Η Σδούκου καταγγέλλει σκοτεινές πρακτικές, απόπειρα πολιτικής παρέμβασης στο τραπεζικό σύστημα και στοχοποίηση του κεντρικού τραπεζίτη, ενώ επισημαίνει την ασυμφωνία του κ. Τσίπρα: παρότι επικαλείται «διαφάνεια και δικαιοσύνη», δεν αφιερώνει ούτε μια λέξη στην υπόθεση της Τράπεζας Αττικής.

Η ανάρτηση της Αλεξάνδρας Σδούκου:

«Στη σημερινή του συνέντευξη στην @omadaalithias , ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Στουρνάρας επανέφερε στο προσκήνιο ορισμένες από τις πιο σκοτεινές στιγμές της πολύ πρόσφατης οικονομικής ιστορίας της χώρας.

Στη σημερινή του συνέντευξη στην @omadaalithias, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Στουρνάρας επανέφερε στο προσκήνιο ορισμένες από τις πιο σκοτεινές στιγμές της πολύ πρόσφατης οικονομικής ιστορίας της χώρας.

Εκτός από την καταστροφική διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ…

— Alexandra Sdoukou (@ASdoukou) February 12, 2026

Εκτός από την καταστροφική διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και το τρίτο μνημόνιο που οδήγησε τη χώρα στα όριά της, μας υπενθύμισε και την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία της Τράπεζας Αττικής, ρίχνοντας φως στις μεθόδους και τις πρακτικές της τότε κυβέρνησης.

Ο κ. Στουρνάρας αποκάλυψε λοιπόν πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και προσωπικά ο κ. Τσίπρας επιχείρησαν να τοποθετήσουν μια ελεγχόμενη διοίκηση στην Τράπεζα Αττικής, επιδιώκοντας την πολιτική χειραγώγηση ενός χρηματοπιστωτικού οργανισμού.

Πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι προσπάθησαν να εκβιάσουν τον ίδιο τον Διοικητή της ΤτΕ να συναινέσει στα σχέδιά τους, φτάνοντας στο σημείο να στοχοποιήσουν τη σύζυγό του.

Τον ακούσαμε λοιπόν να αφηγείται πως τηλεφώνησε στον κ.Τσίπρα, λέγοντάς του πως «η Τράπεζα της Ελλάδος δεν μπορεί να δεχτεί αυτά τα πρόσωπα που επέλεξε για διοίκηση ως επόπτης που είναι του τραπεζικού συστήματος».

Ο κ. Στουρνάρας αποκάλυψε πως την επόμενη μέρα όταν συνεδρίαζε η επιτροπή Πιστωτικών και Ασφαλιστικών θεμάτων, τον κάλεσε η σύζυγός του στο τηλέφωνο λέγοντας χαρακτηριστικά «έχει έρθει όλο το κράτος μέσα στο γραφείο μου, ΣΔΟΕ, Οικονομική αστυνομία…».

Η σθεναρή ωστόσο αντίσταση του κ. Στουρνάρα απέτρεψε την επανάληψη ενός νέου σκανδάλου «Τράπεζας Κρήτης», προστατεύοντας τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.

Αλήθεια, ο κ. Τσίπρας που συνεχίζει με πάθος το πολιτικό του comeback, τι έχει να πει για όλα αυτά;

Είναι ο ίδιος κ. Τσίπρας που σήμερα με την «Ιθάκη» μας μιλά για ηθική, για κάθαρση, για δικαιοσύνη. Μας μιλά για «νέο ταξίδι για την χώρα», ενώ ως πρωθυπουργός προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το κράτος απέναντι σε όσους δεν εκτέλεσαν τις επιθυμίες του.

Στους λόγους που εκφωνεί για «διαφάνεια και δικαιοσύνη», δεν χωράει έστω μια αναφορά στην υπόθεση της Τράπεζας Αττικής; Ή μήπως η επιλεκτική του μνήμη λειτουργεί μόνο όταν του επιτρέπει να παίζει τον ρόλο του ηθικολόγου;».

Ντυμένος με κόκκινο παπιγιόν και κρατώντας μια αφίσα που έγραφε «Θέλω να παντρευτώ», ο Μπαζάνοφ τράβηξε την προσοχή του επί χρόνια ηγέτη και κάπου εκεί είχε την ευκαιρία του.

«Ξέρω ότι η κοπέλα μου παρακολουθεί τώρα τη συνέντευξη Τύπου. Όλετσκα, παντρέψου με!» είπε, προκαλώντας χειροκροτήματα από το κοινό.

Ο Μπαζάνοφ, ο οποίος στη συνέχεια έθεσε ένα ερώτημα σχετικά με το υψηλό κόστος ζωής στη Ρωσία, αναγκάστηκε να περιμένει για να λάβει απάντηση από τη σύντροφό του.

Μετά από περίπου μία ώρα, οι διοργανωτές διέκοψαν τον Πούτιν για να ανακοινώσουν τα χαρούμενα νέα. Η Όλετσκα είχε πει ναι. Ακούστηκαν νέα χειροκροτήματα και επευφημίες.

Тема жениха раскрыта

Журналист с табличкой «Хочу жениться» в прямом эфире сделал предложение своей девушке и пригласил Путина на свадьбу pic.twitter.com/NpDZ7G3Psj

— Кремлевский пул РИА (@Kremlinpool_RIA) December 19, 2025

Ο Πούτιν δεν απάντησε στην πρόσκληση να παραστεί στον επερχόμενο γάμο, αλλά προσφέρθηκε να οργανώσει τη συλλογή δωρεών για το ζευγάρι.

«Ο Κίριλ ρωτούσε απλώς για τις υλικές συνθήκες των νέων οικογενειών. Και αυτό είναι σωστό – ένας άντρας πρέπει να είναι αυτός που βγάζει τα προς το ζην. Τώρα θα συγκεντρώσουμε τουλάχιστον αρκετά για τον γάμο», είπε.

«Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη συγκροτημένη παρουσία της παράταξής μας, αλλά και το θεσμικό και διεκδικητικό πλαίσιο που καταθέσαμε και άγγιξε ουσιαστικά τον κόσμο της Αυτοδιοίκησης. Αυτό αποτυπώθηκε καθαρά στην ψηφοφορία. Ήταν μια νίκη ιδεών, μια νίκη του ρεαλισμού και της αλήθειας απέναντι στη σιωπή και την αδράνεια. Δεν αρνούμαι βεβαίως ότι υπήρξαν πολλοί σύνεδροι που πρόσκεινται στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και στον κ. Κυρίζογλου, οι οποίοι προτίμησαν να ”μιλήσουν με τη σιωπή τους”» τόνισε επίσης.

