεύτερου ανθρώπου που περπάτησε Σελήνη μετά τον Νιλ Άρμστρονγκ, διαβάζοντας μια φράση που φέρεται να είπε ο ίδιος:

«Δεν υπήρξε τρομακτική στιγμή επειδή δεν συνέβη. Θα μπορούσε να ήταν τρομακτική, αλλά δεν ήταν επειδή δεν συνέβη».

Ωστόσο παραμένει ασαφές από ποιο άρθρο διάβαζε η Καρντάσιαν και αν η συγκεκριμένη δήλωση αποδίδεται πράγματι στον Όλντριν.

Σε επόμενο σημείο του επεισοδίου, η ριάλιτι σταρ παραδέχεται ότι «ασχολείται συχνά με θεωρίες συνωμοσίας» και επιμένει πως η προσελήνωση ήταν σκηνοθετημένη. «Το πιστεύω πως ήταν ψεύτικη. Έχω δει πολλά βίντεο που ο Μπαζ Όλντριν λέει ότι δεν έγινε ποτέ. Το λέει συνέχεια πλέον. Ίσως πρέπει να τον βρούμε», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η απάντηση της NASA δεν άργησε να έρθει. Ο εντεταλμένος διαχειριστής της υπηρεσίας, Σον Ντάφι, απάντησε μέσω της πλατφόρμας X, γράφοντας:

«Ναι, έχουμε πάει στη Σελήνη… έξι φορές!».

Ο Ντάφι, ο οποίος μάλιστα έκανε tag την Κιμ Καρντάσιαν στην ανάρτηση του, αξιοποίησε την ευκαιρία για να προωθήσει το τρέχον πρόγραμμα Artemis, με το οποίο η NASA σχεδιάζει να επιστρέψει στη Σελήνη υπό την ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ.

«Κερδίσαμε την τελευταία διαστημική κούρσα και θα κερδίσουμε και αυτή», πρόσθεσε.

Η Καρντάσιαν, από την πλευρά της, απάντησε με εντελώς διαφορετική διάθεση, ρωτώντας για το διαστρικό αντικείμενο 3I/Atlas, το οποίο οι αστρονόμοι θεωρούν πως ίσως είναι ο αρχαιότερος κομήτης που έχει παρατηρηθεί:

«Περίμενε… ποιο είναι το “τσαγάκι” με το 3I Atlas;;;», έγραψε χιουμοριστικά.

Ο Ντάφι, διατηρώντας φιλικό τόνο, την προσκάλεσε να παρευρεθεί στο Kennedy Space Center για την εκτόξευση της αποστολής Artemis προς τη Σελήνη.

Great question!@NASA’s observations show that this is the third interstellar comet to pass through our solar system. No aliens. No threat to life here on Earth.

3 = the third
I = interstellar, meaning from beyond our solar system
ATLAS = discovered by our Asteroid… https://t.co/StDNRqvRCJ

— NASA Acting Administrator Sean Duffy (@SecDuffyNASA) October 30, 2025

Παρά τις δεκαετίες επιστημονικών αποδείξεων, οι θεωρίες συνωμοσίας γύρω από το κατά πόσο οι άνθρωποι πάτησαν πραγματικά στο φεγγάρι εξακολουθούν να επιβιώνουν, ενισχυμένες μάλιστα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ωστόσο, όπως επισημαίνει το Ινστιτούτο Φυσικής,

«Κάθε επιχείρημα που ισχυρίζεται ότι η NASA πλαστογράφησε τις προσεληνώσεις έχει καταρριφθεί πλήρως».

Περισσότερο από μισό αιώνα μετά, το ιστορικό εκείνο βήμα του Νιλ Άρμστρονγκ παραμένει ένα από τα πιο τεκμηριωμένα επιτεύγματα της ανθρωπότητας, όσο κι αν οι θεωρίες του διαδικτύου προσπαθούν να το επισκιάσουν.

Η διευθύντρια εκτόξευσης του προγράμματος Artemis, Charlie Blackwell-Thompson, εξήγησε ότι το ισχυρό πυραυλικό σύστημα Space Launch System (SLS), το οποίο θα μεταφέρει τους αστροναύτες στη Σελήνη, είναι «σχεδόν συναρμολογημένο και έτοιμο».

