Προκάλεσε εντύπωση, για παράδειγμα, το γεγονός πώς επέλεξε υψηλούς, ακόμα και επιθετικούς τόνους για δύο πρόσωπα και κόμματα που της στάθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια που ως πρόεδρος του Συλλόγου των Οικογενειών των Θυμάτων αγωνιζόταν για την απόδοση δικαιοσύνης: την Ζωή Κωσταντοπούλου και τον Κυριάκο Βελόπουλο. Τι έγινε; Η ανάγκη για προσέλκυση ψηφοφόρων του “αντισυστημικού” χώρου προκαλεί αμνησία;

Όμως, τα σοβαρότερα είναι άλλα. Κατ’ αρχάς, το (σαφές) υπονοούμενο ότι η κυβέρνηση “κρατάει” τον Νίκο Ανδρουλάκη λόγω του σκανδάλου των υποκλοπών δεν συνιστά μόνο πολιτικό unfair, είναι ευτελές και ως αναπόδεικτο ισοδυναμεί με πολιτική πεζοδρομιακού κουτσομπολιού. Λογική, ως εκ τούτου, η επιθετική αντίδραση του ΠΑΣΟΚ που έστω και με καθυστέρηση κατανόησε ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει προ καιρού περάσει την “κόκκινη γραμμή” από την “Μαρία των Τεμπών” στην πολιτική της καταγγελίας των πάντων.

Ακόμα πιό ενδιαφέρον είναι ότι αφιέρωσε σημαντικό μέρος της συνέντευξης στον Σπ. Χαριτάτο (Open) για να αποδομήσει τον Αλέξη Τσίπρα. Μίλησε γι΄ αυτόν μετρημένα και στοχευμένα επί 4,5 λεπτά! Το βασικό επιχείρημα γνωστό: πρόδωσε την ελπίδα του λαού με το τρίτο -το πιό καταστροφικό, έχει πει- μνημόνιο.

Εκείνο που δεν προκύπτει είναι εάν αυτό αποτελεί σχόλιο που επαναλαμβάνει από την φαρέτρα της Κωνσταντοπούλου, του Λαφαζάνη ή του Βαρουφάκη, ή εάν υπήρξε και η ίδια ψηφοφόρος του Τσίπρα το 2015. Διότι εάν δεν τον ψήφισε, κι αν δεν μάθουμε με ποιά πλευρά – του “Μένουμε Ευρώπη” ή του “όχι”– βρέθηκε στο δημοψήφισμα, το επιχείρημα ακόμα κι αν έχει κάποια λογική βάση είναι, εν τέλει, δανεικό και σκουριασμένο.

Και η εμμονή για τον Τσίπρα, βεβαίως, εξηγείται. Προσβλέπει σε τμήμα του εκλογικού ακροατηρίου που δυνητικά εμφανίζεται να ψηφίζει το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού. Πολλοί υπολογισμοί, όμως…

Και φτάνουμε στις ασάφειες και στα αναπάντητα ερωτήματα (που δεν διατυπώθηκαν): α. ποιό κόμμα της πρότεινε να προσχωρήσει, β. ποιό κόμμα της πρότεινε να αναλάβει το υπουργείο Δικαιοσύνης, γ. ποιοί επιχειρηματίες και πολιτικοί την πίεσαν να μην κατέλθει στον πολιτικό στίβο.

Πέρυσι, πάνω από 2 εκατ. πολίτες βρέθηκαν στις συγκεντρώσεις (στα τέλη Ιανουαρίου και στην δεύτερη “μαύρη” επέτειο στις 28 Φεβρουαρίου), τις μεγαλύτερες μετά την Μεταπολίτευση όπως χαρακτηρίστηκαν. Θα υπάρξει, φέτος, η ίδια ανταπόκριση και συμμετοχή και μάλιστα λίγες εβδομάδες πριν την έναρξη της δίκης στη Λάρισα;

Είναι προφανές ότι κάτι έχει αλλάξει, κι αυτό το κάτι αφορά το γεγονός πώς η Μαρία Καρυστιανού, το εμβληματικό πρόσωπο του αγώνα των οικογενειών των θυμάτων δεν θα βρίσκεται στην κεντρική συγκέντρωση ως η “Μαρία των Τεμπών” αλλά ως πρόεδρος ενός υπό ίδρυση κόμματος με σημαντική (δυνητική) δυναμική στις δημοσκοπήσεις.

