Το KREPORT παρουσιάζει συνοπτικά τα αποτελέσματα της ενδιαφέρουσας έρευνας που δείχνει τις νέες συνθήκες στην εργασία, κυρίως τον τρόπο με τον οποίο τις αντιλαμβάνονται εργοδότες και εργαζόμενοι:

Το νέο τοπίο που διαμορφώνεται σταδιακά στην αγορά εργασίας σκιαγραφεί η έκθεση Workmonitor 2026 της Randstad. Πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025 με τη συμμετοχή 27.062 εργαζομένων, και 1.225 εργοδοτών. Στην Ελλάδα συμμετείχαν 750 εργαζόμενοι και εργοδότες ηλικίας από 18-67 ετών:

Οι αμοιβές: Πέντε στους 10 εργαζόμενους έχουν βρει μια δεύτερη δουλειά για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα με το κόστος ζωής και 8 στους 10 θα άλλαζαν δουλειά τους για τον μισθό.

Η επιλογή εργασίας: Το 81% των εργαζομένων δηλώνει ότι ο μισθός είναι ο κυριότερος παράγοντας για την αναζήτηση εργασίας. Σημαντικό κριτήριο είναι επίσης η ισορροπία εργασίας και προσωπικής ζωής (76%) και η εργασιακή ασφάλεια (75%).

Τεχνητή νοημοσύνη: Το 65% των εργοδοτών έχει επενδύσει στην τεχνητή νοημοσύνη τον τελευταίο χρόνο αλλά οι μισοί από τους εργαζόμενους πιστεύουν ότι αυτό ωφελεί τις εταιρείες. Ακόμα λιγότεροι, το 26%, δηλώνει ότι μπορεί να χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες. Όμως 4 στους 10 ανησυχούν ότι οι entry-level θέσεις εργασίας θα εξαφανιστούν τα επόμενα χρόνια.

Συνθήκες εργασίας : Η τηλεργασία, σύμφωνα με το 85% των εργοδοτών, έχει κάνει πιο δύσκολη τη συνεργασία με τους εργαζόμενους. Όμως το 44% των εργαζόμενων εκτιμούν την ευελιξία στην ώρα και τον τόπο εργασίας.

Αλλαγή εργασίας : Το 50% της γενιάς Ζ δηλώνει ότι παραιτήθηκε από μια θέση εργασίας γιατί δεν ταίριαζε με την προσωπική του ζωή. Το αντίστοιχο ποσοστό στους baby boomers είναι 31, πιθανότατα γιατί χρειάζεται να στηρίζουν οικονομικά τη γενιά Z.

Νίκος Γιαννόπουλος

Για παράδειγμα, μόνο περίπου 66–72% των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βρίσκουν εργασία εντός 3 ετών από την αποφοίτησή τους, έναντι περίπου 85% στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο χοντρικά ένας στους τέσσερις πτυχιούχους δυσκολεύονται να μπουν στην αγορά εργασίας. Βέβαια ως προς αυτό παίζει ρόλο η φύση των σπουδών, ο επαγγελματικός τομέας στον οποίο στοχεύουν, η συγκυρία και πολλά άλλα, όμως η πραγματικότητα στη βάση της είναι αυτή.

Την ίδια ώρα προκύπτει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας για να απορροφήσουν το σύνολο των πτυχιούχων. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι πολλοί από τους νέους μπαίνουν στην αγορά εργασίας σε δουλειές στις οποίες το πτυχίο τους δεν είναι απαραίτητο εφόδιο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ μόλις το 40% των νέων πτυχιούχων εργάζεται σε θέση σύμφωνα με τα προσόντα του. Στο υπόλοιπο 60% έχουμε να κάνουμε με το φαινόμενο που η αγγλική γλώσσα το περιγράφει σε μία και μόνο λέξη («overqualified»). 