Απομένει μόνο η ολοκλήρωση της κάψουλας του πληρώματος, που ονομάζεται Orion, η οποία θα συνδεθεί με το SLS, καθώς και η ολοκλήρωση των δοκιμών εδάφους.

Η πρώτη αποστολή Artemis διήρκησε 25 ημέρες και περιλάμβανε την εκτόξευση ενός μη επανδρωμένου σκάφους τον Νοέμβριο του 2022. Το σκάφος ταξίδεψε γύρω από τη Σελήνη και επανεισήλθε στην ατμόσφαιρα της Γης.

Η αποστολή στέφθηκε με εξαιρετική επιτυχία, αν και παρουσιάστηκαν προβλήματα με την θερμική ασπίδα κατά την επανείσοδο, τα οποία έχουν πλέον αντιμετωπιστεί.

Η εκτόξευση του Artemis II θα δει τέσσερις αστροναύτες να πραγματοποιούν ένα δεκαήμερο ταξίδι γύρω από τη Σελήνη και πίσω στη Γη. Οι αστροναύτες Reid Wiseman, Victor Glover και Christina Koch της NASA, καθώς και ο Jeremy Hansen της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας, δεν θα προσεδαφιστούν στη Σελήνη, αλλά θα είναι οι πρώτοι που θα ταξιδέψουν πέρα από χαμηλή γήινη τροχιά από την εποχή του Apollo 17 το 1972.

Ο επικεφαλής διευθυντής πτήσης του Artemis II, Jeff Radigan, εξήγησε ότι το πλήρωμα θα ταξιδέψει πιο μακριά στο διάστημα από οποιονδήποτε προηγουμένως.

«Θα φτάσουν τουλάχιστον 5.000 ναυτικά μίλια (9.200 χλμ.) πέρα από τη Σελήνη, πολύ πιο ψηλά από προηγούμενες αποστολές», είπε στους δημοσιογράφους.

Ο στόχος της αποστολής είναι να δοκιμαστούν τα συστήματα του πυραύλου και του σκάφους, ώστε να τεθούν τα θεμέλια για μια επανδρωμένη προσελήνωση.

Οι αστροναύτες θα εισέλθουν στην κάψουλα Orion, που θα είναι το σπίτι τους καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, τοποθετημένη στην κορυφή του SLS.

Αρχικά το σύστημα θα μεταφερθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη με τη βοήθεια δύο ισχυρών ενισχυτών στερεού καυσίμου, οι οποίοι θα αποκολληθούν δύο λεπτά μετά την εκτόξευση.

Οκτώ λεπτά μετά την εκτόξευση, ο τεράστιος κεντρικός πύραυλος θα διαχωριστεί από το δεύτερο στάδιο (Interim Cryogenic Propulsion System – ICPS) και την κάψουλα Orion. Τα ηλιακά πάνελ του Orion θα ανοίξουν και θα αρχίσουν να φορτίζουν τις μπαταρίες του σκάφους.

Ενενήντα λεπτά αργότερα, το ICPS θα ενεργοποιήσει τις μηχανές του για να ανυψώσει το σκάφος σε υψηλότερη τροχιά. Θα ακολουθήσουν 25 ώρες πλήρους ελέγχου των συστημάτων.

Αν όλα λειτουργούν σωστά, το Orion θα αποσυνδεθεί από το ICPS και θα εκτελεστεί μια μορφή «διαστημικού μπαλέτου», γνωστή και ως Επίδειξη Επιχειρήσεων Εγγύτητας.

Οι αστροναύτες θα χειριστούν χειροκίνητα τους προωθητήρες του Orion, πλησιάζοντας και απομακρυνόμενοι από το ICPS, ώστε να προσομοιώσουν διαδικασίες σύνδεσης με μελλοντικό σεληνιακό όχημα.

Είκοσι τρεις ώρες αργότερα, το σκάφος θα πραγματοποιήσει τον «Μετασεληνιακό Εγχυτικό Ελιγμό» (Translunar Injection – TLI), στέλνοντάς το σε τετραήμερο ταξίδι που θα μεταφέρει τους αστροναύτες σε απόσταση άνω των 370.000 χιλιομέτρων από τη Γη.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, θα συνεχιστούν οι έλεγχοι συστημάτων.