Η συνέντευξη του Χάρη Δούκα:

Ουδείς δύναται να αμφισβητήσει δύο δεδομένα. Πρώτον, ότι οι οικονομικές συνθήκες στην Αυτοδιοίκηση είναι ασφυκτικές. Δεύτερον, ότι στο συνέδριο της ΚΕΔΕ η παράταξη της οποίας ηγείστε ανέτρεψε τους συσχετισμούς. Αυτό, κατά την άποψή σας, οφείλεται πρωτίστως στο διεκδικητικό πλαίσιο που προτείνατε ή ενδεχομένως στο ότι οι προσκείμενοι στη Ν.Δ. δήμαρχοι θεωρούν ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο «μη παρέκει» και γυρνούν την πλάτη στην κυβέρνηση;

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη συγκροτημένη παρουσία της παράταξής μας, αλλά και το θεσμικό και διεκδικητικό πλαίσιο που καταθέσαμε και άγγιξε ουσιαστικά τον κόσμο της Αυτοδιοίκησης. Αυτό αποτυπώθηκε καθαρά στην ψηφοφορία. Ήταν μια νίκη ιδεών, μια νίκη του ρεαλισμού και της αλήθειας απέναντι στη σιωπή και την αδράνεια.

Δεν αρνούμαι βεβαίως ότι υπήρξαν πολλοί σύνεδροι που πρόσκεινται στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και στον κ. Κυρίζογλου, οι οποίοι προτίμησαν να «μιλήσουν με τη σιωπή τους». Με την απουσία τους έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα: ότι η Αυτοδιοίκηση δεν αντέχει άλλο την έλλειψη πόρων, αρμοδιοτήτων και, κυρίως, σεβασμού.

Αυτή η σιωπή δεν ήταν αδιαφορία, ήταν πράξη διαμαρτυρίας. Ήταν η κραυγή μιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης που έχει φτάσει στα όριά της, που βλέπει την κεντρική διοίκηση να πανηγυρίζει για «υπερπλεονάσματα» την ώρα που οι δήμοι στενάζουν οικονομικά και αδυνατούν να παράσχουν βασικές υπηρεσίες στους πολίτες. Η Αυτοδιοίκηση δεν ζητά προνόμια, ζητά δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και θεσμική ισοτιμία.

Δεν ήταν λίγες οι προτάσεις σας που υιοθετήθηκαν από την ηγεσία της ΚΕΔΕ. Ωστόσο η παράταξή σας δεν υποστήριξε την πρόταση του προέδρου της ΚΕΔΕ. Θα κατέληγε το συνέδριο σε μια «ομοφωνία-σούπα», όπως είχατε πει πριν από το συνέδριο; Τι απαντάτε στην κατηγορία που δέχεστε από την ηγεσία της ΚΕΔΕ για «διχασμό» της Αυτοδιοίκησης;

Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ αποδέχθηκε, εν μέρει όμως, το διεκδικητικό μας πλαίσιο. Η πρότασή του είχε σοβαρές ελλείψεις, όπως την αντίθεσή μας σε έναν εκλογικό νόμο που θέλει να περάσει η κυβέρνηση. Έναν εκλογικό νόμο που, αντί για δεύτερη Κυριακή, έχει «δεύτερη επιλογή», με αποτέλεσμα να δημιουργεί σοβαρά θέματα όσον αφορά τη συνδιαλλαγή, η οποία πια γίνεται κάτω από το τραπέζι. Έναν εκλογικό νόμο που έχει εφαρμοστεί μόνο στα νησιά Φίτζι.

Επίσης, σε ένα ψήφισμα που αφορά το μέλλον της Αυτοδιοίκησης δεν μπορούσαμε να παραλείψουμε την αναφορά στην αντιμετώπιση που έχουμε από την κυβέρνηση: την απαξίωση, την προσπάθεια να παρουσιαζόμαστε ως υπεύθυνοι για κάθε δυσλειτουργία στη χώρα, την υποτίμηση του έργου μας στις μεγάλες επιτυχίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δεν γίνεται να φταίνε όλες οι κυβερνήσεις μετά τη Μεταπολίτευση, δεν γίνεται να φταίει η «κακιά μας στιγμή» και κυρίως δεν γίνεται να φταίει ο «κανένας». Αυτά ανήκουν στη σφαίρα της μυθολογίας.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Αυτοδιοίκηση έχει αποδυναμωθεί, έχει υποστεί θεσμικό και οικονομικό στραγγαλισμό. Όσοι λοιπόν μιλούν για «διχασμό», ας κοιταχτούν πρώτα στον καθρέφτη. Δεν διχάζει αυτός που διεκδικεί. Δεν είναι διχασμός να απαιτείς σεβασμό, είναι ευθύνη. Εκείνοι που χαρακτηρίζουν τη στάση μας «αντιπαραθετική» είναι οι ίδιοι που έχουν μετατρέψει την ΚΕΔΕ από θεσμό ενότητας σε εργαλείο κυβερνητικής προπαγάνδας, χρησιμοποιώντας την για να επιτεθούν στην αντιπολίτευση αντί για να υπηρετήσουν τον θεσμό.

Και να σας πω κάτι ακόμη: αυτοί που μιλούν για “διχασμό” είναι οι ίδιοι που βαφτίζουν την ατολμία «διπλωματία», που διεκδικούν μόνο στα χαρτιά ή για τον εαυτό τους. Είναι εκείνοι που μπέρδεψαν τη συναίνεση με τη σιωπή και την ευθύνη με το προσωπικό όφελος. Η Αυτοδιοίκηση, όμως, δεν πρόκειται να σκύψει. Θα συνεχίσει να διεκδικεί, να προτείνει, να αγωνίζεται. Εμείς δεν πρόκειται να συνθηκολογήσουμε.

Οι εξελίξεις στο συνέδριο της Αλεξανδρούπολης μπορούν να αποτελέσουν την αφετηρία ενός κινήματος της Αυτοδιοίκησης;

Ναι. Αυτό που είδαμε στην Αλεξανδρούπολη ήταν μόνο η αρχή. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να κατευνάσει τους δημάρχους που της είναι φιλικοί, αλλά η δυσαρέσκεια είναι γενικευμένη. Πιστεύουμε στην ανεξαρτησία της Αυτοδιοίκησης, πιστεύουμε στις συνεργασίες, όμως οι δήμαρχοι και οι δημοτικοί σύμβουλοι είναι άνθρωποι με ταυτότητα και με κοινωνική ευαισθησία.

Η φράση «Δεν πάει άλλο» είναι φράση όλων των δημάρχων, ανεξάρτητα από κομματική προέλευση. Είναι το κοινό μας αίτημα για σεβασμό και ουσιαστική αποκέντρωση.

