Ο Μακαριώτατος μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «η Πα­τρι­δα μας συ­νε­χίζει να αν­τι­με­τω­πίζει υ­παρ­ξιακές προ­κλήσεις σε πε­ρί­ο­δο μα­κρο­χρό­νιας ειρήνης και εθνικής κυ­ρι­αρ­χίας: δη­μο­γρα­φι­κές, πνευμα­τι­κές, πο­λι­τι­σμι­κές. Η δη­μο­γρα­φι­κή κρίση κα­θίστα­ται ε­πι­κίν­δυ­νη ακόμη και για αυτή την φυ­σι­κή ε­πι­βί­ω­ση του αρ­χαί­ου και ένδοξου Ἔθνους μας στην ιστορική γη του. Χω­ρίς υ­περ­βο­λή, ο γε­νι­κός πλη­θυ­σμός ε­χει κυ­ρι­ο­λε­κτι­κα κα­ταρ­ρεύ­σει, ε­νω το ή­μι­συ του ελ­λη­νι­κού πλη­θυ­σμού κα­τοι­κεί στο Λε­κα­νο­πέ­διο Αττικής. Ειίναι πρό­δη­λο ό­τι αυ­τή η κα­τά­στα­ση της πλη­θυ­σμια­κής υπερ­συγ­κέν­τρω­σης στο Ατ­τι­κό Λε­κα­νο­πέ­διο δεν είναι βι­ώ­σι­μη και σα­φώς ε­πι­δει­νώ­νει το δη­μο­γρα­φι­κό πρό­βλη­μα, και όχι μόνο, α­φού η δυ­σχε­ρής α­στι­κή ζω­ή είναι πη­γή δι­α­φό­ρων προ­βλη­μά­των, με­τα­ξύ άλ­λων και ψυχολογικών».

Η προσφώνηση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου

«Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί,

Ἡ φι­λαν­θρω­πί­α τοῦ Θε­οῦ μᾶς ἀ­ξι­ώ­νει γιά μί­α ἀκό­μη φο­ρά νά συ­νερ­χό­με­θα σέ Τα­κτι­κή Σύ­νο­δο τῆς κα­θ’ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας.

Ἡ σύγ­κλη­ση τῆς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας λαμ­βά­νει χώ­ρα με­τά τήν ἐ­πι­τυ­χη­μέ­νη ὁ­λο­κλή­ρω­ση τοῦ δευ­τέ­ρου Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ Συ­νε­δρί­ου, τό ὁ­ποῖ­ο δι­ορ­γά­νω­σε ἡ Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, αὐ­τήν τήν φο­ρά στήν Θεσ­σα­λο­νί­κη, μέ ἀ­φορ­μή τήν συμ­πλή­ρω­ση 100 ἐ­τῶν ἀ­πό τήν ἵ­δρυ­ση τοῦ πε­ρι­ο­δι­κοῦ Θε­ο­λο­γί­α. Τό Συ­νέ­δριο εἶ­χε τί­τλο: «Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη θε­ο­λο­γί­α καί ἡ “ὀν­το­λο­γί­α” τῆς τε­χνο­λο­γί­ας: ἀν­θρω­πο­λο­γι­κές, πο­λι­τι­κές, οἰ­κο­νο­μι­κές, κοι­νω­νι­κές καί πο­λι­τι­σμι­κές συ­νέ­πει­ες».

Κα­τά τήν διά­ρκεια τοῦ Συ­νε­δρί­ου, τό ὁ­ποῖ­ο τί­μη­σαν διά τῆς πα­ρου­σί­ας τους ὁ Πρό­ε­δρος τῆς Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Τα­σού­λας, ἡ Αὐ­τοῦ Θει­ο­τά­τη Πα­να­γι­ό­της, ὁ Οἰ­κου­με­νι­κός Πα­τριά­ρχης κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος, οἱ Προ­κα­θή­με­νοι τῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν τῆς Βουλ­γα­ρί­ας, τῆς Κύ­πρου καί τῆς Ἀλ­βα­νί­ας, καί Ἐκ­πρό­σω­ποι Αὐ­το­κε­φά­λων Ἐκ­κλη­σι­ῶν, τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, Πο­λι­τι­κῶν, Δι­κα­στι­κῶν καί Στρα­τι­ω­τι­κῶν Ἀρ­χῶν, ἀ­να­πτύ­χθη­καν ἐ­πι­στη­μο­νι­κές εἰ­ση­γή­σεις ἰ­δι­αι­τέ­ρως ὠ­φέ­λι­μες γιά ὅ­λους μας.

Ταυ­το­χρό­νως δέ, ἡ σύγ­κλη­ση τοῦ ἀ­νω­τά­του δι­οι­κη­τι­κοῦ ὀρ­γά­νου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας πραγ­μα­το­ποι­εῖ­ται ἐ­νῶ ἡ γε­νι­κό­τε­ρη γε­ω­πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση στήν εὐ­ρύ­τε­ρη πε­ρι­ο­χή μας – ἀ­πό τήν Γά­ζα ἕ­ως τήν Συ­ρί­α καί τήν Οὐ­κρα­νί­α – πα­ρα­μέ­νει ἐ­ξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μη καί ἐ­πώ­δυ­νη.

Με­τά συ­νο­χῆς καρ­δί­ας πα­ρα­κο­λου­θοῦ­με τήν συ­νε­χι­ζό­με­νη μεί­ζο­να ἀν­θρω­πι­στι­κή κρί­ση στήν Γά­ζα. Κα­λοῦ­με τά ἄ­με­σα ἐμ­πλε­κό­με­να μέ­ρη, ἀλ­λά καί τά λοι­πά ἰ­σχυ­ρά μέ­ρη, νά ἐ­πι­δεί­ξουν σω­φρο­σύ­νη, εἰ­λι­κρι­νῆ δι­ά­θε­ση καί κα­λή πί­στη σέ δι­α­πραγ­μα­τεύ­σεις, ὥ­στε νά ἐ­πι­τευ­χθεῖ ἡ εἰ­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη στήν κρί­σι­μη αὐ­τή πε­ρι­ο­χή τοῦ πλα­νή­τη, ὅ­που κα­λοῦν­ται νά ὑ­πάρ­ξουν ἀπό κοι­νοῦ ὁ Ἰ­ου­δα­ϊ­σμός, ὁ Ἰσ­λα­μι­σμός καί ὁ Χρι­στι­α­νι­σμός. Ζη­τοῦ­με νά γί­νουν σε­βα­στές οἱ θε­με­λι­ώ­δεις ἀρ­χές καί πρό­νοι­ες τοῦ δι­ε­θνοῦς ἀν­θρω­πι­στι­κοῦ δι­καί­ου πε­ρί προ­στα­σί­ας τῶν ἀ­μά­χων κα­τά τήν δι­ε­ξα­γω­γή στρα­τι­ω­τι­κῶν ἐ­πι­χει­ρή­σε­ων καί νά ἀ­πο­φευ­χθοῦν παν­τα­χό­θεν ἐ­νέρ­γει­ες πού πλήτ­τουν ἀ­μά­χους. Οὐ­δέ­πο­τε στήν ἀν­θρώ­πι­νη ἱ­στο­ρί­α ὁ κύ­κλος τοῦ αἵ­μα­τος ἐ­πέ­λυ­σε δι­ε­θνῆ προ­βλή­μα­τα, ἀν­τι­θέ­τως τά ὄ­ξυ­νε καί τά κα­τέ­στη­σε δυ­σε­πί­λυ­τα ἤ καί ὅ­λως ἀ­νε­πί­λυ­τα. Ἐ­πι­πλέ­ον, ἐκ­φρά­ζου­με πρός τόν Ἀ­δελ­φό Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Πα­τριά­ρχη Ἱ­ε­ρο­σο­λύ­μων κ. Θε­ό­φι­λο τήν ἀλ­λη­λεγ­γύ­η μας. Τό κα­θε­στώς τῶν Πα­να­γί­ων Προ­σκυ­νη­μά­των τῆς Χρι­στι­α­νι­κῆς Πί­στε­ως καί ἡ δι­α­τή­ρη­σή του ἀ­πο­τε­λεῖ πρω­ταρ­χι­κή ἀ­νη­συ­χί­α καί μέ­ρι­μνα τῆς Ἁ­γι­ω­τά­της Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, τοῦ εὐ­σε­βοῦς Ἑλ­λη­νι­κοῦ Λα­οῦ, τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Πο­λι­τεί­ας, τῶν κα­τά τό­πους Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν καί Κρα­τῶν, ἀλ­λά καί σύ­νο­λης τῆς Χρι­στι­α­νο­σύ­νης.

Στήν πο­λύ­πα­θη Συ­ρί­α, ὁ ἀρ­χαῖ­ος ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξος πλη­θυ­σμός καί τό ἴ­διο τό πα­λαί­φα­το καί πρε­σβυ­γε­νές ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξο Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο Ἀν­τι­ο­χεί­ας, ὁ γε­νι­κός χρι­στι­α­νι­κός πλη­θυ­σμός καί οἱ δι­ά­φο­ρες μει­ο­νό­τη­τες ἀν­τι­με­τω­πί­ζουν τόν κίν­δυ­νο τῆς συ­νο­λι­κῆς ἐ­ξα­φά­νι­σης ἐξ αἰ­τί­ας τοῦ θρη­σκευ­τι­κοῦ φα­να­τι­σμοῦ καί τῆς μι­σαλ­λο­δο­ξί­ας. Ἀ­παι­τοῦ­με νά γί­νουν σε­βα­στά τά ἀν­θρώ­πι­να δι­και­ώ­μα­τα καί οἱ θρη­σκευ­τι­κές ἐ­λευ­θε­ρί­ες τῶν «μει­ο­νο­τι­κῶν» ἐ­θνο­θρη­σκευ­τι­κῶν κοι­νο­τή­των καί νά ἐμ­πε­δω­θεῖ ἐ­πι­τέ­λους ἡ εἰ­ρή­νη καί ἡ δη­μο­κρα­τί­α στήν Συ­ρί­α. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἑλ­λά­δος ὡς Ἀ­δελ­φή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἀν­τι­ο­χεί­ας, ὅ­που τό πρῶ­τον «τό τί­μιον τῶν Χρι­στια­νῶν ἐ­χρη­μά­τι­σεν ὄ­νο­μα», εἶ­ναι σέ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α μέ τόν Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Ἀ­δελ­φό Πα­τριά­ρχη Ἰ­ω­άν­νη Ι΄ γιά κά­θε δυ­να­τή συμ­πα­ρά­στα­ση πρός τό μαρ­τυ­ρι­κό αὐ­τό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο καί τούς ἐ­κεῖ Ἑλ­λη­νορ­θο­δό­ξους Ἀ­δελ­φούς μας, οἱ ὁ­ποῖ­οι δί­δουν μαρ­τυ­ρί­α Πί­στε­ως, ἀν­το­χῆς καί ἐλ­πί­δος ἐν μέ­σῳ πρω­το­φα­νῶν γιά τόν 21ο αἰ­ῶ­να συν­θη­κῶν καί κα­τα­στά­σε­ων.

Στήν Οὐ­κρα­νί­α, δύ­ο Ὀρ­θό­δο­ξα Ἐ­θνο­κρά­τη, τῆς Οὐ­κρα­νί­ας καί τῆς Ρω­σί­ας, συ­νε­χί­ζουν νά πο­λε­μοῦν με­τα­ξύ τους γιά 5η χρο­νιά μέ ὅ,τι αὐ­τό ἀ­να­πό­φευ­κτα συ­νε­πά­γε­ται γιά τά ἴ­δια καί τό μέλ­λον τους, πνευ­μα­τι­κό, ψυ­χι­κό, δη­μο­γρα­φι­κό καί λοι­πό, σέ μί­α κρί­σι­μη πε­ρι­ο­χή τῆς Εὐ­ρα­σί­ας. Δυ­στυ­χῶς, φο­βοῦ­μαι πώς μέ­σῳ τοῦ πο­λέ­μου αὐ­τοῦ ἐ­κτί­θε­ται ἐ­νώ­πιον τῶν «ἐ­θνῶν» δι­α­φο­ρο­τρό­πως καί δι­α­φο­ρο­μόρ­φως ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α. Ἰ­σχύ­ει δέ τό ἁ­γι­ο­γρα­φι­κό «Ἐ­γε­νή­θη­μεν ὄ­νει­δο­ς τοῖ­ς γεί­το­σιν ἡ­μῶν, μυ­κτη­ρι­σμό­ς καί χλευ­α­σμό­ς τοῖ­ς κύ­κλῳ ἡ­μῶν». Πῶς θά στα­θεῖ ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α εἴ­τε στήν το­πι­κή εἴ­τε στήν κα­θο­λι­κή δι­ά­στα­ση καί μαρ­τυ­ρί­α της με­τά ἀ­πό αὐ­τόν τόν ἀ­δελ­φο­κτό­νο πό­λε­μο; Ἀρ­κεῖ δέ ὡς ἄλ­λο­θι ἡ ἐμ­πλο­κή ἤ καί ἡ ὑ­πο­δαύ­λι­ση τῆς σύγ­κρου­σης ἀ­πό πλευ­ρᾶς ξέ­νων δυ­νά­με­ων γιά νά αἰ­τι­ο­λο­γή­σει, πολ­λῷ δέ μᾶλ­λον καί νά δι­και­ο­λο­γή­σει τόν πό­λε­μο; Ὑ­πῆρ­ξε ἡ στά­ση τῶν ἐ­κεῖ καί τῶν ἁ­παν­τα­χοῦ Ἁ­γί­ων Ἀ­δελ­φῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν ἡ ἐν­δε­δειγ­μέ­νη, «προ­φη­τι­κή», οὕ­τως εἰ­πεῖν;

Ἰ­δι­αί­τε­ρη ἀ­νη­συ­χί­α μᾶς προ­κα­λεῖ ἡ ἀ­νά τόν κό­σμο αὔ­ξη­ση τῶν δι­ώ­ξε­ων κα­τά τῶν Χρι­στια­νῶν, καί ἰ­δι­αι­τέ­ρως στήν Νι­γη­ρί­α, ὅ­που συν­τε­λοῦν­ται συ­νε­χεῖς σφα­γές, ἀ­πό ἀ­κραῖ­ες ἰσ­λα­μι­στι­κές ὀρ­γα­νώ­σεις, ἐ­νῶ καί ἡ ἀναγ­κα­στι­κή «φυ­γή» τοῦ ἀ­δελ­φοῦ ἀρ­με­νι­κοῦ λα­οῦ ἀ­πό τό Ἀρ­τσάχ/Ναγ­κόρ­νο Κα­ραμ­πάχ φαί­νε­ται νά ἀ­κο­λου­θεῖ­ται ἀ­πό συ­στη­μα­τι­κή πο­λι­τι­σμο­κτο­νί­α, ἡ ὁ­ποί­α ὑπεν­θυ­μί­ζει τήν κα­τά­στα­ση κα­τα­στρο­φῆς στά Κα­τε­χό­με­να Κυ­πρια­κά Ἐ­δά­φη με­τά τό 1974.

Ἐλ­πί­ζου­με ἐ­πί­σης τό ζή­τη­μα με­τα­ξύ τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Σι­νᾶ καί τοῦ Αἰ­γυ­πτια­κοῦ Κρά­τους νά ἐ­πι­λυ­θεῖ ὁ­ρι­στι­κά καί δί­και­α, οὕ­τως ὥ­στε να γί­νουν σε­βα­στά τά θρη­σκευ­τι­κά καί λοι­πά δι­και­ώ­μα­τα τῆς Μο­νῆς καί τῆς Ἀ­δελ­φό­τη­τος. Ἡ Ἱ­ε­ρά Μο­νή ἀ­πο­τε­λεῖ μο­να­δι­κό Τό­πο γιά τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α, τόν Ἑλ­λη­νι­σμό, τήν Χρι­στι­α­νο­σύ­νη, ἀλ­λά καί τήν ἴ­δια τήν Αἴ­γυ­πτο, γέ­φυ­ρα ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας με­τα­ξύ τῶν θρη­σκει­ῶν, ἐ­νῶ ὁ σε­βα­σμός τῶν δι­και­ω­μά­των της συ­νι­στᾶ ἁ­πτή ἀ­πό­δει­ξη ὕ­παρ­ξης κρά­τους δι­καί­ου καί πο­λι­τι­σμοῦ. Χαι­ρε­τί­ζου­με ἰ­δι­αι­τέ­ρως τήν ἐκλο­γή τοῦ Θε­ο­φι­λε­στά­του ἐ­ψη­φι­σμέ­νου νέ­ου Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Σι­ναί­ου Συ­με­ών, εὐ­χό­με­νοι εὐ­λο­γη­μέ­νη Δι­α­κο­νί­α πρός δό­ξαν τῆς Ἁ­γί­ας Αἰ­κα­τε­ρί­νης, τῆς Ἐ­φό­ρου καί Προ­στά­τι­δος τῆς Σι­να­ϊ­τι­κῆς Μάν­δρας.

Ἑ­στι­ά­ζον­τας δέ τήν προ­σο­χή μας στήν σύγ­χρο­νη ἐγ­χώ­ρια κα­τά­στα­ση, ὀ­φεί­λου­με νά ἐ­πι­ση­μά­νου­με ὅ­τι ἡ Πα­τρί­δα μας συ­νε­χί­ζει νά ἀν­τι­με­τω­πί­ζει ὑ­παρ­ξια­κές τῷ ὄν­τι προ­κλή­σεις καί μά­λι­στα σέ πε­ρί­ο­δο μα­κρο­χρό­νιας εἰ­ρή­νης καί ἐ­θνι­κῆς κυ­ρι­αρ­χί­ας: δη­μο­γρα­φι­κές, πνευ­μα­τι­κές, πο­λι­τι­σμι­κές. Ἡ δη­μο­γρα­φι­κή κρί­ση κα­θί­στα­ται ἐ­πι­κίν­δυ­νη ἀ­κό­μη καί γι’ αὐ­τή τήν φυ­σι­κή ἐ­πι­βί­ω­ση τοῦ ἀρ­χαί­ου καί ἐν­δό­ξου Ἔ­θνους μας στήν ἱ­στο­ρι­κή γῆ του. Χω­ρίς ὑ­περ­βο­λή, ὁ γε­νι­κός πλη­θυ­σμός ἔ­χει κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά κα­ταρ­ρεύ­σει, ἐ­νῶ τό ἥ­μι­συ τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ πλη­θυ­σμοῦ κα­τοι­κεῖ στό Λε­κα­νο­πέ­διο Ἀτ­τι­κῆς. Εἶ­ναι πρό­δη­λο ὅ­τι αὐ­τή ἡ κα­τά­στα­ση τῆς πλη­θυ­σμια­κῆς ὑπερ­συγ­κέν­τρω­σης στό Ἀτ­τι­κό Λε­κα­νο­πέ­διο δέν εἶ­ναι βι­ώ­σι­μη καί σα­φῶς ἐ­πι­δει­νώ­νει τό δη­μο­γρα­φι­κό πρό­βλη­μα, καί ὄ­χι μό­νο, ἀ­φοῦ ἡ δυ­σχε­ρής ἀ­στι­κή ζω­ή εἶ­ναι πη­γή δι­α­φό­ρων προ­βλη­μά­των, με­τα­ξύ ἄλ­λων καί ψυ­χο­λο­γι­κῶν.

Σχο­λεῖ­α κλεί­νουν κα­τά ἑ­κα­τον­τά­δες στήν ἐ­παρ­χί­α, ἀ­κό­μη καί στήν Ἀτ­τι­κή. Φο­βοῦ­μαι πώς τό­σο ἡ δι­ά­γνω­ση τῆς αἰ­τι­ο­λο­γί­ας τοῦ προ­βλή­μα­τος, ὅ­σο καί οἱ ἐ­πί τῇ βά­σει αὐ­τῆς τῆς ἀ­νά­γνω­σης προ­τει­νό­με­νες λύ­σεις δέν θά ἀ­πο­φέ­ρουν οὐ­σι­α­στι­κά καί ση­μαν­τι­κά ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα. Ἡ βα­θύ­τε­ρη οὐ­σί­α πολ­λῶν προ­βλη­μά­των τῆς σύγ­χρο­νης κοι­νω­νί­ας εἶ­ναι ἄλ­λη ἀ­πό τά ἐ­πι­φαι­νό­με­να, εἶ­ναι πνευ­μα­τι­κή, εἶ­ναι κρί­ση ἐ­νερ­γοῦ πί­στε­ως καί ἀ­ξι­ῶν, ἄ­με­σα συν­δε­δε­μέ­νη μέ τήν ἐκ­κο­σμί­κευ­ση καί τίς ἀξί­ες της. Ἐ­κεῖ ἐν­το­πί­ζε­ται καί ὁ πυ­ρή­νας τοῦ δη­μο­γρα­φι­κοῦ, τῆς ἀ­πο­δό­μη­σης τῆς οἰ­κο­γέ­νειας ὡς θε­με­λι­ώ­δους καί πρω­ταρ­χι­κῆς ἀ­το­μι­κῆς καί κοι­νω­νι­κῆς ἀ­ξί­ας, τῆς ἐν­δο­οι­κο­γε­νεια­κῆς βί­ας, τῆς βί­ας τῶν ἀ­νη­λί­κων, πολ­λῶν κα­τα­χρή­σε­ων, ἐ­ξαρ­τή­σε­ων, ψυ­χο­λο­γι­κῶν προ­βλη­μά­των, ἀ­κό­μη καί τῆς ἀ­πλη­στί­ας, τῆς ἐ­πι­δί­ω­ξης τοῦ ὑ­λι­κοῦ κέρ­δους. Χω­ρίς τήν σω­στή δι­ά­γνω­ση τῆς αἰ­τι­ο­λο­γί­ας τῶν κοι­νω­νι­κῶν προ­βλη­μά­των εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τη ἡ οὐ­σι­α­στι­κή καί ἀ­πο­τε­λε­σμα­τι­κή θε­ρα­πεί­α τους.

Ἐν­τός τοῦ πλαι­σί­ου τοῦ δη­μο­γρα­φι­κοῦ προ­βλή­μα­τος, τό με­τα­να­στευ­τι­κό ἀ­πο­κτᾶ με­γί­στη ση­μα­σί­α, δι­ό­τι ἀ­φ’ ἑ­νός ἡ συρ­ρί­κνω­ση τοῦ αὐ­τό­χθο­νος ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξου πλη­θυ­σμοῦ καί ἀ­φ’ ἑ­τέ­ρου ἡ συ­νε­χής ἐγ­κα­τά­στα­ση ξέ­νων πλη­θυ­σμῶν, δύ­να­ται, προ­ϊ­όν­τος τοῦ χρό­νου, νά δη­μι­ουρ­γή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα ἀ­π’ ὅ­σα ἐν­δε­χο­μέ­νως θε­ω­ρεῖ­ται ὅ­τι θά ἐ­πι­λύ­σει (κυ­ρί­ως οἰ­κο­νο­μι­κά καί ἀ­σφα­λι­στι­κά). Ἡ κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή δέν φέ­ρει ἀ­πο­κλει­στι­κά ὁ­ρι­ζόν­τι­ες -οἰ­κο­νο­μι­κές- δι­α­στά­σεις, ἀλ­λά εἶ­ναι προ­ϊ­όν πολ­λῶν πα­ρα­γόν­των καί ὄ­χι μο­νά­χα ὁ­ρι­ζον­τί­ων, ὑ­λι­κῶν. Αὐ­τό τε­λευ­ταῖ­α κα­θί­στα­ται προ­φα­νές σέ πολ­λές δυ­τι­κές κοι­νω­νί­ες, ὅ­που ἐμ­φα­νί­ζον­ται φαι­νό­με­να δι­άρ­ρη­ξης καί ἀ­πο­δό­μη­σης τῆς κοι­νω­νι­κῆς συ­νο­χῆς ἐξ αἰ­τί­ας τῆς δη­μι­ουρ­γη­θεί­σης ἑ­τε­ρο­γε­νοῦς κα­τα­στά­σε­ως. Χρει­ά­ζε­ται, λοι­πόν, σύ­νε­ση, σο­φί­α, εὐ­θυ­κρι­σί­α, ἰ­σορ­ρο­πί­α καί ἑ­νό­τη­τα, ὄ­χι ἀ­κρό­τη­τες καί πό­λω­ση.

Στήν Πα­τρί­δα μας καί στόν κό­σμο βι­ώ­νου­με μί­α πε­ρί­ερ­γη κα­τά­στα­ση ἐκ­κρε­μοῦς. Αὐ­τό τό ἐκ­κρε­μές τοῦ κα­κοῦ κι­νεῖ­ται ἄλ­λο­τε πρός τήν πα­θη­τι­κό­τη­τα, ἄλ­λο­τε πρός ἕ­ναν ζῆ­λο «οὐ κα­τ’ ἐ­πί­γνω­σιν» καί ἐκ­δη­λώ­νε­ται εἴ­τε μέ ἀ­δι­α­φο­ρί­α καί ἀ­κη­δεί­α πε­ρί τά πνευ­μα­τι­κά εἴ­τε μέ κα­τα­θλι­πτι­κή πα­ραί­τη­ση εἴ­τε μέ μα­νια­κές ἀ­να­ζη­τή­σεις νο­ή­μα­τος καί προ­σκόλ­λη­σης στά φθαρ­τά. Τό ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς συμ­βαί­νει δυ­στυ­χῶς καί σέ δι­ε­θνές ἐ­πί­πε­δο, ὄχι μό­νο σέ ἀ­το­μι­κό, ἀλ­λά καί σέ συλ­λο­γι­κό, ὅ­που λα­οί ὁ­λό­κλη­ροι κα­τα­κρε­ουρ­γοῦν­ται μέ κα­θο­δή­γη­ση, δυ­στυ­χῶς, ἡ­γε­τῶν πού ἔ­πρε­πε νά ἔ­χουν προ­τε­ραι­ό­τη­τα τήν εὐ­θύ­νη καί ὄ­χι τό μί­σος, μέ συ­νέ­πεια ἡ ἀν­θρω­πό­τη­τα νά μα­τώ­νει ἄ­νευ λό­γου καί σκο­ποῦ.

Πί­σω ἀ­π’ ὅ­λα αὐ­τά βρί­σκε­ται μί­α καί μό­νο βα­θύ­τε­ρη αἰ­τί­α ἡ λή­θη τοῦ Θε­οῦ, ἡ ἀ­που­σί­α γνώ­σε­ως Θε­οῦ, ἡ ὁ­ποί­α δέν εἶ­ναι ἰ­δε­ο­λο­γι­κή, ἀλ­λά ἐμ­πει­ρι­κή καί με­θε­ξια­κή, καί ἡ ὁ­ποί­α ἄν δέν ὑ­πῆρ­χε, θά ὁ­δη­γοῦ­σε του­λά­χι­στον σέ στοι­χει­ώ­δη δι­ά­κρι­ση ὥ­στε νά κα­τα­λά­βου­με ποι­ό εἶ­ναι τό πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα τοῦ ἀν­θρώ­που καί ποι­ά εἶ­ναι τά ψευ­δε­πί­γρα­φα καί φαν­τα­στι­κά. Κα­λοῦ­με, λοι­πόν, ἐν ἐ­σχά­τῃ τα­πει­νώ­σει καί ὡς οἱ ἐ­λά­χι­στοι τῶν ἀ­δελ­φῶν, τούς ἀν­θρώ­πους ἐν­τός καί ἐ­κτός τῆς Πα­τρί­δος μας νά ἀ­να­ζη­τή­σουν τό ἔ­σχα­το νό­η­μα τῆς ζω­ῆς στήν γνώ­ση τοῦ μό­νου Ἀ­λη­θι­νοῦ Θε­οῦ. Αὐ­τή ἡ γνώ­ση θά τούς κα­θο­δη­γή­σει, θά τούς γα­λη­νέ­ψει καί θά τούς προ­βλη­μα­τί­σει γιά τό ἄν ἔ­χει νό­η­μα αὐ­τή ἡ γῆ, ἡ ὁ­ποί­α θά μπο­ροῦ­σε νά γί­νει προ­βί­ω­ση πα­ρα­δεί­σου, νά με­τα­σχη­μα­τί­ζε­ται ἐν τέ­λει σέ πρό­γευ­ση κο­λά­σε­ως.

Ἔ­χον­τας στήν σκέ­ψη μας ὅ­σα προ­α­νε­φέρ­θη­σαν γί­νε­ται ἀν­τι­λη­πτή ἡ ζω­τι­κή γιά τήν Ἐκ­κλη­σί­α καί τήν Κοι­νω­νί­α μας ση­μα­σί­α τῆς ὕ­παρ­ξης ἱ­κα­νῶν στε­λε­χῶν καί δή Κλη­ρι­κῶν κα­τάλ­λη­λα προ­ε­τοι­μα­σμέ­νων, ἐ­φο­δι­α­σμέ­νων μέ τίς ἀ­πα­ραί­τη­τες γνώ­σεις καί δε­ξι­ό­τη­τες προ­κει­μέ­νου νά δύ­ναν­ται νά ἀν­τα­πο­κρι­θοῦν στίς ἀ­παι­τή­σεις τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς δι­α­κο­νί­ας σή­με­ρα.

Ἄν ἐ­πι­θυ­μοῦ­με τήν ἐ­παύ­ριον Ἐ­νο­ρί­ες ζων­τα­νές καί Ποι­μέ­νες δρα­στή­ριους, ὀ­φεί­λου­με σή­με­ρα νά ἐ­πεν­δύ­σου­με σέ αὐ­τούς καί σᾶς κα­λῶ σή­με­ρα νά στη­ρί­ξε­τε τρεῖς με­γά­λους ἄ­ξο­νες πού ἀ­φο­ροῦν τό μέλ­λον τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.

Πρῶ­τος ἄ­ξο­νας: ἡ στή­ρι­ξη τῆς ἱ­ε­ρα­τι­κῆς οἰ­κο­γέ­νειας.

Ὁ Ἱ­ε­ρέ­ας τοῦ χω­ριοῦ καί τῆς πό­λε­ως δέν πρέ­πει νά αἰ­σθά­νε­ται μό­νος. Ἡ πρε­σβυ­τέ­ρα, τά παι­διά, ὁ ἴ­διος ὁ Κλη­ρι­κός χρει­ά­ζον­ται τή στή­ρι­ξη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πνευ­μα­τι­κά καί πρα­κτι­κά. Μί­α οἰ­κο­γέ­νεια πού στέ­κε­ται ὄρ­θια γί­νε­ται ἐρ­γα­στή­ρι ἁ­γι­ό­τη­τας: ἀ­πό ἐ­κεῖ μπο­ροῦν νά προ­κύ­ψουν οἱ αὐ­ρια­νοί Ἱ­ε­ρεῖς, ἀλ­λά καί Μο­να­χοί καί Μο­να­χές, πού θά κρα­τή­σουν ζων­τα­νή τήν πα­ρά­δο­σή μας. Δέν μπο­ροῦ­με νά ἀ­φή­σου­με τήν ἱ­ε­ρα­τι­κή οἰ­κο­γέ­νεια νά πα­λεύ­ει μό­νη. Χρει­ά­ζον­ται πρω­το­βου­λί­ες στη­ρί­ξε­ως, θε­σμο­θε­τη­μέ­νες καί στα­θε­ρές, ὥ­στε κά­θε Κλη­ρι­κός νά γνω­ρί­ζει ὅ­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι δί­πλα του.

Δεύ­τε­ρος ἄ­ξο­νας: οἱ Σχο­λές Μα­θη­τεί­ας Ὑ­πο­ψη­φί­ων Κλη­ρι­κῶν (ΣΜΥΚ).

Ὁ νέ­ος Κλη­ρι­κός δέν ἀρ­κεῖ νά ἔ­χει ἁ­πλῶς μί­α θε­ω­ρη­τι­κή κα­τάρ­τι­ση. Ὀ­φεί­λει νά μά­θει νά στέ­κε­ται μέ εὐ­πρέ­πεια στό Ἱ­ε­ρό Θυ­σι­α­στή­ριο, νά κη­ρύτ­τει μέ θάρ­ρος, νά ὀρ­γα­νώ­νει σω­στά τήν Ἐ­νο­ρί­α του καί νά ἀγ­κα­λιά­ζει τήν κοι­νω­νί­α. Οἱ Σχο­λές Μα­θη­τεί­ας Ὑ­πο­ψη­φί­ων Κλη­ρι­κῶν εἶ­ναι σχο­λεῖ­α πρά­ξης καί δι­α­κο­νί­ας καί δί­δουν στόν ὑ­πο­ψή­φιο κλη­ρι­κό γνώ­σεις ὥ­στε νά ὀρ­γα­νώ­νει σω­στά τήν Ἐ­νο­ρί­α του, ἐ­νῶ κα­τά τή δεύ­τε­ρη χρο­νιά φοί­τη­σης οἱ ἱ­ε­ρο­σπου­δα­στές κά­νουν πρα­κτι­κή ἄ­σκη­ση στίς δο­μές τῶν Ἱ­ε­ρῶν Μη­τρο­πό­λε­ων. Μέ τή νέ­α ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή ἑ­στί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πῆς Ἀ­θη­νῶν καί τήν ἑ­στί­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Βελ­λᾶς προ­σφέ­ρου­με δω­ρε­άν στέ­γη καί τρο­φή, ὥ­στε οἱ ἱ­ε­ρο­σπου­δα­στές νά σπου­δά­ζουν μέ ἀ­ξι­ο­πρέ­πεια. Τώ­ρα εἶ­ναι ἡ ὥ­ρα νά ἐν­θαρ­ρύ­νου­με τά νέ­α παι­διά σέ ὅ­λες τίς Ἱ­ε­ρές Μη­τρο­πό­λεις μέ κλή­ση καί ὅ­ρα­μα νά ἀ­κο­λου­θή­σουν τόν δρό­μο αὐ­τό. Οἱ νέ­οι Κλη­ρι­κοί θά ἀ­πο­τε­λοῦν εὐ­λο­γί­α καί δύ­να­μη γιά κά­θε Ἱ­ε­ρά Μη­τρό­πο­λη, με­τα­φέ­ρον­τας γνώ­σεις καί ζῆ­λο γιά τό ἔρ­γο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Τρί­τος ἄ­ξο­νας: ἡ διά βί­ου ἐκ­παί­δευ­ση τῶν Κλη­ρι­κῶν.

Ὁ ση­με­ρι­νός Ποι­μέ­νας δέν μπο­ρεῖ νά πε­ρι­ο­ρι­στεῖ σέ ὅ­σα ἔ­μα­θε στήν ἀρ­χή τῆς δι­α­κο­νί­ας του. Χρει­ά­ζε­ται νά κα­τα­νο­εῖ τή γλῶσ­σα τῶν νέ­ων, νά στη­ρί­ζει τήν οἰ­κο­γέ­νεια πού δο­κι­μά­ζε­ται, νά πα­ρη­γο­ρεῖ τόν ἀ­σθε­νῆ, νά μι­λᾶ γιά βι­ο­η­θι­κή καί νά ἀ­ξι­ο­ποι­εῖ τήν τε­χνο­λο­γί­α. Τό Ἵ­δρυ­μα Ποι­μαν­τι­κῆς Ἐ­πι­μορ­φώ­σε­ως τῆς Ι.Α.Α., ἀ­να­γνω­ρι­σμέ­νο ἀ­πό τό Κρά­τος, προ­σφέ­ρει δω­ρε­άν σε­μι­νά­ρια, μο­ρι­ο­δο­τού­με­να καί πι­στο­ποι­η­μέ­να, ἀ­πα­ραί­τη­τα γιά τήν ἐ­πι­μόρ­φω­ση καί ἀ­ξι­ο­λό­γη­ση τῶν Ἱ­ε­ρέ­ων. Δη­μι­ουρ­γεῖ συ­νερ­γα­σί­ες μέ τήν ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κή κοι­νό­τη­τα καί προ­σαρ­μό­ζει τά προ­γράμ­μα­τά του στίς ἀ­νάγ­κες κά­θε Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως. Ἔ­τσι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μέ τό δι­κό της Κέν­τρο Διά Βί­ου Μά­θη­σης καί Ἐ­ρευ­νη­τι­κό Κέν­τρο, ἐ­ξο­πλί­ζει τούς ποι­μέ­νες μέ τά ἀ­πα­ραί­τη­τα ἐ­φό­δια.

Τό μέλ­λον πρέ­πει νά τό οἰ­κο­δο­μή­σου­με. Ἄν θέ­λου­με αὔ­ριο Ἐκ­κλη­σί­α μέ ἰ­σχυ­ρή φω­νή μέ­σα στήν κοι­νω­νί­α, σή­με­ρα εἶ­ναι ἡ ὥ­ρα νά στη­ρί­ξου­με τίς ἱ­ε­ρα­τι­κές οἰ­κο­γέ­νει­ες, τίς Σ.Μ.Υ.Κ. καί νά προ­ω­θή­σου­με τήν διά βί­ου ἐκ­παί­δευ­ση.

Ἡ συ­νο­δοι­πο­ρί­α ὅ­λων μας πρός αὐ­τή τήν κα­τεύ­θυν­ση κα­θί­στα­ται ἀ­ναγ­καί­α, κα­θώς τό μέλ­λον τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας συ­ναρ­τᾶ­ται μέ τίς ἀ­πο­φά­σεις πού λαμ­βά­νου­με σή­με­ρα.

Ὡς πρός τό πρό­γραμ­μα τῶν ἐρ­γα­σι­ῶν τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἁ­γι­ω­τά­της Ἐκ­κλη­σί­ας μας, κα­τά τήν ση­με­ρι­νή Συ­νε­δρί­α θά γί­νει πα­ρου­σί­α­ση τῶν Πε­πραγ­μέ­νων τῶν Συ­νο­δι­κῶν Ἐ­πι­τρο­πῶν γιά τό Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό Ἔ­τος 2024-2025, ὑ­πό τῶν Σε­βα­σμι­ω­τά­των Προ­έ­δρων αὐ­τῶν. Στήν συ­ζή­τη­ση πού θά ἀ­κο­λου­θή­σει θά ἔ­χου­με τήν δυ­να­τό­τη­τα νά πλη­ρο­φο­ρη­θοῦ­με πε­ρί τοῦ ἔρ­γου τῶν Συ­νο­δι­κῶν Ἐ­πι­τρο­πῶν καί νά ἀ­να­ζη­τή­σου­με τρό­πους αὐ­ξή­σε­ως τῆς πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τός τους. Στήν συ­νέ­χεια, θά ἐ­πα­κο­λου­θή­σει ἡ συμ­πλή­ρω­ση τοῦ Κα­τα­λό­γου τῶν πρός Ἀρ­χι­ε­ρα­τεί­αν Ἐ­κλο­γί­μων καί θά ὁ­λο­κλη­ρώ­σου­με μέ τήν συ­ζή­τη­ση καί τήν ψή­φι­ση Κα­νο­νι­σμῶν.

Τήν ἑ­πο­μέ­νη θά ἀ­κού­σου­με δύ­ο εἰ­ση­γή­σεις. Ἡ μί­α ἔ­χει θέ­μα: «Οἱ ρα­σο­φό­ροι μο­να­χοί στήν πα­ρά­δο­ση καί τή ζω­ή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», τήν ὁ­ποί­α θά ἀ­να­πτύ­ξει ὁ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Ναυ­πά­κτου καί Ἁ­γί­ου Βλα­σί­ου κ. Ἱ­ε­ρό­θε­ος, καί ἔ­πει­τα θά ἀ­κού­σου­με τήν εἰ­σή­γη­ση μέ θέ­μα: «Τε­χνη­τή εὐ­φυί­α – Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μπρο­στά στήν ἀ­να­δυ­ό­με­νη νέ­α ἀν­θρω­πο­λο­γί­α», ἀ­πό τόν Σε­βα­σμι­ώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη Με­σο­γαί­ας καί Λαυ­ρε­ω­τι­κῆς κ. Νι­κό­λα­ο.

