«Σήμερα αισθανόμαστε υπερήφανες και υπερήφανοι για τις γυναίκες εκείνες, που με τη στάση τους άλλαξαν τον κόσμο. Είτε είναι από το χώρο των επιστημών, όπως είναι η Μαρί Κιουρί και η Γκρέις Χόπερ, είτε από το στίβο των δικαιωμάτων, όπως η Ρόζα Παρκς αλλά και η σύγχρονή μας, Μαχσά Αμινί. Είτε, ακόμη, γιατί δεν δίστασαν να δώσουν τη ζωή τους υπερασπιζόμενες την πατρίδα τους: οι περιπτώσεις των Ηλέκτρας Αποστόλου, Ηρώς Κωνσταντοπούλου και Λέλας Καραγιάννη είναι μερικά, μόνον, παραδείγματα ηρωίδων. 

Όμως, σύμφωνα με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, μας χωρίζουν 300 χρόνια από την αναμενόμενη επίτευξη της ισότητας γυναικών και ανδρών.

Το μακρινό… 2324, λοιπόν, γυναίκες και άνδρες θα είναι ισότιμοι, αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Η δεύτερη διαπίστωση του Αντόνιο Γκουτέρες, ότι ο στόχος της ισότητας απομακρύνεται αντί να έρχεται πιο κοντά, είναι κάτι προφανώς που δεν μπορεί να μας αφήνει ασυγκίνητες και ασυγκίνητους. 

Πράγματι, το ολοένα αυξανόμενο κύμα γυναικοκτονιών, η εντεινόμενη καταπίεση και βία εις βάρος των γυναικών σε όλον τον πλανήτη – και οι χώρες της Δύσης δεν αποτελούν εξαίρεση, ούτε, βέβαια, η Ελλάδα – επιβεβαιώνουν ότι το μισό του ουρανού μπορεί να κέρδισε πολλά κατά τον προηγούμενο και τον παρόντα αιώνα, απέχει όμως πολύ από την κατάκτηση αυτονόητων δικαιωμάτων. 

Κάθε ημέρα, και σήμερα ακόμη πιο πολύ, η σκέψη μας ας είναι κοντά στις γυναίκες όλου του κόσμου, που υποφέρουν μέσα και έξω από την οικογένειά τους. Σύζυγοι, κόρες, μητέρες, αδελφές.
Η σκέψη μας ας είναι κοντά στις επαγγελματίες που βιώνουν διακρίσεις και αδικία στον εργασιακό τους χώρο.
Η σκέψη μας ας είναι κοντά στις γυναίκες – θύματα των πολέμων.
Η σκέψη μας ας είναι κοντά σε εκείνες τις γυναίκες που βάζουν σε δεύτερη μοίρα τη δική τους ζωή προκειμένου να είναι στο πλευρό του άρρωστου παιδιού, του ηλικιωμένου, του κατάκοιτου. Είτε υπάρχει συγγένεια είτε όχι. Από πολλούς επισημάνθηκε ότι πρόκειται για απλήρωτη εργασία. Αδιαμφισβήτητα όμως πρόκειται για δείγμα αυτοθυσίας και απόλυτου αλτρουισμού». 

Αυτά αναφέρει σε ανάρτησή της στην προσωπική της σελίδα στο facebook,η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας, Ειρήνη Αγαπηδάκη.

Στην Ρώμη ξεκίνησε πορεία γυναικών με συνθήματα όπως «απεργούμε κατά της πατριαρχικής βίας» και «αν σταματήσουμε εμείς, σταματά ολόκληρος ο κόσμος». Στην κινητοποίηση συμμετέχουν επίσης πολλοί Ιταλοί μαθητές και φοιτητές των ιταλικών σχολείων, οι οποίοι κρατούν πανό με την επιγραφή «δεν ξεχνάμε τις γυναίκες της Γάζας και όλης της Παλαιστίνης».

Ιταλικές οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών ζητούν φέτος από τους άνδρες «να μην κάνουν δώρο μιμόζες στις συντρόφους, τις μητέρες και τις αδελφές τους, αλλά να μάθουν να τις σέβονται σε κάθε στιγμή και δραστηριότητα της ζωής τους».

Το λουλούδι της μιμόζας είναι το συμβολικό δώρο την Ημέρα της Γυναίκας στην Ιταλία.

Ο λόγος δεν είναι άλλος από την θλιβερή ιστορία βάση της οποίας έγινε η 8 Μαρτίου παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας. Το 1908, ακριβώς στις 8 Μαρτίου , στη Νέα Υόρκη εργάτριες υφαντουργείων κατέβηκαν σε απεργία.

Ζητούσαν μείωση ωραρίου (δούλευαν 16 ώρες την ημέρα), ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και μεγαλύτερες απολαβές. Ενώ διαμαρτύρονταν για τις συνθήκες εργασίας κάτω από τις οποίες εργαζόταν, 129 εργάτριες κάηκαν ζωντανές στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας «Cotton» της Νέας Υόρκης.

Κοντά στο εργοστάσιο που κάηκε υπήρχαν ανθισμένα μόνο δέντρα «μιμόζας» .

Το 1946, η Ένωση Γυναικών Ιταλίας (Unione Donne Italiane) αναζητούσε ένα λουλούδι που θα μπορούσε να καθιερωθεί ως σύμβολο εορτασμού της πρώτης μεταπολεμικής ημέρας των γυναικών.
Η επιλογή ήταν σχεδόν υποχρεωτική: η μιμόζα είναι ένα από τα λίγα φυτά που θα ανθίσουν στις αρχές Μαρτίου.

Σε μήνυμά της η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι «ευχαρίστησε όλες τις γυναίκες για το ότι αποδεικνύουν καθημερινά την αποφασιστικότητά και τις ανεξάντλητες ικανότητές τους, καταφέρνοντας να κάνουν την διαφορά σε όλη την κοινωνία μας».

Συγκεκριμένα, το Εργατικό Κέντρο Αθήνας αναφέρει σε ανακοίνωσή του τα εξής: «Τιμούμε τον πολύπλευρο ρόλο της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία. Η γυναίκα ως σύζυγος, μητέρα και εργαζόμενη, αγωνίζεται καθημερινά ενάντια στα στερεότυπα που παραμένουν ριζωμένα στην κοινωνία ακόμη και σήμερα. Δίνει καθημερινό αγώνα για ίσα δικαιώματα, εργασιακές ευκαιρίες, αμοιβές.

Το ΕΚΑ και το συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολό του είναι και θα είναι στο πλευρό κάθε γυναίκας, που βιώνει εργασιακή επισφάλεια και ανασφάλεια, ανισότητες στις αμοιβές, παραβίαση των δικαιωμάτων της, κακοποίηση και οποιαδήποτε προσβολή της προσωπικότητάς της».

Παράλληλα, το Εργατικό Κέντρο Αθήνας χαιρετίζει το πανελλαδικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο ενάντια στην ψήφιση του νομοσχεδίου ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ζητώντας την απόσυρσή του.

Όπως επισημαίνει, «η ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου συνδυάζεται με την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου. Φέτος, ο αγώνας των γυναικών για έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης ενώνεται με τους αγώνες για δημόσια και πραγματική δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια».