Πηγές κάνουν λόγο για πρώην στελέχη της ΝΔ στη Βόρεια Ελλάδα που εμφανίζουν αξιοσημείωτη κινητικότητα το τελευταίο διάστημα, στοιχείο που εκλαμβάνεται ως ένδειξη ότι το σχέδιο για έναν νέο πολιτικό φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό παραμένει ψηλά στην ατζέντα όσων βρίσκονται στο πλευρό του.

Δεν είναι άλλωστε μυστικό ότι ο Αντώνης Σαμαράς διαθέτει εκτεταμένο δίκτυο συνεργατών και υποστηρικτών σε ολόκληρη τη χώρα, οι οποίοι, όπως εκτιμάται, βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής για το «πράσινο φως» από τον ίδιο, προκειμένου να κινητοποιηθούν στη διαδικασία υλοποίησης της πιθανής νέας πολιτικής πρωτοβουλίας.

Κι αυτό διότι τους επόμενους μήνες η κομματική γεωγραφία δεν θα είναι ίδια. Όχι μόνο επειδή κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα βλέπουν τα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων να προσαρμόζονται στον (μακρύ) προεκλογικό χρόνο, και τα κοινωνικά προβλήματα πιθανώς να διογκώνονται, αλλά, κυρίως, επειδή σε αυτή τη γεωγραφία θα έχουν προστεθεί νέοι παίκτες. Και όχι οποιοιδήποτε παίκτες, αλλά δύο πρώην πρωθυπουργοί με νέα πολιτικά υποκείμενα.

Τους πρώτους μήνες του ΄26, ένα μόλις χρόνο πριν τις εκλογές –εφόσον ο πρωθυπουργός τηρήσει μέχρι τέλους τη σχετική δέσμευσή του-, οι δημοσκοπήσεις δεν θα μετρούν μόνο τη Ν.Δ και τα σημερινά κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά το κόμμα Τσίπρα, και πιθανότατα και το κόμμα Σαμαρά. Παράλληλα, θα ενεργοποιηθεί η απάντηση του (παλαιού Βρετανού πρωθυπουργού) Μακ Μίλαν, που άλλοι κακώς την αποδίδουν στον Τσώρτσιλ, στην ερώτηση “ποιός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχει μία κυβέρνηση”: “Τα γεγονότα, φίλε μου, τα γεγονότα”, είχε πει.

Η υπεροχή Μητσοτάκη

Σήμερα, η υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι περισσότερο από σαφής, παρότι το κυβερνών κόμμα τρεκλίζει σε ποσοστά που απέχουν πολύ από την αφετηρία φιλόδοξης διεκδίκησης της αυτοδυναμίας. Γιατί, πολύ; Επειδή, οι ίδιοι οι δημοσκόποι αναγνωρίζουν πώς η αναλογική κατανομή της “γκρίζας ζώνης” (αναποφάσιστοι, λευκό- άκυρο, άλλο κόμμα) που φτάνει έως και το 25% είναι επιστημονικά επισφαλής και, τελικά, σε κάποιο βαθμό αυθαίρετη. Η προσέγγιση του 30% από τη Ν.Δ στην Εκτίμηση Ψήφου εικάζεται, δεν είναι “κλειδωμένη”.

Παρόλα αυτά, στην “καταλληλότητα” ο πρωθυπουργός βλέπει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τρεις- τέσσερις φορές μικρότερο ποσοστό, το ΠΑΣΟΚ, δε, είναι κολλημένο στη ζώνη του 13-15% και πρέπει να επιτύχει παγκόσμιο ρεκόρ -να “τσιμπάει” δύο μονάδες κάθε μήνα- για να κερδίσει τις εκλογές “έστω και με μία ψήφο”.

Τα γεγονότα

Τα γεγονότα, όμως, απειλούν ήδη την κυβέρνηση:

Η ακρίβεια είναι ο ελέφαντας που δεν βγαίνει από το δωμάτιο, παρά τις πρωτοβουλίες, τα πρόστιμα, και τις συμφωνίες με τους ιδιοκτήτες των σούπερ μάρκετ. Οι επίσημες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι 6 στους 10 φτάνουν αγκομαχώντας στις 20 του μήνα, και μετά αρχίζουν τις …προσευχές, το κόστος ζωής, όπως τα ενοίκια, συνεχίζει ανοδικά, η αίσθηση, δε, είναι πώς η πλειονότητα των πολιτών θεωρούν ότι ήταν στην ίδια, ή και σε καλύτερη οικονομική κατάσταση το 2019 απ΄ ότι σήμερα! Στην τελευταία μέτρηση της Opinion Poll (Action24), το 70,7% αξιολογεί αρνητικά την εξαετή διακυβέρνηση, κι αυτό κρύβεται προσώρας κάτω από το χαλί επειδή δεν φαίνεται να υπάρχει εναλλακτική πρόταση.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποκάλυψε μόνο πόσο βαθιά διεφθαρμένο είναι το κράτος,όπως και την άθλια διαχείριση, ή και εμπλοκή, γαλάζιων στελεχών, αλλά προκαλεί παρενέργειες με την καθυστέρηση (πιθανώς και μεγάλες απώλειες) στην καταβολή αγροτικών ενισχύσεων και αποζημιώσεων. Στους αγρότες, στις τελευταίες εκλογές, η Ν.Δ είχε λάβει ποσοστά αρκετά πάνω από το 41%, τώρα κινδυνεύει να δει το κύμα δυσαρέσκειας να μετατρέπεται σε εκλογική καταβαράθρωση. Συμπαρασύροντας, βεβαίως, και δεκάδες βουλευτές της που πιέζονται και ίσως χάσουν τις έδρες τους.

Η τραγωδία των Τεμπών, ένα θέμα που υποτιμήθηκε τρομακτικά από την κυβέρνηση, παραμένει κοινωνικό βαρόμετρο και θα συνεχίσει να επηρεάζει το πολιτικό κλίμα, είτε τροφοδοτήσει κάποιο νέο κόμμα, είτε όχι. Εάν οι εκλογές γίνουν κανονικά, τον Μάρτιο του ’27, θα έχει προηγηθεί νέος γύρος μεγάλων συλλαλητηρίων για την τρίτη μαύρη επέτειο, και θα συνεχίζεται η δίκη- νομικοί θεωρούν βέβαιο ότι θα διαρκέσει περίπου ενάμισι χρόνο.

Οι νέοι παίκτες

Από την άλλη, οι “φωτογραφίες της στιγμής” θα αλλάξουν, επειδή θα αλλάξουν οι… στιγμές.

Πρώτον, το κόμμα Τσίπρα μπορεί, θεωρητικά, να δώσει την κυβέρνηση την ευκαιρία να βάλει απέναντί της τα “σκιάχτρα” του 2015, όμως πολλά θα εξαρτηθούν από το πόσο φρέσκο θα είναι το νέο πολιτικό αφήγημα του πρώην πρωθυπουργού, και πόσο φρέσκα θα είναι τα πρόσωπα που θα τον πλαισιώσουν. Άλλο πράγμα, να έχεις αντιπάλους στην “καταλληλότητα” τον Νίκο Ανδρουλάκη που δεν έχει πρότερη κυβερνητική εμπειρία, κι άλλο έναν πρώην πρωθυπουργό, και δη με την αδιαμφισβήτητη χαρισματικότητα του Αλέξη Τσίπρα.

Δεύτερον, ένα τέτοιο κόμμα θα προκαλέσει ανακατατάξεις στην ευρύτερη κεντροαριστερά, ίσως αλλάξει τη δημοσκοπική κατάταξη, και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για εναλλακτικά σενάρια μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης. Η ατζέντα σταδιακά θα εμπλουτίζεται και νέες πιθανότητες θα αναδεικνύονται- σε ένα διψασμένο κοινωνικό έδαφος, κάτι τέτοιο παίζει ρόλο.

Τρίτον,το κόμμα Σαμαρά. Εφόσον ο έτερος πρώην πρωθυπουργός κάνει το βήμα που προαναγγέλλουν συνομιλητές και συνεργάτες του, μπορεί να μην διεκδικεί υψηλό εκλογικό ποσοστό, είναι βέβαιο, όμως, πως θα κάνει ζημιά στη βάση της Ν.Δ. Σε συνθήκες αναζήτησης μιας οριακής αυτοδυναμίας, αυτό είναι επικίνδυνο για τον πρωθυπουργό. Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν, βεβαίως, ότι ένα τέτοιο κόμμα θα πάρει ψηφοφόρους περισσότερο από την Λατινοπούλου, ή τον Βελόπουλο, κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν εδράζεται σε επαρκή τεκμηρίωση, όπως και να’ χει, όμως, οι απώλειες και για τη Ν.Δ διόλου αμελητέες θα είναι.