Πρό­κει­ται πε­ρί δύ­ο θε­μά­των πού κα­τέ­χουν ση­μαί­νου­σα θέ­ση στήν ζω­ή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας. Ἀ­πό τήν μί­α ὁ Ὀρ­θό­δο­ξος μο­να­χι­σμός δη­μι­ουρ­γεῖ τίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις γιά τήν ἀ­πό­κτη­ση τῆς κα­θάρ­σε­ως τῆς καρ­διᾶς καί τῆς νο­ε­ρᾶς ἡ­συ­χί­ας, τοῦ φω­τι­σμοῦ τοῦ νο­ός, ὁ­πό­τε ὁ ἄν­θρω­πος κα­θί­στα­ται ἱ­κα­νός νά φθά­σει στήν γνώ­ση τοῦ Θε­οῦ καί στήν συ­νέ­χεια νά τήν δι­α­τυ­πώ­σει μέ­σα ἀ­πό τήν Θε­ο­λο­γί­α. Ἀ­πό τήν ἄλ­λη, ἡ τε­χνη­τή εὐ­φυί­α ἀ­πο­τε­λεῖ τήν νέ­α πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μέ­σα στήν ὁ­ποί­α κα­λού­μα­στε νά δοῦ­με τήν θέ­ση καί τόν ρό­λο πού δι­α­δρα­μα­τί­ζει ὁ ἄν­θρω­πος, βα­σι­ζό­με­νοι στήν Θε­ο­λο­γι­κή δι­δα­σκα­λί­α τῆς Ἁ­γί­ας Ἐκ­κλη­σί­ας μας.

Καί οἱ δύ­ο Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι εἰ­ση­γη­τές κα­τέ­χουν τήν γνώ­ση καί τήν ἐμ­πει­ρί­α γιά νά μᾶς βο­η­θή­σουν νά προ­σεγ­γί­σου­με ἐ­ποι­κο­δο­μη­τι­κῶς τά συγ­κε­κρι­μέ­να θέ­μα­τα.

Θά ἐ­πα­κο­λου­θή­σει συ­ζή­τη­ση. Ὁ κά­θε ἀ­δελ­φός θά κα­τα­θέ­σει τίς ἀ­πό­ψεις του, ὥ­στε μέ­σα ἀ­πό ἕ­ναν γό­νι­μο δι­ά­λο­γο νά μπο­ρέ­σου­με ὅ­λοι μα­ζί νά δι­α­μορ­φώ­σου­με τήν πλέ­ον ὠ­φέ­λι­μη στά­ση γιά τούς πι­στούς μας.

Τήν τε­λευ­ταί­α ἡ­μέ­ρα θά προ­βοῦ­με στίς ἐ­κλο­γές τῶν Σε­βα­σμι­ω­τά­των Μη­τρο­πο­λι­τῶν Δρυ­ϊ­νου­πό­λε­ως, Πω­γω­νια­νῆς καί Κο­νί­τσης, καί Κο­ρίν­θου, ἐ­νῶ στήν συ­νέ­χεια θά ἐ­κλέ­ξου­με καί βο­η­θούς Ἐ­πι­σκό­πους.

Σᾶς εὔ­χο­μαι κα­λή δύ­να­μη καί ἑ­νω­μέ­νοι ὑ­πό τήν σκέ­πη καί τήν πνο­ή τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος νά λά­βου­με ἀ­πο­φά­σεις γιά τό κα­λό τῆς Ἁ­γί­ας μας Ἐκ­κλη­σί­ας.

Σᾶς εὐ­χα­ρι­στῶ πο­λύ.»

Μετά το περιστατικό, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εξέδωσε ανακοίνωση το απόγευμα της Τρίτης, στην οποία ανέφερε τα εξής:

«Εξ αφορμής της εκθέσεως έργων ζωγραφικής με τίτλο «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου – Ενδιάμεσος Χώρος», η οποία φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη, η ΔΙΣ εξέφρασε την λύπη της για το περιεχόμενο συγκεκριμένων έργων της εν λόγω εκθέσεως και αποφάσισε να ενεργήσει τα δέοντα προς την Ελληνική Κυβέρνηση».

Ωστόσο, το σενάριο για μήνυμα του Ιερώνυμο στον Μητσοτάκη για την παραίτηση της Μενδώνη διαψεύστηκε κατηγορηματικά από τον Εκπρόσωπο Τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεο. Μιλώντας στην εκπομπή LIVE NEWS του MEGA, το απόγευμα της Πέμπτης (13/3), ο Μητροπολίτης ξεκαθάρισε πως ουδέποτε ο Αρχιεπίσκοπος ζήτησε την απομάκρυνση της υπουργού.

Όπως ανέφερε ο κ. Ιερόθεος:

«Συνεδριάσαμε και εκφράσαμε τη λύπη μας και είπαμε πως η Ιερά Σύνοδος θα προβεί στα δέοντα.

Προφανώς ετοιμάζεται μία επιστολή που θα αποσταλεί στον πρωθυπουργό. Δεν γνωρίζω αν ο Αρχιεπίσκοπος ήρθε σε επικοινωνία με τον πρωθυπουργό. Δεν νομίζω να ζήτησε την παραίτηση.

Εμείς είμαστε ευχαριστημένοι με το έργο της κυρίας Μενδώνη. Τα εγκαίνια έγιναν τον Ιανουάριο και η ενέργεια του βουλευτή έγινε όταν συνεδρίασε η Ιερά Σύνοδος.

Εμείς διαφωνούμε με κάθε τέτοια ενέργεια(για τον βανδαλισμό του βουλευτή). Και εμείς κάνουμε εκθέσεις. Δεν μπορεί να μπει κάποιος μέσα και να τα κάνει γυαλιά καρφιά επειδή διαφωνεί.

Η τέχνη δεν μπορεί να είναι άλλοθι των αποδομήσεων των χαρακτηριστικών προσωπικότητας. Αν δεν λεγόταν Άγιος Γεώργιος δεν θα υπήρχε πρόβλημα».

Ειδικότερα, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έδωσε το «παρών» χθες το απόγευμα (Παρασκευή, 1η Μαρτίου) στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Κυνηγού, όπου τελέσθηκε ο πανηγυρικός εσπερινός με αφορμή την εορτή του Αγίου Νικολάου του Πλανά. Στην Ακολουθία χοροστάτησε και κήρυξε τον Θείο Λόγο ο Επίσκοπος Σταυροπηγίου κ. Αλέξιος. Μετά το τέλος του εσπερινού ο Αρχιεπίσκοπος ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα.

Στη συνέχεια ο Αρχιεπίσκοπος ερωτηθείς από δημοσιογράφους τι σκέφτεται η Εκκλησία μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών τόνισε ότι «είναι ένα θέμα, για το οποίο θα τοποθετηθούμε στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο που θα συνεδριάσει την ερχόμενη εβδομάδα και θα αποφασίσουμε από κοινού».

Μάλιστα, ο ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης, πρόεδρος της επιτροπής ανέφερε χαρακτηριστικά πως η Εκκλησία «δεν έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει», μολονότι -σύμφωνα και με τα αποτελέσματα πληθώρας δημοσκοπήσεων- οι απόψεις αυτές απηχούν ένα σημαντικό κομμάτι του εκλογικού σώματος.

Έτσι, με πλειοψηφική απόφαση της Επιτροπής, απορρίφθηκε το αίτημα Ελληνικής Λύσης, Νίκης, Σπαρτιατών να κληθεί στην ακρόαση φορέων η Ιερά Σύνοδος και η Μοναστική Κοινότητα του Αγίου Όρους.

«Υπάρχει η πρόταση να προσκαλέσουμε την Ιερά Σύνοδο και τη Μοναστική Κοινότητα του Αγίου Όρους. Την ορθοδοξία στην Ελλάδα την εκφράζει θεωρώ μόνο η Εκκλησία της Ελλάδος, η Εκκλησία της Κρήτης και οι ιερές Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου. Το Άγιο Όρος είναι μοναστική κοινότητα και όχι Εκκλησία.

Σε σχέση με την Ιερά Σύνοδο και την Εκκλησία, όλοι έχουν τοποθετηθεί δημόσια για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Μάλιστα χθες το πρωί στις Εκκλησίες της χώρας, κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης Λειτουργίας, διαβάστηκε εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου, με την οποία εκφράζεται η αντίθεση της Εκκλησίας στο νομοσχέδιο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών καθώς και στο ζήτημα της τεκνοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια.

Επίσης, έχει αποσταλεί σε όλους τους βουλευτές επιστολή από την Ιερά Σύνοδο για τις απόψεις της Εκκλησίας για το υπό εξέταση νομοσχέδιο. Σε όλους εμάς τους βουλευτές είναι απολύτως γνωστές οι θέσεις της Ιεράς Συνόδου, έχει αποσταλεί και προσωπική επιστολή σε κάθε ένα από εμάς. Προφανώς σεβόμαστε απόλυτα την Εκκλησία και απόλυτα σεβόμαστε το κατοχυρωμένο δικαίωμά της, να εκφράζεται ελεύθερα και να υπερασπίζεται τις θέσεις της. Άρα θεωρώ ότι δεν έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει», είπε ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης, πρόεδρος της επιτροπής.

Έντονη είναι η αντίθεση της Ιεράς Συνόδου και για το ζήτημα της τεκνοθεσίας, καθώς υποστηρίζει ότι «καταδικάζει τα μελλοντικά παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ή μητέρα σε ένα περιβάλλον σύγχυσης των γονεϊκών ρόλων», ενώ σημειώνει ότι η παρένθετη μητρότητα θα δώσει κίνητρα για την εκμετάλλευση των γυναικών και την αλλοίωση του θεσμού της οικογένειας.

«Όλα αυτά η Εκκλησία δεν μπορεί να τα αποδεχτεί γιατί θα προδώσει την αποστολή της» τονίζεται στο κείμενο της Ιεράς Συνόδου. «Η χριστιανική παραδοσιακή οικογένεια αποτελείται από πατέρα, μητέρα και παιδιά και σε αυτή την οικογένεια τα παιδιά αναπτύσσονται, γνωρίζοντας τη μητρότητα και την πατρότητα, που θα είναι απαραίτητα στοιχεία στη μετέπειτα εξέλιξή τους» αναφέρουν οι ιεράρχες.

Αναλυτικά η Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου που αναγνώστηκε σήμερα στις εκκλησίες:

Ὅπως ἔχετε ἐνημερωθῆ, μόλις πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, δηλαδή τήν 23η Ἰανουαρίου 2024, συνῆλθε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἀρχή τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά μελετήση τό θέμα πού ἀνέκυψε στίς ἡμέρες μας, δηλαδή τήν θέσπιση τοῦ «πολιτικοῦ γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, μέ ὅλες τίς συνέπειες πού ἐπιφέρει αὐτό στό οἰκογενειακό δίκαιο.

Ἡ Ἱεραρχία συζήτησε ἐπαρκῶς τό θέμα αὐτό μέ ὑπευθυνότητα καί νηφαλιότητα, ἀποδεικνύοντας γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἑνότητά της, καί στήν συνέχεια ὁμόφωνα ἀποφάσισε τά δέοντα πού ἔχουν ἀνακοινωθῆ.

Μιά ἀπό τίς ἀποφάσεις πού ἔλαβε εἶναι νά ἐνημερώση τό πλήρωμά της, τό ὁποῖο θέλει νά ἀκούση τίς ἀποφάσεις της καί τίς θέσεις της. Μέσα στό πλαίσιο αὐτό, ἡ Ἱεραρχία ἀπευθύνεται πρός ὅλους ἐσᾶς, γιά νά διατυπώση τήν ἀλήθεια γιά τό σοβαρό αὐτό θέμα.

1. Τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, διά μέσου τῶν αἰώνων, εἶναι διπλό, δηλαδή θεολογικό, μέ τό νά ὁμολογῆ τήν πίστη της, ὅπως τήν ἀποκάλυψε ὁ Χριστός καί τήν ἔζησαν οἱ Ἅγιοί της, καί ποιμαντικό, μέ τό νά ποιμαίνη τούς ἀνθρώπους στήν κατά Χριστόν ζωή.

Αὐτό τό ἔργο της φαίνεται στήν Ἁγία Γραφή καί στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖες θέσπισαν ὅρους γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἱερούς κανόνες, πού καθορίζουν τά ὅρια μέσα στά ὁποῖα πρέπει νά κινοῦνται ὅλα τά μέλη της, Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί.

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ποιμαίνει, δηλαδή θεραπεύει τίς πνευματικές ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, ὥστε οἱ Χριστιανοί νά ζοῦν σέ κοινωνία μέ τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς τους, νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν φιλαυτία καί νά ἀναπτυχθῆ ἡ φιλοθεΐα καί ἡ φιλανθρωπία, δηλαδή ἡ ἰδιοτελής, φίλαυτη ἀγάπη νά γίνη ἀνιδιοτελής ἀγάπη.

2. Ὁ Θεός ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους, δικαίους καί ἀδίκους, ἀγαθούς καί κακούς, ἁγίους καί ἁμαρτωλούς∙ αὐτό κάνει καί ἡ Ἐκκλησία. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικό Νοσοκομεῖο πού θεραπεύει τούς ἀνθρώπους, χωρίς νά ἀποκλείη κανέναν, ὅπως δείχνει ἡ παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, τήν ὁποία εἶπε ὁ Χριστός (Λουκ. ι΄, 3037). Τό ἴδιο κάνουν καί τά νοσοκομεῖα καί οἱ ἰατροί γιά τίς σωματικές ἀσθένειες. Ὅταν οἱ ἰατροί κάνουν χειρουργικές ἐπεμβάσεις στούς ἀνθρώπους, κανείς δέν μπορεῖ νά ἰσχυρισθῆ ὅτι δέν ἔχουν ἀγάπη.

Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι ἀνταποκρίνονται διαφορετικά σέ αὐτήν τήν ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας∙ ἄλλοι τήν ἐπιθυμοῦν καί ἄλλοι ὄχι. Ὁ ἥλιος ἀποστέλλει τίς ἀκτῖνες του σέ ὅλη τήν κτίση, ἄλλοι ὅμως φωτίζονται καί ἄλλοι καίγονται, καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τήν φύση αὐτῶν πού δέχονται τίς ἡλιακές ἀκτῖνες.

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ἀγαπᾶ ὅλα τά βαπτισθέντα παιδιά της καί ὅλους τούς ἀνθρώπους πού εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, μικρούς καί μεγάλους, ἀγάμους καί ἐγγάμους, Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς, ἐπιστήμονες καί μή, ἄρχοντες καί ἀρχομένους, ἑτεροφύλους καί ὁμοφυλοφίλους, καί ἀσκεῖ τήν φιλάνθρωπη ἀγάπη της, ἀρκεῖ, βέβαια, νά τό θέλουν καί οἱ ἴδιοι καί νά ζοῦν πραγματικά στήν Ἐκκλησία.

3. Ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας γιά τόν Γάμο ἀπορρέει ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διάταξη τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου.

Στό βιβλίο τῆς Γενέσεως γράφεται: «Καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς λέγων˙ αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε τήν γῆν καί κατακυριεύσατε αὐτήν καί ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί πάντων τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς» (Γεν., 1, 2728).

Αὐτό σημαίνει ὅτι «ἡ δυαδικότητα τῶν δύο φύσεων καί ἡ συμπληρωματικότητά τους δέν ἀποτελοῦν κοινωνικές ἐπινοήσεις, ἀλλά παρέχονται ἀπό τόν Θεό»∙ «ἡ ἱερότητα τῆς ἕνωσης ἄνδρα καί γυναίκας παραπέμπει στήν σχέση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας»∙ «ὁ χριστιανικός Γάμος δέν εἶναι ἁπλῆ συμφωνία συμβίωσης, ἀλλά ἱερό Μυστήριο, διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα λαμβάνουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά προχωρήσουν πρός τήν θέωσή τους»∙ «ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα εἶναι συστατικά στοιχεῖα τῆς παιδικῆς καί τῆς ἐνήλικης ζωῆς».

Ὅλη ἡ θεολογία τοῦ Γάμου φαίνεται καθαρά στήν ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, στά τελούμενα καί τίς εὐχές. Σ’ αὐτό τό Μυστήριο ἡ ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός ἱερολογεῖται ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μέ τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις. Τά ἀποτελέσματα τοῦ ἐν Χριστῷ Γάμου εἶναι ἡ δημιουργία καλῆς συζυγίας καί οἰκογενείας, ἡ γέννηση παιδιῶν, ὡς καρποῦ τῆς ἀγάπης τῶν δύο συζύγων, ἄνδρα καί γυναίκας, καί ἡ σύνδεσή τους μέ τήν ἐκκλησιαστική ζωή. Ἡ μή ὕπαρξη παιδιῶν χωρίς τήν εὐθύνη τῶν συζύγων, δέν διασπᾶ τήν ἐν Χριστῷ συζυγία.

Ἡ χριστιανική παραδοσιακή οἰκογένεια ἀποτελεῖται ἀπό πατέρα, μητέρα καί παιδιά, καί σέ αὐτήν τήν οἰκογένεια τά παιδιά ἀναπτύσσονται, γνωρίζοντας τήν μητρότητα καί τήν πατρότητα πού θά εἶναι ἀπαραίτητα στοιχεῖα στήν μετέπειτα ἐξέλιξή τους.

Ἐξ ἄλλου, ὅπως φαίνεται στό «Εὐχολόγιο» τῆς Ἐκκλησίας, ὑπάρχει σαφέστατη σύνδεση μεταξύ τῶν Μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος, τοῦ Γάμου, τῆς Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση αὐτῆς τῆς σύνδεσης δημιουργεῖ ἐκκλησιολογικά προβλήματα.

Ἑπομένως, βαπτιζόμαστε καί χριόμαστε γιά νά κοινωνήσουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Γίνεται ὁ Γάμος ὥστε οἱ σύζυγοι καί ἡ οἰκογένεια νά συμμετέχουν στό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί νά κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση τῆς σχέσεως αὐτῆς τῶν Μυστηρίων συνιστᾶ τήν ἐκκοσμίκευση.

Ἡ Ἐκκλησία βασίζεται σέ αὐτήν τήν Παράδοση, πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στούς Ἁγίους, καί δέν μπορεῖ νά ἀποδεχθῆ κάθε ἄλλη μορφή Γάμου, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν λεγόμενο «ὁμοφυλοφιλικό γάμο».

4. Σέ ἕνα εὐνομούμενο Κράτος ἡ Πολιτεία μέ τά συντεταγμένα ὄργανά της ἔχει τήν ἁρμοδιότητα νά καταρτίζη νομοσχέδια καί νά ψηφίζη νόμους, ὥστε στήν κοινωνία νά ὑπάρχη ἑνότητα, εἰρήνη καί ἀγάπη.

Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, εἶναι θεσμός ἀρχαιότατος, ἔχει διαχρονικές παραδόσεις αἰώνων, συμμετέχει σέ ὅλες τίς κατά καιρούς δοκιμασίες τοῦ λαοῦ, συνετέλεσε ἀποφασιστικά στήν ἐλευθερία του, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν ἱστορία, τήν παλαιότερη καί τήν πρόσφατη, καί πρέπει ὅλοι νά στέκονται μέ σεβασμό, τόν ὁποῖο κατά καιρούς διακηρύσσουν. Ἄλλωστε καί ὅλοι οἱ ἄρχοντες, ἐκτός ἀπό μερικές ἐξαιρέσεις, εἶναι δυνάμει καί ἐνεργείᾳ μέλη της. Ἡ Ἐκκλησία οὔτε συμπολιτεύεται οὔτε ἀντιπολιτεύεται, ἀλλά πολιτεύεται κατά Θεόν καί ποιμαίνει ὅλους. Γι’ αὐτό καί ἔχει ἰδιαίτερο λόγο πού πρέπει νά γίνεται σεβαστός.

Στό θέμα τοῦ λεγομένου «πολιτικοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων», ἡ Ἱερά Σύνοδος ὄχι μόνον δέν μπορεῖ νά σιωπήση, ἀλλά πρέπει νά ὁμιλήση, ἀπό ἀγάπη καί φιλανθρωπία σέ ὅλους. Γι’ αὐτό ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν πρόσφατη ἀπόφασή της μέ ὁμόφωνο καί ἑνωτικό τρόπο, γιά λόγους τούς ὁποίους αἰτιολόγησε, δήλωσε ὅτι «εἶναι κάθετα ἀντίθετη πρός τό προωθούμενο νομοσχέδιο».

Καί αὐτή ἡ σαφής ἀπόφασή της στηρίζεται στό ὅτι «οἱ ἐμπνευστές τοῦ νομοσχεδίου καί οἱ συνευδοκοῦντες σέ αὐτό προωθοῦν τήν κατάργηση τῆς πατρότητας καί τῆς μητρότητας καί τήν μετατροπή τους σέ οὐδέτερη γονεϊκότητα, τήν ἐξαφάνιση τῶν ρόλων τῶν δύο φύλων μέσα στήν οἰκογένεια καί θέτουν πάνω ἀπό τά συμφέροντα τῶν μελλοντικῶν παιδιῶν τίς σεξουαλικές ἐπιλογές τῶν ὁμοφυλοφίλων ἐνηλίκων».

Ἐπί πλέον, ἡ θέσπιση τῆς «υἱοθεσίας παιδιῶν» «καταδικάζει τά μελλοντικά παιδιά νά μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ἤ μητέρα σέ ἕνα περιβάλλον σύγχυσης τῶν γονεϊκῶν ρόλων», ἀφήνοντας δέ ἀνοικτό παράθυρο γιά τήν λεγόμενη «παρένθετη κύηση», πού θά δώση κίνητρα «γιά τήν ἐκμετάλλευση εὐάλωτων γυναικῶν» καί ἀλλοίωση τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας.

Ὅλα αὐτά ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρέπει νά ἐκφράζη τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά καθοδηγῆ ὀρθόδοξα τά μέλη της, δέν μπορεῖ νά τά ἀποδεχθῆ, διότι διαφορετικά θά προδώση τήν ἀποστολή της. Καί τό κάνει αὐτό ὄχι μόνο ἀπό ἀγάπη στά μέλη της, ἀλλά ἀπό ἀγάπη καί στήν ἴδια τήν Πολιτεία καί τούς θεσμούς της, ὥστε νά προσφέρουν στήν κοινωνία καί νά συντελοῦν στήν ἑνότητά της.

Ἀποδεχόμαστε, βέβαια, τά δικαιώματα τῶν ἀνθρώπων τά ὁποῖα κινοῦνται σέ ἐπιτρεπτά ὅρια, σέ συνδυασμό μέ τίς ὑποχρεώσεις τους, ἀλλά ἡ νομιμοποίηση τοῦ ἀπολύτου «δικαιωματισμοῦ», πού εἶναι θεοποίηση τῶν δικαιωμάτων, προκαλεῖ τήν ἴδια τήν κοινωνία.

5. Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιά τήν οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό κύτταρο τῆς Ἐκκλησίας, τῆς κοινωνίας καί τοῦ Ἔθνους. Σέ αὐτό πρέπει νά συντείνη καί ἡ Πολιτεία, ὅπως διαλαμβάνεται στό ἰσχῦον Σύνταγμα ὅτι «ἡ οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους, καθώς καί ὁ Γάμος, ἡ μητρότητα καί ἡ παιδική ἡλικία τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους» (ἄρ. 21).
Σύμφωνα δέ μέ τόν Καταστατικό Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι νόμος τοῦ Κράτους (590/1977), «ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνεργάζεται μετά τῆς Πολιτείας, προκειμένου περί θεμάτων κοινοῦ ἐνδιαφέροντος ὡς… τῆς ἐξυψώσεως τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας» (ἄρ. 2).

Ἔτσι, προτρέπουμε τήν Πολιτεία νά προβῆ στήν ἀντιμετώπιση τοῦ Δημογραφικοῦ προβλήματος «πού ἐξελίσσεται σέ βόμβα ἕτοιμη νά ἐκραγεῖ» καί εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐθνικό θέμα τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπίλυση ὑπονομεύεται ἀπό τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο, καί τήν καλοῦμε νά ὑποστηρίξη τίς πολύτεκνες οἰκογένειες πού προσφέρουν πολλά στήν κοινωνία καί τό Ἔθνος.

Ὅλα τά ἀνωτέρω ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώνει σέ ὅλα τά μέλη της «μέ αἴσθημα ποιμαντικῆς εὐθύνης καί ἀγάπης», διότι ὄχι μόνο ὁ λεγόμενος «γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων» εἶναι ἀνατροπή τοῦ Χριστιανικοῦ Γάμου καί τοῦ θεσμοῦ τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τό πρότυπό της, ἀλλά καί διότι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔχει καταδικαστῆ ἀπό τήν σύνολη ἐκκλησιαστική παράδοση, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ρωμ. α΄, 2432), καί ἀντιμετωπίζεται μέ τήν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀλλαγή τρόπου ζωῆς.

Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὑφίσταται ἡ βασική ἀρχή ὅτι, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τήν κάθε ἁμαρτία ὡς ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Φῶς καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, συγχρόνως ἀγαπᾶ τόν κάθε ἁμαρτωλό, διότι καί αὐτός ἔχει τό «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καί μπορεῖ νά φθάση στό «καθ’ ὁμοίωσιν», ἐάν συνεργήση στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Αὐτόν τόν ὑπεύθυνο λόγο ἀπευθύνει ἡ Ἱερά Σύνοδος σέ σᾶς, τούς εὐλογημένους Χριστιανούς, τά μέλη της, καί σέ ὅλους ὅσοι ἀναμένουν τόν λόγο της, διότι ἡ Ἐκκλησία «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ΄, 15) καί «ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ» (Β΄ Ἰω. α΄, 1).

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Καρυστίας καί Σκύρου Σεραφείμ
† Ὁ Μονεμβασίας καί Σπάρτης Εὐστάθιος
† Ὁ Νικαίας Ἀλέξιος
† Ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος
† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου Θεόκλητος
† Ὁ Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμων
† Ὁ Κίτρους καί Κατερίνης Γεώργιος
† Ὁ Ἰωαννίνων Μάξιμος
† Ὁ Ἐλασσῶνος Χαρίτων
† Ὁ Θήρας, Ἀμοργοῦ καί Νήσων Ἀμφιλόχιος
† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Νικηφόρος
† Ὁ Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Δαμασκηνός

Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ: “Αν αγαπάμε τα παιδιά των ομοφυλόφιλων δεν θα τα βαφτίζουμε”

Αμέσως μετά την ανάγνωση του κειμένου της Ιεράς Συνόδου, ο μητροπολίτης Πειραιά, Σεραφείμ, έκανε μια δήλωσε στις κάμερες σχετικά με τη βάφτιση των παιδιών των ομόφυλων ζευγαριών λέγοντας πως: «Εάν αγαπάμε τα παιδιά, δεν θα τα βαπτίζουμε, γιατί; Για να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν οι κηδεμόνες τους είναι αμαρτία, είναι κακό».

