Στον κινηματογράφο φέτος, μου θύμιζαν συχνά τον Khalil και άλλους των οποίων ο ανιδιοτελής ακτιβισμός παρουσιάστηκε ως απειλή βίας που πρέπει να κατασταλεί, μέσα από χαρακτήρες σε ταινίες με παρόμοια θεματική. Στο Wicked: For Good, οι προσπάθειες της Ελφαμπα να αποκαλύψει τα ψέματα στην Οζ διαστρεβλώνονται ως απειλές θανάτου. Στο Superman, ο Καλ-Ελ ερευνάται ως ξένος πράκτορας επειδή υπερασπίζεται μια κοινότητα υπό βίαιη, υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ κατοχή. Ακόμη και στο Zootopia 2, μια αστυνομικίνα λαγουδίνα παγιδεύεται για απόπειρα δολοφονίας επειδή αποκαλύπτει προσπάθεια εξάλειψης μιας περιθωριοποιημένης ομάδας από τις εστίες και την ιστορία της.

Το σινεμά εγκαταλείπει τις αλληγορίες

Σε αντίθεση με αυτές τις αλληγορικές ιστορίες, οι πιο δυνατές – και κατά τη γνώμη μου καλύτερες – ταινίες φέτος αφήνουν πίσω τους το προστατευτικό φίλτρο της επιστημονικής φαντασίας ή του φανταστικού. Μας προσφέρουν ιστορίες έντονου ιδεαλισμού και αντίστασης απέναντι σε καταπιεστικά κράτη, εμπνευσμένες άμεσα από όσα συμβαίνουν παγκοσμίως σήμερα.

Η ταινία It Was Just An Accident του Jafar Panahi αφηγείται την ιστορία πρώην πολιτικών κρατουμένων που πιστεύουν ότι εντόπισαν τον βασανιστή τους εκ μέρους του ιρανικού καθεστώτος. Το The Secret Agent του Kleber Mendonça Filho ακολουθεί έναν καθηγητή που κρύβεται στη διάρκεια της δικτατορίας στη Βραζιλία τη δεκαετία του ’70. Το One Battle After Another του Paul Thomas Anderson πρωταγωνιστεί ο Leonardo DiCaprio ως πρώην επαναστάτης φυγάς στις ΗΠΑ, καταδιωκόμενος από φασιστικές δυνάμεις, με την παράνοιά του να μην οφείλεται μόνο στις ουσίες που χρησιμοποιεί.

Wagner Moura στο The Secret Agent. Φωτογραφία: AP

Τρίπτυχο αντίστασης και κοινωνικής αλληλεγγύης

Αυτές οι ταινίες συνθέτουν ένα τρίπτυχο που έχει συγκεντρώσει πολλά βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και διεθνούς παραγωγής από τους κριτικούς, όπως συνέβη πρόσφατα με τα Killers of the Flower Moon, The Zone of Interest και Oppenheimer. Εκείνες εξερευνούσαν πώς οι άνθρωποι διαχωρίζουν την ανθρωπιά τους ώστε να διαπράξουν ή να ανεχθούν γενοκτονίες – αξίζει να σημειωθεί πως κυκλοφόρησαν λίγο πριν την πολιορκία της Γάζας. Οι φετινές ταινίες μιλούν η μία στην άλλη, παρουσιάζοντας όχι μεμονωμένους ήρωες αλλά κοινότητες ενωμένες κάτω από συστημική καταπίεση και οικοδομώντας αλληλεγγύη.

Ταυτόχρονα διαπερνούν την ένταση με μαύρο και παράλογο χιούμορ: οι σεκιούριτι στο It Was Just An Accident εμφανίζουν φορητά POS για μίζες· ένα ακρωτηριασμένο πόδι στο The Secret Agent κλωτσάει περιθωριοποιημένους σε πάρκο, συμβολίζοντας μια αστυνομική δύναμη που καταπιέζει ευάλωτες ομάδες· και σχεδόν κάθε σκηνή με τους λευκούς υπερορθόδοξους “Christmas Adventurers Club” στο One Battle After Another προκαλεί γέλιο για το πόσο γελοία μπορούν να γίνουν τα σκοτεινά συμφέροντα όταν καταχρώνται την εξουσία τους, χωρίς να μειώνεται η πραγματική απειλή που αντιπροσωπεύουν.

“It Was Just An Accident”: Αντίσταση στην πράξη

Η πιο οργισμένη αλλά και βαθιά συμπονετική ανάμεσα σε αυτές είναι το It Was Just An Accident, που δεν απεικονίζει μόνο τους καθημερινούς ανθρώπους που αντιστέκονται στο καθεστώς τους αλλά αποτελεί η ίδια πράξη αντίστασης – δημιουργήθηκε κρυφά (όπως συνηθίζει ο Παναχί) για να αποφύγει τη λογοκρισία στο Ιράν. Η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία γεννήθηκε μέσα από τη φυλάκιση του Παναχί για “προπαγάνδα” κατά του καθεστώτος, όταν άκουσε ιστορίες συγκρατουμένων που ενέπνευσαν τους χαρακτήρες της.

Ο τίτλος της ταινίας ακούγεται στην εναρκτήρια σκηνή: Ένας άνδρας, ο Eghbal (Ebrahim Azizi), οδηγεί νύχτα με τη σύζυγο και την κόρη του όταν χτυπά κατά λάθος ένα σκύλο. Η σοκαρισμένη κόρη κατηγορεί τον πατέρα της για τον θάνατο του ζώου. Οι γονείς προσπαθούν να δικαιολογηθούν: έφταιγε ο κακός φωτισμός ή ακόμα κι η θέληση του Αλλάχ. Η κόρη δεν πείθεται από τις προσπάθειές τους να μεταθέσουν τις ευθύνες στις υποδομές ή τα πιστεύω που καθορίζουν τη ζωή τους αντί να αναλάβουν ατομική ευθύνη.

Αυτή η ένταση κυριαρχεί στη συνέχεια της ταινίας, όταν ο Eghbal λιποθυμά, δένεται χειροπόδαρα και κρατείται σε βαν από μια αγχωμένη ομάδα πρώην πολιτικών κρατουμένων. Πιστεύουν πως είναι ο βασανιστής τους αλλά δεν είναι σίγουροι πώς να τον αναγνωρίσουν ή τι να κάνουν αν επιβεβαιωθούν οι υποψίες τους.

Έτσι ξεκινά μια τραγικωμική road movie που χαρτογραφεί το κοινωνικό τοπίο της Τεχεράνης – όπου φαίνεται η πρόοδος του κινήματος “Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία” καθώς νεαρές γυναίκες κυκλοφορούν χωρίς υποχρεωτικό μαντίλι – ενώ θέτει δύσκολα ερωτήματα για το μέλλον της χώρας: Μετά την πτώση του καθεστώτος πώς θα κουβαλά ο λαός τα τραύματα; Τι γίνεται με όσους συνεργάστηκαν; Κατηγορούμε το σύστημα ή ακολουθούμε το ένστικτο της μικρής κόρης ζητώντας ατομική ευθύνη; Συγκινητικά, η ηθική πυξίδα της ταινίας καθορίζεται τελικά από τα παιδιά και μια αναπάντεχη γέννηση φέρνει αισιοδοξία για τη νέα γενιά.

The Secret Agent: Πολιτικό θρίλερ στη Βραζιλία των 70s

Αυτό το βλέμμα προς το μέλλον υπάρχει και στο The Secret Agent – ένα παρανοϊκό πολιτικό θρίλερ που θυμίζει Three Days of the Condor με samba ρυθμό. Τοποθετείται στο 1977, εν μέσω καρναβαλιού. Ο Wagner Moura ως Armando, καθηγητής πανεπιστημίου, σχεδιάζει να διαφύγει από τη χώρα καθώς συκοφαντείται στα μέσα ενημέρωσης επειδή τόλμησε να καταγγείλει διεφθαρμένο αξιωματούχο. Ταυτόχρονα τον παρακολουθεί πληρωμένος δολοφόνος συνεργός ενός αρχηγού αστυνομίας.

Jafar Panahi μετά τη βράβευσή του στις Κάννες. Φωτογραφία: Natacha Pisarenko/Invision/AP

Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες είναι πατέρες ή πρότυπα για νέους άνδρες που βαδίζουν στα βήματά τους – ένα διαγενεακό νήμα που κορυφώνεται όταν το The Secret Agent μεταφέρεται στο σήμερα: νέοι αρχειοθέτες ακούν τις μαρτυρίες του Armando ως μέρος των προσπαθειών συμφιλίωσης στη Βραζιλία. Ο Moura εμφανίζεται ξανά ως γιος του Armando σε συγκινητικό επίλογο για τη συλλογική μνήμη (ή λήθη) και πώς οι απειλές του παρελθόντος μπορούν εύκολα να επανεμφανιστούν για μια νέα γενιά. Ο σκηνοθέτης Filho κι ο Moura εξηγούν ότι ξεκίνησαν αυτή τη συνεργασία όταν η ακροδεξιά κυβέρνηση υπό τον πρώην πρόεδρο Jair Bolsonaro, ο οποίος εκτίει ποινή 27 ετών για συνωμοσία πραξικοπήματος, θύμιζε τη δικτατορία των 70s.

“One Battle After Another”: Η επαναφορά των φασιστικών δυνάμεων στις ΗΠΑ

Ανερχόμενες φασιστικές δυνάμεις απειλούν επίσης στο One Battle After Another όπου ο DiCaprio ως Bob – πρώην επαναστάτης – προσπαθεί να προστατέψει την κόρη του Willa ενώ καταδιώκονται από έναν παρανοϊκό συνταγματάρχη των ΗΠΑ (με τον Sean Penn σε πολυσυζητημένη ερμηνεία).

Το συναρπαστικό αυτό θρίλερ πατέρα-κόρης συνδυάζει έντονες σκηνές δράσης με αιχμηρά σχόλια για τη φυλή και τον εξιδανικευμένο ριζοσπαστισμό, κατορθώνοντας όχι μόνο να κινείται συνεχώς μπροστά αλλά και να μεταφέρει αίσθηση στασιμότητας στον χρόνο. Η ταινία αντλεί στοιχεία από το παρελθόν – όπως οι Weathermen ή τα τραγούδια του Gil Scott-Heron – ξεκινώντας με πρόλογο που μοιάζει σύγχρονος: DiCaprio και Teyana Taylor βοηθούν μετανάστες να αποδράσουν από κέντρο κράτησης τύπου ICE. Όταν προχωρά 16 χρόνια μετά, όλα μοιάζουν ακόμα επίκαιρα. «Τίποτα δεν έχει αλλάξει», λέει η Taylor ως Perfidia Beverly Hills στη φωνή της αφήγησης καθώς ξεκινά μια νέα πράξη όπου οι μετανάστες συλλαμβάνονται ξανά βίαια από παραστρατιωτικές δυνάμεις.

Διαβάστε το αρχικό άρθρο εδώ.

«Άλλες χώρες προσφέρουν κάθε είδους κίνητρα για να προσελκύουν κινηματογραφιστές μας και εταιρείες παραγωγής μας μακριά από τις ΗΠΑ», ανέφερε. Κατ’ αυτόν, πρόκειται για «συντονισμένη προσπάθεια από πλευράς άλλων χωρών» που αποτελεί «απειλή» για την αμερικανική «εθνική ασφάλεια».

The Movie Industry in America is DYING a very fast death. Other Countries are offering all sorts of incentives to draw our filmmakers and studios away from the United States. Hollywood, and many other areas within the U.S.A., are being devastated. This is a concerted effort by…

— Donald J. Trump Posts From His Truth Social (@TrumpDailyPosts) May 4, 2025

Αφότου επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, ο Ρεπουμπλικάνος έχει διατάξει να διενεργηθούν πολλές και διάφορες έρευνες για τις «συνέπειες στην εθνική ασφάλεια» εισαγωγών κάθε λογής, από τους ημιαγωγούς ως τις σπάνιες γαίες.

