Η εταιρεία ATLANTIC – SEE LNG TRADE A.E., στην οποία ο Όμιλος AKTOR συμμετέχει μέσω της θυγατρικής του Aktor Energy Μονοπρόσωπη Α.Ε. με ποσοστό 60% και η ΔΕΠΑ Εμπορίας με 40%, υπέγραψε σήμερα το πρωί μακροχρόνια συμφωνία αγοραπωλησίας (SPA) με την αμερικανική εταιρεία Venture Global Inc. για την προμήθεια σημαντικών ποσοτήτων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παράλληλα, η ελληνική εταιρεία υπέγραψε Μνημόνια Κατανόησης (MoU) με κρατικούς φορείς της Ρουμανίας και της Ουκρανίας για την πώληση σε αυτές σημαντικών ποσοτήτων LNG, που σηματοδοτούν το επόμενο βήμα στη στρατηγική της για τη διάθεση LNG από την Ελλάδα προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Συγκεκριμένα, στο περιθώριο της Διατλαντικής Ενεργειακής Συνεργασίας (Partnership for Transatlantic Energy Cooperation – P-TEC), που πραγματοποιήθηκε στο Ζάππειο Μέγαρο, η ATLANTIC – SEE LNG TRADE υπέγραψε με τη Venture Global Inc.  συμφωνία αγοραπωλησίας διάρκειας είκοσι (20) ετών, η οποία θα τεθεί σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου 2030. Βάσει των όρων της συμφωνίας, προβλέπεται η προμήθεια τουλάχιστον 0,5 εκατομμυρίων τόνων LNG ετησίως (MTPA), ενώ η εταιρεία έχει τη δυνατότητα να επεκτείνει τη δέσμευσή της για αγορά έως και περίπου 1,5 εκατομμύριο τόνους ετησίως (MTPA). Επιπλέον, προβλέπεται η δυνατότητα, με κοινή συμφωνία των μερών, να αυξηθούν οι σχετικές ποσότητες ακόμα περαιτέρω. Οι ποσότητες αυτές θα μεταφέρονται στην Ελλάδα από την ATLANTIC – SEE LNG TRADE με σκοπό την πώλησή τους σε αγορές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Σημειωτέον ότι πρόκειται για την πρώτη μακροχρόνια συμφωνία προμήθειας LNG με προμηθευτή από τις Ηνωμένες Πολιτείες στα ενεργειακά χρονικά της Ελλάδας, σε μια συγκυρία που σηματοδοτεί τη δυναμική ενίσχυση της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Η Venture Global Inc., με έδρα τη Λουϊζιάνα, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς LNG στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μνημόνια Κατανόησης (MoU) με Ρουμανία και Ουκρανία

Παράλληλα, υπεγράφη Συμφωνία Εκδήλωσης Αμοιβαίου Ενδιαφέροντος (Joint Statement of Mutual Intent) με την κρατική ουκρανική εταιρεία Naftogaz of Ukraine, βάσει της οποίας η Naftogaz εκδήλωσε ενδιαφέρον για τη σύναψη σύμβασης αγοραπωλησίας LNG έως περίπου 0,7 εκατομμυρίων τόνων ετησίως (MTPA), μετά την επαναεριοποίηση (regasification), για διάρκεια είκοσι (20) ετών, με έναρξη από την 1η Ιανουαρίου 2030.

Αντίστοιχα, υπεγράφη Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) με τις ρουμανικές εταιρείες NOVA POWER & GAS S.R.L. και S.N.T.G.N. Transgaz S.A., βάσει του οποίου οι δύο εταιρείες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για σύναψη σύμβασης αγοραπωλησίας LNG έως περίπου 1,4 εκατομμυρίων τόνων ετησίως (MTPA), για περίοδο είκοσι (20) ετών, επίσης από το 2030.

Συνολικά, τα Μνημόνια Κατανόησης αντιστοιχούν σε ποσότητες LNG έως 3,7 δισ. κυβικών μέτρων (BCM).