Με έναν τρόπο, οι αστροναύτες θα λειτουργήσουν ως ανθρώπινα «πειραματόζωα».

Πειράματα θα μετρούν πώς επηρεάζεται το σώμα τους από το διάστημα. Επιστήμονες θα καλλιεργήσουν δείγματα ιστών από το αίμα των αστροναυτών (τα λεγόμενα οργανοειδή) πριν και μετά το ταξίδι.

Οι δύο ομάδες δειγμάτων θα συγκριθούν για να δουν πώς επηρεάζει το διάστημα το ανθρώπινο σώμα, σύμφωνα με τη Δρ. Nicky Fox, επικεφαλής επιστημονικών ερευνών της NASA.

«Ίσως αναρωτιέστε γιατί το κάνουμε αυτό αφού έχουμε τους ίδιους τους αστροναύτες», είπε στο BBC News.

«Θέλουμε να μελετήσουμε σε βάθος την επίδραση της μικροβαρύτητας και της ακτινοβολίας σε αυτά τα δείγματα. Δεν πρόκειται φυσικά να “ανατέμνω” έναν αστροναύτη! Αλλά μπορώ να εξετάσω αυτά τα μικρά οργανοειδή και να δω τις διαφορές.»

Μετά το πέρασμα γύρω από τη Σελήνη, οι αστροναύτες θα ξεκινήσουν το τετραήμερο ταξίδι επιστροφής τους, με τη βοήθεια της βαρύτητας της Γης.

Κατά την άφιξη, το σέρβις μόνιουλ (με το κύριο σύστημα πρόωσης) θα διαχωριστεί από την κάψουλα του πληρώματος. Οι αστροναύτες θα εισέλθουν σε ένα επικίνδυνο στάδιο της αποστολής: την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης, προτού καταλήξουν με αλεξίπτωτα στα ανοιχτά της Καλιφόρνια.

Η επιτυχία της αποστολής θα καθορίσει το πότε η NASA θα μπορέσει να εκτοξεύσει την αποστολή Artemis III, η οποία θα στοχεύει σε πραγματική προσελήνωση. Ακόμη κι αν όλα πάνε τέλεια, ο επίσημος στόχος της NASA για «όχι νωρίτερα από τα μέσα του 2027» θεωρείται μη ρεαλιστικός, σύμφωνα με τον Δρ. Simeon Barber του Open University.

«Το “όχι νωρίτερα από” είναι γνώριμη γλώσσα της NASA και σημαίνει ακριβώς αυτό: την πιο πρώιμη πιθανή ημερομηνία», είπε, προσθέτοντας ότι θεωρεί τον στόχο αισιόδοξο λόγω του υψηλού κόστους για να παραμείνει η Artemis III εντός χρονοδιαγράμματος.

«Η προσελήνωση θα απαιτήσει το Starship της [εταιρείας] SpaceX του Elon Musk, για τη μεταφορά των αστροναυτών στην επιφάνεια και πίσω. Ωστόσο, όπως έχουμε δει τους τελευταίους μήνες, το Starship έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του, πριν καν μπορέσει να πραγματοποιήσει τροχιακή πτήση γύρω από τη Γη, πόσο μάλλον να μεταφέρει αστροναύτες.»

Η NASA προειδοποιεί ότι η δραστηριότητα του ήλιου αυξάνεται πολύ περισσότερο από τις αρχικές επιστημονικές προβλέψεις, οδηγώντας σε περισσότερες ηλιακές καταιγίδες, εκλάμψεις και φαινόμενα διαστημικού καιρού.

Η ηλιακή δραστηριότητα ακολουθεί συνήθως έναν κύκλο έντεκα ετών, με τη δύναμή του να μειώνεται σταθερά από τη δεκαετία του 1980 έως το 2008.

