Ο κ. Τσίπρας επεσήμανε ότι η Ελλάδα χρειάζεται “έναν νέο πατριωτισμό, που θα επιβάλλει ο καθένας να καταβάλει στο δημόσιο ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές του, και θα βάλει τέρμα στις πρακτικές της ασυδοσίας του πλούτου, είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαίος. Ένας οικονομικός και κοινωνικός πατριωτισμός, που θεμέλιό του είναι ότι η Ελλάδα δεν θέλει και δεν μπορεί να ζει από τύχη, είναι σήμερα όρος επιβίωσης και αξιοπρέπειας για την κοινωνία και την πατρίδα μας”.

Κεντρικός άξονας της ομιλίας του ήταν το αίσθημα ανασφάλειας, το οποίο, όπως υποστήριξε, κυριαρχεί στην καθημερινότητα των πολιτών. «Αν υπάρχει μια λέξη που διαπερνά τη σκέψη και την ψυχή των περισσότερων συμπολιτών μας, είναι η λέξη ανασφάλεια», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι οι πολίτες δεν γνωρίζουν «τι θα τους ξημερώσει αύριο, στη δουλειά, στο χωράφι ή στο τρένο».

Κατηγόρησε προσωπικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ενώ επικαλείται τη σταθερότητα, «με τις πολιτικές του αποσταθεροποιεί τις ζωές των πολιτών», υποστηρίζοντας ότι η ασφάλεια έχει μετατραπεί «σε εμπόρευμα προς πώληση» και ότι η κυβερνητική πολιτική δημιουργεί «ασφάλεια για τους λίγους και ανασφάλεια για τους πολλούς».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην τραγωδία των Τεμπών, χαρακτηρίζοντάς τη «μαύρη επέτειο για τη χώρα και τη δημοκρατία», κάνοντας λόγο για «συγκάλυψη» και σημειώνοντας πως «τρία χρόνια μετά βρισκόμαστε ανάμεσα στη συγκάλυψη και τη διάλυση».

Στο ίδιο πλαίσιο, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αποδυναμώνει τους μηχανισμούς προστασίας των εργαζομένων, κάνοντας λόγο για διάλυση της Επιθεώρησης Εργασίας και για πολιτικές που, όπως είπε, «παίζουν παιχνίδια πάνω σε ανθρώπινες ζωές», ενώ αναφέρθηκε και σε εργατικά δυστυχήματα, όπως η υπόθεση της «Βιολάντα», κάνοντας λόγο για «εγκληματική αδιαφορία».

Ο πρώην πρωθυπουργός εξαπέλυσε δριμεία κριτική και για την οικονομική πολιτική, υποστηρίζοντας ότι το Ταμείο Ανάκαμψης μετατράπηκε «σε Ταμείο παροχών και κουπονιών», ενώ κατηγόρησε τις τράπεζες για καταχρηστικές πρακτικές, σημειώνοντας ότι «ο ελληνικός λαός τις κράτησε ζωντανές με μεταγγίσεις δισεκατομμυρίων».

Παράλληλα, άσκησε κριτική στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα, υποστηρίζοντας ότι πριν κάνει «μαθήματα ηθικής», θα πρέπει να θυμηθεί τους δανειολήπτες που πιέζονται από τις τραπεζικές πολιτικές.

Δεν παρέλειψε, επίσης, να επιτεθεί σε αυτό που χαρακτήρισε μοντέλο ανάπτυξης τύπου «επενδυτικού El Dorado», τονίζοντας ότι η χώρα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σε ακίνητα, τουρισμό και μεγάλα έργα, αλλά χρειάζεται δίκαιη ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή.

Σημαντικό μέρος της ομιλίας αφιερώθηκε στην παρουσίαση οκτώ βασικών προτάσεων για μια νέα αγροτική πολιτική, με στόχο τη στήριξη του πρωτογενούς τομέα, την ενίσχυση των νέων αγροτών και την αύξηση της παραγωγικότητας.

Παράλληλα, παρουσίασε ένα ευρύτερο σχέδιο για «τη ζωή που δικαιούμαστε», με βασικούς άξονες:

• την κοινωνική ανθεκτικότητα απέναντι στην κλιματική κρίση,
• την ανανέωση των δημόσιων υποδομών,
• την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας,
• και τη θέσπιση κανόνων στην αγορά εργασίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε 8 προτάσεις-τομές για μια νέα αγροτική πολιτική:

Αποκέντρωση: Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης πρέπει να μεταφερθεί στη Θεσσαλία. Μαζί με το Υπουργείο να αποκεντρωθούν βασικοί οργανισμοί: Ο ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υπηρεσίες που σήμερα λειτουργούν μακριά από τον παραγωγό. Ταυτόχρονα να θεσμοθετηθεί Εθνικό Συμβούλιο Αγροτικής Πολιτικής.

Ελάχιστο Αγροτικό εισόδημα: Προτείνουμε Εθνικό Μηχανισμό Διασφάλισης Ελάχιστου Αγροτικού Εισοδήματος: Τιμή αναφοράς με βάση το κόστος παραγωγής. Κρατική εγγύηση όταν η αγορά καταρρέει. Συλλογική διαπραγμάτευση μέσα από συνεταιρισμούς. Τιμές ενεργοποίησης, βασισμένες στο πραγματικό κόστος παραγωγής κάθε περιφέρειας. Με τριμερή συμβόλαια παραγωγού–συνεταιρισμού–αγοραστή. Ο αγρότης πρέπει να ξέρει ότι δεν θα καταστραφεί επειδή μια χρονιά οι τιμές κατέρρευσαν.

Η γη σε όσους την καλλιεργούν: Θεσμοθέτηση Εθνικής Τράπεζας Γης. Με ψηφιακή καταγραφή όλης της ανενεργής γης, σε διασύνδεση με το Κτηματολόγιο. Με μακροχρόνιες μισθώσεις με σταθερούς όρους, με προτεραιότητα στους νέους αγρότες και τους συνεταιρισμούς.

Ριζική αναδιάρθρωση του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ & η Γνώση να φτάνει στο Χωράφι.Τράπεζα ζωικού γενετικού υλικού. Ανασυγκρότηση των κέντρων γενετικής βελτίωσης. Αναβάθμιση της Τράπεζας Σπόρων. Και αυστηρούς ελέγχους στις ελληνοποιήσεις. Πιστοποιημένους γεωργικούς συμβούλους, Περιφερειακά Δίκτυα Κατάρτισης, ψηφιακή πλατφόρμα γνώσης με ανοιχτά δεδομένα και εργαλεία πρόγνωσης.

Χρηματοδότηση που να φτάνει στον μικρό παραγωγό: Οι τράπεζες βλέπουν τους αγρότες ως ρίσκο. Μια Συνεργατική Πολιτεία πρέπει να τους δει ως επένδυση. Με τη δημιουργία ειδικών αγροτικών χρηματοδοτικών προϊόντων μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας. Συλλογική χρηματοδότηση μέσω συνεταιρισμών. Και με κίνητρα για επενδύσεις σε μεταποίηση, ψηφιακά εργαλεία και ενεργειακή αυτονομία.

Ενεργειακές κοινότητες για μείωση κόστους παραγωγής:  Οι Αγροτικές Ενεργειακές Κοινότητες μπορούν να μειώσουν δραστικά το κόστος ρεύματος. Για τις γεωτρήσεις. Για τα ψυγεία. Για τα αντλιοστάσια. Επιβάλλεται η προτεραιότητα στον ηλεκτρικό χώρο για τους παραγωγούς.  Για να πέσει το κόστος άντλησης, το κόστος άρδευσης, το κόστος παραγωγής. Και να μειωθούν οι απώλειες αρδευτικού νερού.

Διαφάνεια στην αγορά και προστασία της Ελληνικής παραγωγής: Δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιο εισόδημα χωρίς δίκαιη και διαφανή αγορά. Προτείνουμε εθνική ψηφιακή πλατφόρμα ιχνηλασιμότητας.  Ενισχυμένους ελέγχους με σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία και αυστηρές κυρώσεις για όσους παρανομούν. Ο στόχος είναι διπλός:  να μπει τέλος στις ελληνοποιήσεις και να μειωθεί δραστικά η ψαλίδα ανάμεσα στο χωράφι και το ράφι.

Μεταρρύθμιση του ΕΛΓΑ και Εθνικά Σχέδια για άρδευση και αυτάρκεια ζωοτροφών: Εθνικό σχέδιο αρδευτικών υποδομών. Μεταρρύθμιση του ΕΛΓΑ με κλιματικούς δείκτες για ταχύτερες αποζημιώσεις σε λιγότερο από 60 ημέρες. Εθνικό σχέδιο αυτάρκειας ζωοτροφών. Ολοκλήρωση δασικών χαρτών στο 100% της επικράτειας. Και βαθμιαία αλλά αποφασιστική μείωση της αδήλωτης εργασίας.

Τόνισε, επίσης, ότι το κοινωνικό κράτος πρέπει να μετατραπεί σε «συνεργατικό κράτος», όπου «ο πολίτης δεν θα είναι πελάτης, αλλά συμμέτοχος».

Κλείνοντας την ομιλία του, ο Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε κάλεσμα για πολιτική και κοινωνική κινητοποίηση, υποστηρίζοντας ότι «οι ισχυροί φοβούνται μήπως χάσουν τα προνόμιά τους – και καλώς το φοβούνται».

«Το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι τον ίδιο τον φόβο. Να σταθούμε όρθιοι και να νικήσουμε την ανασφάλεια», σημείωσε, τονίζοντας ότι η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει μόνο εφόσον «η κοινωνία πάρει την υπόθεση στα χέρια της».

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Αγαπητές φίλες

αγαπητοί φίλοι,

Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά που είστε σήμερα εδώ.

Να συζητήσουμε για την Ιθάκη.

Γιατί ότι συνέβη στα ταραγμένα χρόνια της κρίσης είναι κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας.