Οι περισσότεροι από τους γονείς και συγγενείς των θυμάτων προσπάθησαν να την αποτρέψουν, της άσκησαν κριτική για “εργαλειοποίηση” της τραγωδίας, επιμένουν πώς ο αγώνας τους δεν έχει χρώμα και κόμμα. Δεν τους άκουσε, η ίδια θεωρεί πώς η εκπροσώπηση ενός τέτοιου κόμματος στην επόμενη Βουλή μπορεί να επιταχύνει τις εξελίξεις για την αποκάλυψη των ευθυνών, κάτι που, όπως πιστεύει, δεν μπορεί να το κάνει η Δικαιοσύνη.

Το Σάββατο στις πλατείες δεν θα συρρεύσουν δυνητικοί ψηφοφόροι του κόμματος Καρυστιανού αλλά πολίτες που μοιράζονται τον θρήνο των οικογενειών των θυμάτων και την πάνδημη απαίτηση να αποδοθούν ευθύνες σε εκείνους που προκάλεσαν τις συνθήκες της σύγκρουσης των δύο τρένων. Ο κίνδυνος, όμως, κάποιοι (και εν προκειμένω η ίδια η κ. Καρυστιανού) να εκλάβουν την μεγάλη συμμετοχή στις συγκεντρώσεις ως μήνυμα στήριξης του υπό ίδρυση κόμματος είναι πραγματικός.

Κι αυτό μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά σε κάποιους άλλους, αριστερούς, κεντρώους, δεξιούς, που ζητούν Δικαιοσύνη και ασφαλείς σιδηροδρόμους και δεν επιθυμούν να μετατραπούν σε άθροισμα πιθανού εκλογικού ακροατηρίου.

Θα είναι κρίσιμη η συμμετοχή σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις, κι αν το κύμα στήριξης εξασθενήσει θα γνωρίζουμε τον λόγο…

Απαντώντας, ουσιαστικά στις αιχμές του κυβερνητικού εκπροσώπου για όσους είχαν αμφισβητήσει την ανάγκη της συνάντησης (η κ. Καρυστιανού ήταν μεταξύ αυτών που είχαν δηλώσει πώς δεν έπρεπε ο πρωθυπουργός να ταξιδέψει στην Άγκυρα) και σε κυβερνητικά στελέχη που μίλησαν για “πατριώτες πληκτρολογίου”, η Μαρία Καρυστιανού τόνισε:

Η ανάρτηση Καρυστιανού

Δεν μπορείς να βαφτίζεις μια εθνική διπλωματική ήττα ως «θερμή υποδοχή», όταν στο αεροδρόμιο σε υποδέχεται ο Υπουργός Τουρισμού της Τουρκίας.

Δεν μπορείς να μιλάς για ουσιαστικό «διάλογο» όταν απέναντί σου έχεις μια χώρα που:
-Διατηρεί διαρκείς παράνομες NAVTEX στο Αιγαίο
-Κατέχει το 37% της Κύπρου εδώ και δεκαετίες
-Προωθεί αναθεωρητικά δόγματα τύπου «Γαλάζια Πατρίδα»
-Εργαλειοποιεί μεταναστευτικές ροές.

Ο διάλογος προϋποθέτει σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Χωρίς αυτόν, γίνεται άλλοθι στις επεκτακτικές βλέψεις του Ερντογάν.

Όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει ότι «αν δεν υπάρξει συμφωνία μέσω διαλόγου, μπορούμε να προσφύγουμε σε διεθνές δικαστήριο», το ερώτημα που γεννάται είναι απλό:
αν πηγαίνουμε να ζητήσουμε αναγνώριση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων ή πάμε να τα διαπραγματευτούμε;

Η «καλή γειτονία» δεν είναι ευχή, είναι αποτέλεσμα πράξεων. Όταν οι πράξεις δείχνουν προκλήσεις και αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, τότε οφείλεις να έχεις ξεκάθαρη στάση.

Η Ελλάδα χρειάζεται λαό με φρόνημα, δηλαδή ενημερωμένο και ενωμένο λαό, ο οποίος στηρίζει ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας και ηγεσία, που δεν φοβάται να υπερασπιστεί δημόσια, καθαρά και τεκμηριωμένα τα εθνικά μας δικαιώματα.

Μαρία Καρυστιανού

Τώρα, η κ. Καρυστιανού κάνει ένα βήμα περισσότερο και αφήνει σαφείς αιχμές κατά της κυβέρνησης και εν γένει του πολιτικού συστήματος για τα εθνικά θέματα (συμπτωματικά: παρεμβαίνει την ημέρα που Αντ. Σαμαράς και Κ. Καραμανλής βρίσκονται στην Καλαμάτα και θα κάνουν σχετικές δηλώσεις). Μιλάει μάλιστα για “ντροπιαστική υποχωρητικότητα” μόνο και μόνο επειδή ο πρωθυπουργός θα ταξιδέψει στην Τουρκία και θα συναντήσει τον Ταγίπ Ερντογάν.

Δείτε την ανάρτηση Καρυστιανού

Στον απόηχο της θλιβερής επετείου των Ιμίων που είναι σύμβολο μνήμης, σύμβολο τιμής ηρώων, σύμβολο εθνικού καθήκοντος και αγάπης για την Ελλάδα.
Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει το επαπειλούμενο κόστος από τις απειλές πολέμου σε βάρος της χώρας.
Παρά ταύτα η αδράνεια, αλλά και η κρυφή ατζέντα της Κυβέρνησης, προάγουν αργά και σταδιακά: α) τη μη κατανόηση και ενάσκηση των έννομων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και β) τον υποχωρητικό διάλογο και την διαπραγμάτευση της διαχρονικά απειλούμενης εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ασφάλειας του ελληνισμού.
´
Όταν ο ίδιος ο ΠΘ της Ελλάδας προεξοφλεί από το 2023 στην Τουρκία ότι: «Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου, μπορεί ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις, οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

Όταν είναι σε ισχύ εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημοκρατία, απειλή πολέμου (casus belli) της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, Τουρκολυβικό μνημόνιο και Γαλάζια πατρίδα.
Απόρροια αυτής της αδράνειας και συγκαταβατικότητας της ελληνικής κυβέρνησης, είναι η Τουρκία, πέρα από πλείστες διαχρονικές προκλήσεις, να προχωρά σε νομικές και πολιτικές αξιώσεις στο Αιγαίο, να διολισθαίνει επικίνδυνα σε κλιμάκωση υψηλής
επικινδυνότητας και συγκεκριμένα:

1. Να αναβαθμίζει μονομερώς τις απειλές της στη πλήττουσα τα δικαιώματα μας NAVTEX 0880/25, κατονομάζοντας ονομαστικά 23 ελληνικά νησιά (Θάσος, Αγιος Ευστράτιος, Ψαρά, Σαμοθράκη, Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Ικαρία, Σάμος, Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως, σύμπλεγμα Καστελλορίζου) ως «υπό καθεστώς μόνιμης αποστρατιωτικοποίησης», δηλώνοντας ότι «δεν πρέπει να διεξάγονται στρατιωτικές δραστηριότητες στα χωρικά ύδατα των εν λόγω νησιών»!
2. Να εκφράζει πολιτική ρητορική κλιμάκωσης για «τουρκική υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο», απαιτώντας όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες σε αυτή τη ζώνη να συντονίζονται με τις τουρκικές αρχές.
3. Να αυξάνει την ένταση έμπρακτα με έκδοση παράνομης NAVTEX 0060/26 σε περιοχές ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο μισό Αιγαίο για επ’αόριστο μελλοντική περίοδο, αλλά και να αμφισβητεί το δικαίωμα και την δυνατότητα νόμιμης άμυνας επί της απειλούμενης κυριαρχίας της Ελλάδας, χαρακτηρίζοντας τα νησιά του Αιγαίου αυθαίρετα “γκρίζα & αποστρατικοποιημένα”!
4. Να προκαλεί με παρουσία πολεμικών πλοίων σε περιοχές κυριαρχικών δικαιωμάτων.
5. Να επαναφέρει παραβιάσεις με οπλισμένα αεροσκάφη του εθνικού εναέριου χώρου.
6. Να πραγματοποιεί έως 3000 παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων σε ένα έτος!