Τα τυπικά προσόντα του εργαζόμενου είναι πολύ περισσότερο από όσα η θέση απαιτεί. Κάπως έτσι προκύπτει το φαινόμενο να εργάζονται κάτοχοι μεταπτυχιακών στην εστίαση (σεζόν) γιατί “είναι πολύ καλά τα λεφτά”.

Τα παραπάνω φυσικά προξενούν αλυσιδωτές αντιδράσεις που αγγίζει τις προσωπικές ζωές των νέων ανθρώπων. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα για τη Generation Z (νέοι έως 29 ετών), το 65% των νέων εργαζομένων θεωρεί ότι δεν μπορεί να ξεκινήσει οικογένεια με τους τρέχοντες μισθούς και το 70% λέει ότι το εισόδημα δεν επαρκεί για βασικές ανάγκες. Δεν γίνεται να αδικήσει κανείς αυτούς τους ανθρώπους για την επιφύλαξή τους.

Αντιλαμβάνεται, παράλληλα, ο καθένας ότι αυτού του είδους τα προβλήματα έχουν την τελική απόληξή τους στο δημογραφικό πρόβλημα.

Μέσα σ’ όλα αυτά θα πρέπει να υπολογίσει κανείς ότι στοιχεία δείχνουν ότι σημαντικός αριθμός νέων δουλεύει μερική απασχόληση επειδή δεν μπορεί να βρει θέση πλήρους απασχόλησης και ότι παράλληλα, η πρακτική άσκηση ή προγράμματα κατάρτισης συχνά χρησιμοποιούνται για φθηνή ή επισφαλή εργασία, δίνοντας λίγες προοπτικές για μόνιμη εργασία.

Όλα αυτά επηρεάζουν την πιο προσοντούχα γενιά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και μετά. Οι νέοι σήμερα είναι overqualified για τις περισσότερες θέσεις εργασίας με διδακτορικά και μεταπτυχιακά (όχι απλά πτυχία) τα οποία όμως δεν μπορούν να εξασφαλίσουν (τουλάχιστον όχι πάντα) ποιοτικές και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας.  

Γι’ αυτό πολλές φορές η μετανάστευση αποτελεί πρώτη επιλογή των νέων αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Αν αυτές, τέλος, γίνονται στο εξωτερικό, η παραμονή τους εκεί θεωρείται σχεδόν βέβαια. 

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025 σε πανελλαδικό δείγμα 1.500 εργαζόμενων νέων και σκιαγραφεί «μια γενιά που εργάζεται, που διεκδικεί αξιοπρέπεια και προοπτική μέσα σε ένα περιβάλλον επισφάλειας και εξάντλησης.

Τα βασικότερα αποτελέσματα παρουσιάζονται παρακάτω κατανεμημένα σε επτά επιμέρους θεματικούς άξονες:

Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας

Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης

Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος

Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία

Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση

Προοπτικές και μέλλον».

Αναλυτικά, από την έρευνα προκύπτουν τα ακόλουθα:

1. Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας

Μόλις το 20% των νέων εργαζόμενων ζουν μόνοι τους.

Το 45% των νέων εξακολουθεί να ζει με την οικογένειά του (το ποσοστό αυτό γι’ αυτούς που εργάζονται με μερική απασχόληση ανεβαίνει στο 65%) και το 30% με φίλο ή σύντροφο.

Μόλις το 30% συμβάλλει οικονομικά στο ενοίκιο ή στα έξοδα στέγασης.

Το 70% δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για τις βασικές ανάγκες και το 62% αναγνωρίζει οικονομική εξάρτηση από τους γονείς.

Η νέα γενιά εργαζομένων βιώνει μια παράταση της εξάρτησης από την οικογένεια που δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Σύμφωνα με την έρευνα, «το φαινόμενο συνδέεται με χαμηλούς μισθούς, ακριβή στέγαση και κοινωνικό κράτος που χρειάζεται ενίσχυση. Η οικονομική αυτονομία μετατίθεται χρονικά και μαζί της καθυστερεί η μετάβαση στην ενήλικη ζωή: δημιουργία νοικοκυριού, οικογένειας ή επαγγελματικής ταυτότητας. Πρόκειται για μια γενιά που εργάζεται χωρίς να μπορεί να ζήσει ανεξάρτητα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απασχόληση και στην προσπάθεια αυτονόμησης».

2. Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης

Το 38% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η εργασία του δεν σχετίζεται με τις σπουδές ή την κατάρτισή του.

Το 49% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η εκπαίδευσή του δεν του προσέφερε επαρκή προετοιμασία για την αγορά εργασίας.

Το 86% δηλώνει ισχυρή διάθεση για συνεχιζόμενη μάθηση.

Το 65% δηλώνει ότι αισθάνεται μεγάλη επάρκεια σε ό,τι αφορά τις αναγκαίες ψηφιακές δεξιότητες για την εργασία του.

«Το χάσμα ανάμεσα στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας αποτυπώνει όχι μόνο μια θεσμική ασυνέχεια, αλλά και την ανωριμότητα του παραγωγικού συστήματος και των επιχειρήσεων να απορροφήσουν το ανθρώπινο δυναμικό της νέας γενιάς. Η ελληνική αγορά εργασίας παραμένει χαμηλής οργανωσιακής και τεχνολογικής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αξιοποιήσει τις γνώσεις, τις ψηφιακές δεξιότητες και τη δημιουργικότητα των νέων αποφοίτων. Η αποσύνδεση της απασχόλησης από τη γνώση οδηγεί στη διπλή παγίδα της υποαπασχόλησης και της απογοήτευσης: η Generation Z είναι η πιο μορφωμένη, αλλά και η λιγότερο ενταγμένη γενιά στην παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας», επισημαίνεται στην έρευνα.

3. Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος

Το 62% αναφέρει ότι η εργασία επηρεάζει αρνητικά την προσωπική του ζωή.

Το 60% τονίζει ότι βιώνει εξουθένωση στην εργασία του, ενώ το 46% αισθάνεται ότι η δουλειά του επιβαρύνει την υγεία ή τον ύπνο του.

Η θετική ισορροπία ζωής-εργασίας καταγράφεται ιδιαίτερα χαμηλά στο 21%.

Η συνολική ικανοποίηση από την εργασία κυμαίνεται στο 35%, ενώ άγχος-στρες δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 53%.

Με βάση τα στοιχεία της έρευνας, «η Generation Z εισέρχεται σε έναν κόσμο εργασίας που μεταθέτει τη φροντίδα και την ψυχική ανθεκτικότητα στο άτομο. Η πίεση της απόδοσης, τα διευρυμένα ωράρια και η μειωμένη συλλογική προστασία οδηγούν σε διάχυτο burnout και ψυχική κόπωση. Η άποψή τους για έλλειψη προσωπικού χρόνου και η θόλωση των ορίων μεταξύ εργασίας και προσωπική ζωής συνθέτουν ένα νέο είδος εργασιακής αποξένωσης. Οι νέοι εργάζονται περισσότερο, αλλά νιώθουν λιγότερο συνδεδεμένοι με αυτό που κάνουν. Η ποιότητα της εργασίας μετατρέπεται έτσι σε κρίσιμο παράγοντα ψυχικής υγείας».

4. Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία

Η ψυχική υγεία προηγείται της οικονομικής ασφάλειας από το 70%, ενώ για το 73% η εργασία οφείλει να έχει νόημα και πέρα από την αμοιβή.

Ποσοστό 47% θεωρεί την εργασία πηγή ταυτότητας και αυτοεκτίμησης.

Το 44% θα ήταν πρόθυμο να αλλάξει εργασία, εφόσον αυτή δεν θα τον εξέφραζε, ακόμα και αν αυτό σήμαινε την απώλεια εισοδήματος.

Μόνο το 36% δηλώνει ότι η εργασία του, του επιτρέπει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και να εκφράζει ιδέες, ενώ η δημιουργικότητα στην εργασία αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται μόνο σε ποσοστό 24%.

