Της Φωτεινής Τομαή

Δεν είναι όμως η ευθύνη συλλογική ; Της ηγεσίας και των οργάνων του κόμματος ; Γιατί ποιος τους επέλεξε τους συγκεκριμένους υποψηφίους ; Ουρανοκατέβατοι μπήκαν στις λίστες ; Φτάνει πια με τα «δεν γνώριζα, δεν μου είπαν, δεν κατάλαβα». Όταν γεμίζεις τις λίστες σου με τραγουδιάρες, ποδοσφαιριστές και σελέμπριτις της κακιάς ώρας χάριν αναγνωσιμότητας και μόνο, με πλήρη άγνοια του αντικειμένου και το χειρότερο γλωσσομάθειας, τι περιμένεις ; Διακομματικό το ατόπημα, τα λόγια περιττά. Η επιλογή του πρωθυπουργού να αποφύγει να μιμηθεί τη συμπεριφορά της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον κατήφορο μιας λαϊκίστικης κριτικής προσωπικά δεν με πείθει. Και δεν με πείθει γιατί τα δεύτερα και τρίτα βιολιά του κυβερνώντος κόμματος ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας τη βρώμικη δουλειά στα κανάλια.
Πρόσφατα το έγραψα ξανά. Πολιτικοί και κάποιοι δημοσιογράφοι που τους υπηρετούν ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Απαλλαγμένοι από οικονομικά άγχη και με τις ανέσεις που τους παρέχονται, νομίζουν πως όλα είναι μια χαρά, παραμένοντας αμέτοχοι στον καθημερινό αγώνα που δίνει ο μέσος πολίτης. Το επιχείρημα ότι γέμισαν τα ξενοδοχεία και οι ξενώνες το Πάσχα δεν αρκεί για να αναστρέψει την εικόνα της κατάστασης, αυτής που στην πραγματικότητα ισχύει. Γιατί ο Έλληνας από τη φύση του ζει το σήμερα κι ας δυσκολευτεί να τα φέρει βόλτα αύριο. Πάντα θα βρίσκει τρόπο σαν το νερό να βρίσκει διέξοδο. Το θέμα είναι μέχρι πότε…

Πλησιάζουμε στον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών και στις εκλογές αυτές θα κριθούν πολλά για τα δύο μεγάλα κόμματα που τα βαραίνουν σκάνδαλα, διαφθορά και απουσία αξιοκρατίας.

Οι διαγραφές όσων πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη δεν είναι από μόνες τους αρκετές για να πείσουν τους πολίτες για την αγαθότητα των προθέσεων. Άλλωστε ο Αριστοτέλης ήταν εκείνος που ξεχώρισε δύο μόνο επιστήμες, την Ιατρική και την Πολιτική για τις οποίες έγραψε ότι κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Μπορεί κάποιες πρωτοβουλίες να απέδωσαν, συγκρινόμενες μάλιστα με το χάλι που άφησε πίσω του το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά με τον κακό χαμό κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος με απευθείας αναθέσεις σε όλους τους χώρους του δημόσιου βίου, που έγινε στο παρελθόν και εξακολουθεί να γίνεται χωρίς διακοπή, η απογοήτευση του κόσμου δεν κρύβεται.
Κι αν ταξίδεψε με τον απλό κοσμάκη ο πρωθυπουργός επιστρέφοντας από την Τήνο, ο πολίτης ξέρει πως αν δεν έχει μέσο θα περιμένει μήνες για να πάρει σειρά να χειρουργηθεί, τα ταβάνια θα πέφτουν στα δημόσια σχολεία σε πλήρη αναντιστοιχία με τους μεγαλόστομους σχεδιασμούς και εξαγγελίες της υπουργού Παιδείας, τα τραίνα θα συνεχίσουν να σημαίνουν την αιώνια αναχώρηση ( η έκφραση του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη) και ανερυθρίαστοι πολιτικοί, βραχείς σε δέμας και ήθος, θα τολμούν να ξαναβάζουν υποψηφιότητα αντί να ψάχνουν γωνιά για να κρυφτούν.
Το τριπλό φονικό, που έπληξε την υπόληψή μας ως χώρα κολασμένων στην Εσπερία, δεν θα ξεχαστεί καθόλου εύκολα. Είναι καιρός να επιστρέψουμε στην εποχή της λίστας όταν οι Έλληνες ευρωβουλευτές ήταν προσωπικότητες κύρους που κοσμούσαν πραγματικά το Ευρωκοινοβούλιο. Ας λάβουν οι ηγεσίες των κομμάτων τις ευθύνες τους έστω και την ύστατη στιγμή.