Η Ελλάδα διεθνής κόμβος για το LNG

Οι παραπάνω εξελίξεις επιβεβαιώνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ελλάδας ως περιφερειακού κόμβου εισαγωγής, μεταφοράς και διανομής LNG στην Ευρώπη. η Ελλάδα καθίσταται κρίσιμος παράγοντας για τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας, την ασφάλεια εφοδιασμού και την ενεργειακή αυτονομία της περιοχής.

Μέσω της ATLANTIC – SEE LNG TRADE, η οποία ιδρύθηκε από κοινού από τη ΔΕΠΑ Εμπορίας και το Όμιλο ΑΚΤΩΡ, η χώρα αποκτά για πρώτη φορά συντεταγμένο εξαγωγικό βραχίονα LNG, που αξιοποιεί τη γεωγραφική θέση, τις υποδομές και την τεχνογνωσία των δύο εταιρειών για να συνδέσει την εγχώρια αγορά φυσικού αερίου με τις αγορές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Ο κ. Κωνσταντίνος Ξιφαράς, Πρόεδρος της ATLANTIC – SEE LNG TRADE Α.Ε. και Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΕΠΑ Εμπορίας, δήλωσε: «Η σημερινή συμφωνία σηματοδοτεί μια ιστορική μετάβαση από το όραμα στην πράξη. Η Ελλάδα, με τη στενή συνεργασία και τη σταθερή υποστήριξη του Πρωθυπουργού, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, και του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Σταύρου Παπασταύρου, αποκτά για πρώτη φορά μια μακροχρόνια, στρατηγική γραμμή προμήθειας LNG από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενισχύοντας τον ρόλο της ως πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας και διαφοροποίησης στην Ευρώπη. Μέσω της Atlantic SEE, της κοινής εταιρείας της ΔΕΠΑ Εμπορίας και του Ομίλου ΑΚΤΩΡ, χτίζουμε έναν νέο εμπορικό και γεωστρατηγικό διάδρομο, που μετατρέπει τη χώρα μας σε σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα μακράς πνοής, προς μια ανθεκτική, βιώσιμη και ενεργειακά ανεξάρτητη Ευρώπη, με την Ελλάδα σε ρόλο αξιόπιστου πρωταγωνιστή, που μπορεί να προνοεί και να πρωτοπορεί.»

Ο κ. Αλέξανδρος Εξάρχου, Διευθύνων Σύμβουλος της ATLANTIC – SEE LNG TRADE Α.Ε. και Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου AKTOR δήλωσε: «Σήμερα είναι μια ημέρα υπερηφάνειας για όλους μας. Ο Όμιλος AKTOR συμμετέχει στο όραμα του μετασχηματισμού της Ελλάδας σε διεθνή κόμβο του νέου ευρωπαϊκού κάθετου ενεργειακού διαδρόμου για το αμερικανικό φυσικό αέριο. Το όραμα αυτό έγινε πραγματικότητα χάρη στην αποφασιστικότητα, τη στενή συνεργασία και τη συμβολή του Πρωθυπουργού, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Σταύρου Παπασταύρου και της πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα κυρίας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Η Ελλάδα αποκτά πλέον έναν κομβικό ρόλο στην περιοχή, ο οποίος δημιουργεί ιστορικές ευκαιρίες και αισθανόμαστε τεράστια χαρά που είμαστε μέρος αυτής της εθνικής προσπάθειας».

Μία ημέρα νωρίτερα, την Πέμπτη, ο ηγέτης των Δημοκρατικών στη Βουλή, Χακίμ Τζέφρις, του είχε μεταφέρει τις έντονες ανησυχίες των βουλευτών και του έκανε σαφές ότι δεν στηρίζουν την εκ νέου υποψηφιότητά του. Χτες, πάλι, έγινε γνωστό ότι μεγάλοι χρηματοδότες των Δημοκρατικών πάγωσαν χορηγίες άνω των 90 εκατ. δολ. «όσο παραμένει υποψήφιος ο Μπάιντεν».
Ωστόσο, δημοσκοπικά ο Τζο Μπάιντεν δείχνει αξιοπρόσεκτη αντοχή. Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που έγινε για λογαριασμό του δικτύου NPR, ο Μπάιντεν να προηγείται του Τραμπ κατά δύο μονάδες, 50% έναντι 48%. Σε ανάλυσή του το Atlantic κάνει λόγο για “το μικρόβιο του Μεσσία που έχει προσβάλλει τον Μπάϊντεν”.

Συνοπτική απόδοση του άρθρου από το KREPORT:

Οι συντηρητές τέχνης χρησιμοποιούν τον όρο φωτοαποδόμηση για να περιγράψουν τη διαδικασία με την οποία ένας πίνακας ξεθωριάζει. Τα χρώματα παραμένουν, απλά γίνονται λιγότερο ζωντανά. Αυτή είναι η ιστορία του Τζο Μπάιντεν.

Οι πρόεδροι χάνουν ή παραιτούνται για έναν από τους παρακάτω λόγους: οικονομική κρίση, στρατιωτική αποτυχία ή κομματική διάσπαση. (Μερικές φορές ένας πρόεδρος κλονίζεται από τους δύο από αυτούς, ακόμη και από τους τρεις, όπως στην περίπτωση του Τζίμι Κάρτερ το 1980.)

Η οικονομία κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπάιντεν, είναι στα καλύτερα επίπεδα από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν βρίσκονται άμεσα εμπλεκόμενες σε πόλεμο. Και μέχρι το ντιμπέιτ του Ιουνίου, το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν ενωμένο. Αλλά οι αστοχίες και τα λάθη στα οποία υπέπεσε ο Αμερικανός Πρόεδρος, έχουν δημιουργήσει το είδος της κομματικής διάσπασης που «κατάπιε» τον Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ το 1912 και τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο το 1992.

Η προχθεσινή συνέντευξη Τύπου του Μπάιντεν (ΝΑΤΟ), είχε σκοπό να κλείσει το εσωτερικό μέτωπο. Προσπάθησε να καθησυχάσει τους Δημοκρατικούς ότι είχε κάποιο σχέδιο να αλλάξει τα πράγματα, για αυτόν και για εκείνους. Τελικά δεν το έκανε. Περιορίστηκε στο να πει ότι θα μπορούσαν να είναι χειρότερα, στο να χαρακτηρίσει τις δημοσκοπήσεις αναξιόπιστες και στο να επικαλεστεί παραδείγματα άλλων εν ενεργεία προέδρων, οι οποίοι κατάφεραν να αντιστρέψουν το κλίμα.

Μία άλλη στρατηγική θα ήταν η επίκληση στις κοινές κομματικές αξίες, σε όλα εκείνα δηλαδή, για τα οποία οι Δημοκρατικοί, θεωρούν ότι αξίζει να αγωνιστούν.

Αυτός δεν είναι ο τρόπος ή η γλώσσα του Μπάιντεν, αλλά ενδεχομένως να ήταν το μόνο εναλλακτικό σχέδιο για να αλλάξει το κλίμα στο κόμμα του. Δεν έκανε ούτε αυτό.

Εκείνο που έμεινε ήταν μια σιωπηρή μομφή, ο εγωισμός ενός πολιτικού σε μια κούρσα κορυφής. Δεν υπήρχε πολύ «εσείς», ούτε πολύ «εμείς» σε αυτή τη συνέντευξη Τύπου. Αντίθετα, υπήρχαν πολλά «εγώ»: πράγματα που ήθελα να κάνω, πράγματα που θα απογοητευτώ, αν δεν τα τελειώσω.

Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Μπάιντεν, είναι η μακρά και συνεπής διαδρομή του στην πολιτική.

Και ο ίδιος ο πολιτικός, πρέπει να έχει το ανάστημα να μετρηθεί με τις δυνάμεις του, να αντιληφθεί πότε έρχεται η στιγμή της αποχώρησης.