Συνέχισε τονίζοντας πως: «Για την εκκλησία είναι θανάσιμη διαγωγή, άρα λοιπόν τα παιδιά να μην επαναλάβουν τα λάθη των κηδεμόνων τους και να μην γίνουν και αυτά ομοφυλόφιλα».

Κατέληξε, λέγοντας πως: «Είμεθα υπέρ του υγιούς ερωτισμού, είμαστε υπέρ του ερωτισμού που λέει ο Θεός: αγάπη, άνδρας και γυναίκας».

Πατέρας Σεραφείμ από τον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας Ηλιούπολης: “Οι βουλευτές που θα ψηφίσουν το νομοσχέδκο παύουν να είναι μέλη της εκκλησίας”

Μιλώντας στο MEGA, ο πατέρας Σεραφείμ από τον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας Ηλιούπολης σημειώνει:

«Ομόφυλος είναι αυτός που είναι από την ίδια φυλή. Δεν έχουμε θέμα γάμου ομοφύλων γιατί αυτό συμβαίνει, αλλά ομοφυλοφίλων. Σήμερα διαβάστηκε η εγκύκλιος που η ιερά Σύνοδος επίκαιρα, μπροστά σε αυτό το επαίσχυντο νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση, ενημερώνει το πλήρωμα της Εκκλησίας και ζητά από τον λαό να είναι έτοιμος να αντισταθεί στην πράξη με αυτά τα οποία η κυβέρνηση θέλει να επιβάλλει».

«Να αλλάξουμε τη ροή του ηλίου, αυτό μας λέει η κυβέρνηση. Να αντισταθεί με το πρώτο του όπλο που είναι η προσευχή. Να αντισταθεί μέσα στην οικογένεια γιατί εκεί είναι το σημαντικότερο σημείο γνώσης και ενημέρωσης, ενημερώνοντας και κατευθύνοντας τα παιδιά προς την ορθή ράξη και να κάνει πράξεις όπως εμείς που έχουμε διατηρήσει ως σήμερα και θα τον διατηρήσουμε όσο χρειάζεται τον χριστουγεννιάτικο στολισμό στην ενορία για να πούμε στους κυρίους βουλευτές τους οποίους τους ειδοποιήσαμε ότι δεν έχουν χώρο στον ναό μας μετά την ψήφο τους αν αυτή είναι υπέρ του νομοσχεδίου. Μόνοι τους αφορίζονται», συμπληρώνει.

«Ο ναός και η εκκλησία είναι για τα μέλη της. Οι βουλευτές που θα ψηφίσουν αυτό το νομοσχέδιο παύουν να είναι μέλη της γιατί έρχονται σε αντίθεση με το ευαγγέλιο. Η εκκλησία δεν είναι μια ‘αγαπουλίστικη’ ομάδα ανθρώπων, είναι ο θεοίδρυτος θεσμός ο οποίος εισάγει δια του βαπτίσματος τους ανθρώπους στον χώρο της και τους ενοποιεί στο σώμα του Χριστού. Στο σώμα του Χριστού μπορούν να είναι όλοι οι αμαρτωλοί ενωμένοι εν μετανοία αλλά δεν μπορεί να είναι εκείνοι οι οποίοι νομοθετούν απέναντι στη φύση, απάνθρωπα και ελεεινά εναντίον των παιδιών».

Όπως λέει ο ίδιος:

«Το νομοσχέδιο έχει έναν σκοπό, να καταστρέψει ψυχές, να φτιάξει παιδιά τα οποία θα είναι προβληματικά. Έχει βγει από το τραπέζι (σ.σ. η παρένθετη μητρότητα) γιατί τα σχέδια των πολιτικών είναι συγκεκριμένα. Έχει βγει από το τραπέζι για να περάσει το νομοσχέδιο ο κυβερνήτης μας, ο άθεος αυτός άνθρωπος, ο αφορισμένος εξ ιδίας θελήσεως. Τον έχετε δει να εκκλησιάζεται τις Κυριακές; Να κοινωνεί; Αυτός, μας περνάει σήμερα την υπόθεση αποκόπτοντας την ιστορία της παρένθετης μητρότητας για να έρθει αύριο το ευρωπαϊκό δικαστήριο και να το επιβάλλει, πληρώνοντας και πρόστιμο η Ελλάδα γιατί παίζουν με αυτά που δεν πρέπει να παίζουν».

Για τη βάφτιση λέει:

«Δε θα το βαπτίσουμε γιατί ο νηπιοβαπτισμός ήρθε στην Εκκλησία ως επιλογή και απαίτηση της χριστιανικής οικογένειας. Δεν ήρθε ως επιβολή της Εκκλησίας. Βαφτίζονται τα νήπια γιατί έχουμε χριστιανικές οικογένειες».

«Η μονογονεϊκή οικογένεια είναι διαφορετική περίπτωση. Προκαλεί στέρηση του γονέα του ενός φύλου (χωρίς να αποκλείει την είσοδο του στην ζωή του παιδιού αργότερα, στο πλαίσιο μιας ετερόφυλης σχέσης), αλλά δεν προκαλεί σύγχυση των ρόλων των γονέων. Αντίθετα, η ομόφυλη οικογένεια προξενεί και τα δύο.

Επιπλέον τα παιδιά αυτά συχνά δεν θα έχουν δυνατότητα γνωριμίας με τον άλλο βιολογικό γονέα τους. Δεν θα έχουν ούτε την προσωπική εμπειρία της παρουσίας του άλλου φύλου (αντίθετου των ομόφυλων γονέων τους) μέσα σε μια ετερόφυλη σχέση», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά.

Δείτε την επιστολή της Ιεράς Συνόδου:

Την επτασέλιδη επιστολή υπογράφει ο αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου Ιωάννης Καραμούζης.

Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι με το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια προωθείται η κατάργηση της πατρότητας και της μητρότητας και η μετατροπή τους σε ουδέτερη. «Όλα αυτά η Εκκλησία δεν μπορεί να τα αποδεχτεί γιατί θα προδώσει την αποστολή της», επισημαίνεται.

Αν και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου ξεκαθαρίζουν στο κείμενο ότι «η Ἐκκλησία οὔτε συμπολιτεύεται οὔτε ἀντιπολιτεύεται, ἀλλά πολιτεύεται κατά Θεόν καί ποιμαίνει ὅλους» σημειώνουν ταυτόχρονα ότι η Εκκλησία «ἔχει ἰδιαίτερο λόγο πού πρέπει νά γίνεται σεβαστός».

Αναλυτικά, η εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου έχει ως εξής:

Ὅπως ἔχετε ἐνημερωθῆ, μόλις πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, δηλαδή τήν 23η Ἰανουαρίου 2024, συνῆλθε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἀρχή τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά μελετήση τό θέμα πού ἀνέκυψε στίς ἡμέρες μας, δηλαδή τήν θέσπιση τοῦ «πολιτικοῦ γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, μέ ὅλες τίς συνέπειες πού ἐπιφέρει αὐτό στό οἰκογενειακό δίκαιο.

Ἡ Ἱεραρχία συζήτησε ἐπαρκῶς τό θέμα αὐτό μέ ὑπευθυνότητα καί νηφαλιότητα, ἀποδεικνύοντας γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἑνότητά της, καί στήν συνέχεια ὁμόφωνα ἀποφάσισε τά δέοντα πού ἔχουν ἀνακοινωθῆ.

Μιά ἀπό τίς ἀποφάσεις πού ἔλαβε εἶναι νά ἐνημερώση τό πλήρωμά της, τό ὁποῖο θέλει νά ἀκούση τίς ἀποφάσεις της καί τίς θέσεις της. Μέσα στό πλαίσιο αὐτό, ἡ Ἱεραρχία ἀπευθύνεται πρός ὅλους ἐσᾶς, γιά νά διατυπώση τήν ἀλήθεια γιά τό σοβαρό αὐτό θέμα.

1.Τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, διά μέσου τῶν αἰώνων, εἶναι διπλό, δηλαδή θεολογικό, μέ τό νά ὁμολογῆ τήν πίστη της, ὅπως τήν ἀποκάλυψε ὁ Χριστός καί τήν ἔζησαν οἱ Ἅγιοί της, καί ποιμαντικό, μέ τό νά ποιμαίνη τούς ἀνθρώπους στήν κατά Χριστόν ζωή.

Αὐτό τό ἔργο της φαίνεται στήν Ἁγία Γραφή καί στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖες θέσπισαν ὅρους γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἱερούς κανόνες, πού καθορίζουν τά ὅρια μέσα στά ὁποῖα πρέπει νά κινοῦνται ὅλα τά μέλη της, Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί.

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ποιμαίνει, δηλαδή θεραπεύει τίς πνευματικές ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, ὥστε οἱ Χριστιανοί νά ζοῦν σέ κοινωνία μέ τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς τους, νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν φιλαυτία καί νά ἀναπτυχθῆ ἡ φιλοθεΐα καί ἡ φιλανθρωπία, δηλαδή ἡ ἰδιοτελής, φίλαυτη ἀγάπη νά γίνη ἀνιδιοτελής ἀγάπη.

2.Ὁ Θεός ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους, δικαίους καί ἀδίκους, ἀγαθούς καί κακούς, ἁγίους καί ἁμαρτωλούς∙ αὐτό κάνει καί ἡ Ἐκκλησία. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικό Νοσοκομεῖο πού θεραπεύει τούς ἀνθρώπους, χωρίς νά ἀποκλείη κανέναν, ὅπως δείχνει ἡ παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, τήν ὁποία εἶπε ὁ Χριστός (Λουκ. ι΄, 3037). Τό ἴδιο κάνουν καί τά νοσοκομεῖα καί οἱ ἰατροί γιά τίς σωματικές ἀσθένειες. Ὅταν οἱ ἰατροί κάνουν χειρουργικές ἐπεμβάσεις στούς ἀνθρώπους, κανείς δέν μπορεῖ νά ἰσχυρισθῆ ὅτι δέν ἔχουν ἀγάπη.

Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι ἀνταποκρίνονται διαφορετικά σέ αὐτήν τήν ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας∙ ἄλλοι τήν ἐπιθυμοῦν καί ἄλλοι ὄχι. Ὁ ἥλιος ἀποστέλλει τίς ἀκτῖνες του σέ ὅλη τήν κτίση, ἄλλοι ὅμως φωτίζονται καί ἄλλοι καίγονται, καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τήν φύση αὐτῶν πού δέχονται τίς ἡλιακές ἀκτῖνες.

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ἀγαπᾶ ὅλα τά βαπτισθέντα παιδιά της καί ὅλους τούς ἀνθρώπους πού εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, μικρούς καί μεγάλους, ἀγάμους καί ἐγγάμους, Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς, ἐπιστήμονες καί μή, ἄρχοντες καί ἀρχομένους, ἑτεροφύλους καί ὁμοφυλοφίλους, καί ἀσκεῖ τήν φιλάνθρωπη ἀγάπη της, ἀρκεῖ, βέβαια, νά τό θέλουν καί οἱ ἴδιοι καί νά ζοῦν πραγματικά στήν Ἐκκλησία.

3.Ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας γιά τόν Γάμο ἀπορρέει ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διάταξη τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου.

Στό βιβλίο τῆς Γενέσεως γράφεται: «Καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς λέγων˙ αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε τήν γῆν καί κατακυριεύσατε αὐτήν καί ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί πάντων τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς» (Γεν., 1, 2728).

Αὐτό σημαίνει ὅτι «ἡ δυαδικότητα τῶν δύο φύσεων καί ἡ συμπληρωματικότητά τους δέν ἀποτελοῦν κοινωνικές ἐπινοήσεις, ἀλλά παρέχονται ἀπό τόν Θεό»∙ «ἡ ἱερότητα τῆς ἕνωσης ἄνδρα καί γυναίκας παραπέμπει στήν σχέση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας»∙ «ὁ χριστιανικός Γάμος δέν εἶναι ἁπλῆ συμφωνία συμβίωσης, ἀλλά ἱερό Μυστήριο, διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα λαμβάνουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά προχωρήσουν πρός τήν θέωσή τους»∙ «ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα εἶναι συστατικά στοιχεῖα τῆς παιδικῆς καί τῆς ἐνήλικης ζωῆς».

Ὅλη ἡ θεολογία τοῦ Γάμου φαίνεται καθαρά στήν ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, στά τελούμενα καί τίς εὐχές. Σ’ αὐτό τό Μυστήριο ἡ ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός ἱερολογεῖται ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μέ τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις. Τά ἀποτελέσματα τοῦ ἐν Χριστῷ Γάμου εἶναι ἡ δημιουργία καλῆς συζυγίας καί οἰκογενείας, ἡ γέννηση παιδιῶν, ὡς καρποῦ τῆς ἀγάπης τῶν δύο συζύγων, ἄνδρα καί γυναίκας, καί ἡ σύνδεσή τους μέ τήν ἐκκλησιαστική ζωή. Ἡ μή ὕπαρξη παιδιῶν χωρίς τήν εὐθύνη τῶν συζύγων, δέν διασπᾶ τήν ἐν Χριστῷ συζυγία.