Κάθε έρευνα αυτής της φύσης είναι το πρώτο βήμα που απαιτείται ώστε ο Αμερικανός πρόεδρος να μπορεί να προχωρήσει κατόπιν στην υπογραφή εκτελεστικών διαταγμάτων με τα οποία επιβάλλονται δασμοί σε εισαγόμενα προϊόντα με το σκεπτικό ότι η ποσότητά τους που εισέρχεται στη χώρα απειλεί αντίστοιχους αμερικανικούς τομείς δραστηριότητας κι άρα την «εθνική ασφάλεια».

Δεν έδωσε πάντως καμιά λεπτομέρεια για τους όρους και τις προϋποθέσεις επιβολής επιπρόσθετων τελωνειακών δασμών σε ταινίες που παράγονται εκτός ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση, η κίνηση αποτελεί νέα κλιμάκωση του εμπορικού πολέμου τον οποίο έχει εξαπολύσει ο Αμερικανός πρόεδρος εναντίον στην πράξη όλων των εταίρων της χώρας του.

Η Κίνα, η οποία βρίσκεται ιδιαίτερα στο στόχαστρο των βελών του προέδρου Τραμπ στο πεδίο αυτό, ανακοίνωσε στις αρχές Απριλίου πως θα μειώσει, «μετρημένα», τον αριθμό των αμερικανικών ταινιών που διανέμονται στις αίθουσες στην επικράτειά της, στο πλαίσιο της αντίδρασής της για την επιβολή αμερικανικών τιμωρητικών δασμών —συχνά απαγορευτικών— σε προϊόντα της εξαγόμενα στην αμερικανική αγορά.

Το Πεκίνο ήδη περιορίζει, χρησιμοποιώντας σύστημα ποσοστώσεων, τον αριθμό των ξένων ταινιών οι οποίες διανέμονται στις κινηματογραφικές αίθουσες στην κινεζική επικράτεια. Ενδεχόμενη περαιτέρω μείωση της πρόσβασης στη συγκεκριμένη αγορά της Κίνας —τη δεύτερη παγκοσμίως, πίσω μόνο από αυτή των ΗΠΑ, από την άποψη του τζίρου— θα έπληττε σκληρά τα έσοδα χολιγουντιανών στούντιο.

Τις υπόλοιπες θέσεις της πεντάδας καταλαμβάνουν η παιδική κωμωδία «Super Mario Bros: Η ταινία», τα θρίλερ «Η καλόγρια ΙΙ» και «Μυστήριο στη Βενετία» και τα μπλοκμπάστερ «John Wick 4», «Fast X», «Επικίνδυνη αποστολή: Θανάσιμη εκδίκηση, μέρος πρώτο» και «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο δίσκος του πεπρωμένου». Από τις υπόλοιπες ταινίες που ακολουθούν μόνο ο «Ναπολέων» συνεχίζει (μέχρι σήμερα έχει κόψει 110.660 εισιτήρια) και δείχνει ικανός να πλασαριστεί πιο πάνω από την 14η θέση που βρίσκεται σήμερα.

Οι υπόλοιπες ταινίες που γνώρισαν επιτυχία στη χώρα μας ήταν η «Φάλαινα» του Αρονόφσκι με 126.656 εισιτήρια, το σκορσεζικό «Οι δολοφόνοι του ανθισμένου φεγγαριού» (116.124), ο animated Spider- Man «Ακροβατώντας στο αραχνο-σύμπαν» (110.836), ο νέος Αστερίξ του Γκιγιόμ Κανέ «Αστερίξ και Οβελίξ στο δρόμο για την Κίνα» (100.716), το «Creed 3» (101.764), το νέο animation της Pixar «Στο στοιχείο τους» (109.705) κ.α.

Στο ελληνικό σινεμά η «Φόνισσα» όπως είπαμε δεν είχε αντίπαλο αλλά κάτι παραπάνω από θετική ήταν η παρουσία της οικογενειακής δραμεντί του Γιάννη Τσιμιτσέλη «Κουραμπιέδες από χιόνι» που έχει κόψει μέχρι τώρα πάνω από 78.000 εισιτήρια και συνεχίζει.
Αναλυτικά:

Οι 10 εμπορικότερες ταινίες στην Ελλάδα το 2023

1. Barbie 465.887
2. Οπενχάιμερ 426.719
3. Φόνισσα 334.029
4. Super Mario Bros: Η ταινία 203.266
5. Η καλόγρια ΙΙ 181.261
6. John Wick 4, 174.635
7. Fast X 169.248
8. Μυστήριο στη Βενετία 166.491
9. Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο δίσκος του πεπρωμένου 162.951
10. Επικίνδυνη αποστολή: Θανάσιμη εκδίκηση, μέρος πρώτο 154.688

Οι 10 εμπορικότερες ελληνικές ταινίες για το 2023

1. Φόνισσα 334.029 (*)
2. Κουραμπιέδες από χιόνι 78.102 (*)
3. Ακου ποιος μιλάει 43.471
4. Ο Καπετάν Μιχάλης 34.235 (*)
5. Black stone 22.899
6. Πίσω από τις θημωνιές 12.980
7. Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό 8.308
8. Arte Povera 5.423
9. Μπάσταρδα 3.652
10. Saison morte 2.810
*συνεχίζει

«Ο Τελευταίος Πειρασμός» (Τhe Last Temptation of Christ, 1988)

Παρά την αδικαιολόγητη κι εντελώς υποκριτική οργή που προκάλεσε σε αμέτρητες θρησκευτικές οργανώσεις και χριστιανικές κοινότητες του κόσμου (για να μην αναφερθώ στους απεχθείς βανδαλισμούς που διέπραξαν πολυάριθμοι «πιστοί» στη χώρα μας), η θαυμάσια διασκευή του Μάρτιν Σκορσέζε στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη παραμένει η πιο βαθιά και υπαρξιακή θεώρηση του Ιησού Χριστού, σκηνοθετημένη με τρόπο ασκητικό και ήρεμα υποβλητικό. Έξοχος στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Γουίλεμ Νταφόου βοηθά τον Σκορσέζε να απεικονίσει το μεσσιανικό ήρωα ως μια τραγική φιγούρα που καλείται να υπερβεί τις ανθρώπινες διαστάσεις της προκειμένου να θυσιαστεί για έναν ανώτερο και θεόσταλτο σκοπό. Αλησμόνητη η μουσική υπόκρουση του Πίτερ Γκάμπριελ, φοβερή η διανομή των ρόλων, συγκινητική η αφοσίωση και το πάθος με τα οποία γύρισε ο Σκορσέζε την ταινία.

«Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (Il Vangelo Secondo Matteo, 1964)

Το αριστούργημα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι δανείζεται ένα μέρος από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου για να παρουσιάσει τον Χριστό ως ένα καθαρά πολιτικό ον που βαδίζει με τους ακόλουθούς τα πέτρινα τοπία της επαρχιακής Ιταλίας, συνοδευόμενος από τους ήχους του Μπαχ, του Μότσαρτ και των παθιασμένων νέγρικων γκόσπελ. Ερμηνευμένο αποκλειστικά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια από ερασιτέχνες, φιλμαρισμένο με ένα λιτό, ντοκιμαντεριστικό ύφος που προικίζει τα πάντα με έναν ευπρόσδεκτο ρεαλισμό, το μυσταγωγικό «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» στέκει μέχρι σήμερα ως η καλύτερη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη, όσο και ως η πιο αντι-χολιγουντιανή και ποιητική ανάγνωση των Γραφών.

«Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (Jesus of Nazareth, 1977)

Ο σκηνοθετικός άθλος του Φράνκο Τζεφιρέλι ήταν γυρισμένος σε δυο διαφορετικές βερσιόν, μία μεγάλης διάρκειας για την τηλεόραση και μία μικρότερης διάρκειας για τις κινηματογραφικές αίθουσες. Λεπτομερής και βαθιά συναισθηματική κατάδυση στη ζωή και το έργο του Χριστού, υπογεγραμμένη από έναν ξεκάθαρα θρησκόληπτο δημιουργό, η ταινία διέθετε εκπληκτικό διεθνές επιτελείο ηθοποιών, έναν συγκλονιστικό Ρόμπερτ Πάουελ στον ρόλο του Ιησού, τεχνική αρτιότητα στην παραγωγή, δεξιοτεχνική αφήγηση και κλιμακούμενη συγκινησιακή φόρτιση. Όλες αυτές οι αρετές συνέβαλαν ώστε το επικό φιλμ να αποτελέσει το πιο κλασικό τηλεοπτικό θέαμα στον κόσμο για τις ημέρες του Πάσχα και ταυτόχρονα το πιο αγαπητό παγκοσμίως.

«Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης» (Monty Python’s Life of Brian, 1979)

Απαγορευμένη μέχρι πρότινος σε αρκετές χώρες και αιτία αναρίθμητων αντιδράσεων από θρησκευτικούς κύκλους και όργανα της Καθολικής Εκκλησίας που έκριναν βλάσφημο το περιεχόμενό της, η απολαυστική κωμωδία των Μόντι Πάιθον δεν αφορά, ασφαλώς, τον Ιησού Χριστό αλλά έναν κακόμοιρο τυπάκο τον οποίο παρεξηγούν ως τον Υιό του Ανθρώπου. Και δεν αποτελεί χλευασμό της μεσσιανικής ιστορίας αλλά μια σατιρική και άκρως απομυθοποιητική ματιά πάνω στον αυταρχισμό των θρησκευτικών δογμάτων και τους κινδύνους που επιφυλάσσει η ιδεολογική χαλιναγώγηση των μαζών στο όνομα κάποιου ιερού σκοπού.

«Ο Βασιλεύς των Βασιλέων» (The King of Kings, 1961)

Την εποχή που η φιλόδοξη εκδοχή του Νίκολας Ρέι στα Θεία Πάθη κυκλοφόρησε στις αίθουσες, πολλοί αποδοκίμασαν την επιλογή του να εμπιστευτεί τον χαρακτήρα του Χριστού στον ιδιαίτερα φωτογενή Τζέφρι Χάντερ, ένα νεανικό είδωλο και sex symbol των ημερών (κάτι σαν τον Μπραντ Πιτ του ’60) ο οποίος προκαλούσε λιγότερο θρησκευτικό και περισσότερο ερωτικό συναίσθημα σε μεγάλο μέρος του κοινού. Πέραν αυτού, το βιβλικό έπος έχει ωραιότατες επιμέρους σκηνές, τον Όρσον Γουέλς να δανείζει την υποβλητική φωνή του στην αφήγηση και τη χολιγουντιανή χλιδή να περιφέρεται από πλάνο σε πλάνο.

«Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Άστρο» (Jesus Christ Superstar, 1973)

Ο Νόρμαν Τζούισον διασκευάζει για τον κινηματογράφο το διάσημο μιούζικαλ του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ, παρουσιάζοντας μια αναχρονιστική, ελεύθερη και κάπως μεταμοντέρνα προσέγγιση στις τελευταίες ημέρες της ζωής του Χριστού. Στον ρόλο του Θεανθρώπου ο Τεντ Νίλι μοιάζει περισσότερο με μέλος χίπικου κοινοβίου, προσελκύοντας γύρω του ξέμπαρκα Παιδιά των Λουλουδιών από τα sixties και συμμετέχοντας σε αναστάσιμα τραγούδια και χορούς που δυο χρόνια πριν είχαν απαθανατιστεί με μεγάλη επιτυχία στο θεατρικό σανίδι του Μπρόντγουεϊ.