Οι τοίχοι του Κογκρέσου, είναι γεμάτοι από πορτρέτα ανθρώπων, που έχουν ξεχαστεί σχεδόν από όλους. Μόνο οι καθηγητές στα πανεπιστήμια μπορεί να τους φέρνουν ως παράδειγμα λήθης: «Κάποτε νόμιζαν ότι ήταν μεγάλο θέμα και τώρα έχουν φύγει. Νομίζεις ότι είσαι μεγάλη υπόθεση, αλλά θα φύγεις κι εσύ κάποια μέρα».

Ένα μάθημα αυτογνωσίας και ταπεινότητας. Μία προειδοποίηση σε όσους πάσχουν από το σύνδρομο του μεσσιανισμού.

Και φαίνεται ότι το μικρόβιο του μεσσία, έχει προσβάλλει τον Μπάιντεν.

Ο Μπάιντεν υπήρξε ένας εξαιρετικά επιτυχημένος πρόεδρος, υλοποιώντας την πιο σημαντική φιλελεύθερη νομοθεσία από οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο, μετά τον Λίντον Τζόνσον. Οργάνωσε την άμυνα της Ουκρανίας ενάντια στη ρωσική εισβολή, επέκτεινε το ΝΑΤΟ και αντιμετώπισε τους κλυδωνισμούς στο κόμμα του, για να σταθεί στο πλευρό του Ισραήλ.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, η εγκληματικότητα μειώθηκε, οι γάμοι αυξήθηκαν. Οι θάνατοι από ναρκωτικά επίσης μειώνονται, ο αριθμός των γεννήσεων αυξάνεται. Δεν ήταν όλα αυτά προσωπική του δουλειά, αλλά συνέβησαν στη δική του προεδρία.

Η μεγάλη απογοήτευση του Μπάιντεν, ήταν το γεγονός ότι εξελέγη πρόεδρος σε μεγάλη ηλικία.

Το επιδίωξε το 1988 και ξανά το 2008. Το ήθελε το 2016. Αν είχε κερδίσει την υποψηφιότητα των Δημοκρατικών εκείνη τη χρονιά, η χώρα μπορεί να είχε γλιτώσει από την προεδρία Τραμπ και ο Μπάιντεν ίσως να ολοκλήρωνε τώρα τη δεύτερη θητεία του. Στη συνέντευξη Τύπου, θύμιζε έναν αθλητή που διαθέτει την τεχνική για να βάλει τις βολές, αλλά δεν έχει πια τη δύναμη για να το κάνει.

Εάν ο Μπάιντεν μείνει στην κούρσα και ηττηθεί από τον Τραμπ, το έθνος στο οποίο πίστευε, δεν θα επιβιώσει. Θα γεννηθεί μια διαφορετική Αμερική, το συλλογικό αίσθημα ασφάλειας θα χαθεί.

Αλλά όπως η δύναμη του εξασθενεί με το πέρασμα του χρόνου, έτσι και η διαύγεια της αντίληψής του φαίνεται να ξεθωριάζει.

Θυμάται ποιος ήταν και δεν βλέπει ποιος είναι. Αλλά ο χρόνος δεν δείχνει έλεος. Παίρνει και ποτέ δεν δίνει πίσω.

H Yasmeen Serhan περιγράφει, από την σκοπιά των ΗΠΑ, στο αμερικανικό TheAtlantic τους λόγους που θεωρεί πως το πολιτιστικό μποϊκοτάζ στη Ρωσία μπορεί να ενοχλήσει περισσότερο τον Βλαντιμίρ Πούτιν απ΄ ότι οι οικονομικές κυρώσεις.

Και εξηγεί:

Οι εθνικές και συλλογικές ομάδες ποδοσφαίρου της Ρωσίας έχουν αποκλειστεί από διεθνείς αγώνες και τουρνουά, συμπεριλαμβανομένων των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή , καθώς και αρκετοί μεμονωμένοι φορείς διοίκησης αθλημάτων, ακολούθησαν το παράδειγμα. Ο τελικός του Champions League , που πρόκειται να διεξαχθεί στην Αγία Πετρούπολη τον Μάιο, μεταφέρθηκε στο Παρίσι, ενώ το Grand Prix της Formula 1 , που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο Σότσι τον Σεπτέμβριο, ακυρώθηκε. Πέρα από τον κόσμο του αθλητισμού, η Ρωσία δεν έχει προσκληθεί από τον φετινό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και δεν θα λάβει νέες κυκλοφορίες ταινιών από τη Disney, τη Warner Bros ή τη Sony.

Είναι εύκολο να δούμε τα πολιτιστικά μποϊκοτάζ περισσότερο ως μια συμβολική πράξη παρά μια σοβαρή απειλή για τη γεωπολιτική θέση της Μόσχας. Αλλά αποκλείοντας τη Ρωσία από τους μεγαλύτερους αθλητικούς και πολιτιστικούς χώρους του κόσμου, αυτοί οι θεσμοί στέλνουν ένα σαφές —και, για τον Πούτιν, δυνητικά επιζήμιο— μήνυμα: Εάν η Ρωσία ενεργήσει πέρα ​​από τα όρια της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες στην Ουκρανία, θα αντιμετωπιστεί ως ξένο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ενώ αυτού του είδους οι πολιτιστικές κυρώσεις θα έχουν λίγες απτές επιπτώσεις στην οικονομία της Ρωσίας, θα έχουν,όμως, αντίκτυπο στον ρωσικό λαό. Αυτός, σε τελική ανάλυση, είναι ένας πρόεδρος του οποίου η αγάπη για τον αθλητισμό και τον ανταγωνισμό είναι κεντρική για την προσεκτικά φτιαγμένη φαλλοκρατική εθνικιστική εικόνα του— κάτι που έχει απομνημονευθεί στα μιμίδια του να παίζει χόκεϊ επί πάγου, να πάλη και να ιππεύει χωρίς άλογο. Αποκλείοντας τη Ρωσία από αυτές τις αρένες, οι διεθνείς οργανισμοί όχι μόνο αρνούνται στον Πούτιν μια σημαντική πλατφόρμα προπαγάνδας, αλλά υπονομεύουν επίσης την εικόνα της δύναμης του. Οι αποφάσεις να του αφαιρεθούν και οι δύο τίτλοι του επίτιμου προέδρου και πρέσβης της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τζούντο και της τιμητικής του μαύρης ζώνηςστο τάε κβον ντο είναι ιδιαίτερα προσωπικά χτυπήματα.

Η ειρωνεία είναι ότι ο λόγος που ο Πούτιν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τον αθλητισμό είναι επίσης φαινομενικά ο κύριος λόγος που επέλεξε να εισβάλει στην Ουκρανία: για να επαναβεβαιώσει τη δύναμη και το καθεστώς της Ρωσίας ως παγκόσμιας δύναμης. Για χρόνια, η Ρωσία έχει επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα για να διασφαλίσει ότι οι εθνικές της ομάδες προβάλλουν το μεγαλείο στον κόσμο, μερικές φορές υπερβαίνοντας τους κανόνες για να το πράξουν: Το πολυετές κρατικό πρόγραμμα ντόπινγκ της χώρας, οι αποκαλύψεις του οποίου οδήγησαν στους αθλητές της έχοντας να χάσει δεκάδες Ολυμπιακά μετάλλια, εμπόδισε τη Ρωσία να συμμετάσχει επίσημα στους δύο προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ωστόσο, οι Ρώσοι αθλητές μπόρεσαν να αγωνιστούν στους Αγώνες, υπό τη σημαία της Ρωσικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

Κανείς δεν έχει αυταπάτες ότι η απώλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, της Eurovision ή ακόμα και του αγαπημένου του τζούντο πρόκειται να αλλάξει τον πολιτικό λογισμό του Πούτιν όσον αφορά την Ουκρανία. Ο Ρώσος πρόεδρος είναι πολύ βαθιά μέσα σε αυτήν την κρίση και πολύ απέχθεια για την ήττα, για να υποχωρήσει σε θέματα τόσο φαινομενικά ασήμαντα όπως ο αθλητισμός και η τέχνη, ειδικά όταν συγκρίνονται με τις οικονομικές και στρατιωτικές προκλήσεις της Ρωσίας.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτού του είδους οι πολιτιστικές κυρώσεις είναι εντελώς αναποτελεσματικές. Ο αθλητισμός έχει σημασία για τη Ρωσία—τόσο πολύ, στην πραγματικότητα, που το 2010, όταν η χώρα κέρδισε την υποψηφιότητά της να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, ο τότε πρωθυπουργός Πούτιν μίλησε με ενθουσιασμό για τον αντίκτυπο που είχε το ποδόσφαιρο στην πατρίδα του το Λένινγκραντ κατά τη διάρκεια του δεύτερου Ο Παγκόσμιος Πόλεμος και πώς «βοήθησε τους ανθρώπους να σταθούν ανάστημα και να επιβιώσουν».

Η Vera Tolz, καθηγήτρια Ρωσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, μου είπε ότι το Κρεμλίνο είναι δυσανάλογα ευαίσθητο όταν πρόκειται για αθλήματα, επειδή είναι κάτι για το οποίο νοιάζονται οι απλοί άνθρωποι. Ενώ ο Πούτιν μπορεί να μπορεί να αγνοήσει ότι τον σνομπάρουν υψηλά πολιτιστικά ιδρύματα όπως η Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, δεν ισχύει το ίδιο όταν πρόκειται για τον αποκλεισμό Ρώσων αθλητών από το στις μεγαλύτερες αθλητικές αρένες του κόσμου. «Γύρω από τις ρωσικές επιτυχίες στον αθλητισμό ο Πούτιν θέλει να προβάλει τη δύναμή του προς τα μέσα», είπε ο Tolz. «Γι’ αυτό κατέφυγε σε αυτό το απίστευτο επίπεδο εξαπάτησης γύρω από το ντόπινγκ – προκειμένου να εξασφαλίσει μεγάλες επιτυχίες των Ρώσων αθλητών».

Μέχρι στιγμής, η πολιτιστική αντίδραση ταιριάζει απόλυτα στην γενική αφήγηση του Κρεμλίνου ότι οι κυρώσεις είναι απόδειξη του μίσους της Δύσης όχι μόνο για τον Πούτιν και τους ολιγάρχες του, αλλά και για τον ίδιο τον ρωσικό λαό. Ωστόσο, όσο περισσότερο παραμένει η πολιτιστική απομόνωση της χώρας, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουν τέτοια μέτρα να σπάσουν το αφήγημα του κράτους. Εάν οι απλοί Ρώσοι δεν μπορούν πλέον να απολαμβάνουν πολλές από τις δραστηριότητες που αγαπούν, συμπεριλαμβανομένων των συνηθισμένων πραγμάτων όπως να παρακολουθούν τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες να παίζουν σε διεθνείς αγώνες, να βλέπουν τις τελευταίες ταινίες και να απολαμβάνουν ζωντανές συναυλίες , η ανοχή τους για τις απομονωτικές πολιτικές της κυβέρνησής τους θα μειωθεί. Αρκετοί Ρώσοι αστέρες του αθλητισμού , μουσικοί και άλλοι εξέχοντες στελέχη έχουν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στην εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία.

«Το να δίνεις στη Ρωσία το κύρος της φιλοξενίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου ή ενός Γκραν Πρι ή της εμφάνισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες προσδίδει έναν βαθμό σεβασμού, που δεν είναι κατάλληλος για τη συμπεριφορά της πριν από την περασμένη εβδομάδα, πόσο μάλλον τώρα», δήλωσε ο Τζέιμς Νίξεϊ, διευθυντής της Ρωσίας στο πρόγραμμα Eurasia στο Chatham House, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα το Λονδίνο. «Με την πάροδο του χρόνου, οι Ρώσοι θα έπρεπε να αναρωτιούνται: Γιατί το έθνος τους αφορίζεται από τόσες πολλές εκδηλώσεις στις οποίες επιτρέπεται να διαγωνιστούν άλλες χώρες, οι οποίες δεν έχουν τέλεια ρεκόρ;»