Οι συμπράξεις που έχουμε δει στην Αυτοδιοίκηση, τόσο στον Δήμο Αθηναίων όσο και στην ΚΕΔΕ -στην παράταξή σας συμμετέχουν και αυτοδιοικητικά στελέχη από τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από το ΠΑΣΟΚ- μπορούν να εφαρμοστούν και στην κεντρική πολιτική σκηνή; Αν ναι, με ποιον τρόπο;

Όσα έγιναν στην Αθήνα δείχνουν καθαρά ότι οι συνεργασίες μπορούν να υπάρξουν και να λειτουργήσουν. Ξεκινώντας από την ίδια την κοινωνία και τα μαζικά κινήματα. Υπάρχουν πολίτες που ζητούν να ξεφύγουμε από τη μιζέρια, να πάμε μπροστά. Ζητούν δικαιοσύνη, ευκαιρίες, αξιοκρατία. Ζητούν να επιστρέψουν τα παιδιά μας από το εξωτερικό. Πώς τολμά κανείς να μιλά για ανάπτυξη όταν τα καλύτερα μυαλά του τόπου βρίσκονται στο εξωτερικό;

Η Ελλάδα μπορεί να προχωρήσει, αλλά βασική προϋπόθεση είναι να μη βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία στη διακυβέρνηση της χώρας. Θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ ισχυρό, έναν προοδευτικό πόλο των εξελίξεων που θα ενώσει τις δυνάμεις της κοινωνίας. Η Αυτοδιοίκηση απέδειξε ότι μπορεί να λειτουργήσει με συνθέσεις, με προγραμματικές συγκλίσεις και με σεβασμό στη διαφορετικότητα. Αυτή η εμπειρία μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα και για την εθνική πολιτική σκηνή. Γιατί οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται πια ποιος έχει την εξουσία, ενδιαφέρονται ποιος έχει σχέδιο, ήθος και τη βούληση να υπηρετήσει πραγματικά τον άνθρωπο.

Βλέπουμε ότι η κυβέρνηση φθείρεται μεν, αλλά η αντιπολίτευση δεν μοιάζει να την απειλεί, τουλάχιστον με βάση τις δημοσκοπήσεις. Ο στόχος για πολιτική αλλαγή, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από αυτόνομες πορείες;

Αν αναφέρεστε στο ΠΑΣΟΚ, ασφαλώς και δικαιούται να ακολουθήσει μία αυτόνομη πορεία στον δρόμο προς τις κάλπες. Όμως, το λέω με σαφήνεια: Η αυτόνομη κάθοδος στις εκλογές δεν σημαίνει και απομόνωση. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε περιχαρακωμένοι και αποκομμένοι από την πολιτική πραγματικότητα. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τον διάλογο, αρκεί να έχουμε καθαρές προτάσεις. Είναι καθήκον μας απέναντι στην κοινωνία και στους πολίτες που θέλουν να μας εμπιστευτούν να συνομιλούμε και με άλλες πολιτικές δυνάμεις του προοδευτικού τόξου. Ο διάλογος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Αντίθετα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκμεταλλεύεται την ανυπαρξία υγιούς διαλόγου ανάμεσα στα κόμματα της αντιπολίτευσης και τη μετατρέπει σε πολιτικό σύνθημα λέγοντας στους πολίτες: «Μα, ποιους θα εμπιστευτείτε, αυτούς που δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους;» Κατά τη γνώμη μου, η έγκαιρη έναρξη ενός συντεταγμένου διαλόγου στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων, πριν από τις εθνικές εκλογές, θα μας βοηθήσει αμέσως μετά τις κάλπες να προχωρήσουμε -αν αυτό απαιτείται- σε συνεργασίες, χωρίς να χάνεται πολύτιμος χρόνος προς όφελος της Νέας Δημοκρατίας. Ο προγραμματικός διάλογος επομένως είναι ένα ισχυρό μέσο για την πολιτική αλλαγή… Χωρίς συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, χωρίς μοίρασμα θέσεων. Καθαρά και ξάστερα.

Εκτός από τον αυτοδιοικητικό θεσμό, βλέπουμε την κυβέρνηση να επιτίθεται και στον Δήμο Αθηναίων. Έχετε προαναγγείλει προσφυγή κατά της τροπολογίας για το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Τι εξελίξεις έχουμε; Όσον αφορά τη Βασιλίσσης Όλγας, υπάρχει νέα «εμπλοκή»;

Πράγματι, μετά τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν το τελευταίο διάστημα με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου γύρω από τον Άγνωστο Στρατιώτη, προανήγγειλα προσφυγή στη Δικαιοσύνη για το ζήτημα της ανάθεσης του καθαρισμού του μνημείου σε… ιδιώτες, μέσω του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, κάτι που αντίκειται στο Σύνταγμα. Το θέμα βρίσκεται στη Νομική Υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων για να προχωρήσουμε στις περαιτέρω διαδικασίες.

Σε ό,τι αφορά τη Βασιλίσσης Όλγας, επαναλαμβάνω σε όλους τους τόνους ότι η Βασιλίσσης Όλγας πρέπει να ανοίξει -και πρέπει να ανοίξει τώρα. Πέντε χρόνια για ένα έργο μισού χιλιομέτρου είναι υπερβολή και συνιστά ντροπή για μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Οφείλω να σας πω ότι το έργο έχει ολοκληρωθεί σε ποσοστό 90% και παραμένει μία μόνο εκκρεμότητα, ένα τεχνικό βήμα που αφορά το τραμ. Παρ’ όλα αυτά, η καθυστέρηση στην παράδοση της Βασιλίσσης Όλγας δεν είναι τεχνική αλλά πολιτική και συνδέεται με μία σκόπιμη, πιστεύω, αδράνεια των αρμόδιων φορέων της κεντρικής διοίκησης.

Η Βασιλίσσης Όλγας, όπως και να ‘χει, δεν θα παραμείνει ένας πριβέ δρόμος για ολίγους με πρόσβαση μόνο σε όσους επισκέπτονται το καφέ του Ζαππείου ή πηγαίνουν για τένις, όπως ήθελε το σχέδιο της προηγούμενης δημοτικής αρχής του κ. Μπακογιάννη. Το δικό μας σχέδιο προβλέπει έναν πολυτροπικό δρόμο ήπιας κυκλοφορίας όπου θα κινούνται τραμ, τρόλεϊ και οχήματα, χωρίς να μειώνεται στο παραμικρό ο πεζόδρομος που έχει δημιουργηθεί, με απόλυτο σεβασμό στην ανάδειξη των αρχαιοτήτων.