​Όταν η συνάντηση μεταξύ του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη και του Τούρκου Προέδρου που θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Άγκυρα-, προβλέπεται να συμπεριλαμβάνει οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών & δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Παράλληλα, όταν ευθέως αμφισβητείται η εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας και παραταύτα η ελίτ των πολιτικών ηγετών και διπλωματών, ημετέρων και συμμάχων, αυτών της υποτιθέμενης αμυντικής στρατηγικής συνεργασίας & συνδρομής, “αγρόν ηγόρασαν”.
Τότε η επικείμενη επίσκεψη του ΠΘ στην Άγκυρα, με οδηγίες και αγγελίες προς ναυτιλομένους, αθέμιτης NAVTEX στο μισό Αιγαίο, με την υπάρχουσα κλιμάκωση της Τουρκίας να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, φαίνεται όχι μόνο σαν μια ακόμη ντροπιαστική υποχώρηση, όχι μόνο σαν μια δραματική υπονόμευση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας, αλλά σαν μια ιστορικά ντροπιαστική “τεμενάδα”, σαν αυτή στις Πρέσπες, μια επίσκεψη για την πιθανότατα “ύστατη τεμενάδα” πριν από την ανακοίνωση ανεπίτρεπτων παραχωρήσεων στις “Πρέσπες του Αιγαίου”.

Για αυτό και καλώ για δεύτερη φορά τον κ. Μητσοτάκη να μας ενημερώσει για τα θέματα ημερήσιας διάταξης της επικείμενης συνάντησης με τον Τούρκο Πρόεδρο, και τις θέσεις της Κυβέρνησης του επ’ αυτών, και βέβαια καλώ τα ΜΜΕ να ανταποκριθούν στον αληθινό ρόλο τους και να παρέχουν ενημέρωση για αυτά τα μείζονος εθνικής σημασίας θέματα που απειλούν ευθέως τη χώρα και τα εθνικά συμφέροντα.

Προφανώς οι “ειδικοί συνεργάτες” της κ. Καρυστιανού αγνοούν ή παραγνωρίζουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη συναντηθεί καμιά τριανταριά φορές με τον Τούρκο πρόεδρο μετά το 2019, ενώ ανάλογες επαφές είχαν όλοι οι προκάτοχοί του. Ορισμένες απ΄ αυτές έγιναν μάλιστα υπό το βάρος τουρκικών προκλήσεων, κι αυτό διότι είναι πάγια η θέση να μένουν ανοικτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας με την απέναντι πλευρά.

Εκείνο, όμως, που προκαλεί αίσθηση είναι πώς στην ανάρτηση-παρέμβαση της κ. Καρυστιανού εμφιλοχωρεί (στην τελευταία παράγραφο) ένα υπονοούμενο και πιθανώς μία μομφή: “Είναι ευνόητο ότι η διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και η άσκηση των δικαιωμάτων της χώρας από το διεθνές δίκαιο είναι αδιαπραγμάτευτες και οποιαδήποτε απεμπόλησή τους είναι εθνική προδοσία.”

Έχει περιέλθει, άραγε, σε γνώση της κάποια μεθόδευση του πρωθυπουργού για την απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας ή το φαντάζεται υιοθετώντας το αίτημα του Χακάν Φιντάν (“Να μην σηκωθούμε από το τραπέζι, αν δεν λυθούν τα προβλήματα” ), το οποίο και επικαλείται; Και μόνο η αναφορά, όμως, στην πιθανότητα “εθνικής προδοσίας” θυμίζει αναφορές από το παρελθόν.

Για παράδειγμα, υπουργού της κυβέρνησης Σαμαρά που έλεγε ότι “πιστεύω τους Τούρκους και όχι τον Τσίπρα”, ή άλλων της δεξιάς πτέρυγας της Ν.Δ που κατηγορούσαν τον πρώην πρωθυπουργό για υποχωρητικότητα. Για να μην θυμηθώ τους χαρακτηρισμούς “προδότες” από γνωστούς “μακεδονομάχους” την περίοδο της Συμφωνίας των Πρεσπών- ένας εξ αυτών λέγεται πώς βρίσκεται πιά στο επιτελείο της. Αλλά και σχετικά πρόσφατα με κάποιους “έξαλλους” στη Βουλή που ήθελαν παραπομπή Μητσοτάκη (για τυχόν ευθύνες στην τραγωδία των Τεμπών), μεταξύ άλλων και με την κατηγορία της “εσχάτης προδοσίας”!

Όσο η κ. Καρυστιανού ξεδιπλώνει τις θέσεις της στα μείζονα και δη στα εθνικά θέματα αποκαλύπτεται και η ιδεολογική κατεύθυνση του υπό ίδρυση κόμματος. Για τα πολιτικά κόμματα και εν προκειμένω για τους σκληρούς της δεξιάς εντός και εκτός Ν.Δ ισχύει το γνωστό που χρησιμοποιούσε ο μακαρίτης Χαρίλαος Φλωράκης: “όποιος κατ@@@@ει στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι”.

Το φαινόμενο το ζήσαμε σε διάφορες εκφάνσεις, κάποιες άκρως επικίνδυνες (δολοφονικές) που άφησαν ανοικτές εστίες τοξικότητας και άλλες συγκυριακές, γραφικές ή μικρότερης εμβέλειας. Αν και κατακερματισμένος, όμως, αυτός ο χώρος υπάρχει και αθροίζει πιά (δημοσκοπικά) περίπου το 1/3 της κοινωνίας. Και εκφράζεται προσωποπαγώς και στη βάση της σύγκρουσης με το “παλιό” και το “διεφθαρμένο”.

Το κόμμα Καρυστιανού αναδεικνύεται στην πιό πρόσφατη και ίσως την πιό δυναμική έκφραση αυτού του κύματος της τελευταίας δεκαπενταετίας. Και είναι μέχρι τώρα και η πιό διεισδυτική και αποτελεσματική έκφραση γιατί μαζί με όλες τις άλλες αιτίες προστίθεται και το βαρύ οργισμένο και πένθιμο συναίσθημα μιας τραγωδίας που συντάραξε τη χώρα και προκάλεσε λογικά εκατομμύρια ταυτίσεις.

Για παράδειγμα, στην τελευταία μέτρηση της Metron Analysis (Mega) η δημοφιλία της Μαρίας Καρυστιανού φτάνει το 50%– κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν θα μπορούσε να την πλησιάσει. Επίσης, περίπου ένας στους τρεις ψηφοφόρους δηλώνει ότι (πολύ + αρκετά) θα μπορούσε να ψηφίσει το κόμμα της και το ποσοστό αυτό διατρέχει οριζόντια τα κόμματα, από την εκλογική βάση της Ν.Δ μέχρι εκείνη του ΚΚΕ.

Αναμφίβολα, ένα προσωποπαγές κόμμα οργής, και μάλιστα από ένα πρόσωπο που συμπύκνωσε και εκπροσώπησε τον εθνικό πόνο για την τραγωδία, είναι λογικό να πλήττει περισσότερο άλλα επίσης προσωποπαγή κόμματα διαμαρτυρίας.

Δεν συμβαίνει, όμως, μόνο αυτό. Υπάρχουν ψηφοφόροι που ψήφισαν Μητσοτάκη και εμφανίζονται έτοιμοι να ψηφίσουν Καρυστιανού. Υπάρχουν ψηφοφόροι που ψήφισαν Τσίπρα και τώρα δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν το νέο κόμμα της. Υπερδεξιοί, δεξιοί, κεντρώοι, κεντροαριστεροί και αριστεροί βρίσκουν διέξοδο για να αναθέσουν την έκφραση της απογοήτευσής τους στην Μαρία Καρυστιανού. Οξύμωρο; Να δηλώσεις, για παράδειγμα, δεξιός ή αριστερός και να σκέφτεσαι να ψηφίσεις ένα πρόσωπο που έχει κάνει σημαία του ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, σκοπός είναι να είμαστε όλοι καλά…

