Οι δύο καταξιωμένες Ελληνίδες ερμηνεύτριες πήγαν το απόγευμα της Δευτέρας (22.12.2025) μαζί στο στούντιο της εκπομπής «Στούντιο 4» και μίλησαν για τη συνεργασία τους στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο. Μάλιστα, μεταξύ άλλων η Δήμητρα Γαλάνη αναφέρθηκε στην τραπ μουσική, δηλώνοντας ότι στη χώρα μας το είδος αυτό γίνεται με… ευτελή υλικά. 

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής τους, η Δήμητρα Γαλάνη αναφέρθηκε στο σωστό τραγούδι, τονίζοντας: «Λοιπόν, το τραγούδι όμως το σωστό, άρα και το καλό, είναι το τραγούδι που πρώτα απ’ όλα σέβεται τη γλώσσα. Αυτό είναι. Έχουμε εδώ πέρα έναν θησαυρό που λέγεται ελληνική γλώσσα. “Μαυρίζει” ο θησαυρός αυτός 4.000 χρόνια, η οποία μιλιέται με τις αλλαγές της, αλλά μιλιέται ακόμα ίδια. Δεν γίνεται, πρέπει…»,

Αμέσως μετά, μοιραία, η κουβέντα πήγε στην τραπ…

Η Δήμητρα Γαλάνη εξέφρασε, λοιπόν, την προσωπική της άποψη για αυτό το είδος μουσικής τονίζοντας ότι γίνεται με… ευτελή υλικά. 

«Βέβαια, η τραπ έχει πολλούς εκπροσώπους. Τα έχουμε μάθει, φίλοι μου οι μουσικοί αυτά μου λένε “πρόσεξε τι λες”. Η τραπ δεν είναι κάτι κακό. Απλά, είναι κακή τραπ αυτή (σ.σ. που έχουμε στην Ελλάδα). Η τραπ είναι μες στη χιπ χοπ, ας πούμε, ένα είδος… και απλά γίνεται με πολύ ευτελή υλικά.

«Εμείς πάμε και σκαλίζουμε βασικά, σου λέω, αυτή η δουλειά αυτή και όπως τότε αλλά και τώρα και κάθε φορά που συναντιόμαστε, γιατί έχουμε ξανασυναντηθεί στο διάβα του χρόνου και με πολύ αξιόλογα προγράμματα. Κάθε φορά ένα θέλουμε να… φεύγοντας ο κόσμος να του ‘χουμε λιγάκι σκαλίσει τη μνήμη», είπε αμέσως μετά η Δήμητρα Γαλάνη για τις εμφανίσεις που πραγματοποιεί αυτό το διάστημα με την Ελένη Τσαλιγοπούλου.

«Διότι χωρίς μνήμη, δεν υπάρχει ταυτότητα. Γιατί δεν έχεις ίχνος να πατήσεις. Η μνήμη είναι τα ίχνη, είναι τα πατήματα. Κι όταν είσαι μάλιστα και στριμωγμένος, λες “κάτσε ρε παιδί μου να πάω από κει που το… περπατάνε”», πρόσθεσε η σπουδαία ερμηνεύτρια.

«Δεν μου κάνει πόνο, δεν αισθάνομαι ότι μου προκαλεί έλλειψη. Έχω ζωή, έχω ανθρώπους δίπλα μου και γύρω μου, έχω να διαβάσω, έχω να δω, χιλιάδες πράγματα», εξήγησε.

«Ό,τι ονειρεύτηκα το έκανα και εύχομαι έτσι να πάει μέχρι τέλους γιατί εξακολουθώ να ονειρεύομαι. ‘Οταν δεν έχω χορτάσει κάτι μελαγχολώ και λέω πού πας εδώ είναι τα θέματα και επιστρέφω», τόνισε.

Η πρόσφατη συνεργασία της με τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο, έναν καλλιτέχνη της νεότερης γενιάς, μας χάρισε την «Είσοδο κινδύνου», ένα άλμπουμ με εννιά τραγούδια, μία μουσική πρόταση που δημιουργήθηκε μέσα στην πανδημία από δύο καλλιτέχνες που γνωρίζονται και συνεργάζονται από παλιά. 

• Αν υπήρχαν, για μένα, μόνο τρεις λόγοι για να την θαυμάζω, θα έλεγα για την άχρονη συνύπαρξή της με τον Μάνο Λοΐζο, τον τρόπο που προφέρει τις λέξεις στη φράση του Κωνσταντίνου Βήτα «τα παιδιά μεγαλώνουν κι όλα δείχνουν ωραία», για τις ρίζες που ανακάλυψε, όταν πρωτοτραγούδησε το Πωγωνίσιο «Χαλασιά μου».