Με βάση το σχέδιό μας προβλέπεται συνολική βελτίωση της κυκλοφορίας με μείωση καθυστερήσεων έως και 20%, καθώς και σημαντική μείωση των ρύπων στο κέντρο της Αθήνας. Μόλις η λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας παραληφθεί από την «Ανάπλαση Αθήνας Α.Ε.» θα παραδοθεί αμέσως στους πολίτες.

Μεταξύ άλλων τονίζει: «Το 2015 παραλάβαμε όντως μια χώρα-παρία και διεθνώς απαξιωμένη. Το 2019 παραδώσαμε μια Ελλάδα εκτός μνημονίων και επιτροπείας, με ρυθμισμένο χρέος, δεκάδες
δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία, δώδεκα συνεχή τρίμηνα ανάπτυξης, ενισχυμένη
διεθνή θέση στα Βαλκάνια και την Ευρώπη…” και προσθέτει:

“Ο Κυρ. Μητσοτάκης και η παράταξή του, μαζί με τους συνοδοιπόρους και τους σπόνσορες
της διαφθοράς, που ήταν ένοχοι γι’ αυτή την εθνική τραγωδία, κραύγαζαν “Γερούν γερά”
και “βάστα Σόιμπλε”, όσο εμείς δίναμε τη μάχη για τη σωτηρία της πατρίδας. Και όμως
επιμένουν στη δολοφονία της αλήθειας, χωρίς καμιά ντροπή… Δεν πάει άλλο. Η κυβέρνηση έχει οικοδομήσει ένα καθεστώς διαφθοράς με έναν πρωθυπουργό που λειτουργεί ως ολιγάρχης…”

Και σε άλλο σημείο επισημαίνει:

«Μόνο η πράξη των πολλών μπορεί να γίνει κινητήρας μιας πορείας προς την πρόοδο,
έξω από το σημερινό τοξικό τέλμα. Σ’ αυτή θέλω να αφιερώσω την ενέργειά μου.
»Με παλιό διαβατήριο κανένας δεν πρόκειται να περάσει στη νέα εποχή, και απλώς θα
διαιωνίζεται η καθεστωτική στασιμότητα και ασυδοσία».

Οσο για το πολιτικό πρακτικό του στίγμα το προσδιορίζει ως εξής: «Καμιά συναλλαγή,
κανένα παρασκήνιο, καμιά προσπάθεια που αναπαράγει φθαρμένες πρακτικές. Στην
κολυμπήθρα της κοινωνίας, με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού -αυτή είναι η απόφασή
μου».

Αναλύοντας τους λόγους της παραίτησής του, κάνει λόγο για «προσωπική και πολιτική ασφυξία» μέσα σε ένα παραλυμένο πολιτικό σύστημα και σε μια αντιπολίτευση που δεν διεκδικεί υπερβάσεις. Εξηγεί ότι επιλέγει να «βγει στην κοινωνία» απαλλαγμένος από αξιώματα και μηχανισμούς ενώ παράλληλα, τοποθετείται για τις θεσμικές παθογένειες, τη διαφθορά, τη Δικαιοσύνη, τη φορολόγηση και την ανάγκη ενός νέου προοδευτικού σχεδίου, ενώ αφήνει σαφείς αιχμές για το σημερινό πολιτικό σκηνικό και τη Δεξιά.

Για το νέο του βιβλίο αποκαλύπτει ότι σύντομα θα παρουσιαστεί. Το χαρακτηρίζει «χρέος απέναντι στην Ιστορία», καθώς επιχειρεί να καταθέσει τη δική του εκδοχή για την περίοδο 2015–2019, να φωτίσει άγνωστες πτυχές και να αντικρούσει, όπως λέει, τη «διαστρέβλωση της αλήθειας».

Τονίζει παράλληλα, ότι εκτός από «χρέος απέναντι στην Ιστορία» είναι και «μια προσωπική ανάγκη να μιλήσω για όλα όσα έγιναν, μικρά και μεγάλα, σε μια δύσκολη πολιτική διαδρομή, για τα οποία έχουν μιλήσει σχεδόν όλοι εκτός από εμένα, που ήμουν πρωταγωνιστής. Να φωτίσω όλες τις πτυχές της δραματικής περιόδου 2015-2019, γνωστές, λιγότερο γνωστές και άγνωστες. Και να απαντήσω με γεγονότα, στοιχεία, ντοκουμέντα, στην πρωτοφανή κακοποίηση, διαστρέβλωση και δολοφονία της αλήθειας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, για μια κρίσιμη περίοδο της πατρίδας μας. Με τους ενόχους για το σκοτάδι της χρεοκοπίας να εμφανίζονται ως κατήγοροι εκείνων που ανέλαβαν την ευθύνη να ξελασπώσουν το μέλλον. Το βιβλίο όμως είναι χρέος και απέναντι στους πολίτες. Με την κρίση καταστράφηκαν ή απαξιώθηκαν ζωές, έπεσε δραματικά το βιοτικό επίπεδο, έκλεισαν επαγγελματικοί ορίζοντες, πλήρωσαν βαρύ τίμημα οικογένειες. Οφείλουμε να μιλήσουμε σε αυτές και αυτούς. Να πούμε την αλήθεια. Και για τις επιλογές μας. Και αυτοκριτικά όταν χρειάζεται. Να πούμε την αλήθεια και για τις επιλογές των ανθρώπων του παλαιού συστήματος. Ξέρετε, αυτών των αποτυχημένων που δίνουν, ακόμη και σήμερα, μαθήματα».

• Το βιβλίο σας, δηλαδή, αφορά το δύσκολο πρόσφατο παρελθόν;

Όχι βέβαια, επιτρέψτε μου να τελειώσω. Συμπυκνώνοντας την εμπειρία του παρελθόντος, επιχειρώ μέσα από τις σελίδες του να απαντήσω σε κρίσιμα ερωτήματα του σήμερα. Πού βαδίζει η χώρα; Ποιες σημαντικές ευκαιρίες έχασε; Πώς μπορεί να επιβιώσει η ελπίδα, όταν η κοινωνία πολιορκείται από ένα καθεστώς αδικίας, διαφθοράς, κατεδάφισης του κράτους δικαίου, συγκάλυψης, ψεύδους και εξαπάτησης; Τι να κάνουμε ως κοινωνία και ως χώρα για να ξεφύγουμε από την κατάσταση πολιορκίας και να ανοίξουμε έναν δρόμο δικαιοσύνης και προόδου;

Συνεπώς, το βιβλίο είναι η δική μου κατάθεση για το χτες, αλλά ταυτόχρονα το διαπερνούν, εντελώς συνειδητά, ο προβληματισμός, οι σκέψεις, οι προτάσεις μου, το όραμά μου, επιτρέψτε μου να πω, για το σήμερα και το αύριο.

