Με βαθιές ρίζες στο αμερικανικό ροκ (οι επιρροές του ήταν από τον Μπομπ Ντίλαν και τον Φρανκ Ζάπα) και την παράδοση των Βαλκανίων, δημιούργησε συνθέσεις με μοναδικό μουσικό «χρώμα», που συνοδεύουν στίχους πολιτικούς, συναισθηματικούς αλλά και συχνά σκωπτικούς.

Η δραστηριότητά του δεν περιορίστηκε στη μουσική. Έγραψε μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο και παρουσίασε εκπομπές στην τηλεόραση αφιερωμένες στο ελληνικό τραγούδι, μεταδίδοντας τη γνώση και το πάθος του για τη μουσική στις νεότερες γενιές.

Τα τραγούδια του κατέκτησαν αμέσως το κοινό, ήδη από την πρώτη δισκογραφική του δουλειά, το «Φορτηγό» (Lyra, 1966), και ακολούθησαν επιτυχίες όπως «Το περιβόλι του τρελού» (Lyra, 1969), «Μπάλλος» (Lyra, 1971), «Το βρώμικο ψωμί» (Lyra, 1972), «Δέκα χρόνια κομμάτια» (Lyra, 1975), «Happy day» (Lyra, 1976), «Αχαρνής» (Lyra, 1977), «Η ρεζέρβα» (Lyra, 1979) και «Τραπεζάκια έξω» (Lyra, 1983) μεταξύ άλλων.

Η Μαρίν Λεπέν έσπευσε να ενημερώσει το μέσο πως θα καταθέσει μήνυση κατά αυτών που μαγνητοσκόπησαν το βίντεο, για «κατάχρηση αδυναμίας» του πατέρα της.

Dispensé de procès, Jean-Marie Le Pen chante chez lui avec des néonazis

Le fondateur du parti a été filmé samedi à son domicile en compagnie de musiciens affiliés au groupuscule Blood & Honour.

Une enquête de @dodonatien 👉‍ https://t.co/ms5wPjuOMj pic.twitter.com/Rf11ZmlVN6

— Mediapart (@Mediapart) September 30, 2024

Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν είναι μεταξύ των 27 που κατηγορούνται πως υπεξαίρεσαν ευρωπαϊκούς πόρους ως ευρωβουλευτές, προς όφελος του ακροδεξιού Εθνικό Μέτωπο (RN) που ίδρυσε ο ίδιος.

Η δίκη τους ξεκίνησε σήμερα, Δευτέρα και θα διαρκέσει έως τα τέλη Νοεμβρίου 2024, αν και λόγω ηλικίας, o 96χρονος Λεπέν δεν θα παραστεί μετά από έγκριση του δικαστηρίου.

Το πρότζεκτ «Playlist for Life» υποστηρίζει οικογένειες που ζουν με άνοια και ζήτησε από τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον μία λίστα με τραγούδια, που θα ενισχύσει το σκοπό τους. Ο Σκωτσέζος τεχνικός δημιούργησε έτσι μία λίστα με τραγούδια σε στυλ Desert Island Discs, εμπνευσμένη από το Euro. Ο θρύλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, διάλεξε πολλά τραγούδια από τη μεταπολεμική εποχή που συνδέονται με την εφηβεία του στη Γλασκώβη για τη λίστα αναπαραγωγή μουσικής.

Γεννημένος το 1941, ο πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής, συμπεριέλαβε τραγούδια από τα παιδικά του χρόνια στο Γκόβαν της Γλασκώβης στο πλαίσιο του πρότζεκτ «Playlist for Life», το οποίο υποστηρίζει οικογένειες που ζουν με άνοια.

Έρευνα διαπίστωσε ότι τα οφέλη από τη δημιουργία προσωπικής λίστας αναπαραγωγής είναι μειωμένο άγχος, βελτιωμένοι διαπροσωπικοί δεσμοί και ακόμη και μείωση της ανάγκης για φαρμακευτική αγωγή έως και 80%.

Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον είναι ο πιο επιτυχημένος προπονητής ποδοσφαίρου του Ηνωμένου Βασιλείου και η μουσική λίστα του περιλαμβάνει το «Moon River», από την ταινία «Breakfast At Tiffany’s», που κυκλοφόρησε το 1961 και συνδέεται με τους παλιότερους φίλους του.

Θυμήθηκε επίσης ότι ερμήνευσε όταν ήταν 17 ετών την επιτυχία του 1951 «It’s All In The Game», του Νατ Κινγκ Κόουλ, σε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι που διοργάνωσε η Queen’s Park FC.