Στις 9 Οκτωβρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, η Δήμητρα Γαλάνη θα εμφανιστεί με την Μάρθα Φριντζήλα, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Φώτη Σιώτα «Σ’ ένα κύμα του Νότου», στη μέση ενός φθινόπωρου, που μπορεί, επιτέλους, να θεμελιώσει την ελπίδα.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

Κυρία Γαλάνη, ένας Γάλλος ποιητής έχει πει ότι «όλα έχουν παιχτεί προτού γίνουμε δώδεκα χρόνων». Εσείς, από μικρό παιδί, νιώθατε προορισμένη για τη μουσική. Σίγουρα, μερίδιο ευθύνης σε αυτή τη συνειδητοποίηση είχε το περιβάλλον. Τι θυμάστε να ορίζει κυρίως αυτό το περιβάλλον;

Συμφωνώ κι επαυξάνω ότι όλα έχουν παιχτεί από την ώρα που ο αληθινός έρωτας και η αγάπη ενώνει δύo ανθρώπους. Είχα την τύχη να έχω τέτοιους γονείς. Δυο υπέροχους ανθρώπους, που ανάμεσα στην αγάπη, αλλά και τις αντιθέσεις τους, τη χαρά και γενικότερα στον τρόπο ζωής τους, φύτρωσα κι εγώ και μεγάλωσα σε ένα ιδανικό περιβάλλον γι᾽ αυτό που τελικά έγινα. Ή να το πω κι αλλιώς, γι᾽ αυτό που ήμουν προορισμένη να γίνω. Οι γονείς μου μού το επέτρεψαν και μού το καλλιέργησαν από παιδάκι. Η ζωή τους , άρα και η δική μου, ήταν γεμάτη από τέχνη. Λατρεία στην τέχνη. Άνθρωποι και οι δύο του μόχθου, που έδιναν προτεραιότητα στο ευ ζην κι όχι απλά στο ζην. Ήθελαν τα καλύτερα για τα παιδιά τους, τους αγαπημένους τους και τους φίλους τους κι έκαναν τα πάντα για να τα έχουν. Υπολογίζοντας όμως να μην υπερβαίνουν αυτά που μπορούσαν κι άντεχαν. Έτσι μεγάλωσα κι έτσι καθορίστηκε η ζωή μου και η συνέχειά μου.

Ένας άνθρωπος που ξέρει να έχει στόχους έχει, κατά τη γνώμη μου, και το ιδιαίτερο χάρισμα να πλησιάζει την ευκαιρία. Στα 17 σας, πραγματοποιείτε την πρώτη σας εμφάνιση στη δισκογραφία, με τον δίσκο των Μούτση – Γκάτσου «Μ’ ένα χαμόγελο». Πώς θυμάστε τον εαυτό σας να διαχειρίζεται μεγέθη σαν τον Νίκο Γκάτσο;

Όλα ήρθαν τόσο φυσικά. Ειλικρινά έχω την αίσθηση ότι ήταν για να συμβούν. Ούτε καν 17 δεν ήμουν όταν γνώρισα, τελείως τυχαία, στο σπίτι μιας αγαπημένης φίλης, τον Δήμο Μούτση.Το αμέσως επόμενο πρόσωπο ήταν ο ογκόλιθος Νίκος Γκάτσος. Αυτό το μοιραίο πρόσωπο για τον πολιτισμό μας. Όταν φτάνω στο στούντιο για να ηχογραφήσω τα πρώτα τους τραγούδια, είναι εκεί και με υποδέχεται με απίστευτη ζεστασιά, στοργή, ευγένεια και πλήρη αποδοχή. Από εκεί κι έπειτα, τραγουδώ τον λόγο του και μπολιάζομαι, στην κυριολεξία, από το μεγαλείο της ποίησής του. Ο Γκάτσος καθορίζει την πορεία μου, άρα και τις επιλογές μου. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ο πήχης ξεκινάει από πολύ ψηλά. Άρα δεν είναι θέμα στόχων, αλλά παιδείας, σεβασμού κι ευθύνης απέναντι στους δασκάλους μας.

Κι ακολουθούν, φυσικά, συνεργασίες με άλλους σπουδαίους ανθρώπους. Και δεν είστε ούτε 20, όταν δέχεστε πρόταση συνεργασίας από τον Βασίλη Τσιτσάνη. Δε θέλω να ωραιοποιώ την εποχή της πρώτης σας νεότητας, ούτε η συνομιλία μας να έχει διαστάσεις νοσταλγίας και μεγέθυνσης, αλλά ένας νέος καλλιτέχνης σήμερα, είναι φορές, που νοσταλγεί όσα δεν έζησε. Ποιο είναι το δικό σας σχόλιο.