Οι επιστήμονες ανέμεναν ότι αυτή η τάση θα συνεχιζόταν, προβλέποντας ιστορικά χαμηλή δραστηριότητα στον τρέχοντα κύκλο. Ωστόσο, νέα μελέτη της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας δείχνει ότι από το 2008 ο ήλιος γίνεται ολοένα και πιο ενεργός. «Όλα τα στοιχεία έδειχναν πως ο ήλιος θα εισέλθει σε μια παρατεταμένη φάση χαμηλής δραστηριότητας», δήλωσε ο Jamie Jasinski από το Jet Propulsion Laboratory της NASA στη νότια Καλιφόρνια, επικεφαλής της έρευνας. «Ήταν έκπληξη να δούμε αυτή την τάση να αντιστρέφεται. Ο ήλιος ξυπνά αργά.»

Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό The Astrophysical Journal Letters, στη μελέτη με τίτλο «The sun reversed its decades-long weakening trend in 2008». Μία από τις σημαντικότερες επιπτώσεις της αυξημένης ηλιακής δραστηριότητας στη Γη είναι οι διαταραχές στα συστήματα επικοινωνίας, καθώς εκτοξεύσεις στεμματικής μάζας (CMEs) και ηλιακές εκλάμψεις μπορούν να προκαλέσουν ραδιοφωνικές διακοπές, βλάβες σε δορυφόρους, σφάλματα GPS και ακόμα και βλάβες στα ηλεκτρικά δίκτυα.

Τα φορτισμένα σωματίδια που εκπέμπει ο ήλιος κατά τα συγκεκριμένα φαινόμενα διαταράσσουν επίσης την ατμόσφαιρα και το μαγνητικό πεδίο της Γης, δημιουργώντας εντυπωσιακά σέλας όπως το βόρειο και το νότιο σέλας.

Ιστορικά δεδομένα και νέες αποστολές της NASA

Οι αστρονόμοι παρακολουθούν τη δραστηριότητα του ήλιου από τον 17ο αιώνα, με μία από τις μεγαλύτερες ανωμαλίες να σημειώνεται μεταξύ 1790 και 1830, όταν ο ήλιος παρέμεινε ασυνήθιστα ήσυχος. «Δεν γνωρίζουμε πραγματικά γιατί ο ήλιος πέρασε μια ελάχιστη περίοδο σαράντα ετών ξεκινώντας το 1790», εξηγεί ο Δρ Jasinski. «Οι μακροπρόθεσμες τάσεις είναι πολύ λιγότερο προβλέψιμες και δεν τις κατανοούμε πλήρως ακόμα.»

Την επόμενη εβδομάδα, η NASA σκοπεύει να εκτοξεύσει δύο νέες αποστολές — το Carruthers Geocorona Observatory και το Interstellar Mapping and Acceleration Probe — για την περαιτέρω έρευνα και παρακολούθηση του διαστημικού καιρού. Τα αποτελέσματα αυτών των αποστολών θα αξιοποιηθούν για την αξιολόγηση των κινδύνων που μπορεί να αντιμετωπίσουν διαστημόπλοια και αστροναύτες ενόψει της αποστολής Artemis, που στοχεύει στην επιστροφή ανθρώπων στη Σελήνη για πρώτη φορά μετά από περισσότερα από πενήντα χρόνια.

Πηγή: independent.co.uk

Η NASA ανακοίνωσε πως ένας βράχος που συλλέχθηκε το 2024 από το ρόβερ Perseverance ίσως περιέχει το πιο ξεκάθαρο σημάδι ότι υπήρξε ζωή στον Άρη.

Το δείγμα, με την ονομασία Sapphire Canyon, εντοπίστηκε σε μια αρχαία κοιλάδα που κάποτε φιλοξενούσε νερό. Η περιοχή αυτή, γνωστή ως Neretva Vallis, οδηγεί μέσα στον κρατήρα Jezero, όπου κάποτε υπήρχε λίμνη. Στον βράχο διακρίνονται παράξενα μαύρα στίγματα, τα λεγόμενα leopard spots και ίχνη οργανικών ενώσεων, τα οποία δεν μπορούν να εξηγηθούν εύκολα με καθαρά γεωλογικές διεργασίες.

Μετά από ένα χρόνο επιστημονικής μελέτης και αξιολόγησης, οι ερευνητές δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στο επιστημονικό περιοδικό Nature, δηλώνοντας ότι δεν έχουν βρει άλλη πειστική εξήγηση για την προέλευση αυτών των χαρακτηριστικών. Όπως είπε ο αναπληρωτής διοικητής της NASA, Sean Duffy:

«Αυτή μπορεί να είναι η πιο καθαρή ένδειξη ζωής που έχουμε βρει ποτέ στον Άρη».

