Ωστόσο, όσο κι αν ορισμένοι θεωρούν ευρηματικό τον τίτλο, ή όσο κι αν υπάρχουν άλλοι κακόπιστοι που αναζητούν ανόητα τον “ghostwriter”, έχοντας, προφανώς, πιστέψει όσα είχε πει ο Νίκος Κοτζιάς σχετικά με το ότι “δεν μπορεί να διαβάσει παραπάνω από δύο παραγράφους πολιτικού κειμένου” και κάνουν συνειρμούς, το βιβλίο του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κατορθώνει να γίνει “talk of the town” για δύο λόγους: πρώτος, το πολιτικό κουτσομπολιό για τον Αλέξη, τον Παύλο, την Όλγα και τους άλλους χαρακτήρες του συριζαϊκού καστ, και, δεύτερος, επειδή διαθέτει όλα τα γνωστά στερεότυπα ενός “Άρλεκιν“.

Διαθέτει, δηλαδή, “coming out” (κλισέ), κοπέλα σε αμερικανικό fund που τον προδίδει και μπλέκει με επιτυχημένο στέλεχος, είκοσι χρόνια μεγαλύτερο, τυχαίες συναντήσεις με τον Τάϊλερ σε καφέ στο West Village (εκεί όπου βρίσκεται και το διαμέρισμα της Carrie Bradshaw από το “The Sex and the city”), ξέφρενες νύχτες ανερχόμενων στελεχών επενδυτικών εταιρειών στη Νέα Υόρκη και ισχυρές δόσεις κοκαϊνης. Πράγματα με τα οποία κάλλιστα (…) μπορεί να ταυτιστεί ένας ψηφοφόρος.

Ο Στέφανος Κασσελάκης θα πουλήσει, αναμφίβολα, περισσότερα βιβλία από τον “Πατερναλιστικό Καπιταλισμό”, τη “Δημοκρατία στο απόσπασμα” και το “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες” του Ανδρέα, από το “Πολιτική για μια Δημιουργική Ελλάδα” του Σημίτη, από τα βιβλία του Κοττάκη που παρουσιάζει “κατ΄ αποκλειστικότητα” ο Καραμανλής, από τις βιογραφίες του Εθνάρχη, δίχως άλλο και από αυτό του Φαμπιάν Περιέ για τον Τσίπρα. Εάν αυτός ήταν ο στόχος, τον πέτυχε. Το περιεχόμενο του θα συζητηθεί πέριξ της πλατείας Κολωνακίου, θα γίνει gossip στου Λιάγκα και εν τέλει θα καταλήξει στις λίστες των “ευπώλητων” του πανέξυπνου εκδότη του “Πεδίου”.

Το εάν θα μεταφραστεί και σε ψήφους για το Κι.ΔΗ μένει να το δούμε- υπάρχουν πολλές αμφιβολίες σχετικά.

Το case study στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι να διαπιστωθεί κατά πόσο ένας πολιτικός-μη πολιτικός μπορεί να κάνει καριέρα μετατρέποντας το μάρκετινγκ σε “δεύτερη ευκαιρία”. Καριέρα πολιτικού, όμως, όχι συγγραφέα.