Επιστρέφουμε στην εισαγωγή. Οι τωρινές δημοσκοπήσεις “φωτογραφίζουν” κυριολεκτικά τη στιγμή, και τίποτε περισσότερο.Από τη μία τα …γεγονότα, από την άλλη οι νέοι παίκτες που ετοιμάζονται, θα αλλάξουν την κομματική γεωγραφία, θα προκαλέσουν συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις, και θα προσφέρουν εναλλακτικές δυνατότητες. Κυρίως, για έναν στους τέσσερις ψηφοφόρους που στέκεται στο περιθώριο και περιμένει. Η τελική κατανομή, όμως, αυτού του 25% μπορεί να αλλάξει άρδην αυτό που (δημοσκοπικά) βλέπουμε σήμερα.

Ο κ. Λαζαρίδης ρωτήθηκε ότι άνοιξε έναν άλλον πόλεμο με αφορμή ένα άρθρο στενού συνεργάτη του Σαμαρά, Χρύσανθου Λαζαρίδη, που αναφέρθηκε σε ενδοτισμό της κυβέρνησης και ότι πρέπει να φύγει ο Μητσοτάκης.

Και απάντησε με αιχμηρό τρόπο:

«Εμάς καταρχάς ο στόχος μας μέχρι τις εκλογές είναι να επιλύσουμε περισσότερα προβλήματα των πολιτών. Το δεύτερο που έχω να πω είναι ότι ο οποιοσδήποτε και ειδικά όποιος έχει κυβερνήσει τον τόπο, όπως ο κ. Σαμαράς, έχει τη δυνατότητα να πάρει τις αποφάσεις του για τις οποίες θα κριθούν. Διαγράφηκε για κάποιες ακραίες τοποθετήσεις του απέναντι στον Πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών και απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει μεγαλώσει την Ελλάδα και έχει ενισχύσει τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Εάν ήμουν ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος το 1993 θα είχα ρίξει μια κυβέρνηση, θα καθόμουν σπίτι μου, το λέω πάρα πολύ καθαρά. Και επειδή αναφερθήκατε στο άρθρο του συνεπωνύμου μου, το άρθρο του κ. Χρύσανθου Λαζαρίδη δεν είναι μόνο απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά απέναντι σε μια παράταξη. Και καλά θα κάνει ο κ. Λαζαρίδης, που δεν έχει προσφέρει απολύτως τίποτα στη ΝΔ και απολύτως τίποτα στην πατρίδα, πέρα από θεωρίες και άρθρα, να μην το επαναλάβει. Γιατί είναι ντροπή τέτοιου είδους άρθρα να στρέφονται εναντίον μιας παράταξης που διαχρονικά έχει βάλει τη χώρα στην ΕΕ, βάζει πάνω απ΄όλα την πατρίδα, και έχουμε τον κάθε κύριο Χρύσανθο Λαζαρίδη για τους προσωπικούς του λόγους- γιατί ενδεχομένως ονειρεύεται άλλα πράγματα…».

Μάλιστα ανέφερε συγκεκριμένα: «Αν είναι συνεργάτης του, να τον χαίρεται ο κ. Σαμαράς».

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τα παραπάνω οδηγούσαν στην ερμηνεία για την ύπαρξη μιας “κοινωνικής αντιπολίτευσης”, πράγμα ακριβές, αλλά χωρίς αυτή η κοινωνία εν βρασμώ να βρίσκει πολιτική έκφραση, κάτι που δημοσκοπικά αποτυπώνεται στο κατακερματισμένο αντιπολιτευτικό ανάγλυφο.