• Να πάμε τώρα στο μεγάλο θέμα που απασχολεί τα κόμματα, το πολιτικό σύστημα, την επικαιρότητα; Ποιο ήταν εκείνο το καθοριστικό γεγονός που σας ώθησε στην παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα;

Δεν υπήρξε κανένα καθοριστικό γεγονός. Υπήρξε η προσωπική και πολιτική ασφυξία που μου προκαλούσαν, όπως και σε εκατομμύρια Έλληνες, κάθε μέρα, όλο και πιο οδυνηρά θα έλεγα, οι καθεστωτικές πρακτικές της κυβέρνησης. Και η εμφανής αδυναμία της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να ανοίξει έναν δρόμο δημοκρατικής διαφυγής. Η παράλυση των θεσμών, της Δικαιοσύνης, της ίδιας της Βουλής με τους σημερινούς της συσχετισμούς, μου δημιουργούσε την αίσθηση της πολιτικής ασφυξίας εντός της. Και με παρακινούσε να διαθέσω όποιο πολιτικό κεφάλαιο μου έδωσαν οι πολίτες, όχι στη διατήρηση των προνομίων του βουλευτή, αλλά στην προσπάθεια να αντιστραφεί η πορεία απογοήτευσης της κοινωνίας και φθοράς της δημοκρατίας.

Είναι μια αντισυμβατική πρωτοβουλία με κίνητρα ηθικά. Ήθελα πριν απ’ όλα να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου, με τη συνείδησή μου. Δεν ήθελα πια να απολαμβάνω προνόμια, όταν αισθανόμουν ότι δεν είχα καμιά δυνατότητα να ανταποκριθώ στις προσδοκίες όσων με εμπιστεύτηκαν. Αλλά και κίνητρα πολιτικά. Αποφάσισα να απελευθερωθώ από δεσμεύσεις, αξιώματα και μηχανισμούς. Να βγω έξω από το πολιτικό σύστημα που, κατά τη γνώμη μου, ως έχει, δεν μπορεί τίποτα πια να δώσει στην κοινωνία και την πατρίδα. Μια φυγή προς τα μπρος, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Γιάννη Σκαρίμπα. Προς την κοινωνία, τους πολίτες, όσους αρνούνται με όρους μάχης ή και με όρους σιωπηλής αποδοκιμασίας να συμμορφωθούν με τη σημερινή πραγματικότητα.

• Επαναλαμβάνετε αυτό που λέτε και στη δήλωση της παραίτησής σας, ότι ασφυκτιάτε στο σημερινό πολιτικό σύστημα και στο σημερινό Κοινοβούλιο. Δεν υπάρχουν περιθώρια για την προοδευτική αντιπολίτευση να ασκεί τον ρόλο και τα καθήκοντά της;

Όχι. Δεν υπάρχουν. Όσα τουλάχιστον αυτή δείχνει συμφιλιωμένα με τη σημερινή σήψη και δεν διακινδυνεύει υπερβάσεις. Αυτή είναι η γνώμη που διαμόρφωσα μέσα από βασανιστικό προβληματισμό, με βάση την εμπειρία, τις εξελίξεις μετά τις τελευταίες εκλογές, αλλά και τις αξίες που θέλω να υπηρετώ. Αυτός είναι και ο λόγος που με οδήγησε να πω όχι στην ασφάλεια του επαγγελματία πολιτικού και να συναντηθώ με την ανασφάλεια του πολίτη, παρότι ξέρω ότι κανείς πολιτικός δεν μπορεί να νιώσει πλήρως την ανασφάλεια του πολίτη.

• Και τι, κατά τη γνώμη σας, πρέπει να γίνει; Αν βρισκόσασταν σε θέση ευθύνης και πάλι, ποιες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα θα φέρνατε;

Πιστεύω ότι η πατρίδα μας χρειάζεται ένα μεγάλο, αποφασιστικό σοκ, που θα το έλεγα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Να ξανασυνδεθεί η πολιτική με την ηθική και το πολιτικό σύστημα με τους πολίτες. Χρειάζεται ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός: θεσμικό, οικονομικό, κοινωνικό. Χρειάζεται μια νέα περηφάνια, όχι με την εθνικιστική έννοια του όρου, αλλά την περηφάνια του αυτοσεβασμού, τη χαρά να ζούμε σε μια χώρα δίκαιη, δημιουργική, που νοιάζεται για αυτούς που έχουν μείνει πίσω, που έχει όραμα για το μέλλον.

Μίλησα πρόσφατα για την ανάγκη ενός νέου πατριωτισμού όσον αφορά τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Πιστεύω ότι ένας νέος πατριωτισμός, που ξεπερνά τους εύκολους ιδεολογικούς διαχωρισμούς, χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ μετά τη μεταπολίτευση, σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής δράσης.

Η διαφθορά, η χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, η παράλυση των θεσμών, η προκλητική στήριξη του μεγάλου πλούτου εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, η εξασθένηση της διεθνούς θέσης της χώρας, η διακυβέρνηση με όρους προσωπικού πλουτισμού, απαιτούν την αφύπνιση και την κινητοποίηση των πολλών, που βλέπουν τη ζωή τους και το αύριο να εκποιούνται προς όφελος λίγων.

Και βέβαια, απαιτούν την ανασύνταξη και ανασύνθεση της προοδευτικής αντιπολίτευσης, που στη σημερινή πολυκερματισμένη και αναξιόπιστη μορφή της δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο που το Σύνταγμα ορίζει και η κοινωνία χρειάζεται. Είμαστε από τους τελευταίους στην Ευρώπη στην αμοιβή της εργασίας και από τους πρώτους στη φορολόγησή της. Πρωταθλητές στη χαμηλή φορολόγηση των μερισμάτων, στη χειραγώγηση της ενημέρωσης, στην έκπτωση του κράτους δικαίου, στην ανικανότητα και στη διαφθορά που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν.

Λέω λοιπόν ότι δεν πάει άλλο με μια κυβέρνηση που έχει οικοδομήσει ένα καθεστώς διαφθοράς και με έναν πρωθυπουργό που λειτουργεί ως ολιγάρχης.