Και την ιστορία μας δεν έχουμε το δικαίωμα να την αφήσουμε στη λήθη.

Ένας από τους βασικούς αρνητικούς πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας, των δραματικών χρόνων της κρίσης, που θέλει να φτάσει τα χρόνια του Παναγόπουλου στα προνόμια της εξουσίας του τραπεζικού μας συστήματος, μας είπε προχθές το εξής εκπληκτικό, ότι την ιστορία τη γράφουν οι ισολογισμοί.

Και μας το είπε που ;

Δίνοντας συνέντευξη στην Ομάδα Αλήθειας.

Έναν ακροδεξιό προπαγανδιστικό βραχίονα που με όρους σχεδόν παρακρατικούς έχει εντολή να βιάζει την αλήθεια και να διαστρεβλώνει την ιστορία.

Και που πριν λίγους μήνες μάλιστα, είχε αναλάβει το δύσκολο έργο της ιστορικής διαστρέβλωσης, προκειμένου να μας πείσει για τα εθνικά εγκλήματα της αριστεράς, την έλλειψη εθνικής συνείδησης των κομουνιστών, τη προδοσία του έθνους και το μύθο, όπως μας είπαν, της αντίστασης.  

Αλλά ήρθε χθες από το πουθενά η εκδίκηση της ίδιας της ιστορίας που ξέρετε είναι πολύ πεισματάρα.

82 χρόνια μετά, είδαν το φως της δημοσιότητας συγκλονιστικές φωτογραφίες πατριωτών κομουνιστών που πηγαίνουν αγέρωχοι στον τοίχο της εκτέλεσης στη Καισαριανή.

Για να μας θυμίσουν ότι η ιστορία δε γράφεται ούτε από τους νικητές ούτε από τους πλαστογράφους, ούτε βέβαια από τους ισολογισμούς των τραπεζιτών ή των τοκογλύφων.

Η ιστορία γράφεται από την ανυπακοή, την αντίσταση, τον ηρωισμό και τη θυσία των απλών ανθρώπων.

Τα χρόνια της κρίσης, προφανώς δε συγκρίνονται με τα χρόνια του πολέμου ή της κατοχής.

Αλλά ήταν επίσης χρόνια δύσκολα για τους απλούς ανθρώπους.

Χάθηκαν δουλειές, περιουσίες, ζωές άλλαξαν απότομα.

Χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν τη χώρα.

Και άλλοι έφτασαν στο σημείο να μην έχουν πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα ή φαρμακευτική θεραπεία στα δημόσια νοσοκομεία.

Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν την ιστορία.

Και αυτή την ιστορία συναντά η Ιθάκη.

Την αληθινή ιστορία των καθημερινών ανθρώπων.

Δεν υποτιμώ τους ισολογισμούς των τεχνοκρατών.

Και είμαι πανέτοιμος να μιλήσω με νούμερα.

Γιατί η Ιθάκη καταρρίπτει με επιχειρήματα όλους τους αριθμούς της προπαγάνδας.

Είμαι εδώ όμως κυρίως για να μιλήσω για τις αιτίες που μας οδήγησαν στη κρίση.

Τις αδιέξοδες πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του χθες.

Με γνώμονα το σήμερα και το αύριο.

Γιατί η γνώση της ιστορικής αλήθειας για το χθές δεν είναι χρήσιμη για να αναπαράγουμε παλιές εντάσεις.

Αλλά για να διδαχτούμε για το τι πρέπει να αλλάξουμε και τι να αποφύγουμε για το μέλλον αυτού του τόπου.

Και αν η Ιθάκη τους ενοχλεί, προφανώς για αυτό τους ενοχλεί.

Για όσα κυοφορεί για το αύριο και όχι για όσα καταγράφει για το χθες.

Και αυτό το αύριο και πολύ περισσότερο το σήμερα, είναι βυθισμένο ξανά στην αγωνία και στην ανασφάλεια.

Αν υπάρχει  μια λέξη που διαπερνά τη σκέψη και τη ψυχή των περισσότερων συμπολιτών μας ξανά στις μέρες μας, είναι αυτή η λέξη.

Ανασφάλεια, που σημαίνει να μην ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο.

Στη δουλειά, στο χωράφι, στο τρένο.

Με τη θηλειά της τράπεζας, της εφορίας, της ακρίβειας, της ασυδοσίας του πλούτου, της προκλητικής αδικίας πολλές φορές να μας κόβει την αναπνοή.

Και -τι ειρωνεία- με τους αυτουργούς της καθημερινής μας αγωνίας, τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, να μιλάνε συνεχώς για ασφάλεια.

Να εμφανίζουν τους εαυτούς τους ως εγγυητές της ασφάλειας.

Δεν πειράζει που το σούπερ μάρκετ είναι απλησίαστο

Δεν πειράζει που  το δημόσιο χρήμα ρέει στις γνωστές τσέπες με μεθόδους ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δεν πειράζει που οι αγρότες βλέπουν τη ζωή τους να καταστρέφεται.  

Δεν πειράζει που η κυβέρνησή τους έγινε συνώνυμο της διαφθοράς.

Είμαστε ασφαλείς, γιατί αγοράζουν χρεώνοντας τη χώρα φρεγάτες και Ραφάλ.

Γιατί ενισχύουν την αστυνομία και την καταστολή.

Και τα Predator βέβαια.

Γιατί έχουν μετατρέψει το Αιγαίο σε θάλασσα θανάτου.

Και γιατί θα έχουν για άλλα έξι χρόνια στη θέση του, τον επόπτη της απληστίας των τραπεζών.  

Μας πουλάνε την ασφάλεια μιας ψευδεπίγραφης σταθερότητας.

Μόνο που οι ίδιοι είναι αυτοί που με τις πολιτικές τους αποσταθεροποιούν τις ζωές μας.

Γιατί καμιά χώρα δεν μπορεί να είναι ασφαλής, όταν η κοινωνία διατρέχεται από τόσο μεγάλη ανασφάλεια.

Όταν κάθε πολίτης δεν αισθάνεται και δεν βλέπει ότι μπορεί να ζει, να εργάζεται, να μεγαλώνει και να μορφώνει τα παιδιά του, σε συνθήκες ασφάλειας και αξιοπρέπειας.

Κι από εδώ, από τη Λάρισα, επιτρέψτε μου να απαντήσω με τρεις λέξεις στη μυθολογία της ασφάλειας:  

Daniel.

Τέμπη.

Βιολάντα.

Τρεις στιγμές που πάγωσε ο χρόνος.

Τρία συγκλονιστικά δράματα στη Θεσσαλία.

Τρεις τραγωδίες στην καρδιά της χώρας.

Που έχουν ορφανέψει οικογένειες.

Και έχουν σημαδέψει τις συνειδήσεις όλων μας.

Και δεν είναι  δυστυχώς η «μοίρα» που φταίει για όλα.

Ο μοιραίος καιρός, ο μοιραίος σταθμάρχης, ο μοιραίος  εργοστασιάρχης.  
Όλα αυτά επικαλούνται συνεχώς οι ένοχοι.

Τη «μοίρα»!

Ξέρουμε ότι η εποχή μας παράγει κινδύνους.

Κινδύνους όμως πως δεν είναι “μοίρα”.

Είναι αποτέλεσμα του τρόπου που οργανώνουμε την οικονομία, την εργασία, την ενέργεια, το κράτος, τις υποδομές.

Του τρόπου με τον οποίο η οργανωμένη κοινωνία, με τους θεσμούς, τις δημοκρατικές εκπροσωπήσεις της, τις υπεύθυνες εξουσίες, θωρακίζει τη ζωή και την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη.

Κάθε οικογένειας.

Ανεξάρτητα από το ύψος της φορολογικής τους δήλωσης.

Και απέναντι στους κίνδυνο έχουμε δύο επιλογές:

Ή να οδηγηθούμε σε τραγωδίες.

Ή να ορθώσουμε τείχος προστασίας.

Η Δεξιά παγκοσμίως και στη χώρα μας, επενδύει στον κίνδυνο.

Επενδύει στην ανασφάλεια.  

Επενδύει στο φόβο.

Πρώτα και κύρια γιατί ο δικός της κόσμος, εκείνοι τους οποίους εκπροσωπεί, δεν νιώθουν ανασφάλεια.

Το πολύ-πολύ να νιώθουν το φόβο μήπως κάποια στιγμή, κάποια προοδευτική κυβέρνηση, βάλει τέλος στα προνόμιά τους.

Αυτό το φόβο καλώς τον έχουν και θα φροντίσουμε να τον επιβεβαιώσουμε.

Δεν ζουν πάντως με το φόβο της απόλυσης, τον κίνδυνο του εργατικού δυστυχήματος, την ανασφάλεια του μεροκάματου που δεν φτάνει ούτε για τα στοιχειώδη.

Και έχουν τη σιγουριά ότι μπορούν να εξασφαλίσουν -με τα χρήματά τους- το καλύτερο δυνατό για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Να το πω πιο απλά;

Και η ασφάλεια στο σύστημα αξιών τους είναι ένα είδος εμπορεύματος.

Όποιος έχει χρήματα αγοράζει προστασία

Όποιος δεν έχει, αφήνεται στη «μοίρα» του.

Δεύτερον, η Δεξιά, όπως και η ακροδεξιά, επενδύει πολιτικά στην ανασφάλεια των πολλών, γιατί ξέρει ένα πράγμα:

Μια κοινωνία φοβισμένη είναι μια κοινωνία ηττημένη.

Δείτε τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένας πρόεδρος που τρομοκρατεί την κοινωνία.

Διαδίδει τερατολογίες και fake news. Αδιαφορεί για τους κανόνες και τους νόμους. Στέλνει την εθνοφυλακή στις πόλεις για να πυροδοτήσει έναν εμφύλιο πόλεμο. Κατασκευάζει  εσωτερικό εχθρό.

Και ο εχθρός έχει όνομα: δικαιώματα.