Ποσοστό 72% δηλώνει ότι επιθυμεί να εργάζεται σε επιχειρήσεις που σέβονται το περιβάλλον και την κοινωνία.

Ωστόσο, 65% δηλώνει ότι θα αποδεχόταν άτυπη-«μαύρη» εργασία, αν δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Σύμφωνα με την έρευνα, «η Generation Z εισάγει ένα νέο αξιακό παράδειγμα εργασίας. Προτάσσει την αυθεντικότητα, τη δημιουργικότητα και τη συναισθηματική ισορροπία. Η εργασία χάνει τον χαρακτήρα της απλής επιβίωσης και μετατρέπεται σε χώρο αυτοπροσδιορισμού, αλλά υπό όρους που η ελληνική αγορά δεν προσφέρει. Η αποδοχή άτυπης-“μαύρης” εργασίας, παρά τις αξίες αυτές, δείχνει το βάθος της ανασφάλειας και την ανάγκη επιβίωσης».

5. Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση

Η εμπιστοσύνη στους κρατικούς θεσμούς προστασίας είναι εξαιρετικά χαμηλή, με 15% να δηλώνει την εμπιστοσύνη του σε αυτό, ενώ το 65% δηλώνει ότι δεν τους εμπιστεύεται.

Το 30% αναφέρει ότι υπάρχει ενεργό σωματείο ή συνδικαλιστική εκπροσώπηση στον χώρο εργασίας του.

Το 36% έχει συμμετάσχει σε απεργία ή άλλη συλλογική κινητοποίηση και το 67% σημειώνει ότι θα συμμετείχε σε απεργία, αν θεωρούσε δίκαιο το αίτημα, ενώ ένα ίδιο υψηλό ποσοστό θεωρεί ότι η συλλογική δράση μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας.

Το 60% δηλώνει ότι γνωρίζει τα εργασιακά δικαιώματά του.

«Τα ευρήματα δείχνουν μια γενιά με χαμηλή εμπιστοσύνη, αλλά υψηλή διαθεσιμότητα για δράση.

Παρότι η Generation Z εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι στους θεσμούς προστασίας και τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση, δεν απορρίπτει τη συλλογική οργάνωση ως αξία. Έχει υψηλή προθυμία συμμετοχής σε συλλογικές δράσεις αρκεί να αισθανθούν ότι τα αιτήματά τους αφορούν και είναι δίκαια», τονίζεται στην έρευνα.

6. Προοπτικές και μέλλον

Το 72% των νέων εργαζομένων δηλώνει ότι δεν διαβλέπει επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα και μόνο το 9% δηλώνει ικανοποιημένο από τις επαγγελματικές του προοπτικές.

Το 46% δηλώνει το ενδιαφέρον του να εργαστεί στο εξωτερικό.

Το 79% πιστεύει πως η γενιά των γονιών του έζησε καλύτερες εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες.

Το 53% δηλώνει ότι αισθάνεται άνετα στην εργασία του, αλλά και γενικότερα με την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Το 65% πιστεύει ότι δεν είναι εφικτό να δημιουργήσει οικογένεια με τις παρούσες συνθήκες εργασίας του.

Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, «τα δεδομένα σκιαγραφούν μια γενιά με περιορισμένη εμπιστοσύνη στο παρόν και συγκρατημένη πίστη στο μέλλον. Η χαμηλή ικανοποίηση από τις επαγγελματικές προοπτικές και η έντονη διάθεση μετανάστευσης αποτυπώνουν ένα συναισθηματικό και επαγγελματικό ρήγμα ανάμεσα στους νέους και στην ελληνική αγορά εργασίας.

Παράλληλα, αναδεικνύεται η εξοικείωση προς την Τεχνητή Νοημοσύνη, δείχνοντας μια γενιά που κατανοεί τις αλλαγές, αλλά ανησυχεί ότι δεν θα επωφεληθεί από αυτές.

