Παράλληλα, αρνήθηκε κατηγορηματικά οποιαδήποτε αδικοπραγία, τονίζοντας ότι «θα συνεργαστούμε με τις ελληνικές αρχές στο πλαίσιο της έρευνάς τους».

Αναλυτικά η δήλωση του Αμπουλγκαζίν:

«Εκφράζω τη βαθύτατη λύπη μου για τη φωτιά που εκδηλώθηκε στο ελληνικό νησί της Ύδρας.

Ναύλωσα τη θαλαμηγό Persephoni I για την περίοδο από τις 12:00 (μεσημέρι) 15 Ιουνίου 2024 έως τις 12:00 στις 22 Ιουνίου 2024 για να οργανώσω μια κρουαζιέρα για μένα και τους καλεσμένους μου στα νησιά της Ελλάδας. Πριν την αναχώρησή μας από την Ελλάδα, η οποία ήταν αρχικά προγραμματισμένη για τις 22 Ιουνίου, μίλησαν μαζί μας εκπρόσωποι των ελληνικών αρχών, οι οποίοι δεν προέβαλαν καμία αξίωση εναντίον μου ή των καλεσμένων μου σε σχέση με αυτό το περιστατικό. Έτσι, συνεχίσαμε να ακολουθούμε τα προκαθορισμένα ταξιδιωτικά μας σχέδια. Να σημειωθεί ότι ορισμένοι επισκέπτες έχουν ήδη αναχωρήσει το πρωί της 21ης ​​Ιουνίου 2024.

Ήταν μεγάλη έκπληξη για εμάς όταν πληροφορηθήκαμε τις κατηγορίες που ακολούθησαν στον Τύπο κατά την επιστροφή μας και αρνούμαι κατηγορηματικά οποιαδήποτε αδικοπραγία.

Ούτε εγώ, ούτε οι καλεσμένοι μου κάναμε ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πυρκαγιά. Ακολουθήσαμε αυστηρά τους κανόνες πυρασφάλειας που θεσπίστηκαν στο γιοτ. Ούτε εγώ, ούτε οι καλεσμένοι μου ζητήσαμε από το πλήρωμα του γιοτ ή από άλλα τρίτα μέρη να προβούν σε ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πυρκαγιά.

Τηρούμε πάντα όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και ακολουθούμε αυστηρά τους νόμους και τους κανονισμούς για την αποφυγή τέτοιων περιστατικών. Θα συνεργαστούμε με τις ελληνικές αρχές στο πλαίσιο της έρευνάς τους.

Λόγω της συνεχιζόμενης έρευνας, δεν θα ήταν σκόπιμο να σχολιάσουμε περαιτέρω ή να κάνουμε εικασίες».

Ίχνη από πυροτεχνήματα βρέθηκαν σε παραλία του νησιού

Με σημαντική χρονική καθυστέρηση, οι διωκτικές αρχές προχώρησαν σε μια πιο επισταμένη διερεύνηση των συνθηκών μέσω των οποίων ξέσπασε πυρκαγιά την περασμένη εβδομάδα σε δασώδη περιοχή στην Ύδρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, επιτόπια έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε παραλία δίπλα στον όρμο του Αγίου Νικολάου, όπου είχε αγκυροβολήσει η θαλαμηγός «Περσεφόνη», διαπίστωσε ίχνη από κροτίδες. Στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ) ερεύνησαν με προσοχή κάθε εκατοστό του χώρου και εντόπισαν ίχνη από κροτίδες που, σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, προσδιορίστηκε από το διαμέτρημά τους ότι είναι τύπου Cobra.

Πρόκειται για κροτίδες που προκαλούν ισχυρή έκρηξη, χρησιμοποιούνται κατά κόρον το Πάσχα και μπορούν να προκαλέσουν ακρωτηριασμό ή ακόμη και θάνατο. Υπενθυμίζεται, δε, ότι αυτόπτης μάρτυρας έχει καταθέσει στις Αρχές ότι την ώρα που εκδηλώθηκε η πυρκαγιά άκουσε δυνατούς κρότους και παρατήρησε ένα βοηθητικό σκάφος να κάνει δρομολόγια μεταξύ της ακτής και της θαλαμηγού που βρισκόταν στην περιοχή.