«Αυτό το τραγούδι έχει μια ιδιαίτερα δυνατή μνήμη. Όταν ήμουν 17 ετών και έπαιζα για το Queen’s Park, διοργάνωναν έναν ετήσιο διαγωνισμό μπιλιάρδου, τον οποίο κέρδισα. Αλλά όταν πήγα να παραλάβω το βραβείο στον ετήσιο χριστουγεννιάτικο χορό, δεν μου το έδιναν αν δεν τραγουδούσα. Και αυτό ήταν το τραγούδι που τραγούδησα», ανέφερε.

Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον συμμετείχε στη δημιουργία λίστας με τραγούδια λόγω του Euro και είπε ότι ήταν «ευχάριστη και συγκινητική» διαδικασία και επέλεξε ακόμη το θεματικό τραγούδι «My Own True Love» του 1939 από την ταινία «Gone With The Wind» επειδή του θυμίζει διακοπές με την αείμνηστη σύζυγό του, Κάθι.

Μιλώντας για τη σημασία της μουσικής στη ζωή του και την οργάνωση «Playlist for Life» είπε: «Μουσική επένδυση είχαν πολλές σημαντικές στιγμές στη ζωή μου και είμαι στην ευχάριστη θέση να υποστηρίξω το “Playlist for Life”, το οποίο χρησιμοποιεί τη μουσική για να υποστηρίξει ανθρώπους που έχουν πληγεί από άνοια.

Επέλεξε επίσης το «The Way We Were» των Gladys Knight and the Pips, που χρονολογείται από το 1974, το «Dirty Old Town» του συγκροτήματος The Pogues και το «Danny Boy» ένα από τα πιο πολυτραγουδισμένα τραγούδια στον κόσμο, όπως αναφέρει.

Πρόκειται για την μεγαλύτερη τιμή που επιδαψιλεύει ο γερμανικός στρατός σε εκπρόσωπο της πολιτικής ηγεσίας. Στο τιμόνι της αναμετάδοσης η έμπειρη δημοσιογράφος Μπετίνα Σάουστεν, η οποία εδώ και χρόνια παρουσιάζει με σοβαρότητα και εγκυρότητα όλα τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα της πρωτεύουσας συμπεριλαμβανομένων και όλων των εκλογικών αναμετρήσεων σε ομοσπονδιακό και τοπικό επίπεδο. Η Σάουστεν έχει κάνει πολλές συνεντεύξεις με την Μέρκελ, αλλά αυτήν την φορά ο ρόλος της είναι διαφορετικός. Αποχαιρετιστήριος.

Κύκνειο άσμα στην καγκελαρία

Η τελετή αποχαιρετισμού θα ξεκινήσει με ομιλία της Μέρκελ στους προσκεκλημένους, δηλαδή όλους τους υπουργούς και προέδρους της Δημοκρατίας, με τους οποίους συνεργάστηκε τα 16 χρόνια της καγκελαρίας της. Στη συνέχεια η Σάουστεν θα αναλύσει με τη βοήθεια του πολιτικού επιστήμονα Καρλ-Ρούντολφ Κόρτε την πολιτική κληρονομιά της. Ο αντισυνταγματάρχης Σβεν Χόμαν θα δώσει το έναυσμα για την έναρξη της μεγάλης στρατιωτικής εκδήλωσης με μπάντα του στρατού να παιανίζει, με στρατιώτες σε ειδικούς σχηματισμούς και και αναμμένους πυρσούς. Μια τελετουργία που έχει τις καταβολές της στον 16ο αιώνα. Οι στρατιωτικές φανφάρες έχουν γίνει και σε άλλους πολιτικούς αξιωματούχους στο παρελθόν, και κάπου προκαλούν ειρωνικά σχόλια για το εάν σε όλες τις περιπτώσεις έχουν νόημα. Το ενδιαφέρον ωστόσο επικεντρώνεται αυτήν την φορά σε μια σημαντική λεπτομέρεια. Η παράδοση θέλει τον ή την πολιτικό, στην οποία αποδίδεται αυτή η ύψιστη τιμή, να επιλέγει τρία τραγούδια της αρεσκείας της. Και εδώ κρύβεται η μεγάλη έκπληξη. Γιατί κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποια θα επέλεγε η Μέρκελ, έτσι όπως την γνωρίσαμε επί 16 χρόνια με το συντηρητικό παρουσιαστικό της και σταθερή θαμώνα του ετήσιου Φεστιβάλ Βάγκνερ στο Μπαϊρόιτ στο πλευρό του συζύγου της.

Το πρώτο τραγούδι δεν αποτελεί έκπληξη. Πρόκειται για τον χορωδιακό εκκλησιαστικό ύμνο “Ύψιστε Θεέ, σε υμνούμε” του Γιόχεν Ρίγκερ. Λογικό, θα έλεγε κανείς, για την κόρη ενός ευαγγελικού πάστορα, που κατάφερε να φτάσει στα ανώτατα αξιώματα μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο χριστιανικό κόμμα. Αλλά από την επόμενη επιλογή ξεκινούν τα ωραία. Πρόκειται για την αισθαντική μπαλάντα της Βερολινέζας Χίλντεγκαρντ Κνεφ (1925-2002) με τον τίτλο “Για μένα θέλω να βρέχει κόκκινα τριαντάφυλλα”. Η Κνεφ έκανε μεγάλη καριέρα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν από τις λίγες Γερμανίδες ηθοποιούς που κατέκτησαν το Χόλυγουντ. Στα τηλεοπτικά σόου μιλούσε για τη σχέση της με την Μέριλν Μονρόε, τον Μάρλον Μπράντο και την Μαρλέν Ντίτριχ. Δεν ήταν όμως μόνο ηθοποιός και τραγουδίστρια, αλλά και συγγραφέας. Γνωστές έχουν μείνει οι ατάκες της όπως, “οι Γερμανοί άνδρες έχασαν έναν πόλεμο, τώρα θέλουν να τον κερδίσουν στην κρεβατοκάμαρα”.

Μνήμες Αν. Γερμανίας με την εκκεντρική Νίνα Χάγκεν

Το κείμενο του τραγουδιού που επέλεξε η Μέρκελ μαρτυρά στιγμές εφηβικών αμφισβητήσεων, αμφιταλαντεύσεων, αλλά και ώριμης αυτοεπιβεβαίωσης. “Στα 16, έλεγα μέσα μου, θέλω. Θέλω να είμαι μεγάλη, να κερδίσω. Να είμαι χαρούμενη, να μην λέω ποτέ ψέματα. Στα 16, έλεγα μέσα μου, θέλω. Θέλω τα πάντα ή τίποτα. Κι αργότερα είπα, θέλω να καταλάβω, να δω πολλά, να βιώσω, να συγκρατήσω. Και αργότερα είπα και πάλι, δεν θέλω να είμαι μόνη, αλλά να είμαι και ελεύθερη”. Ο μεγαλύτερος όμως αιφνιδιασμός προέρχεται από την επιλογή του τρίτου τραγουδιού. Έχει τίτλο “Ξέχασες το έγχρωμο φιλμ”, και έκανε τεράστια επιτυχία στην Ανατολική Γερμανία και όχι μόνο. Το ερμήνευσε η Νίνα Χάγκεν το 1974 με το συγκρότημα Automobil. H Χάγκεν γεννήθηκε στη συνοικία Φρίντριχσχαϊν του τότε Ανατολικού Βερολίνου, θεωρείται η νονά της πανκ και επηρέασε το γερμανικό New Wave. Το 1976 έπεσε από το ανατολικογερμανικό κομμουνιστικό καθεστώς σε δυσμένεια και βρήκε ευκαιρία να διαφύγει στη Δύση. Η φήμη της έκανε τον γύρο του κόσμου, Λονδίνο, Ν. Υόρκη, Ολλανδία. Το 1986 επέστρεψε στη Γερμανία.

Χάρη στις στιλιστικές επιλογές του Γάλλου σχεδιαστή μόδας Ζαν Πολ Γκοτιέ η Νίνα Χάγκεν έγινε ντίβα της πανκ ροκ. Το τραγούδι κάνει λόγο για ένα ευτυχισμένο ταξίδι στη Χίντενζε. Αλλά που τελικά λόγω κακών συγκυριών οι αναμνήσεις των διακοπών ήταν ασπρόμαυρες, όπως η καθημερινότητα στην πρώην Αν. Γερμανία. Με την επιλογή η Μέρκελ θέλει να υπενθυμίσει (FAZ) την εποχή της νιότης της και τη χώρα, στην οποία έζησε και δεν υπάρχει πια, όπως τουλάχιστον την ήξερε. Επιλογές που δείχνουν ευαισθησία, συναισθηματισμό, αυτοπεποίθηση επιλογών. Δεν παραδόθηκε στην κοινοτοπία κλασσικών μουσικών προτιμήσεων, όπως πχ. του πρώην καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ με το χιλιοπαιγμένο τραγούδι «My Way» του Φρανκ Σινάτρα, του πρώην υπουργού Άμυνας Φραντς Γιόζεφ Γιουνγκ με το «Time to say goodbuy» των Αντρέα Μποτσέλι και Σάρα Μπραϊτμαν ή του Χέλμουτ Κολ με την “Ωδή στη Χαρά” του Μπετόβεν. Η Μέρκελ κάνει τη (μουσική) ρήξη με τον συντηρητισμό που υπηρέτησε με τόση προσήλωση στα 16 χρόνια της θητείας της. Ποτέ δεν είναι αργά, και η απόσυρσή της από την ενεργό πολιτική μπορεί να γίνει αφορμή για να απελευθερωθεί από δεσμεύσεις. Είναι ωραία η ζωή και στη σύνταξη…

Πηγή: DW