Τέλος, η αδυναμία συγκρότησης οικογένειας, υπό τις παρούσες εργασιακές συνθήκες, αποκαλύπτει πως η επισφάλεια δεν περιορίζεται στο επαγγελματικό επίπεδο, κινδυνεύοντας να μετατρέψει την αβεβαιότητα σε σταθερά ζωής.

Η έρευνα αποτυπώνει μια νέα κοινωνική και εργασιακή συνθήκη: μια γενιά μορφωμένη, ευαίσθητη και αξιακά ώριμη, που, όμως, ζει μέσα σε καθεστώς χαμηλών προσδοκιών και δομικής αβεβαιότητας.

Η προοπτική ενός νέου brain drain αναδεικνύεται ως πιθανότητα. Χωρίς αναβάθμιση των μισθών, ενίσχυση της σταθερότητας, ανασυγκρότηση της συλλογικής προστασίας και επένδυση στην ψυχική υγεία και στη μάθηση, καμία πολιτική brain regain δεν μπορεί να πετύχει.

Η Generation Z δεν διεκδικεί απλά μια δουλειά, επιζητά ένα μέλλον με νόημα και δικαιοσύνη».

Ένα παράδειγμα είναι το βίντεο-κλαμπ «Format Filmkunstverleih» στην πόλη Χάλε. Εκεί μπορεί κανείς να συναντήσει εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό νέων και μάλιστα γύρω από… βιντεοθήκες! Μήπως η Γενιά Ζ (δηλαδή όσοι είναι σήμερα περίπου 15 έως 30 ετών) ανακαλύπτει ξανά τα 90s μέσα από τις ταινίες, μία εποχή που ούτως ή άλλως δηλαδή είναι πολύ της μόδας;

Μερικοί εικοσάρηδες συζητούν για κλασικές ταινίες και σπάνια διαμάντια του κινηματογράφου, ενώ άλλοι περιπλανιούνται στα ράφια αναζητώντας την επόμενη ταινία για την βραδινή τους ψυχαγωγία. Για την 26χρονη Λένα Χίτερ, η ανακάλυψη του συγκεκριμένου βίντεο κλαμπ έφερε τα πάνω κάτω. «Από τότε που ανακάλυψα το Format,το Netflix έχει πεθάνει για μένα», λέει. Πλέον, είναι μέλος του συλλόγου που λειτουργεί στο Χάλε. Μερικές φορές μάλιστα στέκεται και η ίδια πίσω από τον πάγκο, βοηθώντας τον κόσμο στην επιλογή ταινιών.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, η Λένα, που διανύει την τρίτη δεκαετία της ζωής της, ανακάλυψε τα DVD ως μια μορφή διαφυγής από την καθημερινότητα. Οι υπηρεσίες streaming της φαίνονταν πλέον σαν ένα «μπουφέ» all you can eat σε κάποιο εστιατόριο, όπως περιγράφει. «Πληρώνεις πολλά χρήματα, νιώθεις εντελώς αναποφάσιστος και μετά συνειδητοποιείς ότι είσαι αλλεργικός στα μισά από αυτά που σου προσφέρουν».

Η βιντεοθήκη, αντίθετα, της θυμίζει εστιατόριο à la carte. Εδώ μπορεί να διαλέξει συγκεκριμένα ταινίες ή να ζητήσει προτάσεις. «Εδώ δεν υπάρχει αλγόριθμος που να σου προτείνει κάτι. Εδώ είμαι εγώ αυτή που ανακαλύπτω».

Το βίντεο κλαμπ φιλοξενεί περισσότερες από 19.000 ταινίες. Ακόμα κι έτσι, η επιλογή για μια ταινία το βράδυ δεν είναι εύκολη υπόθεση. «Ξεχνάμε εύκολα ότι παλαιότερα περνούσαμε πολύ χρόνο στα βίντεο κλαμπ ψάχνοντας κάτι κατάλληλο — απλώς σήμερα μοιάζει διαφορετικό, επειδή το πλαίσιο σύγκρισης έχει αλλάξει», λέει ο Μάνουελ Μένκε, ειδικός στα ΜΜΕ από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.

Ο Τομπίας Μπέκερ, ιστορικός στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, βλέπει στην ανάκαμψη των βίντεο κλαμπ κάτι περισσότερο από απλή νοσταλγία για το παρελθόν. Η νοσταλγία, όπως λέει χαρακτηριστικά, μπορεί να είναι και «μια κριτική στο παρόν». Σε περιόδους κρίσης, το παρελθόν φαίνεται συχνά πιο σταθερό. «Η δεκαετία του ’70 μοιάζει σε πολλά με τη δική μας εποχή», λέει ο Μπέκερ. Τότε κατέρρεαν οι σταθερές και η πρόοδος δεν έφερνε μόνο λύσεις αλλά και νέα προβλήματα, όπως τα πυρηνικά απόβλητα.

Ένας άλλος λόγος που τα βίντεο κλαμπ γοητεύουν είναι η ίδια η απτή φύση τους, εξηγεί ο Μένκε. Ιδιαίτερα οι νέοι που μεγάλωσαν με streaming βιώνουν τη φυσική αναζήτηση ως μια νέα εμπειρία. Πολλοί θεωρούν ότι τα αναλογικά αντικείμενα, όπως οι βιντεοκασέτες VHS και τα DVD, είναι φορτισμένα με συναισθήματα.

Ο άνθρωπος έχει την τάση να ξεχνά ορισμένα πράγματα και να ρομαντικοποιεί άλλα, προσθέτει ο Μένκε. Αυτή η επιλεκτική αντίληψη κάνει το παρελθόν να φαντάζει καλύτερο από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Παράλληλα, η νοσταλγία εργαλειοποιείται και πολιτικά. «Τα κόμματα χρησιμοποιούν τη ρητορική “παλιότερα ήταν όλα καλύτερα” για να δώσουν στους ανθρώπους μια αίσθηση ασφάλειας σε ένα αβέβαιο παρόν», παρατηρεί.

Πηγή: DW

Στην παρούσα φάση ακολουθείται στρατηγική προσέγγισης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων εστιάζοντας σε σημεία – κλειδιά της εκλογικής αναμέτρησης, αναδεικνύοντας τα τρωτά των πολιτικών του αντιπάλων και κυρίως του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιθυμεί να προσεγγίσει το δύσκολο κοινό των 20ρηδων ένα ακροατήριο που δεν διατηρεί στενούς δεσμούς με τα κόμματα και οι γαλάζιοι ανησυχούν για το ενδεχόμενο αυξημένων ποσοστών αποχής.

Στη συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση της MRB για την πρόθεση ψήφου στις ευρωεκλογές προηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Δημοκρατία να έρχεται τρίτη σε απόσταση αναπνοής από το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι εντείνεται η προσπάθεια της κυβέρνησης να μιλήσει στην Generation Z και να αυξήσει τα ποσοστά της στο συγκεκριμένο ακροατήριο, στέλνοντας μήνυμα πως δεν υπάρχουν περιθώρια για ψήφο διαμαρτυρίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εστιάζει σε μέτρα που «τρέχουν» στο πεδίο της αγοράς εργασίας. Μάλιστα ανάλογα μηνύματα αναμένεται να εκπέμψει σήμερα κατά την επίσκεψή του στο Γραφείο Ειδικών Κοινωνικών Ομάδων της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ).