Πηγή: TheAtlantic.com

Παρά τις αβεβαιότητες -νέες μεταλλάξεις κορονοϊού, παραδόσεις εμβολίων κ.ά.- και γενικότερα τη δυσκολία πρόβλεψης για τον ακριβή χρόνο λήξης μίας πανδημίας, ήδη υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για να γίνουν βάσιμες εκτιμήσεις σχετικά με ένα μελλοντικό χρονοδιάγραμμα ανά εποχή. Σε γενικές γραμμές, σύμφωνα με την ανάλυση του περιοδικού, η οποία αφορά κατά κύριο λόγο τις ΗΠΑ αλλά θα μπορούσε να επεκταθεί και σε άλλες χώρες, η ζωή φέτος την άνοιξη δεν θα διαφέρει ουσιωδώς σε σχέση με πέρυσι, δηλαδή θα κυλήσει μέσα στην αβεβαιότητα και στους περιορισμούς. Όμως, το καλοκαίρι μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί θαυμάσιο και πολύ κοντά σε αυτό που θεωρείται κανονικότητα.

Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: Οι Βρυξέλλες θα προτείνουν ψηφιακό διαβατήριο εμβολιασμού

Στη συνέχεια, για το επόμενο φθινόπωρο και χειμώνα υπάρχουν δύο εκδοχές: Είτε μία συνεχιζόμενη επιφυλακτική βελτίωση της κατάστασης είτε ένα μέτριο πισωγύρισμα, που όμως θα ακολουθηθεί την επόμενη άνοιξη από μία σχεδόν βέβαιη, πλέον, επιστροφή σε μία κανονική προπανδημική ζωή.

Αναλυτικά, η καθημερινή ζωή τους λίγους επόμενους μήνες μέχρι το φετινό καλοκαίρι -σε μεγάλο βαθμό- θα συνεχίσει να απέχει αρκετά από την κανονικότητα. Θεωρείται απίθανο ότι έως το τέλος της άνοιξης θα έχουν εμβολιαστεί τόσοι πολλοί άνθρωποι ώστε να αποκατασταθεί η κανονικότητα. Μάλιστα, ορισμένοι ειδικοί δεν αποκλείουν ότι μέσα στην άνοιξη η κατάσταση μπορεί πρόσκαιρα να επιδεινωθεί ξανά, κυρίως εξαιτίας της εξάπλωσης πιο μεταδοτικών μεταλλάξεων του κορονοϊού.
Τα καλά νέα είναι ότι, ακόμη και με αυτές τις μεταλλάξεις, τα υπάρχοντα εμβόλια μειώνουν τον κίνδυνο να αρρωστήσει κανείς σοβαρά από Covid-19. Όπως δήλωσε ο δρ Ασίς Τζα, κοσμήτορας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Μπράουν, περίπου στο τέλος Μαρτίου πιθανώς θα νιώθει πια άνετα να πάει στο σπίτι ενός φίλου του για ένα ποτό σε κλειστό χώρο και χωρίς μάσκα, με την προϋπόθεση ότι και οι δύο θα είναι εμβολιασμένοι.

Ό,τι κι αν έχει μεσολαβήσει την άνοιξη, το καλοκαίρι πιθανώς θα μοιάζει με θαύμα και αποκάλυψη για πολλούς ανθρώπους. «Αν εξαιρεθεί η περίπτωση κάποιας πραγματικά τρελής μετάλλαξης, περιμένω ότι το καλοκαίρι θα μοιάζει πολύ με εκείνο του 2019», ανέφερε ο καθηγητής Δημόσιας Υγείας Άντριου Νόιμερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ιρβάιν. Δεν αποκλείει, μάλιστα, ότι η ζωή μπορεί να βρίσκεται κοντά στην κανονικότητα, ήδη, από το Μάιο, αν και προβλέπει ότι η χρήση μάσκας στους δημόσιους χώρους θα συνεχίσει να είναι απαραίτητη για αρκετό καιρό ακόμη.
Μολονότι άλλοι ειδικοί είναι λιγότερο αισιόδοξοι για το Μάιο, σχεδόν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των Αμερικανών επιστημόνων ότι κάποια στιγμή, ανάμεσα στον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο, ο συνδυασμός των προχωρημένων εμβολιασμών και του πιο ζεστού καιρού πιθανότατα θα κάνει πολλές δραστηριότητες πολύ ασφαλέστερες, όπως τις συναντήσεις οικογενειών και φίλων ακόμη και σε κλειστούς χώρους, την επιστροφή στους χώρους εργασίας, τη μεγαλύτερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, την εστίαση, τα ταξίδια, τα σχολεία κ.ά.