Στο μικροσκόπιο των «αδιάφθορων» της ΕΛ.ΑΣ. οι χειρισμοί Πυροσβεστικής και Λιμενικού

Έρευνα μετά από διαταγή της εισαγγελίας Πειραιά ξεκίνησε για τους χειρισμούς της Πυροσβεστικής και του Λιμενικού σχετικά με τη φωτιά που ξέσπασε στο μοναδικό πευκοδάσος της Ύδρας.

Την έρευνα ανέλαβε η υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ., η οποία καλείται να διερευνήσει αν οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν από τα δύο παραπάνω σώματα ήταν και οι ενδεδειγμένες.

Για την υπόθεση έχουν συλλεχθεί από το λιμεναρχείο Ύδρας όλα τα στοιχεία των σκαφών που βρίσκονταν στη θαλάσσια περιοχή με περιπολία από πλωτό του Λιμενικού, καθώς μαρτυρίες από άλλο σκάφος σε παρακείμενο όρμο φέρεται να έχουν καταγγείλει ότι στην περιοχή όπου εκδηλώθηκε η πυρκαγιά, έπεσαν πυροτεχνήματα από κάποιο σκάφος.

Ο καπετάνιος φέρεται να υποστήριξε ότι δεν έφυγαν βεγγαλικά από τη θαλαμηγό και ότι στον έλεγχο που έγινε από το Λιμενικό όλες οι ναυτικές φωτοβολίδες ήταν άθικτες στη θέση τους, ενώ ο ίδιος ενημέρωσε την Πυροσβεστική Υπηρεσία για την πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει.

Ο Κωνσταντίνος Καζάκος έδωσε σήμερα (13.02.2024) συνέντευξη στην εκπομπή Fay’s Time και εκτός από τον Πάνο Βλάχο, μίλησε και για την απουσία του πατέρα του, Κώστα Καζάκου.

«Από το 1821 και μετά είμαστε μόνιμα κρεμασμένοι στα φουστάνια των ξένων. Δεν θα μας σώσουν οι ξένοι, οι ξένοι θα κάνουν τη δουλειά τους. Στην Ευρώπη είμαστε καρπαζοεισπράκτορες.

Βγάζω το καπέλο στη Μιμή Ντενίση, είναι πάρα πολύ καλή σε αυτό που κάνει. Η απουσία του πατέρα μου είναι αισθητή, αλλά δεν γίνεται, προχωράς», είπε αρχικά ο Κωνσταντίνος Καζάκος.

Για τον Πάνο Βλάχο, ο γνωστός ηθοποιός είπε: «Η βία που έχει ασκήσει ο Γεωργιάδης είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που άσκησε ο Βλάχος.

Ασχολούμαστε με βλακείες και αφήνουμε τα σημαντικά να περνάνε από μπροστά μας. Είναι γελοίο αυτό! Κρινόμαστε από αυτά που λέμε, από αυτά που κάνουν οι άλλοι, δεν κρύβονται.

Δεν γίνεται να είσαι υπουργός και να είσαι στο απυρόβλητο. Θα έπρεπε σε αυτούς να πέφτει πρώτα ο πέλεκυς. Μιλάνε εκ του ασφαλούς όλοι αυτοί. Αυτό τους μάρανε, μια άποψη ενός καλλιτέχνη; Δεν κοιτάνε αυτά που έχουν κάνει;».

Για την κόρη του, Τζένη αλλά και τη σχέση του με την τηλεόραση, ο Κωνσταντίνος Καζάκος είπε: «Είναι καλή η κόρη μου στην υποκριτική, έχει δρόμο μπροστά της.