• Αν έτσι έχουν τα πράγματα, πιστεύετε ότι θα ήταν λύση να παραιτηθούν κι άλλοι βουλευτές;

Δεν πρόκειται να υποδείξω σε κανέναν αυτό που μόνο η συνείδησή του αποφασίζει. Και με την ευκαιρία να ξεκαθαρίσω εδώ ότι διάλεξα εν πλήρει συνειδήσει τον δρόμο έξω από το σύστημα, μέσα στην κοινωνία, χωρίς καμιά συνεννόηση με κανέναν. Και δεν έχω καμιά πρόθεση να αναπαράγω τακτικές στρατολόγησης ή διάσπασης, που το μόνο που καταφέρνουν είναι να εντείνουν την απογοήτευση της κοινωνίας.

Εννοώ, με δυο λόγια, αυτό που είπα στη δήλωση της παραίτησής μου: αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω με τους πολίτες, να τους αφουγκραστώ, να βαδίσω μαζί τους στον δρόμο που μαζί θα ανοίξουμε. Η αυτάρκεια και η αυτάρεσκεια κάποιου αυτόκλητου Μεσσία, που στρατολογεί τους μαθητές του, είναι το τελευταίο που χρειάζονται η πατρίδα και η κοινωνία μας σήμερα. Μόνο η πράξη των πολλών μπορεί να γίνει κινητήρας μιας πορείας προς την πρόοδο, έξω από το σημερινό τοξικό τέλμα. Σε αυτή θέλω να αφιερώσω την ενέργειά μου.

• Μας δίνετε εδώ την ευκαιρία να σας ρωτήσουμε: Πώς ένας πολιτικός, δοκιμασμένος μάλιστα, κατεβαίνει στον λαό για να τον αφουγκραστεί, όπως λέτε, σε μια εποχή που οι πολιτικοί δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στο κοινωνικό σύνολο;

Οι πολιτικοί δεν είναι δημοφιλείς γιατί όλο και περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους. Γιατί δεν πείθουν ότι τους ενδιαφέρει περισσότερο το συλλογικό όραμα και το κοινό καλό από το προσωπικό τους συμφέρον και την επανεκλογή τους. Ξέρετε τι μου είπε μια φοιτήτρια που συνάντησα στη Σορβόνη με καταγωγή από την Έδεσσα; «Δεν μπορώ πια να διακρίνω τον αριστερό από τον δεξιό βουλευτή. Κάνουν τα ίδια πράγματα. Μιλάνε με τον ίδιο σχεδόν τρόπο, κι ας λένε άλλα λόγια».

Αυτή η διαπίστωσή της με προβλημάτισε και με στενοχώρησε, γιατί δεν είναι μόνο η φοιτήτρια. Πολλοί συμπολίτες μας μοιράζονται παρόμοιες σκέψεις. Αν λοιπόν δεν αλλάξουμε εμείς, αν δεν κάνουμε τη διαφορά πρωτίστως ηθικά, αξιακά, πολιτισμικά, πώς θα πείσουμε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό; Πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο αν δείχνουμε βολεμένοι με τα σημερινά;

Ο Αριστοτέλης μας έμαθε πως δεν αρκεί ο Λόγος, δηλαδή τα επιχειρήματα. Χρειάζεται και το Ήθος, δηλαδή ποιος είσαι και τι πράττεις εσύ που μιλάς, αν θέλεις να πείσεις.

• Η ανανέωση του πολιτικού σκηνικού, στην οποία αναφέρεστε, αφορά τον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς ή έχει να κάνει μόνο με την κυβερνητική εναλλαγή;

Προφανώς αφορά όλο το πολιτικό σύστημα, που έχει πια χάσει την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας. Αφορά όμως κυρίως την Αριστερά, την προοδευτική παράταξη. Πιστεύω ότι ήρθε ο καιρός -έχουμε μάλιστα καθυστερήσει- για μια μεγάλη, τολμηρή, αποφασιστική ανανέωση στις πρακτικές, στη γλώσσα, στο ύφος, στο ήθος, αλλά και στα πρόσωπα.

Ήρθε η ώρα να αλλάξει ριζικά η αντίληψή μας για τα αξιώματα, τα προνόμια που απορρέουν από αυτά και τη μιζέρια της αναπαραγωγής τους. Ναι, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει μια «εισβολή» νέων ηθών και προσώπων στην πολιτική. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει με όρους εργαστηρίου, αλλά μέσα στην κοινωνία, εκεί έξω.

Μια κοινωνία που επιμένει, εξεγείρεται, αντιστέκεται, απαιτεί αυτό που για το καθεστώς είναι «ανέφικτο», τότε θα παράγει και τα πολιτικά στελέχη και τα σχήματα εκείνα που θα την εκπροσωπήσουν. Να γιατί είναι ανάγκη, μεταξύ άλλων, οι πολίτες να μετατρέψουν την απογοήτευση σε πράξη και διεκδίκηση. Και να γιατί, μεταξύ άλλων, διάλεξα την ανασφάλεια να βρεθώ από τα βουλευτικά έδρανα ανάμεσά τους.

• Αυτό εννοούν συνομιλητές σας όταν προϊδεάζουν για κινήσεις «εκτός πλαισίου»;

Ακριβώς αυτό. Αν ως πλαίσιο ορίσουμε το σημερινό πολιτικό σύστημα, την κατακερματισμένη δημοκρατική αντιπολίτευση, τα ΙΧ κόμματα και τα κόμματα που γεννήθηκαν με τον εμβρυουλκό της διάσπασης και την ιδιοποίηση βουλευτικών εδρών, που καλά κρατεί, τότε είναι πολύ συγκεκριμένο το περιεχόμενο των κινήσεων που προτίθεμαι να κάνω.

Καμιά συναλλαγή, κανένα παρασκήνιο, καμιά προσπάθεια που αναπαράγει φθαρμένες πρακτικές. Στην κολυμπήθρα της κοινωνίας, με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού – αυτή είναι η απόφασή μου. Μπορεί να έχασα τα βουλευτικά μου προνόμια, αλλά είμαι τουλάχιστον ελεύθερος να διεκδικήσω το προνόμιο να πορευτώ μαζί με τους πολλούς. Δεν τολμώ να πω «σαν ένας από αυτούς». Αλλά ναι, θα ήθελα να είμαι μαζί τους «σαν ένας από αυτούς».

• Και τελικά; Ποια θα είναι η συνέχεια; Νέο κόμμα, κόμμα-ομπρέλα ή εκλογικός συνδυασμός; Και πότε; Και συμπληρωματικά: ο ενιαίος Συνασπισμός του 1989-90 και ο πολυτασικός ΣΥΡΙΖΑ είναι μοντέλα που μπορούν να λειτουργήσουν και σήμερα;

Κατ’ αρχάς, για να απαντήσω στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, κανένα μοντέλο του χτες δεν μπορεί να λειτουργήσει σήμερα χωρίς τουλάχιστον τις απαραίτητες μεγάλες μετατροπές. «Δεν μπορείς να κάνεις την ίδια επανάσταση δύο φορές», έλεγε ένας Ισπανός επαναστάτης.

