Είπε χαρακτηριστικά: «Βρισκόμαστε σε ένα τοπίο που δεν το σκιάζουν μόνο διακηρύξεις και πρωτοφανείς εξαγγελίες για γεωστρατηγικές μεταβολές και αλλαγές στις ζώνες επιρροής αλλά και σε ένα πρωτόγνωρο σκηνικό όπου παγκόσμιοι οικονομικοί παράγοντες διεκδικούν ρόλο διαμορφωτή κοινής γνώμης σε πολλές χώρες», και έκανε λόγο για μία «ακόρεστη κατανάλωση fake news» που πολιορκεί τον δυτικό πολιτισμό και τον ορθό δημοκρατικό λόγο.
«Αυτοί οι παράγοντες προσπαθούν να επηρεάσουν τις πολιτικές εξελίξεις και αυτό απασχολεί και την Ε.Ε. σε ανώτατο επίπεδο» προσέθεσε.

Επισήμως, μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Ε.Ε παρακολουθούσε μάλλον με αμηχανία τον τραμπικό παρεμβατισμό, με εξαίρεση κάποιες αντιδράσεις στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Είδε, άραγε, κάτι που απέφευγαν να παραδεχτούν άλλοι ευρωπαίοι πολιτικοί, ή, απλώς, έσπευσε να περιγράψει μια τόσο εμφανή κυοφορούμενη δυστοπία;

Όταν όλοι υποκλίνονται

Κι΄ όμως, στην Αυστρία ο ακροδεξιός Κικλ ετοιμάζεται να ορκιστεί καγκελάριος και στη Γερμανία, που ψηφίζει τον άλλο μήνα, στη Γαλλία που ψηφίζει σε δύο χρόνια, στην Ολλανδία, τη Βρετανία, την Ιταλία, στις Σκανδιναβικές χώρες, παντού στην Ευρώπη μια ριζοσπαστική δεξιά, ξενόφοβη, ευρώ-σκεπτικιστική και συνήθως ανοιχτά φίλο-ρωσική, καραδοκεί.

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του ο πρόεδρος Μπάιντεν μίλησε για τις συνέπειες μιας «επικίνδυνης συγκέντρωσης εξουσίας στα χέρια πολύ λίγων υπέρ-πλουσίων ανθρώπων», μιας «ολιγαρχίας ακραίου πλούτου, δύναμης και επιρροής που κυριολεκτικά απειλεί τη δημοκρατία, βασικά δικαιώματα και ελευθερίες» και τόνισε τους κινδύνους από ένα «τεχνο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» που απειλεί να πνίξει την Αμερική σε χιονοστιβάδα από- και παρα-πληροφόρησης.

Τζεφ Μπέζος, Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ως φαίνεται πλέον και ο Μπιλ Γκέϊτς σπεύδουν να επιδώσουν διαπιστευτήρια καλής θέλησης για συνεργασία -επί της ουσίας …υποταγής- στο Ντόναλντ Τραμπ, ενισχύοντας έτσι τον παγκόσμιο ρόλο του Έλον Μασκ δίπλα στο νέο αμερικανό πρόεδρο. Η εποχή Τραμπ έχει ήδη ξεκινήσει και ο “στρατός” των πιό ισχυρών παγκοσμίως οικονομικών παραγόντων (κυρίως από τον χώρο της τεχνολογίας) ταυτίζεται με το εγχείρημα.

Σε αυτό το κλίμα, η ελληνική υπερδεξιά (ριζοσπαστική και ξενοφοβική κατά το τραμπικό πρότυπο) επιδεικνύει πρωτοφανή αντανακλαστικά. Ο Κυριάκος Βελόπουλος ζητάει από τον πρόεδρο της Βουλής (το αίτημα θα φτάσει τώρα στα χέρια του Νικήτα Κακλαμάνη) και τα κόμματα να προσκληθεί για να μιλήσει στο κοινοβούλιο ο μεγιστάνας της Tesla, της SpaceX και της Starlink, ο ευρωβουλευτής της Ελληνικής Λύσης Φραγκούλης Φράγκος -συνδυαστικά- προτείνει να προσκληθεί ο στενότερος συνεργάτης του αμερικανού προέδρου στο Ευρωκοινοβούλιο, ενώ η πρόεδρος της Φωνής Λογικής και ευρωβουλευτής Αφροδίτη Λατινοπούλου σπεύδει, κατόπιν προσκλήσεως, σε επαφές με το επιτελείο Τραμπ στην Ουάσιγκτον μαζί με το νέο αστέρι της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς (υπαρχηγό της Λεπέν) Ζορντάν Μπαρντελά. Τίποτε δεν είναι τυχαίο…