Έχετε δίκιο. Πολλές φορές, συζητώντας με νέους ανθρώπους της μουσικής και της τέχνης γενικότερα, που έχουν ένα επίπεδο καλλιέργειας κι ανάγκης να μπουν, ακόμα πιο βαθιά, στην τέχνη τους, βλέπω στα μάτια τους ένα μεγάλο «Αχ» για το ότι δεν μπόρεσαν να ζήσουν από κοντά αυτά τα μεγάλο πρόσωπα  του πολιτισμού μας. Η γενιά η δική μου πρόλαβε αυτές τις παρουσίες. Τους γνώριζες ή δεν τους γνώριζες. Όλοι ζούσαμε την παρουσία τους  και κρεμόμασταν από το στόμα τους για να ακούσουμε την άποψή τους. Γιατί πάντα κάτι φωτεινό έβγαινε από αυτούς τους ανθρώπους. Κάτι μαθαίναμε. Φώτιζαν τη ζωή μας  και μας γέμιζαν γνώση αυτά που έλεγαν, ακόμα και τα αστεία τους. Πιστέψτε με, δεν εξιδανικεύω και δεν μυθοποιώ πρόσωπα και καταστάσεις. Ήταν μεγάλη ιστορία το ότι ζούσαν ανάμεσά μας .Κι αν ακόμα και σήμερα υπάρχουν κάποια πρόσωπα που μετράνε το ίδιο σημαντικά για όλους μας , είναι από τη δική τους σπορά. Ναι, το έργο τους πάντα θα μιλά στην καρδιά και τη συνείδησή μας αλλά, κακά τα ψέματα, η παρουσία τους και ο λόγος τους, παίζουν μεγάλο ρόλο για την κοινωνά μας. Ζούμε σε μια εποχή που κάνει πάρτι καθημερινά η μετριότητα και ο κενός λόγος. Είναι λογικό να υπάρχει η σχετική «σιωπή». Είναι τόσο μεγάλη η σύγχυση και ο «θόρυβος», που χρειάζεται να καταλαγιάσουν για να ακουστεί κάτι σημαντικό. Γιατί τα σημαντικά δεν κραυγάζουν. Λέγονται ή γίνονται κι απλά σε βάζουν να σκεφτείς. Γιατί τα σημαντικά έχουν σύμμαχο τον χρόνο. Δεν θα τα προσέξεις τώρα, αλλά κάποια στιγμή θα τα βρεις μπροστά σου και θα καταλάβεις. Το έχει πολύ ανάγκη η κοινωνία μας αυτό. Όσο για εμάς που ζήσαμε την εποχή των σημαντικών παρεμβάσεων, τα πράγματα είναι λίγο ζόρικα. Πάντα όμως στα μάτια και την ψυχή ενός νέου ανθρώπου βρίσκεις τη δύναμη και το φως που έχεις ανάγκη. Κι έτσι συνεχίζεις.

Τι συντελέστηκε μέσα σας, όταν για πρώτη φορά αποφασίσατε να γίνετε η ίδια δημιουργός; Επιτρέψτε μου κι ένα σχόλιο: στα δικά μου μάτια, το γεγονός ότι δεν απομακρύνεστε ποτέ από μια κατάσταση διαρκούς μαθητείας μόνο σοφία δείχνει.

Από την αρχή που ασχολήθηκα με τη μουσική, από παιδάκι, φανταζόμουν τον εαυτό μου ως  μουσικό /δημιουργό. Δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου να τραγουδάω με λαμπερά ρούχα και στολίδια. Αυτό με άφηνε μάλλον αδιάφορη. Αργότερα, όταν η πρώτη κιθαρούλα μου ήρθε στα χέρια μου, έγινε η απόλυτη συντροφιά μου. Δική μου, αλλά και των φίλων μου. Κι έτσι αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι η φωνή μου αξίζει. Μέσα από τα μάτια και την αποδοχή από το περιβάλλον μου. Δήμητρα στην παρέα σήμαινε ότι κάποια στιγμή θα πάρω την κιθάρα μου και θα τραγουδήσω μαζί με τους φίλους μου τα πάντα. Βέβαια, πάντα με απασχολούσε να γράψω μουσική. Είτε τραγούδια είτε μουσική για το θέατρο ή για τον κινηματογράφο, που λάτρευα και λατρεύω. Η μεγάλη αναστολή ήταν η θητεία μου δίπλα στους μεγάλους δημιουργούς. Πώς θα τολμούσα εγώ. Γι’ αυτό και στα πρώτα μου τραγούδια, αν δεν έπαιρνα την επιβράβευση από τους μεγάλους συνθέτες που είχα συνεργαστεί, δεν θα τολμούσα να συνεχίσω.  Αυτό που με βοήθησε να ξεμυτίσω, που λέμε, και να προχωρήσω στην έκδοση των τραγουδιών μου ήταν η νέα σκηνή των τραγουδοποιών, που φτιαχνόταν και καθιερωνόταν τότε. Επίσης και η φιλία μου με τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου, που τότε πρωτοεμφανίζονται στον χώρο και φτιάχνουμε έναν δίσκο μαζί, «Τα κανονικά», όπου και δουλεύουμε τα τραγούδια πολύ μαζί. Με ενθαρρύνουν πολύ, ώστε να προχωρήσω με τις δικές μου μουσικές. Έτσι έχοντας πάρει το μεγάλο έναυσμα από την προηγουμένη γενιά Σαββοπούλου, Αρλέτας, του Γιώργου Ρωμανού, αλλά και Σιδηρόπουλου, Εξαδάχτυλου με Πουλικάκο, τη νέα σκηνή των τραγουδοποιών στην Ελλάδα, αλλά και τα ξένα γκρουπ της ροκ και ποπ, που άρχισαν να είναι όλο και πιο παρόντα στα μουσικά μας πράγματα, αρχίζω κι εγώ να «ξεψαρώνω», που λέμε!Όσον αφορά στο σχόλιο σας, ευχαριστώ πολύ γιατί με καταλάβατε. Τουλάχιστον όσον αφορά στη διαρκή μαθητεία. Για την σοφία δεν έχω ιδέα. Κάνω απλά αυτό που αγαπώ.

