Ερωτηθείς για ποιο λόγο ο ίδιος και τα υπόλοιπα στελέχη αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ τόνισε χαρακτηριστικά ότι «κάποιος που επιτίθεται στην αριστερή πτέρυγα με βαριές εκφράσεις όπως η “5η φάλαγγα του Μητσοτάκη μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ” και “οι αριστεροί που γράφουν κείμενα με σάλτσα”, μας οδήγησε στην άμεση αποχώρηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει χώρο και έχει αλλοιωθεί ο βασικός χαρακτήρας που ήταν η αδιαπραγμάτευτη ενότητα και πολυφωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει ένα άλλο κόμμα στο οποίο η πολυφωνία έχει εκλείψει».

Κατά τον ίδιο, «η νέα ηγετική ομάδα Κασσελάκη – Πολάκη, Τζάκρη είναι ομάδα ήττας, δεν μπορεί να απευθυνθεί στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα», τόνισε ενδεικτικά και συνέχισε αναφέροντας ότι «όταν μιλάμε για πολιτική τοξικότητα δεν πάει το μυαλό μου ούτε στην κ. Αχτσιόγλου ούτε στον κ. Χαρίτση.

Για τα επόμενα βήματα της νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας είπε ότι αυτά επικεντρώνονται στην οργάνωση της βάσης και στην προετοιμασία του προγραμματικού λόγου με στόχο τις ευρωεκλογές ενώ υπογράμμισε πως βασικός τους αντίπαλος θα είναι η Νέα Δημοκρατία.

Μιλώντας στα Παραπολιτικά 90,1 ο κ. Σταθάκης αφού υποστήριξε ότι ο λόγος του Στέφανου Κασσελάκη είναι εμπρηστικός και διχαστικός, πρόσθεσε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται ένα πολιτικό σκηνικό στο οποίο η ευρύτερη Αριστερά του κόμματος έχει αποχωρήσει, για να προσθέσει: «Εκτιμώ ότι η νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα θα επιτευχθεί και ότι έχει βρεθεί ο αριθμός των 10 βουλευτών που απαιτούνται. Ο χώρος που θέλουμε να φτιάξουμε πρέπει να έχει μια πολιτική ταυτότητα πιο διευρυμένη και να έχει μέσα μεγάλη δόση οικολογίας. Φυσικά θέλουμε και τον κ. Κόκκαλη μαζί μας».

Εκτίμησε δε πως «δεν θα τελειώσει με την αποχώρηση Αχτσιόγλου η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί υπάρχει και ένας ενδιάμεσος χώρος στην Κεντρική Επιτροπή που δεν ξέρω ακόμη τι θα κάνουν. Αυτό που μας οδήγησε στην απόφασή μας να φύγουμε είναι ότι ο Κασσελάκης δεν τα πάει καλά με την Αριστερά. Διέβη τον Ρουβίκωνα, μπορεί πλέον να βασίζεται στην ηγετική του ομάδα, που είναι λαϊκίστικη. Για όποιον έχει κλείσει την πόρτα σε ένα κόμμα δεν κοιτάζει πίσω του».

Κατά τον ίδιο, «υπάρχει και ένας ενδιάμεσος χώρος που δεν ξέρω τι θα κάνει, ο οποίος θα συνεχίσει να έχει το πρόβλημα ενός κόμματος το οποίο κινείται υπό την ηγεσία του κ. Κασσελάκη και της ηγετικής ομάδας με τον τρόπο που κινείται εμπρηστικός, διχαστικός κ.ο.κ. Ο χώρος αυτός αναζητά να φτιάξει μια πολιτική ταυτότητα πολύ διαφορετική, πολύ πιο διευρυμένη και με τα χαρακτηριστικά βεβαίως που φέρουν και τα πρόσωπα και οι πολιτικές που έχουν υπηρετήσει αλλά και πιο διευρυμένο ταυτόχρονα προκειμένου να είναι ένας βιώσιμος χώρος και να δίνει προοπτική. Σε αυτό το μείγμα θα έχει πολύ πιο καθαρή οπτική στα πράγματα».