Η παγκόσμια στροφή

Ευρωπαίοι και Αμερικανοί αναλυτές περιγράφουν την αρχή μιας παγκόσμιας στροφής προς τα δεξιά, με εκρηκτικά στοιχεία (δήθεν) αντισυστημισμού, ριζοσπαστικοποίησης, ξενοφοβίας, στον απόηχο των φαραωνικών κοινωνικών ανισοτήτων που αφήνει πίσω της η νοοτροπία της ασύδοτης απελευθερωσης της αγοράς. Αλλά και ο πολιτικός “αυτισμός” των πολιτικών συστημάτων, από την συντηρητική πλευρά έως την σοσιαλδημοκρατία.

Εγχώριοι αφελείς χασκογελούν επειδή καθ΄ ημάς δεν υπάρχει ένας …Μπαρντελά, ή ένας Νάϊτζελ Φάρατζ, να ενώσει το υπερδεξιό “σκορποχώρι”, που, όμως, αθροιστικά καταγράφει περίπου 20% στις δημοσκοπήσεις, σαν να είναι απίθανο να εφευρεθεί, ή, ακόμα περισσότερο, αγνοώντας ότι μπορεί καν να μην απαιτείται κάτι τέτοιο. Η στροφή προς την ριζοσπαστική δεξιά και τον (δήθεν) αντισυστημισμό μπορεί να εκπληρωθεί και μέσα από τον κατακερματισμό και την ρευστοποίηση, ή ακόμα και από την παράλυση και τον πολιτικό αναχωρητισμό μεγάλου τμήματος του εκλογικού σώματος.

Κάθε νεύμα της νέας παντοδυναμίας Τραμπ, κάθε προτροπή του Μασκ, κάθε νίκη του Κικλ, του Φάρατζ, του Όρμπαν, της Λεπέν, μετατρέπονται αυτόματα σε επιχειρήματα “δικαίωσης” και πρόδρομα φαινόμενα πολιτικού μιμητισμού.

Δύο σχολές

Δύο σχολές σκέψεις αχνοφαίνονται καθ΄ ημάς. Την μία φαίνεται να υιοθετεί ο πρωθυπουργός εάν λάβουμε υπόψη μας ως μη τυχαία και συγκυριακή, αλλά με σχετικό στρατηγικό βάθος, την επιλογή του ως προς την προεδρική υποψηφιότητα που πρότεινε.

Η προσπάθεια θωράκισης της κυβερνώσας παράταξης στα δεξιά της σύνορα, με την υποψηφιότητα του δεξιού Κώστα Τασούλα, αλλά κι αυτή του Νικήτα Κακλαμάνη στην προεδρία της Βουλής, ενδέχεται να έχει ακριβώς αυτόν τον χαρακτήρα: την ενίσχυση, αλλά με σαφώς μετριοπαθέστερο τρόπο, της κεντροδεξιάς εκφοράς απέναντι στην εγχώρια υπερδεξιά που υιοθετεί τον τραμπισμό και εμπνέεται από την ηγεμονία του στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Και αρκετοί προεξοφλούν πως αυτή η στρατηγική θα εδραιωθεί και με τον επόμενο ανασχηματισμό.

Η άλλη επισημαίνει την ανάγκη συγκρότησης ενός κεντροαριστερού μετώπου, μέσα από μία αναβίωση της παλιάς ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, μέσα από συνεργασίες, ως απάντηση στην επελαύνουσα υπερδεξιά.