Σταδιακά, αναμένεται ότι οι άνθρωποι θα διευρύνουν τον κύκλο των κοινωνικών επαφών και δραστηριοτήτων τους. Ειδικά εάν έχουν όλοι εμβολιαστεί, αναμένονται ξανά μέσα στο καλοκαίρι π.χ. οι μεγάλες οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις χωρίς μάσκα και παράλληλα η επιστροφή στα εστιατόρια, ακόμη και σε κλειστό χώρο, εφόσον αερίζονται καλά και δεν επικρατεί συνωστισμός. Από την άλλη πλευρά, πάντως, πολλοί ειδικοί δεν περιμένουν μέσα στο καλοκαίρι την επιστροφή των συναυλιών και άλλων μαζικών εκδηλώσεων σε κλειστούς χώρους.

Τους πιο κρύους μήνες του επομένου φθινοπώρου και του χειμώνα ο κορονοϊός μπορεί να γίνει ξανά πιο αισθητός, αλλά δύσκολα θα είναι τόσο επικίνδυνος όσο φέτος τον χειμώνα. Μερικοί επιστήμονες αισιοδοξούν ότι του χρόνου τον χειμώνα θα επιτρέπονται πια ακόμη και οι συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις σε κλειστούς χώρους. Μεμονωμένες εξάρσεις της Covid-19 θα υπάρχουν, αλλά χάρη στους μαζικούς εμβολιασμούς θα είναι δραστικά μειωμένη η πιθανότητα να καταλήξει κάποιος στο νοσοκομείο ή να μεταδώσει τον ιό. Ο σημαντικότερος παράγοντας αβεβαιότητας είναι μία μετάλλαξη που θα ξεφεύγει από τα υπάρχοντα εμβόλια, τα οποία θα πρέπει να ανανεωθούν ανάλογα (κάτι που θα απαιτήσει λίγους μήνες), ενώ «άγνωστος Χ» είναι και σε ποιο βαθμό θα αυξηθούν τα κρούσματα μεταξύ όσων δεν θα έχουν εμβολιαστεί. Μία απότομη αύξηση στα κρούσματα μπορεί να καταστήσει αναπόφευκτους -προκειμένου να μη χαθεί ο έλεγχος από το σύστημα υγείας- νέους προσωρινούς περιορισμούς (τηλεργασία, μάσκες παντού κ.ά.), αλλά πιθανώς χωρίς αυστηρό «lockdown».

Μετά και τον επόμενο χειμώνα θα έρθει για τα καλά η άνοιξη, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο κοροναϊός δεν θα έχει εξαλειφθεί (αυτό μπορεί να μη συμβεί ποτέ), αλλά όπως η γρίπη θα αποτελεί ένα εποχικό χειμωνιάτικο φαινόμενο, αντιμετωπίσιμο με τα εμβόλια. Μερικοί άνθρωποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν από την Covid-19, αλλά δεν θα υπάρξει ξανά νέα επιδημική έξαρση και απειλή ανεξέλεγκτων καταστάσεων. Έτσι, σε περίπου έναν χρόνο, εκτός απροόπτου (ας μην ξεχνάει κανείς τους λεγόμενους «μαύρους κύκνους»), οι άνθρωποι θα μπορούν να κάνουν όλα -ή σχεδόν όλα- όσα έκαναν πριν την πανδημία.