Ερωτηθείς εάν θα έχει αριστερή ή κεντροαριστερή οπτική απάντησε: «Η συζήτηση νομίζω έχει ένα κοινό πεδίο δηλαδή είναι προφανές ότι η αριστερή οπτική πρέπει να έχει πολύ μεγάλη δόση οικολογίας πλέον. Φυσικά θα θέλαμε μαζί μας και τον Πέτρο Κόκκαλη, εννοείται. Συμπορευτήκαμε τόσα χρόνια. Νομίζω ότι είναι μέσα στην πολιτική οπτική μιας μεγάλης ανασύνθεσής που αυτή πρέπει να είναι η επιδίωξη του όποιου νέου σχήματος διαμορφωθεί.

Ερωτηθείς αν η νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα θα είναι απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, υπογράμμισε ότι «για κάποιον που κλείνει την πόρτα σε ένα κόμμα, δεν κοιτάζει πίσω, κοιτάζει μπροστά. Κοιτάζει δηλαδή το πώς θα συγκροτήσει έναν αξιόπιστο αντιπολιτευτικό λόγο απέναντι στην απόλυτη κυριαρχία της ΝΔ και πως θα συμβάλει στο να διαμορφωθούν αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις. Προσωπικά εγώ που άνοιξα και έκλεισα την πόρτα νομίζω ότι δεν έχει κανένα νόημα να ασχολείσαι με αυτό που άφησες πίσω σου. Οι αποφάσεις είναι ειλημμένες, υπάρχουν αρκετά θέματα προς συζήτηση νομίζω ότι είναι θέμα ωρών ή ημερών να κλείσει αυτός ο κύκλος».

Ολόκληρο το άρθρο του

Το «ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ» έκλεισε οριστικά με την εκλογή Κασσελάκη.

Έτσι καταγράφεται στο διεθνή Τύπο και την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, ως «τίτλοι τέλους» του ριζοσπαστικού αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, του μεγαλύτερου αριστερού κόμματος στην Ευρώπη (μαζί με τους Podemos). Και αν όντως πρόκειται για το «τέλος» ίσως μία συζήτηση για το τι συνέβη, τι γίνεται και τι έρχεται να είναι αναγκαία.

Στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ο Κασσελάκης εκπροσώπησε τη «λαϊκιστική» τάση του, την «Κίνηση Μελών» (Ν. Παπάς, Ρ. Δούρου, Π. Πολάκης, Θ. Τζάκρη, κλπ) και τους νεοεισελθέντες (Αντώναρος, κλπ). Η Αχτσιόγλου από την άλλη εκπροσώπησε την τάση των στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα («έξι συν έξι» -Αχτσιόγλου, Χαρίτσης, Ηλιόπουλος, κλπ), την «Ομπρέλα» (Τσακαλώτος, Φίλης, Σκουρλέτης) και τα ιστορικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πολιτικές διαφορές που εκφράστηκαν στην κάλπη των εσωκομματικών εκλογών προϋπήρχαν.

Οι λαϊκιστές είναι θιασώτες της αναβίωσης του παραδοσιακού δικομματισμού, της μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προς το Κέντρο και του απογαλακτισμού του από την Αριστερά, είτε ως κουλτούρα, είτε ως ιστορική παρακαταθήκη του χώρου. Είναι φιλικοί στη χρήση παραδοσιακών εργαλείων πολιτικής, όπως οι πελατειακές σχέσεις, ενώ ο πολιτικός τους λόγος είναι επικεντρωμένος στον «Αντι-Μητσοτακισμό», δηλαδή στην ανάδειξη των στοιχείων διαφθοράς, ανικανότητας, αλαζονείας, από την παρούσα κυβέρνηση και τον «ψεύτο-πατριωτισμό». Προγραμματικά είναι παντελώς ανύπαρκτοι και ως πολιτικό προσωπικό ανίκανοι να συμβάλλουν στην παραγωγή νέων ιδεών για την κατάκτηση της πλειοψηφίας ή την διακυβέρνηση.