Η εισαγωγική παρατήρηση – “με τα σημερινά πολιτικά δεδομένα”– σκοπίμως εξαιρεί (για να καταλήξει σε αυτό) την περιρρέουσα συζήτηση και σεναριολογία περί της ίδρυσης νέων κομμάτων, και δη από τους Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα (η άλλη υπόθεση που αφορά την Μαρία Καρυστιανού διαψεύδεται ρητώς από την ίδια).

Δέκα οκτώ μήνες πριν τις εκλογές (τον Μάρτιο του ’27, κατά τη δέσμευση του πρωθυπουργού), τέτοια κόμματα δεν υφίστανται, είναι αυτονόητο πώς εάν και όταν προκύψουν η “παγωμένη λίμνη” θα υποστεί ρωγμές.

Ακόμα και στο πολυδιασπασμένο τοπίο της αντιπολίτευσης, προτάσεις διακυβέρνησης είναι, κατά κύριο λόγο, αυτή που εκφωνείται από το ΠΑΣΟΚ, όπως φάνηκε και από το πρόγραμμα που ανακοίνωσε στη ΔΕΘ ο Νίκος Ανδρουλάκης, και όσα είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Ως προς τον Σωκράτη Φάμελλο, η πρόταση (του) εντάσσεται στη συζήτηση μόνο και μόνο επειδή το κόμμα αυτό είχε την κυβερνητική εξουσία. Τα σημερινά δημοσκοπικά ποσοστά του δεν δικαιολογούν πιά τον τίτλο του “κόμματος εξουσίας”. Κάτι τέτοιο, θεωρητικά πάντοτε, μπορεί να αλλάξει εάν συμφωνηθεί η φημολογούμενη συνένωσή του με τη Νέα Αριστερά, πάλι όχι δημοσκοπικά αλλά επειδή θα αναζωπυρώσει κάποιες μικρές προσδοκίες.

Όμως, κι έτσι, το δημοσκοπικό άθροισμα των κομμάτων που έχουν κυβερνητικό παρελθόν (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά) δεν ξεπερνά το 20%, ενώ η Ν.Δ κινείται αρκετά υψηλότερα, χωρίς κάτι να δείχνει ότι μπορεί να χάσει αυτό το προβάδισμα.

Υποθετικά, το κυβερνών κόμμα, παρότι πιέζεται πολύ, είναι πιό κοντά σε τροχιά αυτοδυναμίας (ήτοι ένα ποσοστό λίγο πάνω από το 30% που να δημιουργούσε εφαλτήριο για μία δεύτερη αναμέτρηση), απ΄ ότι το δεύτερο ΠΑΣΟΚ που προσπαθεί να κουνήσει τη βελόνα στο πολιτικό του κοντέρ.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα για την αντιπολίτευση όταν η συζήτηση περνάει από τα ποσοστά στην Πρόθεση και την Εκτίμηση Ψήφου στην “καταλληλότητα” των πολιτικών αρχηγών ως προς το πρωθυπουργικό τους προφίλ. Εκεί πρωτεύει ο “Κανένας”, ενώ στον ανταγωνισμό μεταξύ υπαρκτών προσώπων ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί “triple score” έναντι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Με την αυθαιρεσία που περιέχει οποιαδήποτε πρόβλεψη σε αυτή την μεταβατική πολιτική φάση, εφόσον δεν αλλάξει σημαντικά η (σημερινή) πολιτική γεωγραφία, ο πρωθυπουργός μπορεί να φτάσει στις επόμενες εκλογές με την αγωνία του εάν είναι εφικτή η αυτοδυναμία, ή εάν μπορεί να βρει κυβερνητικό εταίρο, όχι, όμως, και με το άγχος ότι η Ν.Δ μπορεί να χάσει την πρωτιά. Υπό αυτή την έννοια διατηρεί και την ελπίδα πώς θα έχει μία τρίτη θητεία στο Μέγαρο Μαξίμου.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και δη της κεντροαριστεράς, θα μπορούσαν να έχουν τύχη απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, μόνο εφόσον συνέπλεαν με μία προγραμματική πολιτική πλατφόρμα και με ένα συνεκτικό και αξιόπιστο πρόγραμμα διακυβέρνησης. Κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο να συμβεί με βάση όσα διακηρύσσουν οι αρχηγοί και τα κορυφαία στελέχη τους, η δε εσωστρέφεια που αναπτύσσεται διαρκώς δρα αποτρεπτικά.