Δεν αποκλείεται να χρειάζονται και τα δύο, ίσως, δε, να ήταν χρήσιμα εάν κάποιοι δεν γοητευόταν από συγκυριακές συγκλίσεις που ως μοναδικό στόχο έχουν την πολιτική επιβίωση σε στενό χρονικό πλαίσιο. Κι αν δεν υπαγορευόταν, παράλληλα, και η αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων που πέφτουν σαν λάδι στη φωτιά κάθε εκδοχής τραμπισμού με αμερικανικά ή με μεταλλαγμένα ευρωπαϊκά, και ελληνικά, χαρακτηριστικά.

Αποχαιρετώντας το ακροατήριό του ο αποπεμφθείς από την Κ.Ο της Ν.Δ, εξαιτίας της παρέμβασης του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια για το αντικομμουνιστικό παραλήρημά του στη Βουλή, δεν θέλησε να εξηγήσει γιατί σταματά τις ραδιοφωνικές εκπομπές του (ήδη ανακοινώθηκε πως θα τον αντικαταστήσει ο Θανάσης Λάλας). Τουναντίον υπήρξε ευγνώμων για τη συνεργασία του με τον “Παραπολιτικά Fm” και είχε μόνο καλά λόγια να πει για την ιδιοκτησία του.

Στις δύο τελευταίες εκπομπές του φιλοξένησε τον επιχειρηματία-κατασκευαστή Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος πρόσφατα ίδρυσε Πατριωτική Κίνηση και ετοιμάζεται να κατέλθει στις επόμενες εκλογές, και τον επικεφαλής της “Νέας Δεξιάς” Φαήλο Κρανιδιώτη, ο οποίος έχει από καιρό συστήσει το νέο κόμμα “Δημιουργία” σε σύμπραξη με τον Θάνο Τζήμερο. Τα σενάρια για συνεργασία του Κωνσταντίνου Μπογδάνου με το κόμμα των τελευταίων είναι γνωστά και δεν διέλαθαν της προσοχής του Μεγάρου Μαξίμου τα “photo opportunities” στις διχαστικές εκδηλώσεις στον Γράμμο.

Οι πληροφορίες -που δημοσιεύει και η “Εστία”- φέρουν τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο να κινείται δραστήρια υπέρ της ενοποίησης των σχημάτων της υπερδεξιάς σε μια μεγάλη κίνηση που θα κατέλθει ως συνασπισμός κομμάτων στις επόμενες εκλογές. Ο βουλευτής θα αναλάβει ατύπως ως φαίνεται την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του χώρου μέχρι τις επόμενες εκλογές και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις και με άλλες παρόμοιες κινήσεις αποστράτων, ή το κόμμα “Ελεύθεροι Άνθρωποι” που ίδρυσε ο Γιώργος Τράγκας.

Από τα σενάρια εξαιρείται αυτοβούλως ο Κυριάκος Βελόπουλος καθώς η “Ελληνική Λύση” έχει επιτύχει την αυτονομία της και συγκεντρώνει σημαντικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις που δικαιολογούν την βεβαιότητα πως θα εκπροσωπηθεί και στην επόμενη Βουλή.

Αυτή η κινητικότητα προκαλεί προβληματισμό στο Μέγαρο Μαξίμου καθώς πλαγιοκοπεί από τα δεξιά τη Ν.Δ και δημιουργούν πρόβλημα υπό την έννοια πως κάθε προσπάθεια μετακίνησης της προς τα δεξιά προκαλούν ρήγματα στην προσπάθεια της να αυξήσει την επιρροή της στον χώρο του κέντρου. Όπου προβάλλει ως διεκδικητής ψηφοφόρων ο Νίκος Ανδρουλάκης και το νέο ΚΙΝΑΛ.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Επισημαίνεται, επίσης, πως με το αίτημα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης για προσφυγή στις κάλπες -επειδή, όπως λέει, ο τόπος δεν αντέχει άλλο αυτή την κυβέρνηση- “ο πρωθυπουργός απελευθερώνεται και μπορεί πια να σηκώσει ανά πάσα στιγμή το γάντι που του έριξε ο Τσίπρας”. Αναμφίβολα πρόκειται για μια μετακίνηση που έχει ενδιαφέρον και δεν γίνεται αστόχαστα αλλά υπό το φως δημοσκοπικών και άλλων δεδομένων.