Για την τάση της Αχτσιόγλου και εν γίνει για το αριστερό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προέχει η προγραμματική αντιπολίτευση, η ριζοσπαστική ταυτότητα, ο μεταρρυθμιστικός προγραμματικός λόγος και οι θεσμικές αλλαγές. Υπό αυτήν την έννοια στις πρόσφατες εκλογές αυτό το μπλοκ αποτέλεσε τον κληρονόμο της γνώσης και της εμπειρίας που αποκτήθηκε από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο φόντο αυτό, η νίκη της «τάσης Κασσελάκη» στρέφει οριστικά το ΣΥΡΙΖΑ στο «λαϊκισμό» και την πολιτική και ιδεολογική αναβίωση ενός κόμματος που προσομοιάζει στο πάλαι ποτέ, – εκτός τόπου και χρόνου πλέον, «παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ».

Η «νίκη των λαϊκιστών» δεν έπεσε από το ουρανό. Είναι αποτέλεσμα της απόλυτα καταστροφικής στρατηγικής που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019 και μετά. Η στρατηγική είχε τέσσερα κομβικά σημεία.

Tην αποσιώπηση και ενίοτε την επικριτική ενοχή επί των πεπραγμένων της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
«Tο άνοιγμα στην κοινωνία» (εκλογή Τσίπρα από τη βάση). Τα μέλη αυξήθηκαν από 40.000 σε 140.00. Το ένα τρίτο εξ αυτών εξαφανίστηκε αμέσως, ενώ δεύτερο τρίτο συμμετείχε μόνο στις εκλογικές διαδικασίες. Η πρακτική αυτή οδήγησε στην ρευστοποίηση του κόμματος καθώς πλέον σε τοπικό επίπεδο κυριάρχησαν τα προσωπικά δίκτυα των βουλευτών.
Tην διεύρυνση του πολιτικού προσωπικού πρώτης γραμμής μέσα από την ετερογενή συνάθροιση ανεπαρκών, κατά την κρίση πολλών «εντός και εκτός των τειχών», προσωπικοτήτων, με ελάχιστες ίσως σημαντικές εξαιρέσεις.
Την καθήλωση της αντιπολιτευτικής τακτικής στην αποκαθήλωση του «προσώπου του Μητσοτάκη». Εντός αυτού του πλαισίου η όποια πετυχημένη προγραμματική αντιπολίτευση χανόταν μέσα στην «ακατάσχετη πολυλογία» των λαϊκιστών που προτιμούσαν να αναδεικνύουν, συνεχώς και μόνο, την Μαρέβα, τα «πετσωμένα» ΜΜΕ, τον «άριστο» Πρωθυπουργό, τη διαφθορά, την «επικοινωνία» αντί να επικεντρώνονται στις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την επίλυση των καίριων προβλημάτων της κοινωνίας.
Η στρατηγική αυτή κατέρρευσε και ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε κατά κράτος. Αν το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε από το 36% στο 32%, εξαιτίας των απωλειών που είχε κυρίως στα μεσαία στρώματα, το 2023 απώλεσε τη μεγάλη εκλογική του βάση, δηλαδή τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα και τη νεολαία. Κοινώς η ενίσχυση του «λαϊκιστικού και διευρυμένου» ΣΥΡΙΖΑ συνοδεύτηκε από την απώλεια του πολιτικού του ερείσματος των λαϊκά στρωμάτων. Το «άνοιγμα στην κοινωνία» κατέρρευσε μαζί με την αντιπολιτευτική στρατηγική του «αντι- μητσοτακικού λαϊκισμού».