Έχω πολύ ωραία σχέση με την τηλεόραση. Η τηλεόραση είναι ένα καταναλωτικό αγαθό και είναι δύσκολο να γίνει τέχνη στα καταναλωτικά αγαθά.

Στο Κόκκινο Ποτάμι δεν έδωσα σημασία στο κομμάτι της αμοιβής».

Όπως σημειώνει, ο Κώστας Καζάκος «έδεσε το θέατρο με τις αγωνίες του λαού μας. Κόσμησε όχι μόνο το θέατρο αλλά και το κοινοβούλιο μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ εκφράζει τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του Κώστα Καζάκου.

Ο κ. Μάντζος με ανάρτησή του στο Facebook, αποχαιρέτησε τον αγαπητό ηθοποιό αναφέροντας πως «Ο Κώστας Καζάκος υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της καλλιτεχνικής, πολιτιστικής και πολιτικής ζωής της χώρας μας. Μέσα από τη μακρά διαδρομή του, τους εμβληματικούς ρόλους που ενσάρκωσε και τις παραστάσεις που σκηνοθέτησε, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στο θέατρο και στην υποκριτική τέχνη».

«Συνεπής αγωνιστής και εκφραστής των ιδεών της αριστεράς και εκλεγμένος βουλευτής, συμμετείχε ενεργά στη δημόσια ζωή του τόπου, με ελεύθερη και διακριτή πολιτική σκέψη και συνείδηση. Απευθύνουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στους οικείους του» καταλήγει η ανάρτηση του εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ.

Από την παράσταση «Η μικρή μας πόλης» μέχρι τον Μπέκετ και τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς, προσδιόριζε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο τα μεγάλα θεατρικά κείμενα, αφήνοντας εποχή με τις ερμηνείες του.

Στο «Μεγάλο μας τσίρκο» εν μέσω δικτατορίας, σε κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, έχοντας στο πλευρό του την Τζένη Καρέζη, πραγματοποίησε μια πράξη αντίστασης στο ελληνικό θέατρο με συγκλονιστική απήχηση. Η έμπνευσή του για την υλοποίηση αυτής της παράστασης αποδείχθηκε τομή στην ιστορία του πολιτικού θεάτρου της Ελλάδας.

Άνθρωπος πληθωρικός και ευθύς δεν έχασε ποτέ το ενδιαφέρον του για τα δημόσια πράγματα, καταφέρνοντας να αποτελεί μια φωνή που απηχούσε πάντα το ευρύτερο λαϊκό αίσθημα.

Εκφράζουμε συλλυπητήρια στην οικογένειά του και τους φίλους του».​

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του νοσοκομείου, η αιτία θανάτου του σπουδαίου ηθοποιού ήταν η πολυοργανική ανεπάρκεια.

Η ανακοίνωση του νοσοκομείου

«Ο Κωνσταντίνος Καζάκος εισήχθη στο Γ.Ν.Α « Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ-ΠΟΛΥΚΛΙΝΙΚΗ» στις 26-7-2022 με αναπνευστικά προβλήματα.

Η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε ραγδαίως, όπου και σήμερα Τρίτη 13-9-2022 απεβίωσε λόγω πολυοργανικής ανεπάρκειας.

Τα θερμά συλλυπητήρια μας στους οικείους του».

Αναλυτικά η ανακοίνωση του ΚΚΕ

«Με βαθιά θλίψη και συγκίνηση αποχαιρετούμε έναν από τους μεγάλους του θεάτρου, τον αγαπημένο, τον πολύτιμο σύντροφό μας στα μικρά και τα μεγάλα, στα εύκολα και τα δύσκολα, στις χαρές και τις πίκρες της ζωής και του αγώνα, Κώστα Καζάκο.

Ο Κώστας Καζάκος δεν ήταν μόνο προικισμένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και μεταφραστής θεατρικών έργων. Ήταν μια γενναιόψυχη προσωπικότητα, με διεισδυτικό στοχασμό και βαθιά συνείδηση της κοινωνικής αποστολής της τέχνης να εξανθρωπίζει τον άνθρωπο. Όσα σπουδαία κατάφερε στον χώρο της τέχνης δεν τα όφειλε απλά στα δώρα που του χάρισε η φύση, την κραταιά φωνή, την αγέρωχη αρρενωπή μορφή, το επιβλητικό παράστημα, αλλά κυρίως στις ψυχικές και πνευματικές αρετές, που σμιλεύτηκαν κι ωρίμασαν κοπιαστικά και με θυσίες από τα νεανικά του χρόνια στο καμίνι της βιοπάλης και μέσα από το πάθος του για τη μόρφωση και την πνευματική καλλιέργεια.

Η αγωνιστική κληρονομιά του πατέρα του και τα προσωπικά του βιώματα τον τοποθέτησαν από νωρίς στην πλευρά των αδικημένων, στην πλευρά εκείνου «του τμήματος του λαού που κουβαλάει το μεγαλύτερο κοινωνικό βάρος», όπως έλεγε ο ίδιος αναφερόμενος στην εργατική τάξη και τον ρόλο της στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Η επιλογή του θεατρικού δρόμου ήταν συνειδητή, δεμένη άρρηκτα με την πορεία της ταξικής και ιδεολογικής του συνειδητοποίησης. Από την πρώτη του θεατρική εμφάνιση μετά την αποφοίτησή του από τη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν, στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο κύκλος με την κιμωλία», αλλά και σε όλη τη διαδρομή του στο θεατρικό σανίδι και τον κινηματογράφο, ο Κώστας Καζάκος διένυσε μια εμβληματική πορεία, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα σπουδαίων συγγραφέων, κατορθώνοντας να «δαμάσει» με καθαρό και γι’ αυτό ουσιαστικά λαϊκό τρόπο, θεατρικά κείμενα -κλασσικής και σύγχρονης δραματουργίας- που απευθύνονται στα πιο μύχια συναισθήματα και στις πιο υψηλές σκέψεις της ανθρωπότητας. Ως θιασάρχης και σκηνοθέτης επέλεγε προσεκτικά τα έργα που ανέβαζε, με κριτήριο να είναι κοινωνικά και ιστορικά χρήσιμα, όπως η παράσταση – σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα «Το μεγάλο μας τσίρκο».

Το 2023 θα συμπλήρωνε 70 χρόνια προσφοράς στο θέατρο. Ακατάβλητος μέχρι το τέλος υπηρέτησε τη δραματική τέχνη με πίστη και πάθος θεμελιωμένα στη βαθιά εκτίμηση για τη δύναμή της, στην άποψή του ότι το θέατρο «παρέχει παιδεία και είναι η πιο λαϊκή, επίκαιρη, άμεσα κατανοητή και ζωντανή τέχνη», στην πεποίθησή του ότι «το θέατρο σίγουρα δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί όμως να αλλάζει τους ανθρώπους» όπως έλεγε.

Πιστός στον δημιουργικό και διαπαιδαγωγητικό ρόλο της προοδευτικής τέχνης και έχοντας εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνατότητες του εργαζόμενου λαού, ο Κώστας Καζάκος αφιέρωσε όλη του τη ζωή, τη σκέψη, το συναίσθημα και το ταλέντο του στο να μας βοηθήσει «να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας, να ανεβάσουμε το ηθικό μας και αποφασιστικά να αποκεφαλίσουμε το ανθρωπόμορφο τέρας που μας καταστρέφει τη ζωή».