Της Φωτεινής Τομαή*

Οργή, γιατί οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι υποτιμούν τη νοημοσύνη μας στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν τις επιλογές τους και να αποτάξουν τις ευθύνες από πάνω τους.
Θα είμαι ειλικρινής. Φταίμε κι εμείς, οι πολίτες. Φταίμε γιατί συμβάλαμε να φτιαχτεί αυτό το τέρας που λέγεται πελατειακό κράτος. Κι ακούμε και διαβάζουμε για τα ρουσφέτια του ενός και του άλλου κόμματος. Λες και δεν τα ξέραμε…Τι δεν ξέραμε ; Ότι στην προκειμένη περίπτωση του σταθμάρχη (τρέμω σε πόσες άλλες) δεν τηρήθηκε στο ελάχιστο η περίφημη αξιοκρατία που πιστέψαμε πως θα εφάρμοζε το κόμμα που κυβερνά. Το είπε με μία πρόταση στην περίφημη δίκη Κοσκωτά ο πρωταγωνιστής της : αυτό που κατάλαβα φτάνοντας στην Ελλάδα ήταν πως μετράνε οι γνωριμίες!

Παρακολουθώντας τη συζήτηση στη Βουλή με την αγία τετράδα συμμετρικά τοποθετημένη στα έδρανα του κοινοβουλίου, μου ήλθε αυτόματα στο μυαλό ο στίχος του Σαββόπουλου «χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις, πονηρέ πολιτευτάκια».

Ναι, αυτό ήθελα να κάνω κι αμέσως αναλογίστηκα πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να παραφερθεί, πόσο μάλλον ακόμα και να χειροδικήσει, αν έχασε παιδί.
Τη βαναυσότητα, που γεννά η απουσία ντροπής, ήλθε να ολοκληρώσει η δημόσια τοποθέτηση ότι ο ίδιος υπουργός, που ευθύνεται για το ατύχημα, θα είναι ξανά υποψήφιος με το επιχείρημα ότι ο λαός θα τον κρίνει, θαρρείς και τα θύματα δεν ήταν λαός αλλά ευγενείς από τις Βερσαλλίες.

Προφανώς στην εκλογική του πελατεία ποντάρει. Θα θυμάστε οι παλιοί την περίπτωση Κοντογιαννόπουλου με έναν νεκρό που τον έστειλε σπίτι του. Εδώ έχουμε 57 θύματα, και όμως ! Ο ευγενής απόγονος δεν το βάζει κάτω, κι ας έχει να ζήσει.
Στο μεταξύ, η ειδησεογραφία για την περίφημη κατάσκοπο συνεχίζεται. Ποιος την κάρφωσε, πώς την εντόπισαν…Μα, είναι σοβαρά πράγματα αυτά ; Δεν μας λένε καλύτερα οι εγχώριοι Κλουζώ πώς τους ξέφυγε ;

Ο χρόνος μέχρι τις εκλογές κυλά αργά και βασανιστικά και φαντάζομαι πως κανείς τους δεν θα κοιμάται τα βράδια όχι από ενοχές, αλλά για την αγωνία μήπως τους κάτσει μια ακόμα στραβή. Εμάς λυπάμαι.

*Ιστορικός, πρέσβης ε.τ

Γράφει η Φωτεινή Τομαή-Κωνσταντοπούλου*

Ζούμε σε μια κοινωνία που είδηση είναι η κηδεία του πατέρα του Παντελίδη, το γεγονός ότι ο Μικρούτσικος αποσωληνώθηκε, ο Μπιμπίλας είναι ερωτευμένος ξανά, η Καινούργιου κατέψυξε ωάρια, η Ζωζώ λικνίζεται ακόμα, η Μπλάτνικ εμφανίστηκε με έθνικ στο Σύνταγμα, ο Μπισμπίκης φιλάει στο στόμα τη Βανδή κι η κόρη της έκοψε καρέ τα μαλλιά της, τα ρούχα της Ολυμπίας, de Grèce παρακαλώ, αυτής με το μονίμως μισάνοιχτο στόμα, κοστίζουν τόσο, η κόρη της Βίσση φόρεσε τέλεια το ανοιξιάτικο τζιν και δεκάδες άλλα σκουπίδια μιας δήθεν δημοσιογραφίας.