Ἡ χριστιανική παραδοσιακή οἰκογένεια ἀποτελεῖται ἀπό πατέρα, μητέρα καί παιδιά, καί σέ αὐτήν τήν οἰκογένεια τά παιδιά ἀναπτύσσονται, γνωρίζοντας τήν μητρότητα καί τήν πατρότητα πού θά εἶναι ἀπαραίτητα στοιχεῖα στήν μετέπειτα ἐξέλιξή τους.

Ἐξ ἄλλου, ὅπως φαίνεται στό «Εὐχολόγιο» τῆς Ἐκκλησίας, ὑπάρχει σαφέστατη σύνδεση μεταξύ τῶν Μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος, τοῦ Γάμου, τῆς Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση αὐτῆς τῆς σύνδεσης δημιουργεῖ ἐκκλησιολογικά προβλήματα.

Ἑπομένως, βαπτιζόμαστε καί χριόμαστε γιά νά κοινωνήσουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Γίνεται ὁ Γάμος ὥστε οἱ σύζυγοι καί ἡ οἰκογένεια νά συμμετέχουν στό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί νά κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση τῆς σχέσεως αὐτῆς τῶν Μυστηρίων συνιστᾶ τήν ἐκκοσμίκευση.

Ἡ Ἐκκλησία βασίζεται σέ αὐτήν τήν Παράδοση, πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στούς Ἁγίους, καί δέν μπορεῖ νά ἀποδεχθῆ κάθε ἄλλη μορφή Γάμου, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν λεγόμενο «ὁμοφυλοφιλικό γάμο».

4. Σέ ἕνα εὐνομούμενο Κράτος ἡ Πολιτεία μέ τά συντεταγμένα ὄργανά της ἔχει τήν ἁρμοδιότητα νά καταρτίζη νομοσχέδια καί νά ψηφίζη νόμους, ὥστε στήν κοινωνία νά ὑπάρχη ἑνότητα, εἰρήνη καί ἀγάπη.

Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, εἶναι θεσμός ἀρχαιότατος, ἔχει διαχρονικές παραδόσεις αἰώνων, συμμετέχει σέ ὅλες τίς κατά καιρούς δοκιμασίες τοῦ λαοῦ, συνετέλεσε ἀποφασιστικά στήν ἐλευθερία του, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν ἱστορία, τήν παλαιότερη καί τήν πρόσφατη, καί πρέπει ὅλοι νά στέκονται μέ σεβασμό, τόν ὁποῖο κατά καιρούς διακηρύσσουν. Ἄλλωστε καί ὅλοι οἱ ἄρχοντες, ἐκτός ἀπό μερικές ἐξαιρέσεις, εἶναι δυνάμει καί ἐνεργείᾳ μέλη της. Ἡ Ἐκκλησία οὔτε συμπολιτεύεται οὔτε ἀντιπολιτεύεται, ἀλλά πολιτεύεται κατά Θεόν καί ποιμαίνει ὅλους. Γι’ αὐτό καί ἔχει ἰδιαίτερο λόγο πού πρέπει νά γίνεται σεβαστός.

Στό θέμα τοῦ λεγομένου «πολιτικοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων», ἡ Ἱερά Σύνοδος ὄχι μόνον δέν μπορεῖ νά σιωπήση, ἀλλά πρέπει νά ὁμιλήση, ἀπό ἀγάπη καί φιλανθρωπία σέ ὅλους. Γι’ αὐτό ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν πρόσφατη ἀπόφασή της μέ ὁμόφωνο καί ἑνωτικό τρόπο, γιά λόγους τούς ὁποίους αἰτιολόγησε, δήλωσε ὅτι «εἶναι κάθετα ἀντίθετη πρός τό προωθούμενο νομοσχέδιο».

Καί αὐτή ἡ σαφής ἀπόφασή της στηρίζεται στό ὅτι «οἱ ἐμπνευστές τοῦ νομοσχεδίου καί οἱ συνευδοκοῦντες σέ αὐτό προωθοῦν τήν κατάργηση τῆς πατρότητας καί τῆς μητρότητας καί τήν μετατροπή τους σέ οὐδέτερη γονεϊκότητα, τήν ἐξαφάνιση τῶν ρόλων τῶν δύο φύλων μέσα στήν οἰκογένεια καί θέτουν πάνω ἀπό τά συμφέροντα τῶν μελλοντικῶν παιδιῶν τίς σεξουαλικές ἐπιλογές τῶν ὁμοφυλοφίλων ἐνηλίκων».

Ἐπί πλέον, ἡ θέσπιση τῆς «υἱοθεσίας παιδιῶν» «καταδικάζει τά μελλοντικά παιδιά νά μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ἤ μητέρα σέ ἕνα περιβάλλον σύγχυσης τῶν γονεϊκῶν ρόλων», ἀφήνοντας δέ ἀνοικτό παράθυρο γιά τήν λεγόμενη «παρένθετη κύηση», πού θά δώση κίνητρα «γιά τήν ἐκμετάλλευση εὐάλωτων γυναικῶν» καί ἀλλοίωση τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας.

Ὅλα αὐτά ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρέπει νά ἐκφράζη τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά καθοδηγῆ ὀρθόδοξα τά μέλη της, δέν μπορεῖ νά τά ἀποδεχθῆ, διότι διαφορετικά θά προδώση τήν ἀποστολή της. Καί τό κάνει αὐτό ὄχι μόνο ἀπό ἀγάπη στά μέλη της, ἀλλά ἀπό ἀγάπη καί στήν ἴδια τήν Πολιτεία καί τούς θεσμούς της, ὥστε νά προσφέρουν στήν κοινωνία καί νά συντελοῦν στήν ἑνότητά της.

Ἀποδεχόμαστε, βέβαια, τά δικαιώματα τῶν ἀνθρώπων τά ὁποῖα κινοῦνται σέ ἐπιτρεπτά ὅρια, σέ συνδυασμό μέ τίς ὑποχρεώσεις τους, ἀλλά ἡ νομιμοποίηση τοῦ ἀπολύτου «δικαιωματισμοῦ», πού εἶναι θεοποίηση τῶν δικαιωμάτων, προκαλεῖ τήν ἴδια τήν κοινωνία.

5. Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιά τήν οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό κύτταρο τῆς Ἐκκλησίας, τῆς κοινωνίας καί τοῦ Ἔθνους. Σέ αὐτό πρέπει νά συντείνη καί ἡ Πολιτεία, ὅπως διαλαμβάνεται στό ἰσχῦον Σύνταγμα ὅτι «ἡ οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους, καθώς καί ὁ Γάμος, ἡ μητρότητα καί ἡ παιδική ἡλικία τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους» (ἄρ. 21).

Σύμφωνα δέ μέ τόν Καταστατικό Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι νόμος τοῦ Κράτους (590/1977), «ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνεργάζεται μετά τῆς Πολιτείας, προκειμένου περί θεμάτων κοινοῦ ἐνδιαφέροντος ὡς… τῆς ἐξυψώσεως τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας» (ἄρ. 2).

Ἔτσι, προτρέπουμε τήν Πολιτεία νά προβῆ στήν ἀντιμετώπιση τοῦ Δημογραφικοῦ προβλήματος «πού ἐξελίσσεται σέ βόμβα ἕτοιμη νά ἐκραγεῖ» καί εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐθνικό θέμα τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπίλυση ὑπονομεύεται ἀπό τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο, καί τήν καλοῦμε νά ὑποστηρίξη τίς πολύτεκνες οἰκογένειες πού προσφέρουν πολλά στήν κοινωνία καί τό Ἔθνος.

Ὅλα τά ἀνωτέρω ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώνει σέ ὅλα τά μέλη της «μέ αἴσθημα ποιμαντικῆς εὐθύνης καί ἀγάπης», διότι ὄχι μόνο ὁ λεγόμενος «γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων» εἶναι ἀνατροπή τοῦ Χριστιανικοῦ Γάμου καί τοῦ θεσμοῦ τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τό πρότυπό της, ἀλλά καί διότι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔχει καταδικαστῆ ἀπό τήν σύνολη ἐκκλησιαστική παράδοση, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ρωμ. α΄, 2432), καί ἀντιμετωπίζεται μέ τήν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀλλαγή τρόπου ζωῆς.

Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὑφίσταται ἡ βασική ἀρχή ὅτι, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τήν κάθε ἁμαρτία ὡς ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Φῶς καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, συγχρόνως ἀγαπᾶ τόν κάθε ἁμαρτωλό, διότι καί αὐτός ἔχει τό «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καί μπορεῖ νά φθάση στό «καθ’ ὁμοίωσιν», ἐάν συνεργήση στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Αὐτόν τόν ὑπεύθυνο λόγο ἀπευθύνει ἡ Ἱερά Σύνοδος σέ σᾶς, τούς εὐλογημένους Χριστιανούς, τά μέλη της, καί σέ ὅλους ὅσοι ἀναμένουν τόν λόγο της, διότι ἡ Ἐκκλησία «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ΄, 15) καί «ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ» (Β΄ Ἰω. α΄, 1).

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

† Ὁ Καρυστίας καί Σκύρου Σεραφείμ

† Ὁ Μονεμβασίας καί Σπάρτης Εὐστάθιος

† Ὁ Νικαίας Ἀλέξιος

† Ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου Θεόκλητος

† Ὁ Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμων

† Ὁ Κίτρους καί Κατερίνης Γεώργιος

† Ὁ Ἰωαννίνων Μάξιμος

† Ὁ Ἐλασσῶνος Χαρίτων

† Ὁ Θήρας, Ἀμοργοῦ καί Νήσων Ἀμφιλόχιος

† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Νικηφόρος

† Ὁ Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Δαμασκηνός

Πηγές του Μεγάρου Μαξίμου επιμένουν στη θέση ότι η Εκκλησία έχει απόψεις που είναι σεβαστές. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν θα μπει σε αντιπαράθεση, ενώ νομοθετεί με βάση το πρόγραμμά της, σημειώνουν.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης, η διαφωνία της Εκκλησίας θα διατυπωθεί ήπια, χωρίς λαοσυνάξεις.

1. Η θεολογία της Εκκλησίας για τον γάμο απορρέει από την Αγία Γραφή, τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας και τη διάταξη του Μυστηρίου του Γάμου και φαίνεται καθαρά στην Ακολουθία του Μυστηρίου αυτού. Ο σκοπός του χριστιανικού γάμου είναι η δημιουργία καλής συζυγίας και οικογένειας, η ανάπτυξη παιδιών ως καρπών της εν Χριστώ αγάπης των δύο συζύγων και η σύνδεσή τους με την εκκλησιαστική ζωή.

Η Εκκλησία αποδέχεται για τη σχέση άνδρα-γυναίκας και παιδιών ότι:

α) η δυαδικότητα των φύλων και η συμπληρωματικότητά τους δεν αποτελούν κοινωνικές επινοήσεις, αλλά προέρχονται από τον Θεό («… καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε…», Γένεσις 1, 27-28),
β) η ιερότητα της ένωσης άνδρα και γυναίκας παραπέμπει στη σχέση του Χριστού και της Εκκλησίας («… ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ… τό μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν», Απ. Παύλου, Προς Εφεσίους 5, 28),
γ) ο χριστιανικός γάμος δεν είναι απλή συμφωνία συμβίωσης, αλλά Ιερό Μυστήριο, μέσω του οποίου παρέχεται η χάρη του Θεού στη σχέση κοινωνίας άνδρα και γυναίκας με στόχο την κοινή τους πορεία προς τη θέωση –και αυτή η ευλογημένη πορεία αφορά όλα τα ζεύγη με ή χωρίς παιδιά,
δ) ο πατέρας και η μητέρα είναι συστατικά στοιχεία της παιδικής και της ενήλικης ζωής («Τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου»,Έξοδος 20, 12).

2. Προφανώς η Πολιτεία νομοθετεί, αλλά αυτή η παράμετρος ούτε στερεί την ελευθερία του λόγου από την Εκκλησία ούτε απαλλάσσει την Εκκλησία από το καθήκον ενημέρωσης του πιστού λαού ούτε μπορεί να της υποδείξει σε τι συνίσταται η αμαρτία. Η Εκκλησία δεν νομοθετεί και δεν φέρει ευθύνη για τους νόμους. Αν σιωπήσει, όμως, φέρει βαρύτατη ευθύνη και αυτοκαταργείται.

3. Από το 2015 το σύμφωνο συμβίωσης παρέχει σε ζευγάρια του ιδίου φύλου όλα τα δικαιώματα και τις δυνατότητες του γάμου με κύρια εξαίρεση τη δυνατότητα απόκτησης παιδιών με υιοθεσία ή παρένθετη κύηση. Το σύνθημα της «ισότητας στον γάμο» αποβλέπει σε ένα στόχο, στην απόκτηση παιδιών από «ομόφυλα ζευγάρια».

4. Ανακοινώθηκε ότι θα επιτρέπεται ο «ομόφυλος γάμος» και η «ομόφυλη γονεϊκότητα» μέσω υιοθεσίας και (με διάφορες διόδους) μέσω παρένθετης κύησης. Οι εμπνευστές του νομοσχεδίου και οι συνευδοκούντες σε αυτό προωθούν την κατάργηση της πατρότητας και της μητρότητας και τη μετατροπή τους σε ουδέτερη γονεϊκότητα, την εξαφάνιση των ρόλων των δύο φύλων μέσα στην οικογένεια και θέτουν πάνω από τα συμφέροντα των μελλοντικών παιδιών τις σεξουαλικές επιλογές των ομοφυλόφιλων ενηλίκων. Με βάση το νομοσχέδιο, ομοφυλόφιλοι μονογονείς θα μπορούν να επιβάλουν στο παιδί τους τον σύντροφό τους ως «πατέρα 2» ή ως «μητέρα 2».