Αισθάνονταν πάντα την τέχνη ως αγώνα για ανάταση, πρόοδο, εξέλιξη που δεν σταματάει ποτέ και θεωρούσε σύμφυτη με τον καλλιτέχνη την αγωνιστική στάση ζωής, την οποία ο ίδιος ακολούθησε σταθερά και αταλάντευτα μέχρι το τέλος. Ανταποκρινόμενος στην ιστορική αναγκαιότητα της εποχής μας, ο Κώστας Καζάκος συστρατεύθηκε επί δεκαετίες, στην πρώτη γραμμή, με το ΚΚΕ, ακόμα και από τη θέση του βουλευτή του, πάντα παρών σε όλους τους αγώνες του εργατικού-ταξικού και του αντιϊμπεριαλιστικού κινήματος.

Η πολιτική δράση του ήταν μια αρμονική συνύπαρξη της ζωής και της καλλιτεχνικής πράξης. Η ιδεολογία του καθόριζε τη ζωή του και αυτό έβγαινε αβίαστα και στη δουλειά του. Δεν μπορούμε να διακρίνουμε στον Κώστα Καζάκο την πολιτική δράση από την καλλιτεχνική του δραστηριότητα. Πρώτα από όλα με το έργο του υπηρέτησε τα προωθημένα κοινωνικά ιδανικά του και την τάξη – φορέα τους κι έπειτα, με την ενεργή παρουσία του σε όλες τις μεγάλες πολιτικές μάχες, επιβεβαίωσε όσα με το έργο του εννοούσε.

Ο σύντροφος Κώστας θα μείνει στις καρδιές μας, θα μείνει στις καρδιές όλου του κόσμου του λαϊκού, αυτού του «εχθρού λαού», που τόσο αγαπούσε και τόσο του έμοιαζε με την απλότητα, τη ζεστασιά και τη λαϊκότητα της μεγάλης του ψυχής. Δεν θα ξεχαστεί, γιατί ήταν ένας γεμάτος πάθος και δύναμη πρωταγωνιστής, όχι απλά στη σκηνή, στα πλατό, στις εξέδρες των διαδηλώσεων, αλλά τελικά στην Ιστορία. «Λαχτάρησε μια χώρα» όπου ο λαός θα πάψει «να περιμένει μάταια τον καιρό». Και αν οι λίγοι αυτό δεν του το συγχωρούν, είναι μια επιβεβαίωση ότι έκανε το καθήκον του σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος, είναι μια επιβράβευση της ζωής του. Οι μέρες που ο λαός «θα αρνιέται πια να βλέπει τον δρόμο του κλειστό», οι μέρες που λαχτάρησε, αργά ή γρήγορα, θα ‘ρθουν. Θα φροντίσουν γι’ αυτό όλοι εκείνοι που συνεχίζουν τη ζωή του, παλεύοντας για έναν ανώτερο πολιτισμό σε μια ανώτερη κοινωνική οργάνωση.

Εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στην αγαπημένη του σύντροφο Τζένη, τα παιδιά, τα εγγόνια του και όλους τους δικούς του».

«Με θλίψη πληροφορήθηκα τον θάνατο του Κώστα Καζάκου. Μιας πληθωρικής και δυναμικής προσωπικότητας, που υπήρξε διαρκώς παρούσα στην Τέχνη, όπως και στη δημόσια ζωή ως βουλευτής. Και από τις δύο θα λείψουν, τώρα, τόσο η επιβλητική του εμφάνιση, όσο και η χαρακτηριστική φωνή του», έγραψε ο κ. Μητσοτάκης και πρόσθεσε:

«Αυτήν, με την οποία απέδιδε τους σημαντικούς ρόλους του, αλλά και διατύπωνε τις απόψεις στις οποίες πίστευε. Εκφράζω τα συλλυπητήρια μου στους δικούς του ανθρώπους».

Την είδηση γνωστοποίησε ο Μιχάλης Σαράντης -μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram- ο οποίος πρωταγωνιστεί επίσης στην θεατρική παράσταση. «Ο κύριος Καζάκος δυστυχώς για λόγους υγείας δεν μπορεί να συμμετέχει στην παράσταση μας. Του ευχόμαστε όλοι από καρδιάς περαστικά και ελπίζω να ανταμώσουμε ξανά σύντομα στη σκηνή! Στη θέση του μας έκανε την τιμή να είναι ο Νικήτας Τσακίρογλου! Τα Ματωμένα Χώματα ετοιμάζονται! Σκηνοθεσία Γιώργος Παλούμπης» έγραψε στη δημοσίευσή του.