Από την κυβέρνηση μια σειρά πρωτοβουλιών που θα ξεδιπλωθούν το επόμενο διάστημα κοιτάνε πρωτίστως προς τις νεότερες ηλικίες. Ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής:

1. Η αύξηση του κατώτατου μισθού, που στόχος είναι να φτάσει τα 950 ευρώ στο τέλος της τετραετίας (1500 ευρώ ο μέσος μισθός). Πρόκειται για ένα μέτρο που αφορά κυρίως τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, με την κυβέρνηση να τονίζει πως η απάντηση στην ακρίβεια είναι τα μέτρα μόνιμης στήριξης του εισοδήματος των πολιτών.
2. Μία σειρά από νέα επιδοτούμενα προγράμματα, με στόχο την περαιτέρω μείωση των ποσοστών ανεργίας. Είναι χαρακτηριστικό πως στην εβδομαδιαία του ανάρτηση ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη δημιουργία 132.352 νέων θέσεων εργασίας τον Απρίλιο (σημειώνοντας πως είναι η καλύτερη επίδοση από το 2001) αλλά και στο γεγονός πως για πρώτη φορά μετά το 2011 ο αριθμός των ανέργων έπεσε κάτω από τις 900.000. Ιδιαίτερα θετικά αποτιμάται και το γεγονός πως όλο και περισσότερες επιχειρήσεις δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην πλήρη απασχόληση
3. Η υλοποίηση νέων προγραμμάτων στο στεγαστικό πεδίο, καθώς η ανοδική πορεία των τιμών στις κατοικίες δυσκολεύει τα νοικοκυριά. Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές θα δρομολογηθούν και νέες πρωτοβουλίες προς αυτή τη κατεύθυνση, με έμφαση να δίνεται και σε νέα προγράμματα όπως η κοινωνική αντιπαροχή.
4. Η λήψη πρόσθετων μέτρων για την στήριξη των νέων ζευγαριών που θέλουν να αποκτήσουν παιδί. Με βάση το κυβερνητικό σχεδιασμό το εθνικό σχέδιο για το δημογραφικό θα περάσει από το επόμενο υπουργικό συμβούλιο και μια σειρά μέτρων θα τρέχουν σταδιακά. Σε πρόσφατη τοποθέτηση του ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε μια εικόνα των πρωτοβουλιών που εξετάζονται και μεταξύ άλλων σημείωσε «μπορούμε να συνεργαστούμε περισσότερο με τον ιδιωτικό τομέα. Να δώσουμε, παραδείγματος χάρη, περισσότερα κίνητρα στις επιχειρήσεις που παρέχουν παροχές υποστήριξης των οικογενειών στους εργαζόμενούς τους». Παράλληλα έφερε και ένα παράδειγμα, λέγοντας «θα μπορούσαμε να σκεφτούμε κάποια φορολογικά κίνητρα για παροχή, παραδείγματος χάρη, περισσότερων δωρεάν παιδιατρικών εξετάσεων, να καλύψουμε το κόστος του παιδίατρου, που είναι ένα σημαντικό κόστος για κάθε νέα οικογένεια».

Στο πλαίσιο αυτό χρησιμοποιείται η βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ιδιαιτέρως του Tik Tok με στόχο να καταφέρει με αυτό τον τρόπο να μιλήσει σε ένα κοινό που δεν παρακολουθεί συχνά πολιτικές εκπομπές, δεν ενδιαφέρεται για τις κομματικές ανακοινώσεις και δεν πηγαίνει σε συγκεντρώσεις. Επομένως το ζητούμενο είναι βασικές θέσεις της Νέας Δημοκρατίας να παρουσιαστούν με ένα πιο μοντέρνο λόγο μέσα από σύντομα βιντεάκια, που παρακολουθεί το συγκεκριμένο ακροατήριο.

• Σε συνέντευξη στο podcast «The Rest is Politics» ο Κυριάκος Μητσοτάκης σημείωσε μεταξύ άλλων «έχω μια ζωή έξω από την πολιτική. Θα έχω μια ζωή μετά την πολιτική. Το TikTok μου έδωσε αυτή την ευκαιρία να δείξω αυτή την πλευρά της προσωπικότητάς μου». Παράλληλα επεσήμανε πως «μπορείς να επικοινωνήσεις μια σοβαρή πρωτοβουλία σε ένα βίντεο διάρκειας ενός λεπτού. Πρέπει να σεβαστώ το γεγονός ότι μπορεί η διάρκεια της προσεκτικής θέασης να είναι ένα λεπτό και όχι μία ώρα».