Το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, το δικαίωμα να ορίζω όπως θέλω το σώμα μου, το δικαίωμα στη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Τρίτον, η Δεξιά, όπως και η Ακροδεξιά, έχει πετύχει κάτι σημαντικό.

Η πολιτική της παράγει, αναπαράγει, και γενικεύει την κοινωνική ανασφάλεια.

Και τι κάνουν μετά;

Θυμούνται το νόμο και την τάξη.

Δολοφονούν την ασφάλεια με τις πολιτικές τους και ύστερα στέλνουν την αστυνομία να προστατέψει τα ορφανά.

Ακριβώς αυτό κάνει εδώ και χρόνια η ΝΔ του κυρίου Μητσοτάκη.

Οικειοποιείται την έννοια της ασφάλειας.

Εμφανίζεται ως η παράταξη που δήθεν νοιάζεται για την ασφάλεια των πολιτών.

Φτάνει όμως.

Ο Ντάνιελ, τα Τέμπη, η Βιολάντα, η καθημερινή αγωνία για το τι θα μας ξημερώσει, μας τραβούν από το μανίκι:

Η ασφάλεια που κλίνουν σε όλες τις πτώσεις είναι ασφάλεια για τους λίγους.

Και ανασφάλεια για τους πολλούς.   

Η ασφάλεια της κοινωνίας, του καθημερινού ανθρώπου, των παιδιών, των νέων, των ηλικιωμένων, είναι και πρέπει να είναι το δικό μας μέλημα.

Η δική μας προτεραιότητα, που εξυπηρετεί τις ανάγκες και τις αγωνίες των πολλών:

Εκείνων που πάνε για μεροκάματο και δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν,

 των νέων που παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί πάνω στο μηχανάκι του ντελίβερι,

των αγροτών που συνθλίβονται από τον καιρό και τις πολιτικές καταστροφής,

των μικρομεσαίων που συμπιέζονται ανάμεσα στη εφορία και την τράπεζα,

των καθημερινών ανθρώπων που αισθάνονται και είναι μόνοι τους απέναντι σε ένα κράτος που αδιαφορεί για το περιεχόμενο, την ποιότητα, το μέλλον τους.

Για την ίδια τη ζωή τους.

Επανέρχομαι λοιπόν στις τρεις στιγμές που πάγωσε ο χρόνος στη Θεσσαλία.  

Daniel. Τέμπη. Βιολάντα.

Αγρότες, νέοι άνθρωποι, εργάτριες.

Οι πολιτικές της αδιαφορίας ακόμα και για την ανθρώπινη ζωή, που οδηγούν σε τραγωδίες.

Δεν θα σας κουράσω με αυτά που ξέρετε καλύτερα από μένα για τον Ντάνιελ.

Θέλω να σκεφτείτε μόνο ένα πράγμα: τέσσερα χρόνια μετά που βρισκόμαστε;

Η χώρα μας στα χρόνια της Νέας Δημοκρατίας είχε μια μεγάλη ευκαιρία: το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

Ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα που είχε στόχο τη θωράκιση από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Σε ποιο σημείο της χώρας μπορούμε να δούμε κάτι χειροπιαστό, κάτι σημαντικό, κάτι που αλλάζει την εικόνα προς το καλύτερο;

Πουθενά.

Γιατί το Ταμείο Ανάκαμψης το έκαναν Ταμείο Παροχών και Κουπονιών.

Το αποτέλεσμα;

Αντιπλημμυρικά έργα στα χαρτιά, κάτοικοι από χωριά και κωμοπόλεις που έγιναν μετανάστες στην ίδια τους τη χώρα, αγροτικές εκτάσεις που συρρικνώνονται.

Τα τρία μεγάλα φράγματα που έχει ανάγκη η Θεσσαλία, το φράγμα της πύλης, του Νεοχωρίτη και του Μουζακίου θα μείωναν κατά 70% τον πλημμυρικό κίνδυνο.

Δεν εντάχθηκε και δεν προχώρησε κανένα.

Πόσο θα κόστιζαν ;

Μέχρι διακόσια εκκατομύρια ευρώ.

Πόσο κοστολογήθηκαν τα προγράμματα κατάρτισης στα οποία έκαναν πλιάτσικο γνωστοί γαλάζιοι υπουργοί και πράσινοι συνδικαλιστές;

500 εκατομμύρια σε τρία χρόνια.

Αντιλαμβάνεστε τα μεγέθη ;

Και έζησαν αυτοί καλά, και εδώ στη Θεσσαλία κοιμάστε και ξυπνάτε μέσα στην ανασφάλεια.

Για την επόμενη καταιγίδα.

Για την υγεία και την άρδευση της περιοχής.

Για το μέλλον της αγροτικής παραγωγής.

Σε λίγες μέρες είναι η μαύρη επέτειος για τα Τέμπη.

Μαύρη επέτειος για τη χώρα. Αλλά και μαύρη επέτειος για τη δημοκρατία μας.

Είναι τέτοιο το βάρος αυτής της τραγωδίας που θέλω να είμαι εξαιρετικά προσεκτικός.

Δεν γίνεται να ξεχάσουμε τις στημένες φωτογραφίες του υπουργικού συμβουλίου, τη δαιμονοποίηση των συγγενών, τις πρακτικές της συγκάλυψης, τα ψέματα και τον κυνισμό της κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες που ζήτησαν το στοιχειώδες και αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία:  Δικαιοσύνη.

Αλλά θέλω να σταθώ σε αυτό που σας είπα εξαρχής.

Στις πολιτικές της αδιαφορίας, της ανικανότητας, της κοινωνικής και πολιτικής ιδιοτέλειας, και εν τέλει της εξαφάνισης κάθε αισθήματος ασφάλειας.

Δείτε πού βρισκόμαστε σήμερα, τρία χρόνια μετά.

Κάπου ανάμεσα στη συγκάλυψη και στη διάλυση.

Συγκάλυψη που υπονομεύει το θεμέλιο της δημοκρατίας: την εμπιστοσύνη δηλαδή των πολιτών στην οργανωμένη πολιτεία.

Διάλυση του σιδηροδρομικού δικτύου: σκανδαλώδεις συμβάσεις, γραμμές που κλείνουν, τρένα άδεια και έρημα.

Ένα κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια στις μεταφορές εμπορευμάτων και στις μετακινήσεις των πολιτών.

Και τέλος, η Βιολάντα υπήρξε η πιο πρόσφατη τραγωδία.

Που την παρουσίασαν -παλιά τους τέχνη- σαν «ατύχημα» για να μάθουμε σύντομα ότι ήταν προϊόν εγκληματικής αδιαφορίας.

25 εργαζόμενοι κατέθεσαν ότι από τον Οκτώβριο είχαν διαμαρτυρηθεί ότι υπήρχε μια ύποπτη οσμή.

Στο παράνομο υπόγειο με τις δεξαμενές προπανίου δεν υπήρχε ανιχνευτής.

Τα σχέδια πυρασφάλειας στηρίζονταν σε τοπογραφικά του 2011.

Κανένας έλεγχος, καμία πρόνοια, καμία προστασία.

Όλα εξάλλου τα είχε βρει σωστά όταν επισκέφτηκε το εργοστάσιο ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Αυτό μας είπε.

Και το αρμόδιο υπουργείο έσπευσε να ανακοινώσει ότι πάμε καλά στα εργατικά δυστυχήματα.

Στατιστικές άριστες, μείον πέντε ζωές.

Διαλυμένη Επιθεώρηση Εργασίας, 4 μόνο επιθεωρητές για 12.000 επιχειρήσεις στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα, αλλά οι αριθμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη ευημερούν.

Ευημερεί ακόμα και η δημιουργική λογιστική και τα παιγνίδια εξαπάτησης με αντικείμενο ανθρώπινες ζωές.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Και αυτή η αλήθεια είναι φοβάμαι η προαναγγελία της επόμενης Βιολάντας.

Φίλες και φίλοι,

Τον Μάρτιο του 1933 όταν ο Ρούσβελτ έγινε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών η χώρα του βρισκόταν στη δίνη της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929.

Και τότε είπε μια φράση που όσα χρόνια και αν περάσουν περιέχει ένα ισχυρό μήνυμα: «το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε, είναι τον φόβο τον ίδιο -τον τρόμο που παραλύει τις αναγκαίες προσπάθειες για να μετατρέψουμε την υποχώρηση σε πρόοδο»

Σήμερα, στην Ελλάδα του 2026, βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο.

Πρέπει να νικήσουμε το φόβο.  

Να νικήσουμε την ανασφάλεια.

Να σταθούμε όρθιοι και να απαιτήσουμε μια καλύτερη ζωή.

Μια ζωή με ασφάλεια που απελευθερώνει τη δημιουργικότητα, την αυτοπεποίθηση, την ορμητική αναγέννηση της κοινωνίας μας.

Τη ζωή που δικαιούμαστε.

Και αυτό είναι πολιτική επιλογή.

Η δική μας και η δική μου αδιαπραγμάτευτη πολιτική επιλογή.

Που σημαίνει ότι απέναντι στην κλιματική αλλαγή το κράτος επενδύει στην ανθεκτικότητα της κοινωνίας.

Απέναντι στην κατάρρευση των δημόσιων υποδομών το κράτος επενδύει στην ανανέωση και επέκτασή τους.

Απέναντι στην εργασιακή ζούγκλα το κράτος παρεμβαίνει για την επιβολή κανόνων που έχουν στο επίκεντρό τους τα δικαιώματα των ανθρώπων που ζουν από τη δουλειά τους.

Σημαίνει επίσης ότι το κράτος έχει ξεκάθαρους στόχους και προτεραιότητες:

Δίκαιη κλιματική μετάβαση, κράτος πρόνοιας, κοινωνική δικαιοσύνη.

Όχι στα χαρτιά.

Με εφαρμοσμένες πολιτικές.

Δεν θα μείνουν βέβαια όλοι ευχαριστημένοι.