«Τα Πάθη του Χριστού» (The Passion of the Christ, 2004)

Βρίσκεται στην πέμπτη θέση της παρούσας λίστας αποκλειστικά και μόνο για το γεγονός ότι αποτελεί μια από τις πιο πολυσυζητημένες και υπερ-επιτυχημένες εισπρακτικά μεταφορές των Παθών στο σινεμά. Ειδάλλως το αιματοβαμμένο, αφόρητο και ολότελα αποκρουστικό θέαμα που πρόσφερε τιμωρητικά ο σκηνοθέτης Μελ Γκίμπσον στα πολλά εκατομμύρια θεατών που παρακολούθησαν την ταινία του κατορθώνει και προκαλεί τα εντελώς αντίθετα συναισθήματα από αυτά που πρέπει: τα μηνύματα αγάπης και συγχώρεσης που απορρέουν της θυσίας του Χριστού (ερμηνευμένος εδώ από τον Τζιμ Καβίζελ) μεταφράστηκαν στο φιλμ σε λυσσαλέο μίσος, αγανάκτηση και παθιασμένη μανία για εκδίκηση.

 «Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» (The Greatest Story Ever Told, 1965)

Αποφασισμένος να γυρίσει το απόλυτο κινηματογραφικό έπος πάνω στη ζωή και τα διδάγματα του Ιησού Χριστού, ο Τζορτζ Στίβενς ξεχειλώνει την διάρκεια της ταινίας σε τέσσερις αργές ώρες, διαπράττει το λάθος να βάλει μεγάλους σταρ της εποχής (Τσάρλτον Ίστον, Πατ Μπουν) να αποσπούν την προσοχή του θεατή από τους ρόλους που ερμηνεύουν, αναθέτει στον Τζον Γουέιν να ερμηνεύσει αθέλητα αστεία έναν Ρωμαίο στρατιώτη (!) και αντιμετωπίζει τα πάντα με μια μεγαλοστομία και ένα πομπώδες ύφος που κάνουν το φιλμ να μοιάζει με ρητορεία Κατηχητικού. Μόνο ένα πράγμα έκανε σωστά: ανέθεσε στον Μαξ φον Σίντοφ, τον υπέροχο ηθοποιό του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, να ενσαρκώσει τον Ιησού. Η ασκητική φιγούρα του απεδείχθη ό,τι πιο ταιριαστό.

«The Miracle Maker» (2000)

Μια ακριβής μεταφορά των Γραφών στη μεγάλη οθόνη, με μαριονέτες και χρήση κινουμένων σχεδίων, η ταινία του Ρώσου Στάνισλαβ Σοκόλοβ δανείζεται τη φωνή του Ρέιφ Φάινς στον ρόλο του Ιησού, της Μιράντα Ρίτσαρντσον ως Μαριά Μαγδαληνή και του Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ στον χαρακτήρα του Ιωάννη του Βαπτιστή. Η πανέμορφη δουλειά που έχει γίνει στις εκφραστικές κούκλες και τις λεπτομέρειες του φόντου βοηθά σε σημεία να ξεχάσεις πως αυτό που βλέπεις δεν είναι μια ταινία με κανονικούς ηθοποιούς.

«Gospel Road» (1973)

Τρεις ταινίες κυκλοφόρησαν για τη ζωή του Θεανθρώπου το 1973. Η πιο απροσδόκητη ήταν ένα προσωπικό σχέδιο του τραγουδιστή της κάντρι Τζόνι Κας ο οποίος χρηματοδότησε την ταινία μόνος του, ανέλαβε να την ντύσει μουσικά με τα κομμάτια του, έβαλε την σύζυγό του (και συμπαραγωγό) Τζουν Κάρτερ να ερμηνεύσει τη Μαρία Μαγδαληνή, πραγματοποίησε τα γυρίσματα στο Ισραήλ (με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Ρόμπερτ Έλφστρομ) και έκρινε σκόπιμο να αφηγηθεί ο ίδιος ολόκληρο το φιλμ, με μια φωνητική ερμηνεία που φέρνει στο μυαλό πότε θεοσεβούμενο πιστό και πότε παθιασμένο ιεροκήρυκα. Το αποτέλεσμα είναι μια από τις πιο παράξενες κινηματογραφικές βιογραφίες του Ιησού.

Πηγή: cinemagazine.gr