Πρόσφατα ο έμπειρος Νικήτας Κακλαμάνης είπε (Real fm) πως “εκλογές μπορεί να γίνουν ανά πάσα στιγμή από τον Σεπτέμβριο του 2022 και μετά”. Κορυφαίοι υπουργοί, δε, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους παραδέχονται πως ο εκλογικός χρόνος είναι εγγύς και θα κριθεί από τις εξελίξεις σχετικά με την πανδημία αλλά και στην οικονομία. Είναι χαρακτηριστικό πως ισχυρά ονόματα του κυβερνητικού μηχανισμού, όπως η πρώην γενική γραμματέας Αντιεγκληματικής Πολιτικής Σοφία Νικολάου (που παραιτήθηκε με άλλους γενικούς γραμματείς βάσει της συνταγματικής πρόβλεψης των 18 μηνών για εκείνους που επιθυμούν να θέσουν υποψηφιότητα), έχουν ξεκινήσει την προεκλογική εκστρατεία τους. Το ίδιο συμβαίνει και με υπουργούς όπως ο Στέλιος Πέτσας που προετοιμάζεται πυρετωδώς για την εκλογική του κάθοδο στην Περιφέρεια Αττικής, ή ο Κυριάκος Πιερακκάκης που θα είναι υποψήφιος στην Α’ Αθηνών.

Το “εκλογές ανά πάσα στιγμή” δεν αφορά, βεβαίως, την πιθανότητα να διεξαχθούν την άνοιξη του 2023, όπως λέγεται. Με δεδομένο ότι η θητεία της κυβέρνησης κλείνει τον Ιούλιο του επόμενου έτους, η διεξαγωγή εκλογών λίγους μήνες πριν δεν λογίζεται ως πρόωρη προσφυγή. Είναι απολύτως λογικό ιδιαίτερα επειδή είναι βέβαιο πως θα απαιτηθεί διπλή αναμέτρηση- η πρώτη με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής και η δεύτερη με το νέο σύστημα που ψήφισε η σημερινή κυβέρνηση.

Οι ίδιες πληροφορίες έφεραν τον κ. Μητσοτάκη να είναι έτοιμος να προκηρύξει εκλογές την φετινή άνοιξη. Εκεί, ένα μήνα πριν το Πάσχα η πρώτη κάλπη, και ένα μήνα μετά η δεύτερη. Κι αυτό για να μην επηρεαστεί η τουριστική θερινή κίνηση και υπό τον φόβο πως το φθινόπωρο συνιστά μια απρόβλεπτη μεταβλητή, είτε λόγω των οικονομικών προβλημάτων που προκύπτουν με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, είτε για να αποφευχθεί ο πάντοτε υπαρκτός κίνδυνος “ατυχήματος” (πυρκαγιές) κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Η ραγδαία εξάπλωση της πανδημίας λόγω της Όμικρον και οι κυβερνητικές παλινωδίες (όπως επισήμανε και η “Καθημερινή”) ως προς τη διαχείρισή της δυσκολεύουν μία τέτοια επιλογή. Δεν πρέπει, όμως, να αποκλείεται εάν από τα μέσα Φεβρουαρίου εισέλθουμε σε περίοδο ύφεσης.

Ο πρωθυπουργός οφείλει να λάβει υπόψιν του διάφορες παραμέτρους για να λάβει τις τελικές αποφάσεις. Το γεγονός ότι η ακρίβεια και οι συνεχείς ανατιμήσεις δεν είναι παροδικό φαινόμενο είναι μία από αυτές. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο σχετικά με τα πλεονάσματα και εάν θα ισχύσουν από το 2023 είναι μία ακόμα. Η ανάγκη ενός προσχεδίου προϋπολογισμού τον Οκτώβριο του 2022 που θα προδίδει αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα για την επόμενη χρονιά θα δράσει ίσως αποτρεπτικά ως προς το να συνεχιστεί η κυβερνητική θητεία μετά από αυτό το ορόσημο.

Σημαντικότερη, ωστόσο, παράμετρος είναι η “ανακατωσούρα” στον χώρο της κεντροαριστεράς. Εάν, για παράδειγμα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Μάρτιο ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης αφαιρεί ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ, ή απειλεί να αφαιρέσει κεντρώους ψηφοφόρους από τη Ν.Δ, είναι κάτι που θα ληφθεί σοβαρά υπόψιν. Εφόσον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δείχνει τότε σημάδια σημαντικής ανάκαμψης είναι επίσης κάτι που θα αξιολογηθεί από το Μέγαρο Μαξίμου, ίσως, δηλαδή, προτιμηθεί να χτυπηθεί ο αντίπαλος πριν προλάβει να συσπειρωθεί επαρκώς και να ανακάμψει.

Οι δημοσκοπήσεις παίζουν, άλλωστε, τον ρόλο τους. Εφόσον, δηλαδή, η διαφορά εμφανίζεται διψήφια δημιουργεί περιβάλλον επικοινωνιακής και ίσως και πολιτικής ασφάλειας και διευκολύνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προσφύγει σιτς κάλπες.

Όλα τα παραπάνω τίθενται και στο πλαίσιο που τα δύο εκλογικά συστήματα (απλή αναλοχική και ενισχυμένη με κλιμακωτό μπόνους) προσδιορίζουν:

–Με την απλή αναλογική, εάν η Ν.Δ είναι πρώτο κόμμα (πιθανότερη έως σίγουρη έκδοχή υπό τις σημερινές συνθήκες) πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό γύρω στο 48% για να αποκτήσει αυτοδυναμία. Πράγμα εντελώς απίθανο εκτός εάν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα.

–Με το νέο σύστημα το πρώτο κόμμα μπορεί να αποκτήσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία με ποσοστό περίπου 38%. Οριακή πιθανότατα.

–Στην περίπτωση που η Ν.Δ είναι πρώτο κόμμα μετά την δεύτερη κάλπη, ο πρωθυπουργός θα έχει πρακτικά δύο πιθανότητες (εκτός εάν οδεύσουμε σε τρίτη αναμέτρηση, κάτι που προβάλλει τώρα μάλλον απίθανο και εξαιρετικά παρακινδυνευμένο): ή να αναζητήσει εταίρο στα δεξιά του, ή να προστρέξει στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη. Οι πρόσφατες φιλοφρονήσεις του προέδρου της Βουλής προς τον Κυριάκο Βελόπουλο ίσως να μην ήταν τυχαίες, όπως και το γεγονός ότι η Ν.Δ ουδέποτε επιτέθηκε με ένταση προς την “Ελληνική Λύση”, ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης μιλά πάντοτε με θετικό τρόπο για τον πρώην “συνάδελφό” του στην Κ.Ο του ΛΑΟΣ.

Με την απογοήτευση μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων από την διακυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι εξαιρετικά δύσκολο η Ν.Δ να κατακτήσει το ποσοστό του Ιουλίου του 2019 ή να χάσει ελάχιστα. Είναι σφόδρα πιθανό να μην σταθεί εφικτό να συγκεντρώσει ποσοστό αυτοδυναμίας, παρά το γεγονός ότι η πόλωση θα εκτιναχθεί στα ύψη (το επιδιώκουν ήδη και τα δύο κόμματα). Το δίλημμα “αυτοδυναμία της Ν.Δ ή ακυβερνησία” είναι αβέβαιο πως μπορεί να αποδώσει όσα επιδιώκει ο πρωθυπουργός, αν και είναι σίγουρο ότι θα συρρικνώσει τις όποιες απώλειες.

Το κυβερνών κόμμα δέχεται διπλή πίεση. Και από το κέντρο, όπου οι σώφρονες δεν υποτιμούν την διεισδυτικότητα του Νίκου Ανδρουλάκη ιδιαίτερα σε πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ -αλλά με αντι-ΣΥΡΙΖΑ οπτική- που προτίμησαν τη Ν.Δ το 2019, αλλά και από τα δεξιά του. Οι επικοινωνικές τακτικές και το πρόσημο των κυβερνητικών πολιτικών ήδη προσανατολίζονται και προς τις δύο κατευθύνσεις αν και συχνά προκαλούν σύγχυση.