Ο βράχος φαίνεται να περιέχει οργανικά υλικά, όπως σίδηρο, ασβέστιο, και φώσφορο, ουσίες που πιθανόν σχηματίστηκαν με τη βοήθεια νερού. Οι επιστήμονες λένε ότι τέτοιες συνθήκες στη Γη, συχνά σχετίζονται με την ύπαρξη μικροβίων.

Ωστόσο, οι ερευνητές τονίζουν ότι δεν μπορούν ακόμη να πουν με σιγουριά πως πρόκειται για αποτύπωμα ζωής. Για να υπάρξει οριστική απάντηση, το δείγμα θα πρέπει να επιστρέψει στη Γη, κάτι που παραμένει αβέβαιο, καθώς η NASA αντιμετωπίζει προβλήματα χρηματοδότησης για μελλοντικές αποστολές επιστροφής δειγμάτων.

Πηγή: unboxholics.com

Η Μαριάμ Ελ Μουτάμντ, από το Southwest Research Institute στο Κολοράντο και επικεφαλής της αποστολής για τη μελέτη των δακτυλίων και των φεγγαριών του Ουρανού, θεωρεί ότι το μικρό του μέγεθος εξηγεί γιατί το φεγγάρι αυτό παρέμενε αθέατο μέχρι σήμερα.

We’re not sitting on this one, Uranus has another Moon!

Webb discovered an unknown moon orbiting the planet, expanding its known satellite family to 29. https://t.co/uc9CdPnB7w pic.twitter.com/NM9vlAm24H

— NASA Webb Telescope (@NASAWebb) August 19, 2025

«Είναι ένας μικρός δορυφόρος, αλλά μια σημαντική ανακάλυψη — κάτι που ούτε το διαστημικό σκάφος Voyager 2 της NASA δεν κατάφερε να εντοπίσει κατά το πέρασμά του πριν από σχεδόν 40 χρόνια», δήλωσε.

«Κανένας άλλος πλανήτης δεν διαθέτει τόσα πολλά μικρά εσωτερικά φεγγάρια όσο ο Ουρανός», πρόσθεσε ο Μάθιου Τισκαρένο από το Ινστιτούτο SETI στην Καλιφόρνια και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Σύμφωνα με τον επιστήμονα, οι «πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις» ανάμεσα στα φεγγάρια του Ουρανού και τους αμυδρούς του δακτυλίους υποδηλώνουν ότι η εξελικτική του ιστορία ίσως υπήρξε χαοτική. Το νέο φεγγάρι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 56.000 χιλιομέτρων από το κέντρο του Ουρανού και κινείται σε σχεδόν κυκλική τροχιά.

Όλοι οι δορυφόροι του Ουρανού έχουν πάρει το όνομά τους από χαρακτήρες έργων του Σαίξπηρ και του Αλεξάντερ Πόουπ. Η NASA ανακοίνωσε ότι το νέο φεγγάρι θα ονομαστεί επίσημα μετά την έγκριση από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση, η οποία είναι υπεύθυνη για την επίσημη ονοματοδοσία ουράνιων σωμάτων.

Το 1986, το Voyager 2 έγινε το πρώτο διαστημικό σκάφος που πέταξε κοντά στον Ουρανό, προσφέροντας τις πρώτες κοντινές εικόνες του μακρινού πλανήτη. Η ιστορική αυτή αποστολή παρήγαγε πάνω από 7.000 φωτογραφίες και οδήγησε στην ανακάλυψη δύο νέων δακτυλίων και 11 νέων φεγγαριών.

Οι αστρονόμοι εκτιμούν πως ενδέχεται να υπάρχουν και άλλα μικρά φεγγάρια που δεν έχουν εντοπιστεί ακόμα.

«Πιθανότατα υπάρχουν πολλά περισσότερα — απλώς πρέπει να συνεχίσουμε να ψάχνουμε», κατέληξε ο Τισκαρένο.

Η περίπλοκη, σπειροειδής δομή της, όπως εξηγεί η NASA, είναι αποτέλεσμα φυσικής διάβρωσης από τον άνεμο και τη φθορά του χρόνου, πιθανόν πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, όταν ακόμη ρέον νερό διαμόρφωνε την αρειανή επιφάνεια.

Οι εικόνες που έστειλε το ρομπότ πυροδότησαν έντονες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάποιοι χρήστες υποστήριξαν ότι η μορφή αυτή θυμίζει αληθινά απολιθωμένα κοράλλια, ενισχύοντας την υπόθεση για αρχαίες μορφές ζωής, ενώ άλλοι τη θεώρησαν απομεινάρι εξωγήινου οργανισμού.

Η επιστημονική εξήγηση είναι πιο «γήινη»: νερό πλούσιο σε ορυκτά εισχώρησε παλαιότερα σε μικροσκοπικές ρωγμές των πετρωμάτων, αφήνοντας σκληρές φλέβες μετά την εξάτμισή του. Η μακρόχρονη διάβρωση από τον άνεμο απομάκρυνε το γύρω πέτρωμα, αποκαλύπτοντας τα παράξενα σχήματα. Το Curiosity έχει εντοπίσει πολλά τέτοια μικρά ευρήματα στον κρατήρα Γκέιλ, περιοχή με σχηματισμούς τύπου boxwork, οι οποίοι θεωρείται ότι σχηματίστηκαν από αρχαία υπόγεια ύδατα.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία τραβήχτηκε στις 24 Ιουλίου 2025, την 4609η αρειανή ημέρα της αποστολής, από την κάμερα Remote Micro Imager του οργάνου ChemCam. Οι σχηματισμοί αυτοί βοηθούν τους επιστήμονες να κατανοήσουν τη μετάβαση του Άρη από πιθανώς κατοικήσιμο περιβάλλον σε σημερινή παγωμένη έρημο, όπου το νερό υπάρχει κυρίως σε μορφή πάγου.

Παρότι οι ισχυρισμοί για ζωή στον Άρη πληθαίνουν στο διαδίκτυο, πολλοί σχολίασαν ότι τέτοια ευρήματα κυρίως επιβεβαιώνουν την παρουσία νερού σε πολύ πρώιμες φάσεις της ιστορίας του πλανήτη. Το Curiosity έχει καταγράψει και στο παρελθόν παρόμοιους σχηματισμούς και το 2022 είχε εντοπίσει πέτρα σε σχήμα λουλουδιού, επίσης προϊόν παλαιών ροών νερού.

Το 2024, η NASA είχε ανακοινώσει μια ακόμη σημαντική ανακάλυψη από το αδελφό ρόβερ Perseverance: έναν βράχο ονόματι «Καταρράκτης Τσέγιαβα», με φλέβες και κρυσταλλικές δομές που ίσως να συνδέονται με μικροβιακή ζωή πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Η πέτρα παρουσίαζε έντονα χρώματα, οργανικές ενώσεις και ενδείξεις ότι νερό διέτρεξε κάποτε το εσωτερικό της.

Ο επικεφαλής επιστήμονας της αποστολής, Κεν Φάρλεϊ, τη χαρακτήρισε «την πιο αινιγματική και πιθανόν σημαντική πέτρα» που έχει μελετήσει το ρόβερ, σημειώνοντας την παρουσία οργανικού υλικού, πιθανών πηγών ενέργειας για μικρόβια και ξεκάθαρων ιχνών παλαιού νερού. Ωστόσο, οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη καθορίσει τον ακριβή τρόπο σχηματισμού της.

Η πέτρα συλλέχθηκε στις 21 Ιουλίου 2024, στο βόρειο άκρο της αρχαίας κοίτης Νερέτβα, κοντά στον κρατήρα Τζέζερο. Εκεί εντοπίστηκαν φλέβες θειικού ασβεστίου και ζώνες κοκκινωπού αιματίτη, με χαρακτηριστικά λευκά στίγματα περιμετρικά μαύρου χρώματος, που θυμίζουν «λεοπάρδαλη». Σύμφωνα με τον αστροβιολόγο Ντέιβιντ Φλάνερι, τέτοια σχέδια στη Γη συχνά σχετίζονται με απολιθωμένα υπόγεια μικρόβια – μια σύγκριση που κάνει το εύρημα ακόμη πιο ενδιαφέρον.