Εν κατακλείδι, εφόσον δεν υπάρξουν νέοι “παίκτες” στο πολιτικό σκηνικό, ικανοί, είτε να ροκανίσουν φιλοδοξίες, είτε να συμπυκνώσουν και να εκφράσουν τις υπόγειες δυναμικές, η Ν.Δ θα φτάσει στις εκλογές προσπαθώντας να περάσει τον πήχη και χωρίς να νοιώσει την ανάσα στην πλάτη της. C’ est la vie…

Στη συγκεκριμένη μέτρηση το κυβερνών κόμμα φθάνει στο 28,7% στην Εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος, ήτοι στο ποσοστό που έλαβε στις ευρωεκλογές, πριν περίπου ένα χρόνο, και παρά το γεγονός ότι το προηγούμενο διάστημα είχε κατορθώσει να ανακάμψει πιάνοντας και υπερβαίνοντας το 30% σε άλλες δημοσκοπήσεις.

Η μάχη στη Βουλή, αφενός για την πρόταση της Ν.Δ σχετικά με τη σύσταση Εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει τις “διαχρονικές ευθύνες” στον “αμαρτωλό” οργανισμό από το 1998, αφετέρου για τις δύο προτάσεις για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, η πρώτη από το ΠΑΣΟΚ και η δεύτερη από ΣΥΡΙΖΑ-ΝΕΑΡ, θα κρατήσει το θέμα στον αφρό της επικαιρότητας.

Με το βλέμμα στη ΔΕΘ

Ωστόσο, το Μέγαρο Μαξίμου υλοποιεί ήδη την στρατηγική της “θετικής ατζέντας” (π.χ οι χρεώσεις των τραπεζών), κερδίζοντας χρόνο μέχρι το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα εξαγγείλει σειρά παροχών και φοροελαφρύνσεων από τη ΔΕΘ.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει ήδη “κλειδώσει” ένα πακέτο περίπου 2 δισ. ευρώ, ενώ αφήνεται να εννοηθεί ότι υπό προϋποθέσεις τα θετικά μέτρα που θα ανακοινωθούν μπορεί και να υπερβαίνουν κατά πολύ αυτό το ποσό.

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση στηρίζει σε αυτό το Σαββατοκύριακο της ΔΕΘ την δημοσκοπική ανάκαμψή της και την αλλαγή του κλίματος στη δημόσια σφαίρα, καθώς ουσιαστικά εκεί τοποθετείται και η άτυπη έναρξη της μακράς προεκλογικής περιόδου για την αναμέτρηση του Μαρτίου του 2027. Στο Μαξίμου γνωρίζουν πώς ο ζωτικός πολιτικός χρόνος της κυβέρνησης εκτείνεται το πολύ μέχρι τα τέλη του 2026, τότε πρέπει να έχει κατορθώσει η Ν.Δ να “κλειδώσει” στις μετρήσεις ποσοστό 31-33%, ώστε να μπει στην τελική ευθεία με την αίσθηση ότι είναι εφικτή η αυτοδυναμία, αν όχι στην πρώτη (μάλλον απίθανο), έστω στις δεύτερες κάλπες, ένα περίπου μήνα αργότερα (Απρίλιος ή αρχές Μαϊου του 2027).

Το γεγονός, ωστόσο, ότι έχει δημιουργηθεί ευρεία “γκρίζα ζώνη” (αναποφάσιστοι) καθιστά δυσχερείς τις προβλέψεις, υπό την έννοια ότι απαρτίζεται μεν σε μεγάλο βαθμό απο δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Ν.Δ, ουδείς, όμως, μπορεί να είναι βέβαιος ότι θα επιστρέψουν ακόμα και όταν τεθεί το σκληρό δίλημμα διακυβέρνησης και πολιτικής σταθερότητας.