Οι χαμένες εκλογές και ο μύθος της υπονόμευσης

Οι εκλογές του 2023 κρίθηκαν, ως συνήθως, στα «μεγάλα θέματα της Πολιτικής». Οι ποιοτικές έρευνες κατέγραφαν τη υπεροχή του Μητσοτάκη έναντι του Τσίπρα στα θέματα της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής (40%/20%), ενώ στα θέματα του κοινωνικού κράτους και στα θεσμικά υπήρχε ισορροπία (30%/30%) ή μικρή υπεροχή του Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, δεν έκανε τίποτα για να κλείσει την ψαλίδα. Η εμπιστοσύνη των πολιτών και η αξιοπιστία προφανώς ήθελαν άλλη στρατηγική, πέραν της Μητσοτάκης ΑΕ και της «ψεύτο πατριωτικής» κριτικής περί ενδοτισμού της κυβέρνησης στα ελληνοτουρκικά. Το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα, προς μεγάλη έκπληξη όλων, ήταν αυτό που κατέγραφαν οι ποιοτικές έρευνες στα θέματα της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής, μήνες πριν από την ίδια την εκλογική αναμέτρηση.

Η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές για τρεις στρατηγικούς λόγους. Πρώτον διαμόρφωσε ένα ευρύ και συμπαγές πολιτικό μπλοκ. Με αφετηρία το «Ναι» του δημοψηφίσματος, συσπείρωσε τη ΝΔ, μέρος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι (μετά την αποτυχία της ενοποίησης του με το ΠΑΣΟΚ) και μέρος της Ακροδεξιάς (μέσα από τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις για το Μακεδονικό, την ενσωμάτωση προσώπων και το φλερτ κατά την άσκηση της εξουσίας με «όψεις» του ακροδεξιού ριζοσπαστισμού). Δεύτερον με κεντρικό σύνθημα την «επιστροφή στην κανονικότητα» αναβίωσε ένα εκτενές σύστημα πελατειακών σχέσεων, δομών ελεγχόμενης διακυβέρνησης και εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων. Τρίτον με το «αντί ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» και συνθήματα που προέταξαν το «να τελειώνουμε με την Αριστερά», δεν συσπείρωνε μόνο την διευρυμένη εκλογική της βάση, αλλά διεμβόλισε παράλληλα το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπικουρούμενη από την «μιντιακή» υπεροχή της.

Έτσι την περίοδο 2019-2023 οι λαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκίνησαν «πόλεμο κατά της Αριστεράς». Στο πλαίσιο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης η Αριστερά παρουσιαζόταν ως να ήταν υπεύθυνη για την ήττα του 2019 (π.χ. 37 δισ. του Τσακαλώτου, -που τώρα πάλι έχει επανέλθει στη δημόσια σφαίρα, το Ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου, το υποτιθέμενο «ξεζούμισμα» της μεσαίας τάξης που όλα αυτά απειχούσαν τις παραπλανητικές δοξασίες της ΝΔ). Εμφανίζονταν επίσης ως υπαίτια για τη μη ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2019-2023, καθώς νοούνταν ότι διευκόλυνε τη ΝΔ με την υποτονική αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη καθώς αυτή απείχε από τον αντι-μητσοτακικό «παραλήρημα». Η μεγαλύτερη στρατηγική νίκη της ΝΔ ήταν ότι μετέφερε εντός του ΣΥΡΙΖΑ την ιδέα του «να τελειώνουμε με την Αριστερά». Οι λαϊκιστές έγιναν οι καλύτεροι προπαγανδιστές του «ιδεών του Μητσοτάκη».

Μετά την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 το χάσμα των δυο τάσεων έγινε μεγαλύτερο. Για την «αποτυχία του Τσίπρα» ενεργοποιήθηκε ο αρχέγονος μύθος της «κερκόπορτας», – η υπονόμευση από τις φράξιες και τις ομάδες και ο εσωτερικός εχθρός. Σε αυτό το πλαίσιο κλιμακώθηκαν οι επιθέσεις στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, στα στελέχη της και φυσικά στην αριστερή ιδεολογία και πολιτική εν γένει. Επικράτησαν ρητορικά μοτίβα που επαναλαμβάνονταν με αυτοματισμούς, για τον «ΣΥΡΙΖΑ του 3%», το «δεν χρειαζόμαστε τον Μαρξ», τις αναφορές στους «καρεκλοκένταυρους», στους «αργόσχολους του κομματικού μισθού», στους «αχάριστους αριστερούς Κατσιφάρες», στους «ανεπάγγελτους», στους «υπονομευτές του Τσίπρα», στα «sms της Αχτσιόγλου», στις «ελίτ και τα ιερατεία» και πολλές άλλες αθλιότητες. Ταυτόχρονα το βήμα της «αντί-αριστερής» υστερίας έγιναν οι life style εκπομπές (πολύ Τατιάνα, πρωινάδικα και φυσικά Ευαγγελάτος). Σύσσωμη η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, παρέλαυνε στις lifestyle εκπομπές για να δηλώνει πόσο ραδιούργα, υπονομευτική και αναχρονιστική είναι η Αριστερά.

Ενώ κανείς από τους λαϊκίστικες δεν διέθετε το πολιτικό βάρος να ενώσει και να νικήσει (Παπάς, Πολάκης, Δούρου) στις εσωκομματικές εκλογές και οι μετριοπαθείς Φάμελος και Τεμπονέρας της πιο ουδέτερης ΡΕΝΕ ήταν διστακτικοί να συμμετέχουν, βρέθηκε ο Κασσελάκης να τους ενώσει. Ως να ήταν έτοιμοι από καιρό. Οι λαϊκιστές νίκησαν με τα πιο κατάπτυστα πολιτικά μέσα. Με κεντρικό σύνθημα να νικήσουμε τους «υπονομευτές του Τσίπρα». Και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ως «ευάλωτος από καιρό» σε μία «επιθετική κίνηση» «κατάληψης του κόμματος».

Η λανθασμένη πολιτική στρατηγική της περιόδου 2019-2023 είχαν προλειάνει το έδαφος. Και η βαριά εκλογική ήττα το επιτάχυνε. Κοινώς το ειδικό βάρος των λαϊκιστών διευρύνθηκε σε ένα αποτυχημένο και συρρικνωμένο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ακραίος λαϊκισμός ως κεντρική πολιτική

Και σήμερα μένει το πρόσωπο του νέου Προέδρου. Μία απολίτικη ρευστή φιγούρα (θαυμαστής του Μητσοτάκη, ψήφισε Παπανδρέου, αλλά τελικά είναι Αριστερός). Δεν έχει παρά θολές ιδέες για την ιστορία της χώρας, την πολιτική, την Ευρώπη, τα πολιτικά ρεύματα σκέψης, την πολιτική της ΝΔ στα «μεγάλα θέματα», την γεωπολιτική, την ίδια τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ως μη πολιτικός δεν θα όφειλε φυσικά να γνωρίζει. Επιβάλλεται όμως εφόσον εμφανίζεται ως κάποιος που μοναδικό του προσόν, κατά το ισχυρισμό του, είναι ότι «εγώ είμαι αυτός που μπορεί να νικήσει το Μητσοτάκη» («εκεί που απέτυχε ο Τσίπρας»).

Αν η κεντρική πολιτική υπόσχεση μπορούσε να συνοψιστεί σε μία φράση είναι το «αμερικάνικο όνειρο» σε ελληνική εκδοχή, ένα όραμα δηλαδή ταυτισμένο με το κοσμοείδωλο που παραδοσιακά προβάλλει η αμερικανική Δεξιά για τον εαυτό της. Ο Κασσελάκης επενδύει στην Τραμπική φαντασίωση της αδιαμεσολάβητης σχέσης με τη μάζα, του «εγώ μιλάω με την κοινωνία απευθείας και δεν χρειάζομαι το κόμμα». Κάθε δημόσια εμφάνιση του Προέδρου έχει επαναλαμβανόμενες κοινοτυπίες περί άμεσων και πρακτικών λύσεων που «θέλει ο λαός», θα τις «λέει ο λαός» και ο Κασσελάκης «θα τις εφαρμόζει». Ο «ακραίος λαϊκισμός» είναι το νέο μοτίβο του ΣΥΡΙΖΑ και δεν χρειάζονται «πολλά λόγια» ή βαθυστόχαστες αναλύσεις.

Φυσικά το φαινόμενο είναι διεθνές. Η «κοινωνία του θεάματος» έχει παράξει λαϊκιστές πολιτικούς ηγέτες όπως ο Μπέπε Γκρίλο (κωμική εκπομπή), τον Ζελένσκι (κωμικό σήριαλ που υποδυόταν τον έντιμο πρόεδρο) και τον Τραμπ (ριάλιτι σόου). Μόνο που η Αριστερά την είχε γλιτώσει. Όχι πια. Δυστυχώς μας προέκυψε.

Η Αριστερά αναδείχθηκε σε οιονεί ηγεμονική πολιτική δύναμη την περίοδο μετά την χρηματοπιστωτική κρίση για να αλλάξει τη Ελλάδα. Να την κάνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, με θεσμούς, διαφάνειας και δημοκρατικής συγκρότησης, με μειωμένες κοινωνικές, έμφυλες και περιφερειακές ανισότητες, και αλλαγή της ίδιας της πολιτικής κουλτούρας του τόπου. Πέτυχε αρκετά. Απέτυχε σε άλλα. Παρέμεινε μία «ενοχλητική» δύναμη για το παραδοσιακό ηγεμονικό μπλοκ εξουσίας και εν δυνάμει βαθιά μεταρρυθμιστική.

Η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με την πλειάδα των αριστερών υπουργών δεν ήταν ανατρεπτική, αλλά παρέμενε αυτόνομη, ηθική και απαρέγκλιτα προσηλωμένη στο δημόσιο συμφέρον. Τώρα η επιδίωξη των λαϊκιστών είναι να πάψει να είναι «ενοχλητική». Κοινώς να αρθεί το πολιτικό διακύβευμα και να επισφραγιστεί το τέλος της «αριστερής παρένθεσης».

Ένα πικρό τέλος

Το ταξίδι τελείωσε με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Ταυτίστηκε με τη άνοδο του Τσίπρα του «ηθικού πλεονεκτήματος» και της «αξιοσύνης» της Αριστεράς. Ταυτίστηκε δυστυχώς και με την πτώση του Τσίπρα και την ψευδαίσθηση ότι αντλώντας στοιχεία από ένα «ΠΑΣΟΚ τύπου Αντρέα», θα ήταν εφικτή η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην διακυβέρνηση της χώρας.

Όμως το ΠΑΣΟΚ, όταν έκλεισε ο κύκλος του Αντρέα του 1981, ανανεώθηκε. «Άφησε τον Αντρέα στην άκρη». Άλλαξε ρότα. Το πέτυχε με τον «Εκσυγχρονισμό» του Σημίτη. Εν μια νυκτί, έδωσε ηγεμονία στο ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ στο θέμα της οικονομίας (έστω με μπόλικο νεοφιλελευθερισμό του Τρίτου Δρόμου), προέβαλλε τον έντονο φιλοευρωπαϊσμό του, σε αντίθεση με τα τριτοκοσμικά του Αντρέα και προσέλκυσε αριστερούς προβάλλοντας τις αλλαγές στους αναχρονιστικούς θεσμούς, φτιάχνοντας μια νέα εντυπωσιακή πλειοψηφία.