Στην ερώτησή σας όμως για τη συνέχεια, απαντώ πολύ καθαρά: τίποτε από αυτά. Με παλιό διαβατήριο κανένας δεν πρόκειται να περάσει στη νέα εποχή. Και απλώς θα διαιωνίζονται η στασιμότητα και η ασυδοσία. Επιμένω, επαναλαμβάνω, ξαναλέω: το πολιτικό σύστημα, σε όλες τις εκφράσεις του, έχει ξεπέσει στη συνείδηση του λαού, της μεγάλης πλειοψηφίας τουλάχιστον. Τα κόμματα, η Δικαιοσύνη, η Βουλή, οι θεσμοί επίσης.

Είναι αυταπάτη και βόλεμα να περιμένουμε κάτι θετικό από ένα σύστημα που δεν θέλει και δεν μπορεί. Χρειαζόμαστε νέα εργαλεία σκέψης και πράξης, διαφορετικά θα βαλτώσουμε όλοι σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Οι πολίτες — αυτή είναι η δύναμη της αλλαγής σήμερα. Μόνον αυτοί, «από κάτω», μπορούν να ανατρέψουν τα δεδομένα «επάνω». Να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις.

• Η παραίτησή σας προκάλεσε εχθρικές τοποθετήσεις από αντιπάλους και πρώην συντρόφους. Και πρώτα ο πρωθυπουργός, που χαρακτήρισε την Ελλάδα του 2015 χώρα-παρία. Τι του απαντάτε;

Απαντώ, εν συντομία, ότι το 2015 παραλάβαμε όντως μια χώρα-παρία και διεθνώς απαξιωμένη. Μια Ελλάδα ρημαγμένη, με το ένα τέταρτο της οικονομίας κατεστραμμένο, την ανεργία στο 27%, ουρές σε κοινωνικά ιατρεία, σε παντοπωλεία, αλλά και σε κάδους σκουπιδιών. Δεμένη πισθάγκωνα από τους δανειστές, με ένα χρέος-θηλιά. Μια κοινωνία χωρίς ελπίδα και προοπτική.

Ο ίδιος και η παράταξή του, μαζί με τους συνοδοιπόρους και τους σπόνσορες της διαφθοράς που ήταν ένοχοι γι’ αυτήν την εθνική τραγωδία, κραύγαζαν «Γερούν γερά» και «Βάστα Σόιμπλε», ενώ εμείς δίναμε τη μάχη για τη σωτηρία της πατρίδας.

Και το 2019 τους παραδώσαμε μια Ελλάδα εκτός μνημονίων και επιτροπείας, με ρυθμισμένο χρέος, δεκάδες δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία, δώδεκα συνεχόμενα τρίμηνα ανάπτυξης, ενισχυμένη διεθνή θέση στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Και όμως, επιμένουν στη δολοφονία της αλήθειας, χωρίς καμιά ντροπή.

• Παραιτηθήκατε από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Θα παραιτηθείτε και από μέλος του κόμματος; Και είπατε πως δεν θα είστε αντίπαλος με τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Με ποιον τρόπο δεν θα είναι ανταγωνιστικό αυτό που θα ετοιμάσετε;

Η δήλωσή μου είναι νομίζω σαφής. Η σχέση μου με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια σχέση ζωής, αλλά έχει κλείσει. Και αν κάποιος καταλαβαίνει την απόφασή μου να μην είμαι πια βουλευτής και να επιχειρήσω μια «πορεία στον λαό» ως ανταγωνιστική, τότε κάνει λάθος. Είναι απόφαση υπέρβασης και όχι ανταγωνισμού.

• Στην κλίμακα Αριστερά–Δεξιά, πού τοποθετείτε τον εαυτό σας; Κάποιοι, ανάμεσά τους και πρώην σύντροφοί σας, υποστηρίζουν ότι είστε πλέον ένας κεντρώος πολιτικός. Τι λέτε;

Αν ως Αριστερά εννοούμε την Αριστερά της αντίστασης αλλά και της ευθύνης, των κινημάτων αλλά και της διακυβέρνησης, της Ιστορίας αλλά και του σήμερα, της προγραμματικής καθαρότητας αλλά και της ετοιμότητας, τότε με κάθε μετριοφροσύνη τοποθετώ τον εαυτό μου στον εντελώς αντίθετο πόλο από τη Δεξιά.

Η Δεξιά, παρεμπιπτόντως, μια χαρά βολεύεται με την ανέξοδη ρητορεία, τον μίζερο ανταγωνισμό για το ποιος είναι πιο αριστερός, με τη δημοπρασία επαναστατικών φράσεων. Αν δει κανείς προς τα πού στρέφει τα πυρά του ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης, θα καταλάβει.

Σε κάθε περίπτωση όμως, λίγη σημασία έχει πόσο αριστερά στην κλίμακα θα τοποθετήσουμε τον εαυτό μας. Αυτό που μετράει είναι να είμαστε αποτελεσματικοί για τον λαό και τη χώρα μας. «Άσπρος γάτος, μαύρος γάτος, σημασία έχει αν πιάνει ποντίκια», έλεγε ο Κινέζος ηγέτης Ντενγκ Σιαοπίνγκ. Θα το πω αλλιώς: αριστερές πολιτικές είναι αυτές που αλλάζουν μια χώρα στην κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευημερίας των πολλών.

• Κλείνοντας, πώς ονειρεύεστε αυτές τις πιο «όμορφες θάλασσες»; Τι χαρακτηριστικά έχουν;

Μα σαν τις ελληνικές θάλασσες. Του ήλιου και της δικαιοσύνης. Με φουρτούνες αλλά και πανέμορφα νησιά, με βραχώδεις και επικίνδυνες ακτές αλλά και γαλήνιες ακρογιαλιές. Θάλασσες που για να τις ταξιδέψει κανείς χρειάζεται όχι μόνο τόλμη, αλλά και πείρα και γνώση. Όχι μόνο καλό καράβι, αλλά και άξιο πλήρωμα, γερά χέρια και κοφτερό μυαλό.

Θάλασσες, τέλος, που πρέπει να σεβαστείς τη δύναμή τους και να αναζητάς πάντα με υπομονή και εξυπνάδα τον ούριο άνεμο για να χαράξεις τη ρότα που οδηγεί σε ασφαλές λιμάνι.