Αυτές τις δομικές πλέον αντιφάσεις στην κοινωνία δεν τις δημιούργησε βεβαίως η Μαρία Καρυστιανού, τις βρήκε και έρχεται να τις εκπροσωπήσει αφού αξιοποιεί τις ίδιες τις αδυναμίες και αβελτηρίες του πολιτικού και θεσμικού μας οικοδομήματος. Αυτοί οι δυνητικοί ψηφοφόροι του κόμματός της δείχνουν να μην τρομάζουν από όσα δήλωσε για τις αμβλώσεις –και καλά οι σκληροί συντηρητικοί και θρησκόληπτοι αλλά και οι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων της κεντρο-αριστεράς;-, ούτε από το γεγονός ότι μέχρις ώρας συνωθούνται δίπλα της πρόσωπα που είτε προέρχονται από το κόμμα του Δημ. Νατσιού είτε έχουν πρωτοστατήσει σε εκστρατείες κατά των “προδοτών” και των “αντίχριστων”.

Ακόμα κι αν το κόμμα Καρυστιανού “ξεφουσκώσει” προεκλογικά και μπροστά στα διλήμματα διακυβέρνησης και στα πραγματικά προβλήματα που απαιτούν λύσεις, το αποτύπωμά του θα το αφήσει. Θα ενισχύσει την τάση για “απευθείας αναθέσεις”, θα μοχλεύσει ένα τμήμα του εκλογικού σώματος που επιλέγει τυφλά και θα αποκαλύψει ακόμα περισσότερο την ανάγκη να ανοικοδομηθεί σε νέες βάσεις το πολιτικό και θεσμικό μας σύστημα.

Όπως τονίζει, η δημόσια συζήτηση διαστρεβλώθηκε σκόπιμα, με αποτέλεσμα να χτυπηθεί όχι μόνο ένα πρόσωπο αλλά και το δικαίωμα στον νηφάλιο κοινωνικό προβληματισμό.

Σε ανάρτησή του αναφέρει:

“ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ
«Η ανθρωποφαγία και η εμετική δημοσιογραφία»
Η συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε η κ. Καρυστιανού από τους εν υπηρεσία ευρισκόμενους δημοσιογράφους δεν ήταν δημοσιογραφία. Ήταν επιχείρηση αποδόμησης.

Τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις που επιστρατεύτηκαν δεν είχαν καμία σχέση με έλεγχο λόγου ή κριτική επιχειρημάτων.

Αν τα ίδια τα δημοσιογραφικά όργανα δεν παρέμβουν για να επιβάλουν στοιχειώδη δεοντολογία, το επάγγελμα έχει τελειώσει. Άλλο πράγμα ο δημοσιογράφος, άλλο ο υπάλληλος οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων.

Η υπόθεση των αμβλώσεων είναι αποκαλυπτική όταν οι αμβλώσεις αγγίζουν τις 400.000 ετησίως, το θέμα παύει να είναι μόνο ατομικό και γίνεται και κοινωνικό.
Η Καρυστιανού δεν είπε αυτά που της αποδόθηκαν. Δεν αμφισβήτησε κανένα κατοχυρωμένο δικαίωμα, ούτε έθεσε ζήτημα ανατροπής της νομικής ρύθμισης. Ηταν να θέσει έναν κοινωνικό προβληματισμό.

Όχι για να περιοριστούν δικαιώματα, αλλά για να συζητηθούν τα πραγματικά αίτια: η έλλειψη ενημέρωσης, η απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, η περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως, τα τεράστια κενά της κοινωνικής πρόνοιας.

Δεν ζήτησε να συζητηθεί η νομική ρύθμιση που επιτρέπει τις αμβλώσεις. Ζήτησε να τεθούν σε δημόσια διαβούλευση οι κοινωνικές αιτίες που υποχρεώνουν μια γυναίκα να καταφύγει στην άμβλωση ενώ θα ήθελε το παιδί της.”

Τι είπε στην πρώτη δήλωσή της (Open): ό,τι καλό θα ήταν το θέμα των αμβλώσεων να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, αφού συνυπάρχουν το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της αλλά και το δικαίωμα του εμβρύου(!). Τι είπε, με ανάρτησή της, την επόμενη μέρα: Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης…

Αυτή η δεύτερη τοποθέτησή της ήταν ιδιαιτέρως εκτενής και επιστημονικά και νομικά, ας πούμε, στοιχειοθετημένη, προϊόν, προφανώς, συσκέψεων με συνεργάτες της και με σκοπό να διορθωθούν οι αρνητικές εντυπώσεις που άφησε η πρώτη και η οποία την κατατάσσει στα γνωστά σκοταδιστικά μπλοκ που εμφορούνται από τραμπικές αντιλήψεις.