Μα πού χάθηκαν οι δημοσιογράφοι ; Έζησα σε μια γενιά που διάβαζε στο ΒΗΜΑ Καραπαναγιώτη, Ευσταθιάδη, επιφυλλίδες του Τερζάκη, Ρωμαίο και άλλα τέρατα του λόγου και της σκέψης. Κι ας αφήσουμε τις Καινούργιες, τις Τατιάνες και τους μαϊντανούς τους στα ανίερα τραπέζια των θυσιαστικών βωμών τους. Πάμε στον Ευαγγελάτο που γράφτηκε πως δάκρυσε αναφερόμενος στα Τέμπη. Αυτό κι αν ήταν είδηση! Ναι, υπάρχουν σήμερα δύο είδη δημοσιογραφίας, οι κοσμικογράφοι κουτσομπόληδες και οι διαπρύσιοι εισαγγελείς του ενός σταθμού. Οι εξαιρέσεις μεταξύ των δύο, ελάχιστες.

Κι είναι κι οι πολιτικοί που κρατάνε την κουτάλα κι ανακατεύουν τον χυλό στο καζάνι. Κάλπικα λόγια και υποσχέσεις, όσο οι μίζες τρέχουν κανένα πρόβλημα, ο ένας τα ρίχνει στον άλλον, φτου ξελευθερία, η αλληλεγγύη τους εξαντλείται στα μεταξύ τους. Σε τέτοιο βαθμό διαπλεκόμενες σχέσεις μεταξύ των  κομμάτων που κυβέρνησαν δεν έζησε ο τόπος ποτέ!

Το γνώριζαν, λέει ότι δεν υπήρχε καμία ασφάλεια στη γραμμή. Και ρωτάω: πώς κοιμόντουσαν τα βράδια αυτοί οι άνθρωποι ; Πόσο χοντρόδερμοι είναι ; Α, δάκρυσε κι ο αρμόδιος υπουργίσκος με το σκονάκι. Ο φακός στο μάτι θα έφταιγε. Τον ίσωσε και ξαναβάζει υποψηφιότητα. Μα πώς γίνεται να υπάρχουν υπουργοί χωρίς ένσημα που από τα κολλέγια και τις Βοστώνες με ενδιάμεσους σταθμούς στα μπουζούκια γίνονται υπουργοί και παίζουν με τις τύχες μας;  Έτσι, γιατί γεννήθηκαν πορφυρογέννητοι. Της κακιάς ώρας, δηλαδή, γιατί στη χώρα μας δεν υπάρχει noblesse, τελευταίοι ήταν οι Παλαιολόγοι, των σημερινών γιδοβοσκοί και τίμιοι αγρότες ήταν οι προπάπποι.

Το έγραψα ξανά, τα επανέλαβα και στο τελευταίο μου βιβλίο: περιορισμένης παιδείας κυρίες έγιναν πρέσβειρες με άποψη επί παντός του επιστητού γιατί αυτές τα ξέρουν όλα, νηπιαγωγός έγινε γιατρός, η άλλη από την πρωτοβάθμια  διδάσκει στην ανώτατη, η τρίτη, επιτυχημένη επιχειρηματίας, έχει ρόλο στην οργάνωση μουσείων που μετατρέπονται σε τόπους συνάθροισης στους χώρους εστίασης της λεγόμενης υψηλής κοινωνίας, αφού μέλη της εκτοπίζουν τους μόνους αρμόδιους, που είναι οι αρχαιολόγοι, και διορίζονται μέλη των διοικητικών τους συμβουλίων.

Στο μεταξύ, ενόψει εκλογών, γίνονται και τερατογενέσεις, όπως αυτή του Αντώναρου που πηγαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα να το καταλάβετε ; Για σκεφθείτε το λίγο. Την πόρτα πήγε να κρατήσει ο άνθρωπος ανοιχτή για τον ξάδελφο, που παραιτήθηκε για να επανέλθει ως  ΠτΔ. Απλά πράγματα. Στο μεταξύ, εσείς μην πάψετε να ανησυχείτε και προσέχετε τα παιδιά σας, δράκοι υπάρχουν παντού σε αυτή τη μικρή χώρα που κάποτε υπήρξε μεγάλη.

*Ιστορικός, πρέσβης επί τιμή