Κάποιοι ισχυροί θα χάσουν τα προνόμιά τους.

Κάποιοι ισχυροί πρέπει να μάθουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο απευθείας αναθέσεις και πλιάτσικο στα δημόσια ταμεία.

Κάποιοι ισχυροί πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι ο πλούτος μοιράζεται και δεν συσσωρεύεται στις τσέπες τους.

Αλλά ξέρουμε ποιοι θα πάρουν μια βαθιά ανάσα.

Οι άνθρωποι που σήμερα νιώθουν απροστάτευτοι, εκτεθειμένοι στον κίνδυνο, ανασφαλείς.

Που τρέμουν την εφορία, την τράπεζα, το λογαριασμό του ρεύματος, το βενζινάδικο, το αύριο.

Και επειδή τις τελευταίες μέρες ο ισόβιος επόπτης του τραπεζικού συστήματος μας κάνει μαθήματα ιστορίας και ηθικής, ας θυμηθούμε τους δανειολήπτες που γονατίζουν με τις καταχρηστικές πρακτικές των τραπεζών.

Τους μικρούς καταθέτες που  χρεώνονται για κάθε ανάληψη.

Τη διαφορά επιτοκίων καταθέσεων και δανεισμού, που ανοίγουν το πεδίο για την ασύδοτη κερδοσκοπία των τραπεζών.

Τα κέρδη των μετόχων για τραπεζικά ιδρύματα που το Δημόσιο, ο λαός μας, έχει κρατήσει στη ζωή με μεταγγίσεις δισεκατομμυρίων.

Μεταγγίσεις αίματος, θα τις χαρακτήριζα.  

Επιτρέψτε μου λοιπόν εδώ να επιμείνω σε κάτι που έχω ξαναπεί: ένας νέος πατριωτισμός, που θα επιβάλλει ο καθένας να καταβάλει στο δημόσιο ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές του, και θα βάλει τέρμα στις πρακτικές της ασυδοσίας του πλούτου, είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαίος.

Ένας οικονομικός και κοινωνικός πατριωτισμός, που θεμέλιό του είναι ότι η Ελλάδα δεν θέλει και δεν μπορεί να ζει από τύχη, είναι σήμερα όρος επιβίωσης και αξιοπρέπειας για την κοινωνία και την πατρίδα μας.

Σήμερα, μέσα από τις διαδοχικές εμπειρίες των πολλαπλών κρίσεων.

Τη μεγάλη οικονομική κρίση, τις πολιτικές των Μνημονίων, την πανδημία, την ενεργειακή κρίση, τη γεωπολιτική αστάθεια.

Το αίτημα για ασφάλεια, σταθερότητα και δικαιοσύνη δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι το σημείο από όπου πρέπει να ξεκινήσουμε.

Και εδώ θέλω να είμαι πολύ συγκεκριμένος.

Το κοινωνικό κράτος είναι όρος και προϋπόθεση για την ασφάλεια, την αξιοπρέπεια, τη ζωή των πολλών.

Αλλά δεν μπορεί να είναι απλώς ένα δίχτυ που σε πιάνει όταν πέφτεις.

Οφείλει στις νέες συνθήκες να υπηρετεί της ανάγκες με νέους τρόπους και νέες λειτουργίες.  

Το κοινωνικό Κράτος πρέπει να είναι ένα Συνεργατικό Κράτος.

Ή πιο σωστά, μια Συνεργατική Πολιτεία, που θα συνδυάζει αρμονικά τις αρμοδιότητες του κράτους με τα δικαιώματα και την παρέμβαση της κοινωνίας των πολιτών.

Που δεν θα βλέπει τον πολίτη ως πελάτη.

Αλλά ως συμμέτοχο, σύμμαχο και παραγωγό πολιτικής.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει απλά και μόνο με μια νέα κυβέρνηση.

Αυτό είναι αναγκαία προϋπόθεση, αλλά από μόνο του δεν αρκεί.

Η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει μόνο αν η κοινωνία της αλλάξει και πάρει την υπόθεση στα χέρια της.

Ώστε να έχουμε ενεργειακές κοινότητες που θα μας απελευθερώσουν από τα καρτέλ της αισχροκέρδειας στην τιμή του ρεύματος.

Αγροτικούς συνεταιρισμούς που θα χτίζουν την επισιτιστική επάρκεια και θα διαλύουν την αλυσίδα της κερδοσκοπίας.

Ισχυρά και ανεξάρτητα συνδικάτα που σε κάθε χώρο δουλειάς θα μπορούν να σταματούν τις μηχανές όταν κινδυνεύει η ανθρώπινη ζωή.

Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα που θα συμβάλλουν στο μεγάλο σχέδιο της ανθεκτικότητας της κοινωνίας μας.

Τοπική Αυτοδιοίκηση με πραγματικές αρμοδιότητες που θα οργανώνει τις πόλεις και τις περιφέρειες με τους όρους του σήμερα, αλλά και του αύριο.

Για να έχουμε, τελικά, μια Ελλάδα που στέκεται στα πόδια της, μια κοινωνία ασφάλειας, μια νέα γενιά που θα ξέρει ότι έχει δικαιώματα και κυρίως ότι μπορεί να έχει μέλλον εδώ.

Στη χώρα της και στον τόπο της.

Φίλες και φίλοι,

Φέτος στις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις είδαμε κάτι καινούριο.

Στην πρώτη γραμμή του αγώνα, στις μεγάλες συνελεύσεις, στα μπλόκα είδαμε νέα πρόσωπα: νέους αγρότες και νέους παραγωγούς.

Ανθρώπους που επέλεξαν να επενδύσουν τις γνώσεις τους, τη δημιουργικότητά τους, το μόχθο τους στη γη και στη φύση.

Είναι μια απόφαση που δείχνει ότι η χώρα αυτή μπορεί να μην είναι απλώς το επενδυτικό Ελντοράντο του real-estate, του τουρισμού και των φαραωνικών έργων.

Είναι μια απόφαση που δείχνει ότι εκτός από τους «φραπέδες» και τα σκοτεινά κυκλώματα του ΟΠΕΚΕΠΕ υπάρχει μια Ελλάδα της παραγωγής, της προσπάθειας, της τιμιότητας.

Οι νέοι αγρότες και παραγωγοί μας θυμίζουν αυτό που συχνά ξεχνάμε: ότι η Ελλάδα μπορεί να έχει σύγχρονο πρωτογενή τομέα, μπορεί να έχει ζωντανά χωριά και κωμοπόλεις, μπορεί να εξασφαλίσει ποιοτικά και προσιτά τρόφιμα για όλους και όλες μας.

Με μια μικρή προϋπόθεση.

Ένα κράτος, μια πολιτεία, μια κοινωνία που ακούει τους παραγωγούς, ακούει τους αγρότες της.

Και σήμερα θέλω να καταθέσω οκτώ προτάσεις, οκτώ τομές που στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στα πιο προωθημένα αιτήματα του αγροτικού κόσμου.

Τομή 1η: Αποκέντρωση της Αγροτικής Πολιτικής

Δεν μπορεί η αγροτική πολιτική να σχεδιάζεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο παραγωγής. Δεν μπορεί η αγροτική Ελλάδα να είναι διοικητικό παράρτημα της Αθήνας.

Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης πρέπει να μεταφερθεί στη Θεσσαλία. Στην καρδιά της παραγωγής.

Μαζί με το Υπουργείο να αποκεντρωθούν βασικοί οργανισμοί: Ο ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υπηρεσίες που σήμερα λειτουργούν μακριά από τον παραγωγό.

Ταυτόχρονα να θεσμοθετηθεί Εθνικό Συμβούλιο Αγροτικής Πολιτικής. Με δεσμευτικό οδικό χάρτη, ετήσια λογοδοσία, συμμετοχή των ίδιων των παραγωγών.

Η αγροτική πολιτική δεν μπορεί να αποφασίζεται για τους αγρότες, χωρίς τους αγρότες.

Τομή 2η: Ελάχιστο Αγροτικό εισόδημα

Προτείνουμε Εθνικό Μηχανισμό Διασφάλισης Ελάχιστου Αγροτικού Εισοδήματος: Τιμή αναφοράς με βάση το κόστος παραγωγής. Κρατική εγγύηση όταν η αγορά καταρρέει.

Συλλογική διαπραγμάτευση μέσα από συνεταιρισμούς.

Τιμές ενεργοποίησης, βασισμένες στο πραγματικό κόστος παραγωγής κάθε περιφέρειας. Με τριμερή συμβόλαια παραγωγού–συνεταιρισμού–αγοραστή.

Ο αγρότης πρέπει να ξέρει ότι δεν θα καταστραφεί επειδή μια χρονιά οι τιμές κατέρρευσαν.

Τομή 3: Η γη σε όσους την καλλιεργούν

Σήμερα χιλιάδες στρέμματα μένουν ακαλλιέργητα, ενώ νέοι άνθρωποι θέλουν να γίνουν αγρότες και δεν βρίσκουν γη.

Αυτό πρέπει να τελειώσει.

Με τη θεσμοθέτηση Εθνικής Τράπεζας Γης. Με ψηφιακή καταγραφή όλης της ανενεργής γης, σε διασύνδεση με το Κτηματολόγιο.

Με μακροχρόνιες μισθώσεις με σταθερούς όρους, με προτεραιότητα στους νέους αγρότες και τους συνεταιρισμούς.

Το Σύνταγμά μας προβλέπει «την αναδιανομή αγροτικών εκτάσεων με σκοπό την πιο παραγωγική εκμετάλλευσή τους». Αυτό που λείπει και πρέπει να γίνει είναι ο εφαρμοστικός νόμος.

Τομή 4η: Ριζική αναδιάρθρωση του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ & η Γνώση να φτάνει στο Χωράφι

Γνωρίζετε τη σημασία και τις δυνατότητες του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ. Γνωρίζετε επίσης ότι η χώρα συνεχίζει: Να εισάγει γενετικό υλικό. Να εξαρτάται από ξένες φυλές. Να κινδυνεύει από εισαγόμενες ασθένειες.