Με καλή προαίρεση στην γυναίκα που σήκωσε το σισύφειο βάρος της αναζήτησης δικαιοσύνης και δικαίωσης για τις οικογένειες των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, ας κρατήσουμε ως ισχύουσα την δεύτερη αναφορά της περί αμβλώσεων.

Όμως, παραμένουν πολλά ερωτηματικά σχετικά με το εάν έχει καταλάβει ότι πρέπει κανείς να είναι προετοιμασμένος, να έχει γνώσεις και σχέδιο όταν πρώτα δηλώνει ότι στοχεύει να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και κατόπιν -τελούμε εν αναμονή- σκοπεύει να παρουσιάσει πρόγραμμα και πρόσωπα που θα απαρτίζουν το νέο της κόμμα.

Στην ίδια συνέντευξη, φερ’ ειπείν, ρωτήθηκε και για το τρέχον θέμα των ημερών με τις απειλές Τραμπ για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, και είπε κάτι γενικόλογες ευχές περί παγκόσμιας ειρήνης, έχοντας, από την άλλη την πρόνοια, να κερδίσει χρόνο για να τύχει το θέμα της επεξεργασίας των “ειδικών συνεργατών” της.

Στις επόμενες τηλεοπτικές εμφανίσεις της θα κληθεί πιθανότατα να απαντήσει για το εάν θεωρεί προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών (όπως ο εκ των συνεργατών της κ. Πατσίκας), εάν το εμβόλιο για τον Covid είναι επικίνδυνο, τι γνώμη έχει για την επέκταση των χωρικών υδάτων και τι θέση έχει στα ελληνοτουρκικά, τι προτείνει για τη στεγαστική κρίση, την ακρίβεια και όλα τα θέματα που απασχολούν τους πολίτες και πρέπει να αποτελούν καμβά ενός σχεδίου διακυβέρνησης.

Θα πρέπει να πει με ποιόν τρόπο, εάν κυβερνήσει, θα πάψει να είναι διεφθαρμένη η χώρα (…), όπως δήλωσε, πώς θα μπουν φυλακή οι πολιτικοί που θεωρεί υπεύθυνους για τα Τέμπη και άλλα πιθανά σκάνδαλα, ακόμα και πώς θα εκλέγεται η Δικαιοσύνη. Και να εξηγήσει γιατί θεωρεί όλους τους πολιτικούς ίδιους και όλα τα κόμματα βγαλμένα από την ίδια μήτρα διαφθοράς. Επιπλέον, γιατί συναγελάστηκε με κάποιους “ενεργούς πολιτικούς” (που δεν θα τους ήθελε στο κόμμα της) για να σταθεί εφικτό να φτάσει το μήνυμα του κινήματος των Τεμπών στο ευρωκοινοβούλιο, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα διεθνή fora.

Αλλά και να εξηγήσει στους πολίτες ότι ψηφίζουν διεφθαρμένα κόμματα και αργυρώνητους πολιτικούς και πώς μόνο εκείνη και οι συνεργάτες τους εμφορούνται από αγνά ιδεώδη.

Δεν θα είναι εύκολος ο δρόμος που διάλεξε αλλά δικαιούται να τον διαβεί. Ίσως πρέπει να προετοιμαστεί καλύτερα. Πρωτίστως πρέπει να κατανοήσει ότι, ως πολιτικός που είναι πιά θα αντιμετωπιστεί πολιτικά. Η ίδια, άλλωστε, αντιμετωπίζει ισοπεδωτικά και με εχθροπάθεια τους πολιτικούς, αναμένει εκείνοι να την υποδεχθούν με ροδοπέταλα;

Κι ένα μικρό επιμύθιο: ας ρωτήσει κάποιους συνεργάτες τους εάν υπέπεσαν στο σφάλμα της “δολοφονίας χαρακτήρα” (μιας και μίλησε γι’ αυτό) έναντι ιδεολογικών αντιπάλων τους, πυρπολημένοι από εμπορεύσιμο “πατριωτισμό” ή άλλες σκοπιμότητες. Θα ήταν χρήσιμο.

Για το νέο κόμμα η Μαρία Καρυστιανού λέει πως αποφάσισε να μπει στη μάχη ώστε «να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα το σάπιο σύστημα», ενώ χαερακτηρίζει τις μαζικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη «μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά». 

Ακόμη ανέφερε πως αναλαμβάνει το μερίδιο που της αναλογεί για το δυστύχημα στα Τέμπη λέγοντας πως «φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας» και ότι «με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη». 

Η Μαρία Καρυστιανού μίλησε και για την κόρη της Μάρθη, που χάθηκε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη λέγοντας πως »ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος.

Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι  θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της».

Η επιλογή του φόντου με τις θρησκευτικές εικόνες

Τον λόγο για τον οποίο η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να φωτογραφηθεί σε συνέντευξη για περιοδικό με φόντο θρησκευτικές εικόνες, εξήγησε η Μαρία Γρατσία.

Η δικηγόρος και δεξί χέρι της Καρυστιανού στο εγχείρημά της να κατέβει στην πολιτική, αναφέρθηκε στην φωτογράφιση που έγινε για το DownTown της Κύπρου και εξήγησε πως η επιλογή του φόντου ήταν τυχαία.

«Εμένα περισσότερο με ενδιαφέρουν αυτά που λέει το πρόσωπο παρά το σημείο που κάθεται και αν είναι κοντά σε εικόνες. Επειδή δόθηκε η δυνατότητα στο περιοδικό να επιλεγεί το δικό μου γραφείο, δεν είναι ένα γραφείο που διαμορφώθηκε για να τοποθετηθούν εικόνες, δεν ήταν στοχευμένη η επιλογή του φόντου».

Αναφερόμενη στις κατηγορίες του ΔΣ του συλλόγου των Τεμπών για τα οικονομικά επί της προεδρίας της, η κα. Γρατσία είπε πως η σιωπή της υπήρξε «για να μην εκθέσει την πλειοψηφία των μελών του ΔΣ του συλλόγου που δεν ήθελε τη δημοσίευση των οικονομικών όπως εκείνη επιδίωκε».

Ακόμη, η δικηγόρος ανέφερε πως οι ομάδες εργασίας που έχουν συγκροτηθεί για το υπό σύσταση κόμμα Καρυστιανού «έχει ξεκινήσει από τον Νοέμβριο του 2025», ενώ ερωτώμενη για τον χώρο από τον οποίο θα διεκδικήσει ψήφους το κόμμα αυτό, απάντησε ότι «απευθυνόμαστε σε όλους. Όταν τίθενται ζητήματα της ατιμωρησίας των πολιτικών, βλέπω προσέγγιση από όλους τους χώρους».

Διαβάστε (εδώ) ολόκληρη την συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο “Down Town” της Κύπρου.

Η Μαρία Καρυστιανού μιλώντας για το πώς αποφάσισε να ιδρύσει νέο κόμμα είπε: «Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός. Από τη θέση ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του».

«Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σε αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες», πρόσθεσε.

Όπως εξήγησε «το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει, πριν και πάνω από όλα, η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής», πρόσθεσε

Μεταξύ άλλων, η Μαρία Καρυστιανού αναφέρθηκε και στα τελευταία δύο τηλεφωνήματα με την κόρη της, Μάρθη, πριν χάσει τη ζωή της στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.

«Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα γύρω στις 7:00 η ώρα. Ήμουν στο ιατρείο μου, αλλά εγώ εξέταζα και δεν το απάντησα. Κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολύ δουλειά και ξεχάστηκα και με ξαναπήρε εκείνη στις 9:00 η ώρα το βράδυ. Το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει “μαμά θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις. Εγώ θα είμαι», εξομολογήθηκε.

«Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό, αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα, γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουν ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα. Τέλος πάντων. Αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία, η αναπάντητη και η άλλη, η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν. Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα. Όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει. Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα για να τα αλλάξω», είπε η Μαρία Καρυστιανού.