5. Η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία καταδικάζει μελλοντικά παιδιά να μεγαλώσουν χωρίς πατέρα ή μητέρα σε ένα περιβάλλον σύγχυσης των γονεϊκών ρόλων. Η μονογονεϊκή οικογένεια είναι διαφορετική περίπτωση. Προκαλεί στέρηση του ενός γονέα, αλλά όχι σύγχυση των ρόλων των γονέων. Αντίθετα, η ομοφυλοφιλική συμβίωση προξενεί και τα δύο. Επιπλέον, τα παιδιά αυτά συχνά δεν θα έχουν δυνατότητα γνωριμίας με τον άλλο βιολογικό γονέα τους. Δεν θα έχουν επίσης το προσωπικό βίωμα της παρουσίας του άλλου φύλου (αντίθετου των «ομόφυλων γονέων» τους) μέσα σε μία ετερόφυλη σχέση. Τα παιδιά με πατέρες 1 και 2 ή με μητέρες 1 και 2 (ή και παραπάνω) θα είναι τα θύματα ενός αφύσικου μηχανισμού τεκνοθεσιών.

6. Δημοσιοποιήθηκε ότι: α) θα επιτρέπεται στα «ομόφυλα ζευγάρια» η από κοινού υιοθεσία και η υιοθεσία από τον «ομόφυλο σύζυγο» του γονέα (θα ισχύσει και για τα σημερινά παιδιά από παρένθετη κύηση), β) δεν θα επιτρέπεται στην Ελλάδα η παρένθετη κύηση υπέρ «ομόφυλου ζευγαριού», αλλά αυτή θα αναγνωρίζεται, αν έγινε νόμιμα σε άλλο κράτος. Οι ρυθμίσεις αυτές θα αποτελέσουν κίνητρα για την εκμετάλλευση ευάλωτων γυναικών.

Εάν τα προαναφερθέντα ισχύσουν, πρόκειται για ένα ναρκοθετημένο νομοσχέδιο με αντιφάσεις και τρόπους παράκαμψης των απαγορεύσεών του (μέσω κυήσεων στο εξωτερικό) και είναι πιθανή η καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λόγω διακρίσεων, οπότε η χώρα θα αναγκασθεί να νομοθετήσει και στο έδαφός της την παρένθετη κύηση.

7. Το νομοσχέδιο καταργεί όχι μόνο κανόνες βιοηθικής, χριστιανικές αξίες και την ελληνική οικογενειακή παράδοση, αλλά ανατρέπει τα δικαιώματα μελλοντικών παιδιών και τους ρόλους των φύλων ως στοιχείων συνοχής της κοινωνίας –και αυτό αφορά τον καθένα, έστω και αν δεν αποδέχεται τη χριστιανική ηθική. Το ερώτημα που αιωρείται αναπάντητο είναι τελικά: Ποιος είναι ο ουσιαστικός λόγος αυτής της απόφασης που αλλάζει συνολικά και άρδην τον θεσμό του γάμου και την ιδιότητα του γονέα και γιατί προωθείται με τόση επιμονή;

8. Η Εκκλησία της Ελλάδος αναγνωρίζει μόνο το Ιερό Μυστήριο του χριστιανικού γάμου και απορρίπτει τον πολιτικό γάμο ασχέτως φύλου. Εν προκειμένω τάσσεται κατά του πολιτικού γάμου «ομόφυλων ζευγαριών» για τον πρόσθετο λόγο ότι αυτός οδηγεί αναπόδραστα σε «ομόφυλη γονεϊκότητα» μέσω υιοθεσίας ή παρένθετης κύησης. Η νομοθέτηση αυτή συγκρούεται τόσο με τη χριστιανική ανθρωπολογία, όσο και με το καθήκον της κοινωνίας να εξασφαλίζει στα παιδιά ευημερία και σωστή ανατροφή, αλλά και με το δικαίωμα των παιδιών να έχουν πατρική και μητρική παρουσία και φροντίδα. Για όλους τους προηγούμενους λόγους και με αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης και αγάπης, η Αγία Εκκλησία μας είναι κάθετα αντίθετη προς το προωθούμενο νομοσχέδιο.

9. Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας αποφάσισε: α) τη σύνταξη σχετικής επιστολής με τις θέσεις της προς τα αξιότιμα μέλη της Βουλής των Ελλήνων, β) την ανακοίνωση των θέσεών της στους Ιερούς Ναούς την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2024 και τη διάθεση σχετικού φυλλαδίου «Προς τον Λαό» μέσω των Ιερών Ναών και της ιστοσελίδας της, γ) την παροχή εξουσιοδότησης προς κάθε Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη να προχωρήσει, εντός της επαρχίας του και κατά την έμφρονα ποιμαντική κρίση του, σε πρωτοβουλίες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης ως προς την επικείμενη νομοθέτηση.

Κυβερνητικές πηγές: Σεβαστές οι απόψεις της εκκλησίας αλλά εμείς νομοθετούμε με βάση το πρόγραμμά μας

Καμία έκπληξη δεν υπήρξε στην κυβέρνηση μετά τη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας στην οποία αποφασίστηκε ομόφωνα ότι διαφωνεί με το γάμο και την τεκνοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια.

Πηγές του Μεγάρου Μαξίμου επιμένουν στη θέση ότι η Εκκλησία έχει απόψεις που είναι σεβαστές. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν θα μπει σε αντιπαράθεση, ενώ νομοθετεί με βάση το πρόγραμμά της, σημειώνουν.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης, η διαφωνία της Εκκλησίας θα διατυπωθεί ήπια, χωρίς λαοσυνάξεις.

Την Κυριακή 04 Φεβρουαρίου, θα αναγνωσθεί κατά πληροφορίες το κείμενο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας που θα ενημερώνει τους πιστούς για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, για το νομοσχέδιο δηλαδή που προωθεί η κυβέρνηση. Αυτό αποφασίσθηκε κατά την έκτακτη συνεδρίαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες.

Όπως ανέφερε ο Μητροπολίτης Παροναξίας Καλλίνικος, οι ιεράρχες αποφάσισαν ομόφωνα να εκφράσουν τη διαφωνία τους για το γάμο ομόφυλων και την τεκνοθεσία προς το λαό, με κείμενο που θα διαβασθεί στους ναούς την 4^η Φεβρουάριου και όπως υποστήριξε, η καθυστέρηση λίγων ημερών οφείλεται στο να προετοιμασθεί κατάλληλα αυτό το μήνυμα της Εκκλησίας προς τους πιστούς.

Μητροπολίτης Μεσογαίας: «Κάθε παραβίαση της φυσιολογίας αντιβαίνει στην ηθική»

«Κάθε ανατροπὴ της ηθικής αποδομεί την αξία του ανθρώπου», σημείωσε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος, κατά τη σημερινή του εισήγηση (23/01) στην Ιερά Σύνοδο, σχετικά με το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή.

«Το κίνημα των ΛΟΑΤΚΙ, έχει εξελιχθεί σε ιδεολόγημα με φανατικούς υποστηρικτές, έχει λάβει διαστάσεις μόδας και χύνεται πλέον ως ορμητικός χείμαρρος στη θάλασσα τής κοινωνικής ζωής, συμπαρασύροντας τα πάντα.

Η σύγχρονη προβληματική περί φύλου συνδυάζεται με ένα πανίσχυρο lobbying, μία προπαγανδιστική μηχανή μονόπλευρης προβολής απόψεων, που προσπαθούν να κλονίσουν τη σαφή διάκριση και σεξουαλική ταυτότητα των φύλων και να επιβάλουν μία ιδεολογία αυθαίρετης αλλαγής, επιλογής ή και επαναπροσδιορισμού του φύλου, ἡ όποια εκμεταλλεύεται την αδιαφορία της κοινωνίας και βέβαια ἡ αξιοποίηση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Το κίνημα των LGBT αποτελεί ίσως το ισχυρότερο στον κόσμο lobby», επεσήμανε ακόμη.

«Όλο αυτό εκφράζεται με τη μορφή παγκοσμίως διαδιδόμενης μόδας και την ορμή πολιτικής προπαγάνδας, προερχόμενης από αθέατα κέντρα με άγνωστους σκοπούς, συνοδεύεται δε αφενός μεν από κατευθυνόμενη ψευδοπληροφόρηση (παραποιημένες στατιστικές, αλλοιωμένα δεδομένα, επιστημονικές αξιολογήσεις, υπερτονισμός εξαιρετικά ακραίων και σπανίων περιπτώσεων πού εκθέτουν την παραδοσιακή οικογένεια και μεγέθυνση των δήθεν θετικών παραδειγμάτων από ομοφυλοφιλικές συμβιώσεις κ.ο.κ.), ἀφἑτέρου δε από αντίστοιχο bullying με ειρωνείες, απειλές, εκφοβισμούς, αδίστακτους αποκλεισμούς. Κάθε αντίλογος χαρακτηρίζεται ομοφοβικός. Κάθε αντίθετη επιχειρηματολογία ως συνωμοσιολογία.

Έτσι, ενώ φαίνεται πως εδράζεται σε κοινωνική ευαισθησία έναντι κάποιων ατόμων που παρουσιάζουν όντως πρόβλημα και χρήζουν στήριξης ή στην προστασία των δικαιωμάτων κάποιας ανάλογης μειονότητας, στην ουσία συρρικνώνει την ελευθερία του ανθρώπου και αποτελεί επίθεση κατά της ανθρώπινης φύσης με χειρότερες συνέπειες από την κλιματική αλλαγή, καθώς δεν αλλοιώνει το περιβάλλον του ανθρώπου, αλλά προσβάλλει την ίδια την οντολογία του», τόνισε εν συνεχεία ο Μητροπολίτης.

«Αμφισβητήθηκε η υποχρέωση της Εκκλησίας να εκφράσει τις επιφυλάξεις της και φυσικά, να αντιδράσει»

«Πιστεύουμε, ότι η Πολιτεία, που σκοπό έχει την προστασία της αξιοπρέπειας των πολιτών, θα έπρεπε να επιζητά τη βοήθεια της Εκκλησίας και τη συμβουλή και τη συμβολή της, ιδίως όταν ο Πρωθυπουργός επικαλείται την ελευθερία της συνειδήσεως για τους βουλευτές της παρατάξεώς του, δηλαδή την εσωτερική τους αίσθηση περί της ανθρώπινης αξίας και τιμής.

Αυτό είναι συνείδηση. Όταν, λοιπόν, η Εκκλησία υποστηρίζει το νομοθέτημα και η επιχειρούμενη παρέμβαση στις αρχές του οικογενειακού δικαίου, όπως παρουσιάζεται, πλήττει καίρια την ανθρώπινη αξία και οικογένεια, φυσικά και πρέπει να υψώσει τη φωνή της και μάλιστα, δυναμικά να ασκήσει την επιρροή της.

Αν σιωπήσει ή αδρανήσει, αυτοκαταργείται. Η οικογένεια είναι κύτταρο καλλιέργειας των μελών της, συζύγων και παιδιών. Απαραίτητη προϋπόθεση λειτουργίας της είναι να συντηρεί τις ηθικές αρχές που οπωσδήποτε εναρμονίζονται με τους φυσικούς όρους. Κάθε παραβίαση και αλλοίωση της φυσιολογίας αντιβαίνει στην ηθική. Κάθε ανατροπή της ηθικής αποδομεί την αξία του ανθρώπου.

Όταν η ανθρώπινη αξία, για την οποία αγωνίζεται η Εκκλησία, κατακρημνίζεται, τότε και η αξιοπρέπεια, την προστασία της οποίας έχει η Πολιτεία, καταρρακώνεται. Επιπλέον, η Πολιτεία ζητά από την Εκκλησία μεταξύ άλλων να στηρίξει την οικογένεια.

Η Εκκλησία το κάνει από αιώνων, μάλιστα με μεγάλη χαρά και φροντίδα, τόση που την αναγνωρίζουν οι πάντες πολύ πριν η κυβέρνηση σκεφθεί να συστήσει Υπουργείο Οικογένειας, έχει δε αναβιβάσει τον γάμο, τη θεμελίωση σε μυστήριο. Γιατί, λοιπόν, τώρα αντιδρούν στην κατάθεση της μακροχρόνιας εμπειρίας της και επιδιώκουν τη φίμωση του λόγου της;

Δεν υποστηρίζουμε ούτε νεκρό ιδεολόγημα, ούτε πολιτική σκοπιμότητα. Ούτε προστατεύουμε τον συντηρητισμό μας. Η οικογένεια και ο γάμος δεν είναι “δικαιώματα” κάποιων, αλλά θεσμοί. Για αυτούς αγωνιζόμαστε και καταθέτουμε υπεύθυνα την εκτίμηση και την εμπειρία μας. Δεν μπορεί να ισχυρίζονται με ψυχρή καρδιά ότι “νομοθετούν για όλη την κοινωνία.

Η οπτική γωνία μίας Πολιτείας είναι αναγκαστικά ευρύτερη από ό,τι είναι μίας θρησκείας”. Η Εκκλησία δεν είναι μία θρησκεία. Αυτό κατάλαβαν τόσα χρόνια; Όσοι έτσι σκέπτονται, είναι και απροσγείωτοι και άδικοι. Για αυτό και νομοθετούν και αυθαίρετα και λάθος», προσέθεσε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος.