Ο Έλμπριτζ Κόλμπι, υφυπουργός αρμόδιος για την Αμυντική Πολιτική, κατέθεσε στην επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης στο Καπιτώλιο της Ουάσινγκτον.

Σύμφωνα με αυτόν τον αξιωματούχο, που έχει διορίσει ο Ντόναλντ Τραμπ, οι αμερικανικές επιχειρήσεις στο Ιράν επικεντρώνονται στην «ικανότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας να προβάλλει μία στρατιωτική ισχύ» εναντίον των ΗΠΑ και κυρίως των βάσεών τους στη Μέση Ανατολή, αλλά επίσης εναντίον των συμμάχων τους στην περιοχή «και πέραν αυτής».

Η Μανσούρε Χοτζαστέ Μπαγκερζάντε τραυματίστηκε στις επιθέσεις της 28ης Φεβρουαρίου 2026, κατά τις οποίες σκοτώθηκε και ο ίδιος ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος ηγείτο του Ιράν για δεκαετίες.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στα ίδια πλήγματα έχασαν επίσης τη ζωή τους η κόρη, ο γαμπρός και η εγγονή του Χαμενεΐ, γεγονός που προκάλεσε βαρύ πλήγμα στην οικογένεια του ανώτατου ηγέτη.

Η Μανσούρε γεννήθηκε το 1947 στη Μασάντ, μία από τις σημαντικότερες πόλεις του Ιράν, και μεγάλωσε σε θρησκευόμενη οικογένεια εμπόρων με έντονη κοινωνική επιρροή.

Πατέρας της ήταν ο Μοχάμεντ Εσμαΐλ Χοτζαστέ Μπαγκερζάντε, γνωστός επιχειρηματίας, ενώ αδελφός της ήταν ο Χασάν Χοτζαστέ Μπαγκερζάντε, ο οποίος διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα IRIB.

Η γνωριμία της με τον Αλί Χαμενεΐ έγινε το 1964, σε ιδιωτική τελετή, και έναν χρόνο αργότερα, το 1965, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου.

Το θρησκευτικό κήρυγμα του γάμου τους εκφώνησε ο Αγιατολάχ Μοχάμεντ Χάντι Μιλάνι.

Απέκτησαν έξι παιδιά συνολικά — τέσσερις γιους (Μουσταφά, Μοκτάμπα, Μασούντ και Μαϊσάμ) και δύο κόρες (Μπόσρα και Χόντα), διαμορφώνοντας μία από τις σημαντικότερες οικογένειες του ιρανικού καθεστώτος.

Σε αντίθεση με άλλες συζύγους πολιτικών ηγετών, η Μανσούρε Χοτζαστέ Μπαγκερζάντε διατήρησε χαμηλό προφίλ σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, αποφεύγοντας τη δημοσιότητα και τις δημόσιες εμφανίσεις.

Η οικογένεια του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, παρά την τεράστια πολιτική ισχύ της, είχε παραμείνει σε μεγάλο βαθμό προστατευμένη από τη δημόσια έκθεση

Στην ανάρτησή της, η Πρόεδρος ανέφερε αρχικά πως επικοινώνησε με τον Βασιλιά Αμπντάλα Β’ της Ιορδανίας, εκφράζοντας την πλήρη αλληλεγγύη της Ευρώπης προς το Βασίλειο μετά τις χθεσινές ιρανικές επιθέσεις. 

Σημείωσε με έμφαση πως με τον Χαμενεΐ να αποτελεί παρελθόν, γεννιέται μια ανανεωμένη ελπίδα για τον λαό του Ιράν, τονίζοντας την ανάγκη να διασφαλιστεί ότι οι ίδιοι οι πολίτες θα διεκδικήσουν και θα διαμορφώσουν το μέλλον τους.

Παράλληλα, η φον ντερ Λάιεν προειδοποίησε ότι αυτή η μεταβατική στιγμή ενέχει πραγματικό κίνδυνο αστάθειας που θα μπορούσε να παρασύρει την περιοχή σε έναν κύκλο βίας, διαβεβαιώνοντας πως η Ε.Ε. βρίσκεται σε στενή επαφή με όλους τους βασικούς δρώντες για τη διαφύλαξη της ασφάλειας και την προστασία των αμάχων.

Κατέληξε χαρακτηρίζοντας την Ιορδανία πολύτιμο εταίρο που θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο το επόμενο διάστημα, ευχαριστώντας τον Βασιλιά για την ηγεσία του και υποσχόμενη την αμέριστη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αναλυτικά η ανάρτησή της

«Μόλις συνομίλησα με τον Βασιλιά Αμπντάλα Β’ της Ιορδανίας. Στεκόμαστε σε πλήρη αλληλεγγύη με το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας μετά τα χθεσινά ιρανικά πλήγματα.

Με τον Χαμενεΐ να αποτελεί παρελθόν, υπάρχει ανανεωμένη ελπίδα για τον λαό του Ιράν. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι το μέλλον τούς ανήκει για να το διεκδικήσουν και να το διαμορφώσουν.

Ταυτόχρονα, αυτή η στιγμή εγκυμονεί έναν πραγματικό κίνδυνο αστάθειας που θα μπορούσε να ωθήσει την περιοχή σε μια δίνη βίας.

Βρισκόμαστε σε στενή επαφή με όλους τους βασικούς παράγοντες, καθώς και με τους περιφερειακούς μας εταίρους, για τη διαφύλαξη της σταθερότητας και της ασφάλειας και την προστασία των ζωών των αμάχων.

Η Ιορδανία είναι ένας πολύτιμος εταίρος για την Ευρώπη στην περιοχή και θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο το επόμενο διάστημα.

Σας ευχαριστώ για την ηγεσία σας σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Μπορείτε να υπολογίζετε στην πλήρη υποστήριξή μας.»

«Το μέλλον είναι αβέβαιο. Ωστόσο, τώρα υπάρχει ένας ανοιχτός δρόμος προς ένα διαφορετικό Ιράν, ένα Ιράν στο οποίο ο λαός του θα έχει μεγαλύτερη ελευθερία να διαμορφώσει το μέλλον του», δήλωσε η Κάλλας στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X.

«Είμαι σε επαφή με εταίρους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην περιοχή που υφίστανται τις συνέπειες των στρατιωτικών ενεργειών του Ιράν, προκειμένου να βρούμε πρακτικά μέτρα για την αποκλιμάκωση της έντασης».

Οι 40 διοικητές, μαζί με άλλους υψηλόβαθμους ιρανούς αξιωματούχους — μεταξύ των οποίων και ο ανώτατος ηγέτης Αλί Χαμενεϊ — σκοτώθηκαν σε επιθέσεις που διήρκεσαν λιγότερο από ένα λεπτό, σύμφωνα με τον στρατό.

Επίσης ο Πεζεσκιάν εκτίμησε ότι ο θάνατος «της υψηλότερης πολιτικής αρχής της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και εξέχοντα ηγέτη του σιιτισμού στον κόσμο» αποτελεί «κήρυξη πολέμου εναντίον των μουσουλμάνων και κυρίως εναντίον των σιιτών παντού, σε όλο τον κόσμο», σύμφωνα με ανακοίνωσή του την οποία μετέδωσε η ιρανική κρατική τηλεόραση.

«Σύντομα θα συσταθεί ένα προσωρινό συμβούλιο ηγεσίας. Ο πρόεδρος, ο επικεφαλής της δικαστικής εξουσίας και ένας νομικός του Συμβουλίου των Φρουρών του Συντάγματος θα αναλάβουν την ευθύνη μέχρι την εκλογή του επόμενου ηγέτη», δήλωσε ο Λαριτζανί σε συνέντευξή του που μεταδόθηκε από την ιρανική κρατική τηλεόραση.

«Το συμβούλιο αυτό θα συσταθεί το συντομότερο δυνατό. Εργαζόμαστε για τη δημιουργία του ήδη από σήμερα», τόνισε.

Παράλληλα ο Λαριτζανί προειδοποίησε κατά των αποπειρών να διχαστεί η χώρα.

«Οι ομάδες που επιδιώκουν να διχάσουν το Ιράν θα πρέπει να ξέρουν ότι δεν θα το ανεχθούμε», υπογράμμισε καλώντας τους Ιρανούς να ενωθούν.

Ποιος είναι ο Αλί Λαριτζανί

Πρώην διοικητής του σώματος των Φρουρών της Επανάστασης και νυν επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, ο Αλί Λαριτζανί προέρχεται από τις πιο ισχυρές οικογένειες στο Ιράν.

Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης με τον Αχμάντ Φαρντίντ,  που υπερασπίστηκε τον αγώνα κατά της «δυτικοποίησης», και έχει δημοσιεύσει βιβλία για τον Ιμμάνουελ Καντ.

Παντρεύτηκε μέλος της επαναστατικής αριστοκρατίας. Ο πεθερός του ήταν ο Μορτέζα Μοταχάρι, ένας εξέχων κληρικός που βοήθησε στη διαμόρφωση της ιδεολογίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Αυτή η ιδεολογική βάση τον κατέστησε πολύτιμο για τον Χαμενεΐ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, καθώς ο νέος, τότε, ανώτατος ηγέτης επιδίωκε να εδραιώσει τον έλεγχο επί του πολιτιστικού και μιντιακού μηχανισμού του Ιράν.

Ως επικεφαλής του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα από το 1994 έως το 2004, ο Λαριτζανί επέβλεψε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα προγράμματα στην ιστορία της ιρανικής τηλεόρασης, το «Hoviat», το οποίο προβλήθηκε το 1996. Η εκπομπή κατέστρεφε συστηματικά τη φήμη των πιο σεβαστών συγγραφέων και διανοούμενων του Ιράν, χαρακτηρίζοντάς τους Δυτικούς πράκτορες και προδότες.

Η εμπιστοσύνη του Χαμενεΐ προς τον Λαριτζανί προέρχεται από αυτή την αφοσίωσή του στο καθεστώς, για δεκαετίες, αναλαμβάνοντας πολλαπλές ευαίσθητες θέσεις: υπουργός Πολιτισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1990, επικεφαλής ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών για μια δεκαετία, γραμματέας του ανώτατου συμβουλίου εθνικής ασφάλειας και μέλος του κοινοβουλίου για 12 χρόνια μέχρι το 2020.

Θεωρείται ότι ο ρόλος του ενισχύθηκε μετά τα αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα του Ιουνίου 2025. Κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου τον περασμένο Ιούνιο, προέτρεψε τον Χαμενεΐ να ξεκινήσει άμεσες συνομιλίες με την Ουάσιγκτον.

Έκτοτε, σύμφωνα με το Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW), μετριοπαθείς και πραγματιστές σκληροπυρηνικοί, συμπεριλαμβανομένου του Λαριτζανί, καθοδηγούν τις προσπάθειες αναδιάρθρωσης του καθεστώτος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν διόρισε τον Λαριτζανί γραμματέα του ανώτατου οργάνου λήψης αποφάσεων εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής του Ιράν, ακριβώς μετά τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού.

Ο 67χρονος έχει επιφορτιστεί τη διαχείριση των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας. Μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί να είναι το πρόσωπο των διαπραγματεύσεων, ωστόσο, ο Λαριτζανί, είναι αυτός που κινεί τα νήματα παρασκηνιακά.

Τις τελευταίες εβδομάδες μάλιστα ο Λαριτζανί είναι παντού. Έχει ταξιδέψει στη Μόσχα, έχει συναντήσει ηγέτες της Μέσης Ανατολής, έχει δώσει τηλεοπτικές συνεντεύξεις σε ιρανικά και ξένα μέσα ενημέρωσης και κάνει συχνά αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Επίσημα διευθύνει τα πάντα εδώ και στις συνομιλίες – οι Πεζεσκιάν και Αραγτσί – είναι εκεί απλώς εκεί για να τους επιρρίψουν την ευθύνη», όπως σημειώνει πηγή της Telegraph. «Το καθήκον του αυτές τις μέρες είναι να βεβαιωθεί ότι ο Τραμπ δεν θα επιτεθεί».

Φέρεται έτσι να είναι ο άνθρωπος που ο Χαμενεΐ  εμπιστευόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στην Ισλαμική Δημοκρατία, σύμφωνα με Ιρανούς αξιωματούχους. Και πλέον ουσιαστικά κυβερνά το Ιράν.

Παράλληλα, ο Λαριτζανί έχει επίσης διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των σχέσεων του Ιράν με τη Ρωσία, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και τον Άξονα της Αντίστασης.

Μάλιστα, σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα, έχει αναλάβει άλλο ένα ιδιαίτερης σημασίας ρόλο, ως προσωπικός απεσταλμένος του Χαμενεΐ για την Ρωσία και τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν τον στέλνει τακτικά στη Μόσχα, με την τελευταία του επίσκεψη να πραγματοποιείται στις 30 Ιανουαρίου.

Ο Λαριτζανί φέρεται επίσης να έχει αναλάβει την ευθύνη να διασφαλίσει την επιβίωση του καθεστώτος σε περίπτωση που επιχειρηθούν απόπειρες δολοφονίας κατά της ηγεσίας του Ιράν, συμπεριλαμβανομένου του Χαμενεΐ.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Ο νέος Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς έλαβε πρόσφατα την απόφαση για ανάπτυξη στρατευμάτων εκτός γερμανικού εδάφους- για πρώτη φορά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο-, ενώ σε μία έκφραση κυνισμού είπε ότι “το Ισραήλ κάνει τη βρώμικη δουλειά (με το Ιράν- μήπως και στη Γάζα;) που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς”.

Η Ευρώπη, συνολικά, έχει στραφεί στην πολεμική οικονομία, με το SAFE και το ReArm, και η γενική προσέγγιση αφορά την στρατιωτική προετοιμασία απέναντι στον “ρωσικό κίνδυνο”. Την ίδια ώρα, ευρωπαϊκές χώρες λαμβάνουν έκτακτα μέτρα προετοιμασίας για τυχόν τρομοκρατικές επιθέσεις τζιχαντιστών που ελέγχονται από το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, ενώ, από την άλλη, πληθαίνουν οι λαϊκές κινητοποιήσεις κατά της υποστήριξης τους, ή της ανοχής, στην εθνικάθαρση του Νετανιάχου στη Λωρίδα της Γάζας.

Προσθέστε σε όλα αυτά και την απόφαση της δικής μας κυβέρνησης να στείλει συστοιχία Patriot για να προστατεύσουμε αμερικανικά πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη που σταθμεύουν στη βάση της Σούδας- υποτίθεται για να συμμετάσχουν στην άσκηση Anatolian Eagle που θα διεξαχθεί στην Τουρκία, επί της ουσίας, όμως, στο πλαίσιο της ετοιμότητας για πιθανή εμπλοκή των ΗΠΑ σε μία επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

Ο “παράδεισος” σταθερότητας και ευμάρειας για τον οποίο επαίρονταν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες (αμφίβολο, βεβαίως, σε ποιόν βαθμό υπήρξε πράγματι…) μεταβάλλεται σε ένα αχανές στρατόπεδο, που προετοιμάζεται για τη στιγμή που μία χούφτα τρελοί και αναθεωρητές θα αποφασίσουν να πατήσουν τη σκανδάλη.

Μία αμήχανη, εν τέλει ανύπαρκτη, Ευρώπη, που σύρεται από τις ορέξεις του παραληρηματικού Αμερικανού προέδρου, από τα “παιχνίδια” του Πούτιν, ο οποίος, αφού βύθισε τα ανατολικά ευρωπαϊκά σύνορα στο αίμα, εμφανίζεται ως πρόθυμος διαμεσολαβητής για κατάπαυση πυρός στον πόλεμο Ισραήλ- Ιράν, και από την παράφρονα διάθεση του Νετανιάχου με την “προληπτική” γενοκτονία στη Γάζα, και την επίσης “προληπτική” (έναντι της “υπαρξιακής απειλής”) επίθεση στο Ιράν, του επίσης παράφρονος θεοκρατικού καθεστώτος των μουλάδων που σχεδιάζουν πυρηνικές βόμβες. Συμπληρώστε: Το πυρηνικό Πακιστάν σε ετοιμότητα, η Κίνα σε αναμονή, οι “θυγατρικές” της Τεχεράνης έτοιμες να τινάξουν στον αέρα την παγκόσμια ασφάλεια και οικονομία.

Η συγκυρία είναι εφιαλτική: Τραμπ- Πούτιν- Νετανιάχου- Χαμενεϊ, και κάτι καρικατούρες που υποδύονται την ευρωπαϊκή ηγεσία στις Βρυξέλλες, το Παρίσι, και το Βερολίνο. Και επιπλέον, μία ακροδεξιά που τρίβει τα χέρια της παντού.

Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει που Ισραήλ και Ιράν βρίσκονται πλέον σε ανοιχτό πόλεμο. Εδώ και δεκαετίες, οι δύο χώρες συμμετέχουν σε έναν σκιώδη ανταγωνισμό, συγκρουόμενες σε θάλασσες και εδάφη μακριά από τα σύνορά τους. Τα ισχυρά πλήγματα του Ισραήλ την Παρασκευή και η άμεση απάντηση του Ιράν με βροχή πυραύλων έφεραν τον πόλεμο στο προσκήνιο. Τώρα, η πραγματικότητα είναι σκληρή: Ισραηλινοί και Ιρανοί αναζητούν καταφύγιο από βόμβες και drones, κάποιοι εγκλωβίζονται στα ερείπια, άλλοι χάνουν τη ζωή τους.

Την ίδια στιγμή, ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να ζήτησε από τον Βλαντίμιρ Πούτιν να μεσολαβήσει για τον τερματισμό του πολέμου, ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου διασφαλίζει ότι ο Τραμπ δεν θα κλείσει καμία συμφωνία με το Ιράν. Η πολιτική σκακιέρα παραμένει περίπλοκη, καθώς διαφορετικές δυνάμεις επιδιώκουν τα δικά τους συμφέροντα.

Το χρονικό της σύγκρουσης, όπως το αποτυπώνει η “Καθημερινή::

Η επιθυμία για αλλαγή στους λαούς

Παρά την ένταση, αρκετοί Ιρανοί φαίνεται να επιθυμούν να τελειώσει αυτή η σύγκρουση, ώστε να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια νέα πνοή ελευθερίας τόσο για τους ίδιους όσο και για τη χώρα τους. Η ελπίδα για αλλαγή και εσωτερικές μεταρρυθμίσεις παραμένει ζωντανή σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Είναι αναζωογονητικό να διαβάζει κανείς αναλύσεις που υπενθυμίζουν πως πίσω από τις ταμπέλες “Ιράν“, “Ισραήλ“, “Παλαιστίνη” υπάρχουν πραγματικοί, σύνθετοι και διαφορετικοί άνθρωποι. Οι άνθρωποι αυτοί συχνά εγκλωβίζονται σε πολιτικές συγκρούσεις πέρα από τη δική τους βούληση.

Πολιτική εκμετάλλευση της έντασης

Προκαλεί εντύπωση το πόσο εύκολα πιστεύουν πολλοί Ισραηλινοί ότι το Ιράν επιδιώκει τον πόλεμο. Τα τελευταία δύο χρόνια, πόσες φορές δεν συγκρατήθηκε το Ιράν μετά από ισραηλινές επιθέσεις; Οι Ιρανοί εξέλεξαν έναν μετριοπαθή πρόεδρο που προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τις ΗΠΑ—όμως ο Τζο Μπάιντεν απάντησε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Είναι βολικό να μοιράζεται ισότιμα η ευθύνη για την καταστροφή, αλλά τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους: το Ισραήλ κατηγορείται σήμερα για τον αφανισμό πάνω από 2 εκατομμυρίων ανθρώπων στη Γάζα.

Η συζήτηση αναζωπυρώνεται με αναφορές σε παλαιότερες ιρανικές κυβερνήσεις και τη στάση τους απέναντι στο Ισραήλ, ενώ κάποιοι σχολιαστές θεωρούν ότι ορισμένοι αναλυτές προετοιμάζουν το έδαφος για μια φιλοδυτική κυβέρνηση στο Ιράν υπό πιθανή επαναφορά των Παχλαβί.

Ο ρόλος των καθεστώτων στη διατήρηση της έντασης

Η απειλή του ιρανικού καθεστώτος για καταστροφή του Ισραήλ μοιάζει να εξυπηρετεί κυρίως εσωτερικούς σκοπούς εντός του Ιράν. Την ίδια στιγμή, ο Νετανιάχου αξιοποιεί αυτή την απειλή για εσωτερική κατανάλωση στο Ισραήλ. Επιπλέον, η πιθανότητα χρήσης πυρηνικού όπλου κατά του Ισραήλ φαντάζει απίθανη, αφού κάτι τέτοιο θα είχε καταστροφικές περιβαλλοντικές συνέπειες τόσο για τους Παλαιστινίους όσο και για τις γειτονικές αραβικές χώρες—υπονομεύοντας έτσι το κύρος του Ιράν στον ισλαμικό κόσμο.

Όπως σωστά επισημαίνεται, δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος οι λαοί του Ισραήλ και του Ιράν να είναι εχθροί—εκτός αν αυτό εξυπηρετεί τα αυταρχικά καθεστώτα που επιδιώκουν τη διαιώνιση της εξουσίας τους.

Και καταλήγει η Haaretz:

Είναι μια ιστορική στιγμή και για τα δύο έθνη. Είναι η πρώτη φορά που το Ιράν αντιμετωπίζει τέτοιες επιθέσεις στο έδαφός του από τότε που ο  Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στην Τεχεράνη τον Σεπτέμβριο του 1980. Όσο τρομερά καταπιεστικό κι αν είναι το καθεστώς Χαμανεϊ της Τεχεράνης, οι Ιρανοί πολίτες δεν έχουν βιώσει πόλεμο για περισσότερα από 30 χρόνια, γεγονός που τους καθιστά διαφορετικούς από πολλούς από τους γείτονές τους στη Μέση Ανατολή και τη Δύση. Το Ισραήλ είναι εξοικειωμένο στον πόλεμο, αλλά, εδώ και δεκαετίες, έχει πολεμήσει πολιτοφυλακές και μη κρατικούς παράγοντες, συνήθως αυτούς που υποστηρίζονται από το Ιράν. Τώρα βρίσκεται σε άμεση αντιπαράθεση με ένα κυρίαρχο έθνος-κράτος.