Από τη μία, για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός σπεύδει να φωτογραφηθεί -με την αλλαγή του χρόνου- με άντρες της ΔΙΑΣ για να αναθερμάνει το δόγμα περί νόμου και τάξης (με πρωταγωνιστή τώρα τον Τάκη Θεοδωρικάκο, έναν σαφώς ηπιότερο εκπρόσωπο της συγκεκριμένης αντίληψης, απ΄ ότι ο προκάτοχός του που έχει περιέλθει στην αφάνεια), και αφήνει σε δεύτερη μοίρα τους υγειονομικούς, όπου τον πρόλαβε με επίσκεψη στο “Αλεξάνδρα” ο Αλέξης Τσίπρας, από την άλλη οδηγεί από αναβολή σε αναβολή το “φιλόδοξο” και πολυδιαφημισμένο εγχείρημα της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Με τον ίδιο τρόπο κάνει τα στραβά μάτια ακόμα και στην επίθεση που δέχθηκε ο Ηλίας Μόσιαλος από την Ιερά Σύνοδο αλλά και από κορυφαίους υπουργούς του, παρότι πρόκειται για επιστήμονα που ο ίδιος τοποθέτησε εκπρόσωπο της χώρας στους διεθνείς οργανισμούς. Ακόμα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέφυγε -μάλλον το αντίθετο συνέβη- να υπερασπιστεί τον γνωστό καθηγητή.

Αυτό το κενό σπεύδουν να εκμεταλευτούν παράγοντες στον χώρο της υπερδεξιάς και της ακροδεξιάς, όπως για παράδειγμα ο αποπεμφθείς από την Κ.Ο της Ν.Δ αλλά όχι και από το κόμμα Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ο οποίος αρκεί ολοένα και πιο έντονη κριτική από τα δεξιά και αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο είτε να ιδρύσει νέο κόμμα τύπου “tea party”, είτε να μετακινηθεί στη “Δημιουργία” των Φαήλου Κρανιδιώτη και Θάνου Τζήμερου. Έντονη είναι και η κριτική που δέχεται η κυβέρνηση σχετικά με την πανδημία και την οικονομία από τον ευρωβουλευτή Γιώργο Κύρτσο, ενώ πρέπει να σημειωθεί πως επικρατεί αναστάτωση μεταξύ των κυβερνητικών βουλευτών κυρίως επειδή θεωρούν ότι προωθούνται νέα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια που θέτουν σε κίνδυνο την επανεκλογή τους.

Η παράμετρος του στόχου του Κυριάκου Μητσοτάκη να βγεί από την επόμενη διπλή αναμέτρηση όχι μόνο νικητής αλλά και με δική του νέα κοινοβουλευτική ομάδα δεν διαλανθάνει της προσοχής αρκετών, όπως και η μη ομολογημένη ακόμα αλλά υπαρκτή πρόθεση να κλείσει ο κοινοβουλευτικός κύκλος των Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά -πιθανότατα μαζί με την Ντόρα Μπακογιάννη.

Για να εξυπηρετήσει τους στόχους των δύο κατευθύνσεων (και προς τα δεξιά και προς το κέντρο) η κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί στο τεντωμένο σχοινί της αμφισημίας και της ικανοποίησης και της υπερδεξιάς αντίληψης αρκετών αλλά και μιας προσέγγισης του κέντρου. Δεν είναι εύκολο.

Ωστόσο, ένας πρωθυπουργός έχει πάντοτε την πρωτοβουλία των κινήσεων όσο μπορεί επικοινωνιακά να ελέγξει το πολιτικό περιβάλλον. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να υποτιμά κανείς. Ιδιαίτερα όσο ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί (ακόμα) να προεκτείνει την σκληρή πλέον αντιπολιτευτική γραμμή στην εκπροσώπηση ενός μαζικού αιτήματος πολιτικής και κυβερνητικής αλλαγής.

Το θέμα των εμβολιασμών είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Η κυβέρνηση έχει χάσει το momendum της σχέσης εμπιστοσύνης με την κοινωνία και επικοινωνιακά μεταθέτει την σύγκρουση στο μπαγιάτικο πιά “υπόδειγμα Πολάκης”, η δε αξιωματική αντιπολίτευση παρότι στηρίζει αναφανδόν τους εμβολιασμούς δεν κατορθώνει να αποτινάξει πλήρως τις συμπεριφορές και τα στερεότυπα που ενίοτε ανοήτως παράγουν διάφοροι.