Η φέτα, για παράδειγμα, να είναι ΠΟΠ και τα γονίδιά της να είναι εισαγόμενα.

Χρειαζόμαστε ένα Εθνικό πρόγραμμα αναγέννησης αυτόχθονων φυλών.

Με Τράπεζα ζωικού γενετικού υλικού.

Με ανασυγκρότηση των κέντρων γενετικής βελτίωσης. Αναβάθμιση της Τράπεζας Σπόρων. Και αυστηρούς ελέγχους στις ελληνοποιήσεις.

Επίσης πιστοποιημένους γεωργικούς συμβούλους, Περιφερειακά Δίκτυα Κατάρτισης, ψηφιακή πλατφόρμα γνώσης με ανοιχτά δεδομένα και εργαλεία πρόγνωσης. Δικαιώματα και κατάρτιση για όλους τους εργαζόμενους στον αγροτικό τομέα.

Τομή 5η: Χρηματοδότηση που να φτάνει στον μικρό παραγωγό

Οι τράπεζες βλέπουν τους αγρότες ως ρίσκο. Μια Συνεργατική Πολιτεία πρέπει να τους δει ως επένδυση.

Με τη δημιουργία ειδικών αγροτικών χρηματοδοτικών προϊόντων μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας. Συλλογική χρηματοδότηση μέσω συνεταιρισμών.

Και με κίνητρα για επενδύσεις σε μεταποίηση, ψηφιακά εργαλεία και ενεργειακή αυτονομία.

Τομή 6η: Ενεργειακές κοινότητες για μείωση κόστους παραγωγής

Το κόστος ενέργειας στραγγαλίζει την παραγωγή. Οι Αγροτικές Ενεργειακές Κοινότητες μπορούν να μειώσουν δραστικά το κόστος ρεύματος. Για τις γεωτρήσεις. Για τα ψυγεία. Για τα αντλιοστάσια.

Επιβάλλεται η προτεραιότητα στον ηλεκτρικό χώρο για τους παραγωγούς.  Για να πέσει το κόστος άντλησης, το κόστος άρδευσης, το κόστος παραγωγής. Και να μειωθούν οι απώλειες αρδευτικού νερού.

Τομή 7η: Διαφάνεια στην αγορά και προστασία της Ελληνικής παραγωγής

Δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιο εισόδημα χωρίς δίκαιη και διαφανή αγορά.

Προτείνουμε εθνική ψηφιακή πλατφόρμα ιχνηλασιμότητας.  Ενισχυμένους ελέγχους με σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία και αυστηρές κυρώσεις για όσους παρανομούν.

Ο στόχος είναι διπλός:  να μπει τέλος στις ελληνοποιήσεις και να μειωθεί δραστικά η ψαλίδα ανάμεσα στο χωράφι και το ράφι.

Τομή 8η: Μεταρρύθμιση του ΕΛΓΑ και Εθνικά Σχέδια για άρδευση και αυτάρκεια ζωοτροφών.

Αυτή η τομή αγγίζει τα πάντα. Το νερό που χρειάζεται για την παραγωγή, τις αποζημιώσεις που αργούν μήνες, την κτηνοτροφία που εξαρτάται από εισαγόμενες ζωοτροφές, τους δασικούς χάρτες που κρατούν χιλιάδες παραγωγούς σε ομηρία, και την αδήλωτη εργασία που υπονομεύει τον θεμιτό ανταγωνισμό.

Προτείνουμε Εθνικό σχέδιο αρδευτικών υποδομών.

Μεταρρύθμιση του ΕΛΓΑ με κλιματικούς δείκτες για ταχύτερες αποζημιώσεις σε λιγότερο από 60 ημέρες.

Εθνικό σχέδιο αυτάρκειας ζωοτροφών.

Ολοκλήρωση δασικών χαρτών στο 100% της επικράτειας. Και βαθμιαία αλλά αποφασιστική μείωση της αδήλωτης εργασίας.  

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Η αγροτική πολιτική του αύριο πρέπει να σχεδιαστεί σήμερα — με τη συμμετοχή αυτών που ζουν και εργάζονται στην ύπαιθρο. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι μόνο πόροι.

Είναι όραμα, σχέδιο και πολιτική βούληση.

Είναι μια προοδευτική κυβέρνηση, που θα έχει στόχο την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική αναζωογόνηση της υπαίθρου.

Με μια νέα κοινωνική συμφωνία μεταξύ κράτους, παραγωγών και καταναλωτών.

Η Θεσσαλία ο τόπος σας, έχει πληγωθεί.

Αλλά δεν τσακίστηκε.

Είναι μια ζωντανή περιφέρεια με εξαιρετικά πανεπιστήμια, καινοτόμες και εξωστρεφείς επιχειρήσεις, δραστήριες οικολογικές πρωτοβουλίες, δραστήριους νέους αγρότες που επιθυμούν να χαράξουν νέους δρόμους, επιμελητήρια και θεσμούς που έχουν όρεξη και σχέδια, συσσωρευμένες δυνατότητες που ασφυκτιούν.

Πιστεύω ότι η Θεσσαλία μπορεί να γίνει το εργαστήριο της Ελλάδας του αύριο.

Το παραγωγικό, οικολογικό και κοινωνικό παράδειγμα μιας χώρας που παράγει, καινοτομεί, διασυνδέεται και διασυνδέει, με τον τόνο να δίνουν οι νέοι άνθρωποι.

Όχι όμως με αυτήν την κυβέρνηση.

Όχι με αυτήν την πολιτική.

Όχι με αυτό το κράτος.

Η Θεσσαλία ανάμεσα στο 2019 και στο 2026 δεν πήγε μπροστά. Δεν έμεινε καν στο ίδιο σημείο.

Πήγε πίσω.

Και ξέρω ότι αυτό που σας απασχολεί, αυτό που σας έφερε εδώ, είναι το αίτημα να προχωρήσουμε επιτέλους.

Να πάμε μπροστά.

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος.

Για αυτό ήρθα σήμερα εδώ.

Για να ακούσω τη δική σας φωνή, να συναντήσω ανθρώπους που με το παράδειγμά τους δείχνουν αυτό το μπροστά.

Να οραματιστούμε και να σχεδιάσουμε τη χώρα που μας αξίζει και μπορούμε να φτιάξουμε.

Ξέρω το αίτημά σας.

Ξέρω τι περιμένετε από μένα.

Έχω πλήρη επίγνωση- πιστέψτε με.

Και της ευθύνης και του βάρους της ευθύνης.

Και σας λέω ένα πράγμα: είναι η ώρα του μαζί.

Μαζί να βάλουμε τα πανιά και τα ξάρτια στο νέο καράβι για την Ιθάκη.

Ένα καράβι γερό, καλοτάξιδο, γρήγορο, που δεν θα φοβάται τους καιρούς και τις θύελλες που μας περιμένουν.

Με αξιόμαχο πλήρωμα, νέους αλλά και έμπειρους ναύτες και αξιωματικούς.

Με γνώρισμα την αγάπη στο λαό, στο ταξίδι, στον προορισμό.

Μαζί να χαράξουμε τη ρότα της πατρίδας για την Ιθάκη.

Γιατί αυτό που κρίνεται είναι κάτι πολύ μεγάλο.

Η ζωή μας.

Η ζωή που θέλουμε να ζήσουμε με ασφάλεια.

Όλες και όλοι μαζί.

Σας ευχαριστώ!

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου θα συζητήσουν οι: Απόστολος Καλογιάννης, πρώην δήμαρχος Λαρισαίων, Ιωάννα Καραβάνα, δικηγόρος-πρόεδρος Συλλόγου Καρκινοπαθών, Θέμης Λαζαρίδης, καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Μαριάννα Τουμασάτου, ηθοποιός, Σωτήρης Τσουκαρέλης, πολιτικός επιστήμονας-υπεύθυνος κοινωνικής καινοτομίας της ΚοινΣΕπ «Τα Ψηλά Βουνά». Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα.

Παρουσίαση – Συντονισμός: Γιάννης Γιαννακόπουλος, δημοσιογράφος Θεσσαλία TV, Αλεξία Τασούλη, δημοσιογράφος Ναυτεμπορική TV

Ώρα προσέλευσης: 18:30 – Ώρα έναρξης: 19:00.

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου συζητούν: Ο πρώην δήμαρχος Λαρισαίων Απόστολος Καλογιάννης, η δικηγόρος και πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Ιωάννα Καραβάνα, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Θέμης Λαζαρίδης, η ηθοποιός Μαριάννα Τουμασάτου και ο πολιτικός επιστήμονας και υπεύθυνος Κοινωνικής Καινοτομίας της ΚοινΣΕπ «Τα Ψηλά Βουνά» Σωτήρης Τσουκαρέλης και στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα.

Επόμενος σταθμός του θα είναι τα Ιωάννινα, όπου η παρουσίαση της «Ιθάκης» θα γίνει το ερχόμενο Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου στο Συνεδριακό κέντρο – Ξενοδοχείο Du Lac (Κ. Παπούλια & Ίκκου – ώρα προσέλευσης: 11.30 – ώρα έναρξης: 12:00).

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου θα συζητήσουν οι:

• Μιχάλης Καλογήρου, Δικηγόρος  – Πρώην υπουργός
• Μαρία Κατσουλίδη, Ηθοποιός, Καθηγήτρια υποκριτικής
• Δημήτρης Κιτσικόπουλος, Ηλ.Μηχανικός, Συντονιστής ΚΟΙΝΣΕΠ Electra Energy
• Πέτρος Κόκκαλης, Ευρωβουλευτής 2019-2024
• Γεώργιος Μπουλμπασάκος, Γιατρός – Πρ.Διευθυντής Πνευμονολογικής Κλινικής Ευαγγελισμού

Θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα.

Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν – συντονίσουν οι Άρης Ραβανός και Όλγα Στέφου.