Το Παρίσι της δεκαετίας του ’80, στο οποίο ζήσατε για κάμποσο καιρό, ποια έλξη και ποια απώθηση σάς δημιούργησε σε σχέση με την Ελλάδα;

Το Παρίσι για μένα ήταν η χωρά των θαυμάτων. Η μητέρα μου, κάθε χρόνο, ήταν εκεί παρακολουθώντας τις εξελίξεις στον τομέα της εργασίας της. Είχα μεγάλο θαυμασμό σε ό,τι ήταν γαλλικό και παρακολουθούσα τα μουσικά πράγματα εκεί, λόγω του ότι μιλούσα λίγα γαλλικά και καταλάβαινα αρκετά. Με είχε γοητεύσει πολύ η σκηνή του τραγουδιού εκεί και πραγματικά υπήρχαν εξαιρετικοί καλλιτέχνες, από τον Jacques Brel, George Brassens, Leo Ferre, Barbara, αλλά και Aznavour, Becaud, Francoise Hardy, Michel Polnaref κ.ά. Μέχρι εκεί καλά τα πήγαιναν. Δυστυχώς όμως, εκείνη την εποχή (δεκαετία ’80,) αρχίζει κι εκεί, όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, η αμερικανοποίηση των πάντων. Έτσι, παρόλη τη χαρά μου, που είχα νοικιάσει ένα σπίτι κι έχοντάς το ως βάση μπορούσα κι έμενα, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, η όλη σκηνή καλλιτεχνικά δεν μου άρεσε. Αργότερα το είδα να συμβαίνει κι εδώ αυτό, με τη γνωστή καθυστέρηση που συμβαίνουν τα πράγματα στην Ελλάδα. Τελικά αυτό που έμεινε είναι μέχρι και σήμερα μια υπέροχη σχέση με αυτή τη χώρα κι αυτή την πόλη και το μεγάλο δώρο του να δω τη χώρα μου απ’ έξω, ως παρατηρητής, κι έτσι να μπορέσω να την λατρέψω, αλλά και να την κρίνω την ίδια στιγμή. Μακάρι να μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό όλοι οι Έλληνες, κάποια στιγμή. Θα μας έκανε  καλό, από πολλές απόψεις.

Πόσες ώρες την ημέρα αφιερώνετε στο διαδίκτυο; Μια παρέμβασή σας, από την άλλη, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει και θα έχει πάντα ιδιαίτερη βαρύτητα.

Είμαι συνεχώς online, αλλά για ενημερωτικούς λόγους. Δεν με γοητεύει καθόλου το σουλατσάρισμα στα social media. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτή η μορφή εικονικής κοινωνικότητας. Θεωρώ ότι είναι ένα ψέμα, που εξυπηρετεί από εξαιρετικά μοναχικούς έως και στερημένους ανθρώπους, ως επί το πλείστον. Η ενημέρωση με ενδιαφέρει κι όχι η φαγωμάρα και οι τοξικότητες. Γι’ αυτό κι επιλέγω τα ελάχιστα, αλλά εξαιρετικά αξιόπιστα ενημερωτικά sites (ένα από αυτά είναι και το δικό σας), όπου οι αξιόπιστοι δημοσιογράφοι που τα τρέχουν, σέβονται το λειτούργημά τους και παλεύουν να το κρατήσουν ζωντανό και καθαρό, μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό μικρο/μεγαλοσυμφερόντων, αναξιοπιστίας και λαϊκισμού, που έχει πνίξει το διαδίκτυο. Θεωρώ, πλέον, την άξια δημοσιογραφία πράξη αυτοσεβασμού κι ακτιβισμού, με ό,τι ρίσκο μπορεί να έχει αυτό. Άρα ναι, είμαι συνεχώς online, με εξαιρετικά αυστηρές επιλογές όμως και με το βλέμμα στραμμένο πάντα στην πίστη για το θαύμα της τεχνολογίας.

Τη Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου, θα εμφανιστείτε στο θέατρο του Λυκαβηττού, μαζί με τη Μάρθα Φριντζήλα. Συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά την πανδημία, τους εγκλεισμούς και ό,τι ακολούθησε σε πολλά επίπεδα, η επαφή του κοινού με τη μουσική να έχει πάρει άλλες διαστάσεις, πιο αρχετυπικές. Παίρνει χρόνο για έναν λαό να δοθεί στην τέχνη και να σκεφτεί την κοινωνική αλλαγή, αλλά υπάρχει πάντα η ελπίδα.