Εστιασμένα κοινά και μεσαία τάξη

Το παιχνίδι με το χρόνο αφορά την αύξηση της επιρροής σε εστιασμένα εκλογικά κοινά (μεσαία τάξη, ελεύθεροι επαγγελματίες, συνταξιούχοι, νέοι κ.ά), και, κυρίως, η αποσόβηση “ατυχημάτων” και άλλων κρίσεων που μπορεί να υπονομεύσουν την επιδιώκομενη δημοσκοπική ανάκαμψη. Στο Μαξίμου αντιλαμβάνονται ότι η κυβέρνηση έχει περιέλθει σε μεταρρυθμιστική κόπωση και έχει απωλέσει ερίσματα σε προνομιακά της κοινά. Το πρόβλημα δεν προκύπτει από την αντιπολίτευση: εκεί το ΠΑΣΟΚ παραμένει κολλημένο σε χαμηλά ποσοστά, παρότι κατοχυρώνει τη δεύτερη θέση, με διαφορά περίπου 15 ποσοστιαίες μονάδες, ο δε κατακερματισμός δεν επιτρέπει τη διαμόρφωση ενός μπλοκ εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Διμέτωπος

Όμως, η κυβέρνηση οφείλει πλέον να κρατά ανοιχτά δύο μέτωπα αντιπαράθεσης. Ένα με το ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση, και ένα (δυνητικό) με το “κόμμα Τσίπρα”. Ο πρώην πρωθυπουργός έχει κάνει αρκετά βήματα το τελευταίο διάστημα, κυρίως μετά τη δημοσίευση των πρακτικών του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών του καλοκαιριού του 2015, και δημιουργεί επιχειρηματολογική βάση ώστε να επιστρέψει στην κεντρική σκηνή με καλύτερους όρους. Εφόσον τελικά προχωρήσει, αυτομάτως δημιουργείται και ένα πεδίο αντιπαράθεσης στον χώρο της κεντροαριστεράς, αφού το ΠΑΣΟΚ θα τον αντιμετωπίσει ως δυνάμει κίνδυνο, κάτι που διευκολύνει τη Ν.Δ. Εν μέρει, όμως, διότι, από την άλλη, εφόσον ιδρυθεί και το “κόμμα Σαμαρά”, μπορεί να σημειωθούν μικρές αλλά ιδιαίτερα κρίσιμες απώλειες δεξιών ψηφοφόρων.

Το εσωτερικό κλίμα, η μεταρρυθμιστική κόπωση και ο κίνδυνος “ατυχήματος”

Από την άλλη, αυτό το κλίμα, και η αίσθηση ότι η κυβέρνηση κλείνει έναν κύκλο, χωρίς τη βεβαιότητα ότι θα ανοίξει ευκρινώς ένας νέος, αναδεικνύουν και μία ιδιότυπη εσωτερική μάχη στο κυβερνών κόμμα. Κορυφαίοι υπουργοί καλλιεργούν έντονα το ηγετικό τους προφίλ, ενώ ξεσπούν με το παραμικρό αντιπαραθέσεις, όπως πρόσφατα μεταξύ του Άδωνη Γεωργιάδη και του Νίκου Δένδια για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ή, ακόμα περισσότερο, με τις σαφείς αιχμές του ίδιου του πρωθυπουργού κατά του Κώστα Καραμανλή. Η Ν.Δ, παρά την αδιαμφισβήτηση πολιτική υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη και την απουσία αντιπάλου, βρίσκεται σε φάση ομφαλοσκόπηση και διάταξης νέων ομάδων επιρροής, κι αυτό είναι πιθανό να προκαλέσει εντάσεις και να δράσει ως “φρένο” στην εξωστρέφεια που επιχειρεί το Μαξίμου.

Το βάρος στον Κ. Χατζηδάκη

Το επόμενο διάστημα το βάρος πέφτει, εκτός από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που ουσιαστικά έχει ξεκινήσει τις περιοδείες του ανά την επικράτεια, στο κέντρο συντονισμού υπό τον Κωστή Χατζηδάκη. Παρότι κρατά σχετικά χαμηλούς τόνους, συναντάται συνεχώς με βουλευτές και επιχειρεί να ενορχηστρώσει τη στρατηγική στην μακρά πορεία προς τις εκλογές. Κατά κοινή ομολογία, σε ένα Μαξίμου μέχρι πριν μερικούς μήνες να θυμίζει “διακεκαυμένη ζώνη”, ο ρόλος του ως αντιπροέδρου της κυβέρνησης και συντονιστή των παραγωγικών υπουργείων έχει φέρει αποτελέσματα.