Ράνια Τραγόμαλλου

Το μήνυμα ήταν διπλό: αφενός ότι είναι «παρών» και αποφασισμένος να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή σε ρόλο πρωταγωνιστή, αφετέρου ότι η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης δεν θα γίνει υπό την πίεση συγκυριών, δημοσκοπήσεων ή τρίτων εγχειρημάτων. 

 Το ταξίδι ξανάρχισε 

«Το ταξίδι ξανάρχισε», ανέφερε χαρακτηριστικά στο κλείσιμο της ομιλίας του, φράση που αποτυπώνει τόσο την πολιτική του πρόθεση όσο και τον συμβολισμό της «Ιθάκης» ως νέας αφετηρίας. 

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε κατηγορηματικός απέναντι σε φήμες περί «δεύτερων σκέψεων», υπογραμμίζοντας ότι εργάζεται εντατικά αλλά και μεθοδικά πάνω σε ένα σχέδιο προοδευτικής πολιτικής αλλαγής. 

Με έμφαση στη διαδικασία και όχι στο επικοινωνιακό αποτέλεσμα, κατέστησε σαφές ότι δεν τον ενδιαφέρει μια βιαστική κίνηση ή ένα πρόχειρο πολιτικό εγχείρημα. Αντιθέτως, όπως τόνισε, η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης είναι αναγκαία και επιβεβλημένη, αλλά θα γίνει «πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες» και μόνο όταν ωριμάσουν οι πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις. 

Μήνυμα εστάλη 

Ιδιαίτερο πολιτικό βάρος είχαν οι αναφορές του στην ανάγκη συγκρότησης μιας ισχυρής, κυβερνώσας εναλλακτικής και οι αιχμές που άφησε, χωρίς να κατονομάσει ευθέως, για πρωτοβουλίες που εμφανίζονται ως αντισυστημικές ή αντιπολιτικές.

 Ο πρώην πρωθυπουργός εκτίμησε  ότι ο προοδευτικός κόσμος δεν αναζητά ούτε “μικρά, ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα” ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας. Αναζητά, όπως είπε, μια δύναμη ικανή και έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με ρεαλιστικό πρόγραμμα, εμπειρία και καθαρή πυξίδα αξιών: “εντιμότητα, δικαιοσύνη και δημοκρατία”. 

Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: η κοινωνική οργή δεν αρκεί από μόνη της για να γεννήσει πολιτική λύση, αν δεν συνοδεύεται από σχέδιο, θεσμική πρόταση και προγραμματική επάρκεια. 

“Κι όμως κινείται”

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε αποφασισμένος να πείσει μια απογοητευμένη κοινωνία ότι «και όμως, κινείται». Ότι υπάρχει εναλλακτική πορεία και ότι αυτή δεν θα προκύψει ούτε από συγκυριακές συμμαχίες ούτε από πρόχειρες κινήσεις εντυπωσιασμού. Το εγχείρημα, θα είναι αποτέλεσμα πολιτικής ωρίμανσης και κοινωνικής ανάγκης, όχι προϊόν πίεσης ή ετεροκαθορισμού. 

Ο πρώην πρωθυπουργός εξαπέλυσε σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, τόσο για το μοντέλο του «επιτελικού κράτους» όσο και για κρίσιμα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και διαχείρισης του κράτους.  

Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση

Περιέγραψε ένα κράτος  συγκεντρωτικό και επικίνδυνο για τις ζωές των πολιτών, που καταρρέει σε κάθε κρίση και δεν λογοδοτεί. Αναφέρθηκε στην τραγωδία των Τεμπών, στις φυσικές καταστροφές και στην πρόσφατη κατάρρευση στη διαχείριση του FIR Αθηνών, υποστηρίζοντας ότι δεν πρόκειται για ατυχή περιστατικά αλλά για αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. 

Στα εθνικά ζητήματα, άσκησε κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, λέγοντας οτι “μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον γεμάτο παγίδες και κινδύνους, δυστυχώς η χώρα μας έχει τη χειρότερη κυβέρνηση στη μεταπολιτευτική της ιστορία”. Την κατηγόρησε για προσκόλληση σε «προστάτες» αντί για οικοδόμηση συμμαχιών, καθώς και για επιλεκτική επίκληση του διεθνούς δικαίου. 

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην υπόθεση της Γάζας και στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών, επαναφέροντας το αφήγημα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. 

Δεν έλειψαν και οι αναφορές στο αγροτικό ζήτημα και στην οικονομική πολιτική, με αιχμές για ένα κράτος που στηρίζει μια κρατικοδίαιτη οικονομία και μεγάλα συμφέροντα, αφήνοντας εκτεθειμένες τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. 

“Σύντροφοι και συντρόφισσες”

Η εικόνα στο «Ολύμπιον» ενίσχυσε το πολιτικό μήνυμα της ομιλίας. Κατάμεστη αίθουσα, θερμό χειροκρότημα, συνθήματα υπέρ του πρώην πρωθυπουργού και παρουσία  βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και στελεχών της Νέας Αριστεράς. Απαρατήρητο δεν πέρασε ότι ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνθηκε στους παρευρισκόμενους ως «συντρόφισσες και σύντροφοι». 

Το πολιτικό στίγμα, πάντως, δόθηκε: ο Αλέξης Τσίπρας δεν επιστρέφει για να διαχειριστεί το παλιό, αλλά για να διεκδικήσει ρόλο στον σχεδιασμό του νέου. Χωρίς βιασύνη, χωρίς ετεροκαθορισμό, αλλά με φιλοδοξία να ηγηθεί μιας νέας προοδευτικής πλειοψηφίας. Και, όπως ο ίδιος τόνισε, το ταξίδι μόλις ξανάρχισε. 

Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι είναι “δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ”.

Παράλληλα παρουσίασε ένα συνολικό σχέδιο επισημαίνοντας ότι “χρειαζόμαστε μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Και ένα ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ και ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ“.

“Το Κράτος τελικά δύο δεκαετίες μετά, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε αλλά αναπαλαιώθηκε. Έγινε μικρότερο για να μη χωρά τις ανάγκες των πολιτών, έγινε πελατειακό για να χωρά τα ρουσφέτια των ημετέρων, έγινε επιτελικό για να χωρά μόνο τη μικρή παρέα της εξουσίας που καθορίζει τη ροή του δημόσιου χρήματος και τις επιστροφές του. Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη” τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας και πρόσθεσε:

“Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της  διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους”.

Παρουσιάζοντας την πρόταση του για την επόμενη μέρα ο πρώην πρωθυπουργός επεσήμανε ότι “η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο” προσθέτοντας “Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο”.  

“Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης” είπε ο πρώην πρωθυπουργός μιλώντας για ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης που “θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης”. 

Και κατέληξε: “Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,  θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του  σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί.  Και το ταξίδι ξανάρχισε”.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΣΙΠΡΑ

Για τις Διεθνείς εξελίξεις:

-Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ. Στον αγώνα κάθε λαού για να καθορίζει το μέλλον του με βάση τις δικές του ανάγκες και επιλογές. Αλλά είμαστε αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα και αν γίνονται. Απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και τις ένοπλες επεμβάσεις, Είτε είναι στο Ιράκ, είτε στην Ουκρανία, είτε στη Βενεζουέλα, είτε βέβαια στην Κύπρο – όποιες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται οι δράστες. Όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η ιδεολογική και ηθική μας υπόσταση. Αλλά και γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πού οδηγούν τέτοιου είδους παράνομες και αιματηρές επεμβάσεις. 

Για την εξωτερική πολιτική:

Τι πρέπει να κάνουμε για να μη γίνει και η πατρίδα μας θύμα της βίας που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο; Το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι ότι η Ελλάδα θα είναι ισχυρή. Αλλά μια Ελλάδα ισχυρή, είναι μια Ελλάδα που οικοδομεί συμμαχίες.  Όχι μια Ελλάδα που αναζητά προστάτες. Και θέτει σε κίνδυνο τη χώρα δικαιολογόντας τα αδικαιολόγητα, επιδιώκοντας την εύνοιά τους. Ούτε μια Ελλάδα που μπλοκάρει κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ τη στιγμή που αυτό διαπράττει γενοκτονία. Και, αύριο, άραγε, πώς θα ζητήσει κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία;  Μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός της, αντί να υπερασπίζεται αταλάντευτα το διεθνές δίκαιο, ξεστομίζει με αφορμή την απαράδεκτη επέμβαση στη Βενεζουέλα,  ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά της. Και, αύριο, τι θα απαντήσει στον επιθετικό γείτονα ή μια ισχυρή χώρα όταν πουν το ίδιο για την Κύπρο, η το Αιγαίο;  Μια Ελλάδα που δεν στηρίζει απλά τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία. Με όλους τους κινδύνους που αυτό επιφέρει. 

Ας αναλογιστούμε, όμως, γιατί όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης αναγνώριζαν την ανάγκη να έχει η Ελλάδα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, έχοντας ζήσει οι ίδιοι τα δεινά τα οποία έφερε στον λαό μας η άκριτη προσκόλληση σε προστάτες.

• Τη Μικρασιατική Καταστροφή.
• Τον Εμφύλιο
• Τη Χούντα
• Την εισβολή στην Κύπρο.

Και ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν αν ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν στο τιμόνι της χώρας την περίοδο των επιχειρήσεων στο Ιράκ, Αφγανιστάν ή στη Λιβύη.

Για την ακροδεξιά:

Η κυβέρνηση είναι δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ.    