Έχουμε μεγάλη χαρά και συγκίνηση που θα ξαναπαίξουμε, μετά από τόσα χρόνια, στον Λυκαβηττό. Αυτή τη φορά θα έχουμε κι εξαιρετικούς καλεσμένους, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Φώτη Σιώτα. Όσο υπάρχουν αισθήματα, μνήμη κι αντοχή στον γενεσιουργό πόνο που προκαλούν αυτά, θα υπάρχει κι ελπίδα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια κοινωνική αλλαγή. Μαζί με τη Μάρθα και την παρέα των τόσο σημαντικών καλλιτεχνών/μουσικών που μας αγκαλιάζει, παλεύουμε με αυτά τα υλικά. Προσπαθούμε να ενεργοποιήσουμε τη μνήμη, τη στιγμή που όλα κι όλοι γύρω μας  προσπαθούν να τη σβήσουν. Είτε γιατί δεν αντέχουν τον ιερό και δημιουργικό πόνο της,  είτε γιατί δεν τους βολεύει για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Ζούμε και την πραγματικότητα που, το άλλοτε συναυλιακό, εξωστρεφές και λογικά ανέμελο καλοκαίρι, αφομοιώνεται από μια μείζονα καταστροφή. Ας κοιτάξουμε το καλοκαίρι του 2023. Τι επίγευση άφησε; Με τις πρόσφατες φωτιές στον Έβρο, η πνιγηρή ατμόσφαιρα εντάθηκε κι από τον φασισμό, που έχει γίνει πια μια ανέγγιχτη κανονικότητα.

Είναι τραγικό αυτό που ζούμε στην πατρίδα μας. Νομίζω ότι όσοι άνθρωποι έχουν συνείδηση ζουν φρικτές στιγμές. Βαθιά θλίψη κι ένα αίσθημα μεγάλης απόγνωσης. Όταν δε ακούς κι αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή την κόλαση την δημιουργεί και ανθρώπινο χέρι, εκμεταλλευόμενο την κλιματική κρίση, η οργή σε πνίγει και πρέπει να κάνεις μεγάλη άσκηση αυτοσυγκράτησης για να κρατηθείς ψύχραιμος. Γιατί η ψυχραιμία είναι ο μόνος τρόπος και το μόνο όπλο για να αντιμετωπίσεις τέτοιο μεγάλο κακό. Ψυχραιμία, γνώση και καταγγελία λοιπόν, μήπως και καταφέρουμε να σταματήσουμε αυτόν τον κατήφορο. Της καταστροφής και της διχόνοιας. Αλλά και αυστηρότατες ποινές σε όσους καταστρέφουν το περιβάλλον. Τη ζωή μας. Το έγκλημα είναι ειδεχθές και διαρκείας.

Η κόλαση, λοιπόν, είναι η πατρίδα μας, που έλεγε κι ο Καρούζος;

Όχι, κόλαση δεν είναι η άμοιρη πατρίδα μας. Η κόλαση και ο παράδεισος είναι μέσα μας. Είμαστε εμείς. Και πρέπει να κάνουμε το απολύτως απαραίτητο ταξίδι αυτογνωσίας, μήπως και τελικά τα καταφέρουμε να την σκαπουλάρουμε από την μανία της αυτοκαταστροφής μας.

Photo credits: Αμαλία Κωβαίου

Της Ρούλας Σκουρογιάννη

Αν ο καρκίνος διαγνωσθεί σε πρώιμο στάδιο, πριν επεκταθεί σε άλλα όργανα, το πενταετές ποσοστό επιβίωσης των γυναικών με καρκίνο του μαστού ξεπερνά το 95%. Παρόλες, όμως, τις προόδους στη διάγνωση και τη θεραπεία, ο καρκίνος του μαστού αποτελεί την κύρια αιτία θανάτων σχετιζόμενων με τον καρκίνο στις γυναίκες, και την υπ’ αριθμόν τρία αιτία θανάτου συνολικά στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Ελλάδα είναι, δυστυχώς, από τις χώρες όπου η διάγνωση του καρκίνου του μαστού γίνεται, συνήθως, όταν η νόσος είναι σε αρκετά προχωρημένο στάδιο. Το αποτέλεσμα είναι ότι η νόσος ελέγχεται πιο δύσκολα και οι πιθανότητες να εξαπλωθεί ο καρκίνος στους γειτονικούς ιστούς και λεμφαδένες (τοπικά υποτροπιάζων καρκίνος) ή σε άλλα σημεία του σώματος (μεταστατικός καρκίνος) είναι πολύ περισσότερες. Τα όργανα στα οποία γίνεται συχνότερα μετάσταση είναι τα οστά (συνήθως το πρώτο σημείο μετάστασης), το ήπαρ, ο εγκέφαλος και οι πνεύμονες. Στην περίπτωση αυτή, ο ρεαλιστικός στόχος της θεραπείας είναι η ανακούφιση από τα συμπτώματα, η καθυστέρηση της εξέλιξης της νόσου και η παράταση της ζωής. Περίπου 50% των ασθενών στις οποίες δεν γίνεται έγκαιρη διάγνωση αναπτύσσουν μεταστατικό καρκίνο του μαστού και ο μέσος χρόνος επιβίωσής τους είναι 18 έως 30 μήνες.

Το Εθνικό Πρόγραμμα πρόληψης για τον καρκίνο του μαστού «Φώφη Γεννηματά»

Από το καλοκαίρι του 2022, η Πολιτεία τιμώντας τη μνήμη της Φώφης Γεννηματά, έχει ενεργοποιήσει ένα ειδικό πρόγραμμα για την πρόληψη του καρκίνου, που φέρει το όνομά της. Για πρώτη φορά, το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν περιμένει να πάει ο πολίτης στον γιατρό επειδή παρουσίασε κάποιο σύμπτωμα, αλλά προσεγγίζει εκείνο τον πολίτη για να του υπενθυμίσει να φροντίσει τον εαυτό του, διαμορφώνοντας παράλληλα το κατάλληλο πλαίσιο, ώστε να μπορεί να το κάνει χωρίς ταλαιπωρία και κόστος.

Στο Εθνικό Πρόγραμμα πρόληψης για τον καρκίνο του μαστού «Φώφη Γεννηματά», είναι δικαιούχοι 1,3 εκατ γυναίκες στη χώρα μας από 50-69 ετών, με προϋπόθεση να διαθέτουν ΑΜΚΑ και ενεργοποιημένη την άυλη συνταγογράφηση.

Για το πρόγραμμα αλλά και για τις εξελίξεις στη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, μιλά στο libre, η Δρ. Ελένη Γαλάνη Παθολόγος – Ογκολόγος, Αν. Διευθύντρια Β΄ Ογκολογική κλινική νοσοκομείου Metropolitan.

·         Πόσο βοηθητικό είναι το πρόγραμμα «Φώφη Γεννηματά» γενικότερα για τις γυναίκες και κυρίως για εκείνες που δεν έχουν κουλτούρα πρόληψης;

«Το πρόγραμμα αποτελεί όχι απλώς ένα θετικό βήμα, αλλά ένα άλμα προς το στόχο της πρόληψης. Επιτέλους και στη χώρα μας –όπως συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια σε άλλες χώρες– το Εθνικό Σύστημα Υγείας ενημερώνει αλλά δίνει και τη δυνατότητα σε γυναίκες να κάνουν την προληπτική τους μαστογραφία. Είναι η αρχή και κάθε αρχή είναι το μεγαλύτερο βήμα. θα ήταν Επιθυμητό αυτό να επεκταθεί σε όλες τις γυναίκες που έχουν ένδειξη να κάνουν μαστογραφία. Η Εταιρεία Παθολόγων – Ογκολόγων Ελλάδος, όπως και άλλες επιστημονικές εταιρείες, προτείνουν την έναρξη της μαστογραφίας την ηλικία των 40 ετών και από κει και πέρα να συνεχίζεται ετησίως, ενώ υπάρχει και ισχυρή σύσταση να συνδυάζεται με υπέρηχο μαστών. Για την ηλικία πριν τα 40 έτη, η αναγκαιότητα ελέγχου εξατομικεύεται ανάλογα με το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό της γυναίκας.

Το πρόγραμμα αυτό αφορά τις γυναίκες που έχουν άυλη συνταγογράφηση. Συνήθως, την άυλη συνταγογράφηση έχουν ενεργοποιήσει άτομα που έχουν ήδη αντιμετωπίσει θέματα υγείας. Θα θέλαμε -ειδικά στην Ελλάδα που δεν υπάρχει κουλτούρα πρόληψης- το μήνυμα να φτάσει σε όλες τις γυναίκες, και σε εκείνες οι οποίες επειδή δεν τους έχει χτυπήσει την πόρτα κάποιο πρόβλημα υγείας δεν έχουν ασχοληθεί αλλά και στις γυναίκες που βρίσκονται στην περιφέρεια, λίγο πιο μακριά από κέντρα υγείας και γενικά δομές υγείας και στις γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, που δεν έχουν εξοικειωθεί με τη λογική και τη ρουτίνα της πρόληψης».

·         Ποια συμπτώματα πρέπει να υποψιάζουν τις γυναίκες ώστε να πάνε εγκαίρως στον ειδικό γιατρό; Πρέπει πρώτα να επισκεφτούν το γυναικολόγο τους ή να πάνε στο μαστολόγο ή στον ογκολόγο;

«Τα συμπτώματα που μπορούν να μας κινητοποιήσουν εγκαίρως, αφορούν το ίδιο τον μαστό. Αν στο στήθος μας διαπιστώσουμε κάτι διαφορετικό, αν ψηλαφήσουμε κάτι, όπως ένα οζίδιο, μία σκληρία, αν δούμε μία ερυθρότητα (κοκκινίλα), καλό είναι να απευθυνθούμε αμέσως στον ειδικό».

·         Πώς βοηθά η μαστογραφία στην πρώιμη διάγνωση;

«Η μαστογραφία, αποδεδειγμένα, μειώνει την πιθανότητα να πεθάνει μία γυναίκα από τον καρκίνο του μαστού. Σήμερα, γνωρίζουμε ότι μία στις οκτώ γυναίκες θα συναντηθεί κάποια στιγμή στη ζωής της με τον καρκίνο. Σύμφωνα με τα ποσοστά, η πιθανότητα αυτή είναι 13% για κάθε γυναίκα. Όπως λέμε είναι η γρίπη των γυναικών. Για αυτό θέλουμε να ευαισθητοποιήσουμε τις γυναίκες για την αναγκαιότητα της μαστογραφίας, που μας δίνει τη δυνατότητα να εντοπίσουμε το πρόβλημα στην αρχή του, όταν κατά κανόνα είναι θεραπεύσιμος, είναι ιάσιμος».

·         Ο καρκίνος του μαστού ‘χτυπά’ την πόρτα και στους άνδρες…

«Στους άντρες, υπάρχει ο κίνδυνος εκδήλωσης καρκίνου του μαστού, απλώς είναι πιο σπάνιος. Η συχνότητα είναι ένας άντρας στις 100 γυναίκες. Δε θα λέγαμε ότι είναι εξαιρετικά σπάνιος, ενώ πρέπει να τονίσουμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις σχετίζεται με κληρονομικούς παράγοντες».

·         Ποιες είναι οι εξελίξεις στον τομέα της αντιμετώπισης του καρκίνου του μαστού και κατά πόσον είναι διαθέσιμες στην Ελλάδα;«Είναι αλήθεια ότι οι εξελίξεις στην ογκολογία, σήμερα, είναι καταιγιστικές. Είναι ο λόγος που με κάνει πολύ χαρούμενη που είμαι ογκολόγος και ειδικά στην Ελλάδα, επειδή έχουμε όλα τα καινούργια όπλα στα χέρια μας, έχουμε τα νέα φάρμακα, τις καινούριες δυνατότητες τις οποίες -παρά τις δυσκολίες της πανδημίας του κορονοιού- υπάρχουν όλες διαθέσιμες στη χώρα μας. Τα καινούργια φάρμακα είναι έξυπνα. Έχουμε καταφέρει, σήμερα, να βλέπουμε (με τις κατάλληλες εξετάσεις) ποιο γονίδιο έχει ‘χαλάσει’ και να το στοχεύουμε. Έχουμε, δηλαδή, εξατομικευμένες, στοχευμένες θεραπείες. Έχουμε ανοσοθεραπείες. Έχουμε σύζευξη φαρμάκου με στοχευμένο φάρμακο. Πρέπει, τέλος, να τονίσουμε ότι τα νέα φάρμακα είναι και φιλικά προς την ασθενή. Δίνουν τη δυνατότητα στην ασθενή μας να έχει ποιότητα ζωής. Να έχει –όπως την αποκαλούμε– ‘ποιοτική επιβίωση’».

Όλα ξεκίνησαν από την ανάρτηση του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου (ο ίδιος είναι γνωστός για την κοινωνική του δράση), και στη συνέχεια η Δήμητρα Γαλάνη έδωσε τη δική της οπτική για το ζήτημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Η αλήθεια για το περιστατικό με την Δήμητρα Γαλάνη – Η καταγγελία και η απάντηση της γνωστής ερμηνεύτριας

Όπως ήταν αναμενόμενο, το θέμα που σχολιάστηκε τόσο στα social media, όσο και σε τηλεοπτικές εκπομπές, πήρε ακόμα μεγαλύτερη έκθεση.

Πριν από λίγη ώρα, ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος θέλησε να τοποθετηθεί με νέα ανάρτηση, γράφοντας χαρακτηριστικά:

«Πολύ στενοχωρημένος με το όλο συμβάν. Τέλος στην ανθρωποφαγία αντί να προβάλουμε την ανάγκη των ανθρώπων προβάλουμε άλλα,

1) Δεν είπα ποτέ ότι την καταγγελία την έκανε η ίδια, αλλά οτι 4 λεπτά μετά ήρθε η Δημ αστυνομία

2) Ηλικιωμένος είμαι και εγώ και δεν είναι χαρακτηρισμός είναι πραγματικότητα

3) ναι είναι άσχημη εικόνα να σταματάει 2 φορές ένα αμάξι και να κάνει παρατηρήσεις και να μιλας άσχημα ,όταν βλέπεις ηλικιωμένους σαν και εμένα , γυναίκες και παιδιά να περιμένουν ένα πιάτο φαγητο

4) Όπως είπα υπήρχαν οι εθελόντριες με μάσκες γάντια αλλά και αντισηπτικό στα χέρια που βάζουν στους ανθρώπους που περιμένουν αλλά και να έχουν αποστάσεις μεταξύ τους

5) Ναι ήμουν εκεί και έβαζα μεριδες φαγητού σε σακούλες για τους ανθρώπους

6) Ασχήμια είναι και τα λόγια που γράφονται,άλλο να καταδικάσεις ένα γεγονός και άλλο η ανθρωποφαγία

7) και τελευταίο ο Άλλος Ανθρωπος ενώνει ανθρώπους και όλους όσους έχουν διαφορετική επιλογή από εμάς,αυτό δεν σημαίνει ότι οποίος έχει διαφορετική επιλογή από τον άλλο ανθρωπο πρέπει να τον κατακρεουργησουμε

Για αυτό το όλο θέμα παρακαλώ να τελειώσει εδώ,χωρίς να υπάρχει κακιά για τίποτα και όποτε θέλει,αν θέλει και αν μπορεί,η γειτονεισα θα έχουμε ανοιχτή την πόρτα μας και εγώ προσωπικά θα την περιμένω όποτε θέλει χωρίς τυμπανοκρουσίες και κακίες

Τελος λοιπόν Σεβασμός σε όλους!!

Ευχαριστώ πολύ καλημέρα μας!»

Την καταγγελία έκανε ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος από τη δομή “Ο Άλλος Άνθρωπος”, ο οποίος μαγειρεύει καθημερινά φαγητό για ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Αρχικά ο κ. Πολυχρονόπουλος δεν κατονόμασε τη γνωστή ερμηνεύτρια. Αρκέστηκε να γράψει μόνο τα αρχικά της Δ.Γ., ωστόσο, το έκανε στη συνέχεια απαντώντας σε σχόλια διαδικτυακών του φίλου.

Η Δήμητρα Γαλάνη απάντησε μέσω της σελίδας στο Facebook και τόνισε μεταξύ άλλων ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτά που καταγγέλλει ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος.

“Διαβάζοντας όσα έχουν γραφτεί τις τελευταίες ώρες στα social media θα ήθελα να τοποθετηθώ για να κλείσει αυτό το θέμα οριστικά και να αποφευχθούν οι παρανοήσεις.
Σήμερα το μεσημέρι, βγαίνοντας με το αυτοκίνητο για να πάω στον γιατρό μου, συνάντησα περισσότερα από 80 άτομα συγκεντρωμένα στην γωνία έξω από το σπίτι μου. Άλλοι ήταν σε σειρά και άλλοι ήταν μαζεμένοι σε μικρές παρέες. Ρώτησα μία κοπέλα για το τί συμβαίνει και με ενημέρωσε ότι η ίδια ήταν εθελόντρια και ότι στην απέναντι γωνία γινόταν διανομή συσσιτίου. Έκανα την βόλτα του τετραγώνου και διαπίστωσα ότι η ουρά αυτή είχε μεγαλώσει πολύ και γι’αυτό επέστρεψα στο αρχικό σημείο όπου βρήκα μία άλλη εθελόντρια και την ενημέρωσα για αυτό που μόλις είχα δει, ότι δηλαδή επειδή είναι στενός ο δρόμος είχε μαζευτεί πολύς κόσμος και είχε δημιουργηθεί συνωστισμός. Της πρότεινα λοιπόν να τοποθετήσει την ουρά κατά μήκος της Μεγάλου Αλεξάνδρου που είναι μεγαλύτερος και φαρδύτερος δρόμος για να δημιουργηθεί μία μεγαλύτερη και σωστή ουρά. Μου απάντησε ότι γνώριζε πως αυτό ήταν πρόβλημα και ότι προσπαθούσε να βρει λύση. Της είπα ότι όντως πρέπει να διευθετηθεί το θέμα και έφυγα για το ραντεβού μου. Από εκεί και πέρα εγώ δεν έχω καμία σχέση με οτιδήποτε έχει συμβεί.
Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας.”

Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος επανήλθε, πάντως, μετά τα σχόλια που διατυπώθηκαν στο διαδίκτυο και διευκρίνισε σχετικά, απορρίπτοντας την “ανθρωποφαγία” κατά της Δήμητρας Γαλάνη:

“Πολύ στεναχωρημενος με το όλο συμβάν.Τέλος στην ανθρωποφαγία αντί να προβάλουμε την ανάγκη των ανθρώπων προβάλουμε αλλα,
1) Δεν είπα ποτέ ότι την καταγγελία την έκανε η ίδια,αλλά οτι 4 λεπτά μετά ήρθε η Δημ αστυνομία
2) Ηλικιωμένος είμαι και εγώ και δεν είναι χαρακτηρισμός είναι πραγματικότητα
3) ναι είναι άσχημη εικόνα να σταματάει 2 φορές ένα αμάξι και να κάνει παρατηρήσεις και να μιλας άσχημα ,όταν βλέπεις ηλικιωμένους σαν και εμένα , γυναίκες και παιδιά να περιμένουν ένα πιάτο φαγητο
4) Όπως είπα υπήρχαν οι εθελόντριες με μάσκες γάντια αλλά και αντισηπτικό στα χέρια που βάζουν στους ανθρώπους που περιμένουν αλλά και να έχουν αποστάσεις μεταξύ τους
5) Ναι ήμουν εκεί και έβαζα μεριδες φαγητού σε σακούλες για τους ανθρώπους
6) Ασχήμια είναι και τα λόγια που γράφονται,άλλο να καταδικάσεις ένα γεγονός και άλλο η ανθρωποφαγία
7) και τελευταίο ο Άλλος Ανθρωπος ενώνει ανθρώπους και όλους όσους έχουν διαφορετική επιλογή από εμάς,αυτό δεν σημαίνει ότι οποίος έχει διαφορετική επιλογή από τον άλλο ανθρωπο πρέπει να τον κατακρεουργησουμε
Για αυτό το όλο θέμα παρακαλώ να τελειώσει εδώ,χωρίς να υπάρχει κακιά για τίποτα και όποτε θέλει,αν θέλει και αν μπορεί,η γειτονεισα θα έχουμε ανοιχτή την πόρτα μας και εγώ προσωπικά θα την περιμένω όποτε θέλει χωρίς τυμπανοκρουσίες και κακίες
Τελος λοιπόν Σεβασμός σε όλους!!
Ευχαριστώ πολύ καλημέρα μας!”