Η ζωή του Μικρασιάτη Μανώλη Αξιώτη, που αφηγείται τις δοκιμασίες του στα Ματωμένα Χώματα, μεταφέρεται στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Με έντονο το στοιχείο της μνήμης, και μέσα από μία έντονη αλληλουχία αφηγήσεων και σκηνών, ο θεατής παρακολουθεί τη ζωή του ήρωα από την ήρεμη αγροτική ζωή στο χωριό Κιρκιντζέ, στα απάνθρωπα τάγματα εργασίας Αμελέ Ταμπουρού, το σκληρό μέτωπο του Αφιόν Καραχισάρ και το προσφυγικό ταξίδι στην Ελλάδα. «Θηρίο είν’ ο άνθρωπος», μονολογεί ο ήρωας, για να περιγράψει όχι μόνο το πόσα μπορεί να αντέξει, αλλά και το πόσα φριχτά μπορεί να πράξει.

Το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου εκδόθηκε το 1962 και αποτελεί ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα ελληνικά μυθιστορήματα, με 423.000 αντίτυπα και 107 επανεκδόσεις. Αποσπάσματά του έχουν συμπεριληφθεί στα ανθολόγια του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 29 Απριλίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και θα παίζεται από Πέμπτη μέχρι Κυριακή.

Συμμετέχουν οι Μιχάλης Σαράντης, Αντίνοος Αλμπάνης, Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Μαρία Νεφέλη Δούκα, Τζένη Κόλλια, Φώτης Λαζάρου, Δάφνη Λιανάκη, Ευθύμης Ξυπολιτάς, Παναγιώτα Παπαδημητρίου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Κώστας Φυτίλης και Aντώνης Χρήστου.

«Καθώς έφυγαν και οι τελευταίοι αυτόπτες μάρτυρες της Μικρασιατικής καταστροφής, μαζί τους έφυγαν και οι ζωντανές μαρτυρίες των γεγονότων. Για πολλούς σύγχρονους ανθρώπους – ειδικά τους νεότερους – εκείνα τα γεγονότα αποτελούν πληροφορίες, ημερομηνίες και ονόματα γραμμένα σε κάποια βιβλία ιστορίας. Το τι πραγματικά βίωσαν οι άνθρωποι εκείνον τον καιρό, είναι ελάχιστοι σήμερα αυτοί που βρίσκονται σε θέση, μέσα στο σύγχρονο τρόπο ζωής, να το νιώσουν και να το καταλάβουν.

Τα σπουδαία “Ματωμένα Χώματα” της Διδώς Σωτηρίου είναι μια σημαντική κληρονομιά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Το μυθιστόρημα μεταφέρει τον αναγνώστη στην πραγματικότητα της εποχής εκείνης, με τον αέρα, τους ήχους, τις μυρωδιές, τις εικόνες της καθημερινότητας των διαφόρων εθνικοτήτων που ζούσαν στα παράλια της Μικράς Ασίας, όπως επίσης και τον πόνο, τη βία και τις αδυσώπητες συνθήκες του πολέμου. Μέσα από τον κεντρικό αφηγητή του βιβλίου, τον Μανώλη Αξιώτη, ερχόμαστε κοντά στους ανθρώπους εκείνων των ημερών, στα απίστευτα συμβάντα που βίωσαν και στην εσωτερική τους μάχη για τις αξίες της ζωής. Στιγμές αδικίας, προδοσίας, εκμετάλλευσης και στυγνής βαρβαρότητας περνούν καταιγιστικά στο ανάγνωσμα, καθώς και στιγμές βαθιάς φιλίας, κατανόησης και αγάπης» αναφέρει ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης για την παράσταση.