Για ισχυρή Ελλάδα:

Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι ισχυρή όταν συνδυάζει την πολιτική του διαλόγου με την πιο αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Όπως κάναμε εμείς όταν αποτρέψαμε την είσοδο του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κι όταν – μαζί με τη Λευκωσία- εξασφαλίσαμε για πρώτη φορά ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τις έρευνές στην ΑΟΖ της Κύπρου.  Δεν είναι ισχυρή όταν αφήνει τουρκικά ερευνητικά να αλωνίζουν μέχρι το Καστελόριζο και την Κρήτη, επικαλούμενη πότε ότι «τα παίρνει ο άνεμος» και πότε ότι «δεν μπορούν να κάνουν έρευνες λόγω θορύβου». Δεν είναι ισχυρή όταν δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτων ακυρώνει τον αγωγό Eastmed, πουλάει F16 χωρίς όρους στην Τουρκία και σφυρίζει αδιάφορα όταν αυτή εμποδίζει το ηλεκτρικό καλώδιο στο Αιγαίο.  Η Ελλάδα είναι ισχυρή όχι όταν απλά αγοράζει εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων, αλλά όταν μπορεί να ενισχύσει και να χτίσει τη δική της αμυντική βιομηχανία.

Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν με βάση το διεθνές δίκαιο λύνει προβλήματα και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές εν ονόματι του πολιτικού κόστος. Όπως κάναμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί ωφέλησε τη πατρίδα μας, κυρίως όμως γιατί αποδείξαμε τι σημαίνει πατριωτισμός. Να βάζεις το εθνικό συμφέρον πάνω από το πολιτικό και το κομματικό. Όταν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, ενώ το γνωρίζανε αυτό, μας έλεγαν προδότες για να κερδίσουν τις εκλογές.

 Τους παραδώσαμε την αστυνόμευση του FIR της Βόρειας Μακεδονίας και αυτοί σήμερα δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το FIR της Ελλάδας.

ΕΘΝΙΚΗ ΠΥΞΙΔΑ – ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

Αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα και ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. Ευθύνης του πολίτη να προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του στο κράτος και κυρίως ευθύνης ενός ισχυρού και δίκαιου κράτους να στηρίζει τον πολίτη. Να απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και την υγιή επιχειρηματικότητα. Ένας νέος πατριωτισμός για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού, πράγμα που απαιτεί και συγκρούσεις και δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Για την εξωτερική μας πολιτική, για την οικονομία και την κοινωνία, για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης .            

Σε αντίθεση με την ασυδοσία και την ανευθυνότητα του επιτελικού κράτους που βλέπουμε σήμερα. Όπου πολλοί έχοντες και κατέχοντες ξεχνούν τον πατριωτισμό μπροστά στην εφορία και τον θυμούνται μόνο στις παρελάσεις. Όπου πρώτο μέλημα είναι να στηριχθεί μια κρατικοδίαιτη, παρασιτική οικονομία, τα μεγάλα συμφέροντα, οι μηχανισμοί και η κομματική πελατεία.

Για το κράτος:

Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης. Ένα κράτος λάφυρο. Που καταρρέει σε κάθε κρίση. Που δεν προστατεύει. Δεν προβλέπει. Δεν λογοδοτεί. Αλλά Δεν έχουμε μόνο ένα κράτος παράλυτο, αλλά ένα κράτος επικίνδυνο. Για τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Το είδαμε στις φυσικές καταστροφές. Στην πολιτική προστασία. Στις υποδομές. Το είδαμε τραγικά στα Τέμπη. Και το είδαμε ξανά, τις τελευταίες μέρες, στο FIR Αθηνών.

Αυτό το κράτος θέλουμε; Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator,  των Τεμπών και των μπάζων;

H κατάρρευση διαχείρισης FIR δεν ήταν μια ακόμη άτυχη στιγμή. Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια. Η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε έτοιμη. Από επιλογή πάγωσαν, ακύρωσαν ή ξανασχεδίασαν δεκάδες έργα. Από τους δασικούς χάρτες και την αγορά αστικών λεωφορείων μέχρι οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες και συστήματα τηλεπικοινωνιών σε κρίσιμες υποδομές. Γιατί δεν τα ήλεγχαν. Γιατί δεν τα είχαν «στήσει».Γιατί δεν τα έφτιαξε το γνωστό κλειστό επιτελείο.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν «λάθος». Δεν ήταν «παρακολούθηση που ξέφυγε». Ήταν μοντέλο εξουσίας όπου το κράτος παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Όπου τα απόρρητα γίνονται προσωπικό εργαλείο. Και όταν το κράτος γίνεται εργαλείο ελέγχου, γίνεται και εργαλείο λεηλασίας. Την οποία παρακολουθούμε τώρα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και κράτος:

Με το Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας τερματίστηκε μια παλιά, σκοτεινή πρακτική πελατειακών μετακινήσεων. Για πρώτη φορά οι μετακινήσεις έγιναν με διαφάνεια και αντικειμενικά κριτήρια. Για πρώτη φορά έγιναν κρίσεις προϊσταμένων με πραγματικά αξιοκρατικά κριτήρια και με την εποπτεία του ΑΣΕΠ. Μπήκε επίσης τάξη στις δημόσιες συμβάσεις με ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο. Θεσπίστηκε, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, ο κανόνας 1 προς 1 στο λόγο προσλήψεων / αποχωρήσεων. Σταμάτησε έτσι η αιμορραγία ανθρώπινου δυναμικού που είχε επιβληθεί με τον καταστροφικό κανόνα 1 προς 5. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα έγιναν τέλεια. Μπορώ όμως χωρίς σκιά αμφιβολίας να σας πως ένα πράγμα: Το δικό μας όπλο δεν ήταν η εμπειρία της διακυβέρνησης. Το δικό μας όπλο ήταν η εντιμότητα. Εμείς ούτε ένα ευρώ δεν σφετεριστήκαμε από τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Για επανύδρυση κράτους:

Πριν από πολλά χρόνια εδώ στη Θεσσαλονίκη ακούσατε για πρώτη φορά το σύνθημα για την επανίδρυση του κράτους.Το Κράτος τελικά δύο δεκαετίες μετά, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε αλλά αναπαλαιώθηκε. Έγινε μικρότερο για να μη χωρά τις ανάγκες των πολιτών, έγινε πελατειακό για να χωρά τα ρουσφέτια των ημετέρων, έγινε επιτελικό για να χωρά μόνο τη μικρή παρέα της εξουσίας που καθορίζει τη ροή του δημόσιου χρήματος και τις επιστροφές του. Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη. Όχι διαχείριση. Χρειαζόμαστε μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Και ένα ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ και ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της  διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους. Οι ανεξάρτητες αρχές, και πρώτα-πρώτα η Εθνική Αρχή Διαφάνειας να γίνουν πραγματικά ανεξάρτητες. Οι μηχανισμοί ελέγχου των δημοσίων συμβάσεων να αποκτήσουν τη θεσμική εξουσία και τα ψηφιακά εργαλεία για να κάνουν χωρίς παρεμβάσεις τη δουλειά τους. Είναι αναγκαίο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μεταφερθούν πέρα από αρμοδιότητες και ουσιαστικοί πόροι. Είναι αναγκαία η εφαρμογή της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλη την έκταση του κράτους και στην επαφή με τους πολίτες. Είναι αναγκαία η πραγματική διαφάνεια σε κάθε δημόσια δαπάνη. Και δεσμεύομαι στο επόμενο διάστημα να δοθεί στη δημοσιότητα σχετική μελέτη του ινστιτούτου μας για μια νέα διαδικτυακή πλατφόρμα-εξέλιξη της Διαύγειας που θα το διασφαλίζει.

Να τελειώνουμε με το βαθύ κράτος των μετακλητών και το κράτος να εκδημοκρατιστεί από κάτω μέχρι πάνω, σε όλες τις δομές και τις εκφάνσεις του. Είναι αναγκαίος ένας άλλος τρόπος, περισσότερο δημοκρατικός και αντιπροσωπευτικός, για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης αλλά και τις προαγωγές των δικαστικών. Είναι αναγκαίο τέλος, η κοινωνία των πολιτών με τους εκπροσώπους της θεσμικά να συμμετέχει στον έλεγχο του κράτους.

Για την επόμενη μέρα:

Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο.  

Μπορούμε και ξέρουμε ποια είναι η ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα. Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν κινείται. Και όμως κινείται! Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης. 

Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,  θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του  σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί.  Και το ταξίδι ξανάρχισε.

Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν θεωρείται, καθώς η δημόσια παρουσία της Μαρία Καρυστιανού αναδιαμορφώνει τις ισορροπίες στον χώρο της αντιπολίτευσης, προσθέτοντας νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό.

Στην ομιλία του, ο πρώην πρωθυπουργός αναμένεται να αναπτύξει ολομέτωπη κριτική στο μοντέλο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, εστιάζοντας:

• στη λειτουργία του επιτελικού κράτους,
• στις απευθείας αναθέσεις και την αδιαφάνεια,
• στο αγροτικό ζήτημα,
• αλλά και σε κρίσιμα εθνικά θέματα, όπως το πρόσφατο μπλακ άουτ του FIR Αθηνών.

Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί, σύμφωνα με συνεργάτες του, στην ανάγκη για ένα κράτος αποτελεσματικό, με δημόσιο έλεγχο και διαφάνεια, το οποίο –όπως θα υποστηρίξει– αποτελεί τη μόνη προοδευτική απάντηση στο σημερινό μοντέλο διακυβέρνησης.

Ο συμβολισμός της Θεσσαλονίκης δεν περνά απαρατήρητος: είναι η πόλη από την οποία, πριν από 23 χρόνια, η τότε ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας μιλούσε για «επανίδρυση του κράτους», ένα αφήγημα που –κατά τον Τσίπρα– οδήγησε τελικά στην αναπαλαίωσή του.

Στο δεύτερο σκέλος της παρέμβασής του, ο Αλέξης Τσίπρας θα αναδείξει την ανάγκη για καθαρές ρήξεις και τομές, υποστηρίζοντας ότι χωρίς αυτές δεν μπορεί να υπάρξει αξιόπιστη κυβερνώσα εναλλακτική.

Αναμένεται επίσης σκληρή κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, την οποία χαρακτηρίζει πολιτική του «δεδομένου συμμάχου». Στο πλαίσιο αυτό, θα τονίσει την ανάγκη επιστροφής σε μια πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική, με την Ελλάδα σε ρόλο πυλώνα ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή.

Στο περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού εκτιμούν ότι η ρητορική της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία –όπως υποστηρίζουν– συνομιλεί με συντηρητικά και δεξιόστροφα ακροατήρια, ανοίγει χώρο για μια παρέμβαση που θα απευθύνεται στο κέντρο και την κεντροαριστερά. Εκεί, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, βρίσκεται το κρίσιμο εκλογικό ακροατήριο που θα μπορούσε να του επιτρέψει να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση στο πολιτικό σκηνικό.

Παρά ταύτα, ο ίδιος επιλέγει χαμηλούς τόνους, αποφεύγοντας την προσωπική αντιπαράθεση, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο των κινήσεών του για το επόμενο διάστημα.

Πριν από την κεντρική ομιλία, θα προηγηθεί διάλογος για το ιστορικό και πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου Ιθάκη. Στη συζήτηση συμμετέχουν:

• ο Αντώνης Σαουλίδης,
• ο Κώστας Τούμπουρος,
• η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου,
• ο Άρης Στυλιανού,
• και ο Διονύσης Τεμπονέρας.

Τον συντονισμό έχει η ηθοποιός Φαίη Κοκκινοπούλου, ενώ αμέσως μετά θα ακολουθήσει η πολιτική παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα.

Ράνια Τραγόμαλλου

Οι αποφάσεις του τελούν υπό διαμόρφωση, με το χρονοδιάγραμμα να καθορίζεται από τον ίδιο και όχι από τις κινήσεις τρίτων.

Στη ίδια πόλη Τσίπρας-Μητσοτάκης

Σημαντικός σταθμός σε αυτή τη διαδρομή αναμένεται να είναι η Θεσσαλονίκη.

Το Σάββατο 17 Ιανουαρίου, όπως ανακοίνωσαν οι εκδόσεις Gutenberg, θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του βιβλίου του. Μια ακόμα εκδήλωση με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά και ευρύτερο ενδιαφέρον.

Την ίδια ημέρα, στην πόλη αναμένεται να βρεθεί και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, για να μιλήσει στο Βελλίδειο, στο πλαίσιο του προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας για τα εθνικά ζητήματα. Η χρονική και γεωγραφική σύμπτωση επαναφέρει στο προσκήνιο τη διαρκή πολιτική αντιπαράθεση των δύο ανδρών, όπως είχε συμβεί και τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε στο συνέδριο του Economist και ο πρωθυπουργός απηύθυνε την καθιερωμένη ομιλία του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Ο βασικός πολιτικός στόχος του πρώην πρωθυπουργού παραμένει η ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση και τις πολιτικές που εφαρμόζει. Στον προηγούμενο σταθμό της περιοδείας του στην Πάτρα, ο Αλέξης Τσίπρας άσκησε σφοδρή κριτική στα πεπραγμένα της Νέας Δημοκρατίας, κάνοντας λόγο για βαθιά θεσμικά προβλήματα και παραπέμποντας σε συγκεκριμένες υποθέσεις, από τις παρακολουθήσεις μέχρι τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, τη λειτουργία του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη δράση οικονομικών ολιγοπωλίων. Το μήνυμα ήταν σαφές: η αντιπαράθεση δεν είναι αποσπασματική, αλλά συνολική.

Τα πρόσωπα που «ιντριγκάρουν»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πάντως, έχουν και τα πρόσωπα που θα πλαισιώσουν τη συζήτηση για το βιβλίο του στη Θεσσαλονίκη, συζητώντας για το ιστορικό και πολιτικό αποτύπωμα της «Ιθάκης». Σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες παρουσιάσεις, αυτή τη φορά το πάνελ συγκροτείται από πρόσωπα με έντονη πολιτική παρουσία, υπερβαίνοντας το στενό ακαδημαϊκό πλαίσιο.

• Ο Αντώνης Σαουλίδης, δεύτερος σε σταυρούς υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Α’ Θεσσαλονίκης στις τελευταίες εκλογές, ο οποίος στο παρελθόν βρέθηκε κοντά στον Νίκο Ανδρουλάκη και στη συνέχεια στον Χάρη Δούκα.
• Ο Διονύσης Τεμπονέρας, ο οποίος δεν έθεσε υποψηφιότητα για την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και έχει κατά καιρούς τοποθετηθεί υπέρ μιας ριζικής ανασύνθεσης της Αριστεράς.

Στη συζήτηση συμμετέχουν ακόμη η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου, με έντονο πολιτικό στίγμα και  ισχυρή παρουσία στον αγροδιατροφικό τομέα και την επιχειρηματικότητα, ο Άρης Στυλιανού από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας Κώστας Τούμπουρος. Τον συντονισμό έχει αναλάβει η ηθοποιός Φαίη Κοκκινοπούλου, ενώ η εκδήλωση θα κορυφωθεί με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, η οποία αναμένεται να δώσει το πολιτικό στίγμα της περιόδου.

Αναταραχή στο ΠΑΣΟΚ

Πάντως η συμμετοχή του Αντώνη Σαουλίδη στην εκδήλωση προκάλεσε αίσθηση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Από τη Χαριλάου Τρικούπη τονίζουν ότι δεν είχε συμπεριληφθεί στην ΚΟΕΣ, καθώς εδώ και καιρό είχε θέσει εαυτόν εκτός κόμματος. Παρά το γεγονός ότι υπήρξε «ο άνθρωπος του Νίκου Ανδρουλάκη στη Θεσσαλονίκη», είχε στηρίξει στις εσωκομματικές διαδικασίες τον Χάρη Δούκα.

Σύμφωνα με πληροφορίες μάλιστα, ούτε στο επιτελείο του Δημάρχου γνώριζαν ότι θα είναι ομιλητής στην εκδήλωση Τσίπρα. Ωστόσο, πηγές αναφέρουν ότι τους τελευταίους μήνες το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ προσεγγίζει πολιτικά τον πρώην πρωθυπουργό, με το πολιτικό «φλερτ» Σαουλίδη–Τσίπρα να ξεκινά ήδη από τον Σεπτέμβριο, εν μέσω σεναρίων για τη δημιουργία νέου πολιτικού σχηματισμού.

«Ακολουθεί τον δικό του πολιτικό διάδρομο»   

Σε οτι αφορά την ομιλία του πρώην πρωθυπουργού η προσοχή στρέφεται και σε ενδεχόμενες αναφορές του στο υπό ίδρυση πολιτικό σχήμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η ίδια έχει δηλώσει ότι «στις επόμενες εκλογές θα συμμετέχουμε», ενώ σύμφωνα με αναλύσεις που κυκλοφορούν σε κομματικά επιτελεία, η απήχησή της διαπερνά παραδοσιακά ιδεολογικά όρια και, κατά ορισμένες εκτιμήσεις, συμπιέζει τον διαθέσιμο πολιτικό χώρο, αυξάνοντας την πίεση προς τον Αλέξη Τσίπρα να επισπεύσει τις αποφάσεις του.

Παρότι έχει ασκήσει κριτική στον πρώην πρωθυπουργό, με αναφορές στην περίοδο της διακυβέρνησής του και στο τρίτο μνημόνιο, ο ίδιος όπως έχει επιλέξει σταθερά να κάνει, δεν απάντησε.

Η στάση αυτή ερμηνεύεται ως συνειδητή επιλογή που ακολουθεί στην όποια κριτική έχει δεντεί, ώστε να μη μετατοπιστεί το επίκεντρο της αντιπαράθεσης από την κυβέρνηση προς άλλες πολιτικές πρωτοβουλίες. Όπως επαναλαμβάνουν συνομιλητές του, ο Αλέξης Τσίπρας δεν ετεροκαθορίζεται και το σχέδιο του  δεν εξαρτάται από κινήσεις τρίτων.

Θα εξελιχθεί με προκαθορισμένα βήματα και με το δικό του χρονοδιάγραμμα, ακολουθώντας τον δικό του πολιτικό διάδρομο.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι επαφές του με νέους ανθρώπους, όπως η πρόσφατη δημόσια συζήτηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εκεί φάνηκε καθαρά ότι η στρατηγική του δεν περιορίζεται σε κομματικές δομές και παραδοσιακούς μηχανισμούς, αλλά επιχειρεί να συνομιλήσει με την κοινωνία, θέτοντας ζητήματα δημοκρατίας, θεσμικής ανανέωσης και αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου.

Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι πότε και με ποια μορφή αυτή η πορεία θα αποκτήσει οργανωμένη έκφραση. Το βέβαιο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν σκοπεύει να μείνει απλός σχολιαστής. Η κατεύθυνση δείχνει ολοένα και πιο σαφής και αναμένεται να αποτελέσει προϊόν συνειδητής στρατηγικής και όχι αντίδραση στις εξελίξεις.  

Σύμφωνα με τη σχετική ανάρτηση του πρώην πρωθυπουργού, όλος ο διάλογος θα αναρτηθεί αύριο στις 12:00 στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου και στα social media.

Αναλυτικά η ανάρτηση Τσίπρα:

Μια ζωντανή και ουσιαστική συζήτηση με αφορμή την “Ιθάκη” με φοιτητές και φοιτήτριες του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Όλος ο διάλογος θα αναρτηθεί αύριο στις 12:00 στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου και στα social media.

Ειδικότερα, ο Αλέξης Τσίπρας θα παρουσιάσει την «Ιθάκη» την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου στις 7 το απόγευμα, στο Royal Patras (Ακτή Δυμαίων 53).

Καθόλου τυχαία δεν φαίνεται να είναι η επιλογή της Πάτρας, με τον πρώην πρωθυπουργό να επιλέγει την πόλη λόγω της δημοκρατικής ιστορίας της περιοχής.