Όταν συνέβη, η Γαλλία κλονιζόταν από διαμαρτυρίες και απεργίες για την απόφαση του να αυξήσει το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη. Σε συνέντευξή του, λοιπόν, ο Γάλλος πρόεδρος φοράει ένα πανάκριβο ρολόϊ, όπως φαίνεται όμως κάποια στιγμή, προφανώς για επικοινωνιακούς λόγους, βάζει τα χέρια του κάτω από το τραπέζι του στούντιο και το αφαιρεί. Όμως, η εικόνα είναι αδιάψευστος μάρτυρας.

Οι εκπρόσωποι του κ. Μακρόν δήλωσαν ότι ο πρόεδρος έβγαλε το ρολόι επειδή «κουδούνιζε στο τραπέζι».

Αλλά οι επικριτές του ισχυρίζονται ότι το ρολόι δείχνει ότι έχει χάσει την επαφή με το κοινό.

Κάποιοι ισχυρίστηκανυπερβολικά ότι η αξία του έφτανε έως και τα 80.000 ευρώ (86.000 δολάρια· 70.000 λίρες), αλλά το Μέγαρο των Ηλυσίων δήλωσε ότι αυτό δεν ήταν σωστό.

Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης, όταν ο κ. Μακρόν δικαιολογούσε τους λόγους για την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης.

Καθώς ακουμπούσε τα αντιβράχιά του στο τραπέζι, ακούστηκε ένας γδούπος.

Στη συνέχεια, ο πρόεδρος έβαλε τα χέρια του κάτω από το τραπέζι καθώς συνέχιζε να μιλάει. Όταν τα σήκωσε ξανά, το ρολόι είχε αφαιρεθεί.

Η ομάδα του επέμεινε ότι η αφαίρεση ήταν εντελώς αθώα. Αλλά το χαμένο ρολόι τράβηξε γρήγορα την προσοχή των επικριτών του.

Ξυπνάω το πρωί και βλέπω μπροστά μου στην εικόνα της Παναγίας. Τριάντα χρόνια που ασχολούμαι με την πολιτική θέλησα να υπηρετήσω τα δικαιώματα των Ελλήνων της βόρειας Ηπείρου. Δεν έχουμε δικαιώματα, είμαστε μακριά από αυτό που λέμε «κράτος Δικαίου» και για αυτά θα παλέψω στην ευρωβουλή.

Ευχαριστώ τον Έλληνα πρωθυπουργό που με αυτή την κίνηση να συμμετάσχω στις ευρωεκλογές μου δίνει τη δυνατότητα να στηρίξω τη Χειμάρρα από άλλο μετερίζι. Δεν παρατάω τη Χειμάρρα. Όταν καταδικαστώ δεν θα έχω πολιτικά δικαιώματα στην Αλβανία και αυτός ήταν ο πρώτος στόχος.

«Αν δείτε το τέχνασμα στα δικαστήρια, ήταν μονόδρομος. Έχουν εφεύρει ένα μάρτυρα τον οποίο τον πλήρωσαν. Έχουν χρησιμοποιήσει πλαστό ποινικό μητρώο. Η δικαστής που με δίκασε έχει καταδίκη στην Ελλάδα και απαγόρευση εισόδου για πλαστογραφία» ανέφερε μεταξύ άλλων.

«Όλα δείχνουν ότι θα καταδικαστώ στο Εφετείο» τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Μπελέρης και τόνισε ότι σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορεί πια να ασκήσει κανένα πολιτικό δικαίωμα στην Αλβανία. Όσο για το πότε θα βγει από την φυλακή, υποστηρίζει πως τουλάχιστον μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου θα έχει βγει.

Οι περιουσίες μας που είχαν δημευθεί από το κομουνιστικό καθεστώς στην Αλβανία δεν μας αποδόθηκαν μετά την πτώση του κομουνισμού στην Αλβανία.

Ακόμη αποκάλυψε  πως ξυπνάει με την εικόνα της Παναγίας που του έχει χαρίσει ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος και με μια φωτογραφία της οικογένειάς του.

Κάπου εκεί η σύνδεση διακόπηκε ξαφνικά με τον Φρέντι Μπελέρη να μιλά για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων στη Βόρεια Ήπειρο. Να σημειωθεί πως κατά τη διάρκεια της συνέντευξης υπήρχε εποπτεία των αλβανικών αρχών και η δεσμοφύλακας βρισκόταν στον χώρο.

Ερμιόνη Μπελέρη: Ο πατέρας μου αγωνίζεται για κάτι που αξίζει

Η 19χρονη Ερμιόνη, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ, παλεύει για την απελευθέρωση του πατέρα της, Φρέντι Μπελέρη.

«Ο πατέρας μου ήξερε σε τι έμπλεκε πάνω κάτω. Ήταν full προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο. Δεν είναι ότι το περίμενε, αλλά όταν συνέβη δεν έπεσε και από τα σύννεφα. Πείσμωσε, είπε θα το πάει μέχρι το τέλος. Αγωνίζεται για κάτι που αξίζει».

«Η Χιμάρα και τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών είναι ένα θέμα που απασχολεί πολύ κόσμο. Έχω μεγαλώσει στη Χιμάρα, είναι ένα μέρος που αγαπάμε όλοι. Υπάρχει ρατσισμός και διακρίσεις, μπορεί να πάμε σε ένα μαγαζί και να ζητήσουμε νερό και μας ρωτάνε ‘γιατί μιλάτε ελληνικά;’».

Αναφορικά με τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Φρέντι Μπελέρης στο Live News και την ξαφνική διακοπή της σύνδεσης ότι ο υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ μιλούσε για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Πολλές φορές που έχουμε μιλήσει δεν είχε κοπεί ποτέ η σύνδεση. Χθες δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί κόπηκε το ίντερνετ; Έγινε επίτηδες;», αναρωτήθηκε η Ερμιόνη Μπελέρη και αποκάλυψε πως μετά από επικοινωνία που είχε με τον πατέρα της, ο Φρέντι Μπελέρης θέλησε να ευχαριστήσει το Live News και τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την υποψηφιότητά του στις Ευρωεκλογές.

«Απ’ όλη αυτή την κατάσταση μας έχει βγει σε καλό και σαν οικογένεια και σαν κοινότητα. Οικογενειακά μας έχει ενδυναμώσει, μας έχει φέρει πιο κοντά. Θέλω να πω ένα ευχαριστώ στη μαμά μου, που έχει καταφέρει να κρατά όλη την οικογένεια σταθερή. Η Χιμάρα έχει πάρει αναγνωρισιμότητα. Έχουμε καταφέρει επιτέλους να ακουστούμε κι εμείς σαν ελληνική μειονότητα στην Αλβανία μετά από πολλά χρόνια», είπε.