Με την παραπάνω στρατηγική το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ έδωσε άλλα 15 χρόνια ζωής στο γερασμένο κίνημα. Συγκρούστηκε με την εκκλησία, έβαλε τη χώρα στο Ευρώ, την Κύπρο στην Ευρώπη και χειρίστηκε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε αντί-εθνικιστική βάση. Ταυτόχρονα κατέγραψε τρομερές αποτυχίες στα θέματα της διαπλοκής, της διαφθοράς και κυρίως της χρηματοπιστωτικής «φούσκας» που οδήγησε στην χρεοκοπία. Εντούτοις σε σχέση με τη σημερινή συζήτηση για πως «αναγεννάται ένα κόμμα» η κεντρική ιδέα μετράει, η στρατηγική σκέψη, το σχέδιο για την κατάκτηση της ηγεμονίας και η μεγάλη πολιτική σκακιέρα.

Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόταν να μπολιαστεί με καινούργιες κεντρικές ιδέες, κάποιας μορφής ηγεμονική πολιτική στροφή, κάποιου είδους στρατηγική σύλληψη της μεγάλης εικόνας, που θα του επέτρεπε να επανεφεύρει τον εαυτό του μετά το τέλος της μνημονιακής περιόδου. Η μόνη ιδέα όμως που υλοποιήθηκε ήταν οργανωτική (αυτή της διεύρυνσης) και ουχί πολιτική. Οι προσθήκες και οι μεταγραφές ήταν μάλλον ασυνάρτητες.

Έτσι χωρίς μία μεγάλη πολιτική στρατηγική ιδέα, ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυε πλέον στην «επόμενη καταστροφή» της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Πολλές ιδέες έπεσαν στο τραπέζι όπως εκείνη ενός επικείμενου «νέου Μνημονίου» που θα ερχόταν λόγω των δημοσιονομικών πιέσεων των Ευρωπαίων. Μετά ήταν η οικονομική καθίζηση με την πανδημία, η ενεργειακή κρίση που ακολούθησε και μετά η έκρηξη του πληθωρισμού. με την ενεργειακή κρίση. Μόνο που αυτή η πολυαναμενόμενη κατάρρευση δεν ήρθε.

Τα 45 δισ. δανεικά, οι ευρωπαϊκοί πόροι και η δημοσιονομική και νομισματική χαλάρωση στην Ε.Ε. ήταν το όπλο της κυβέρνησης έναντι της παραπαίουσας οικονομίας, ενώ απορροφούσε χωρίς κραδασμούς τις αλλεπάλληλες θεσμικές εκτροπές της και την απερίγραπτη οικοδόμηση μηχανισμών ελέγχου της δημοκρατίας. Όσο το μπλοκ του 40% έμενε συμπαγές, τίποτα δεν άλλαζε. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε με την κριτική της «χειρότερης κυβέρνησης όλων των εποχών», το οποίο από μόνο του δεν κερδίζει εκλογές. Και χωρίς προοπτική κυβερνησιμότητας για όσο διάστημα η κεντροαριστερά παρέμενε διχοτομημένη το αποτέλεσμα ήταν δραματικό. Στις εκλογές του 2023 η Κεντροαριστερά κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό δεκαετιών με άθροισμα ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ στο 30%.

Η πραγματικότητα είναι ότι στις πρόσφατες εκλογές ουδείς ήξερες τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και τι θα κάνει την επόμενη μέρα. Υπήρχαν οι «αυξήσεις μισθών και συντάξεων και η μείωση των τιμών» που θα τροφοδοτούσε η φορολόγηση των υπερκερδών. Υπήρχε και η «διαγραφή των κόκκινων δάνειων» της πανδημίας, (κατ/ουσίαν όσων δηλαδή εξαιρέθηκαν από την επιστρεπτέα προκαταβολή). Με όλα τα θετικά ή αρνητικά που είχαν οι εξαγγελίες αυτές ήταν εξόφθαλμα ανεπαρκείς. Το μέλλον επιζητούσε μεγάλες τομές, την ελπίδα για ένα νέο κύμα μεγάλων αλλαγών που χρειάζεται η οικονομία εν μέσω της κλιματικής κρίσης, της πράσινης μετάβασης, της οικονομικής υστέρησης και των κοινωνικών ανισοτήτων. Εκλογές δεν κερδίζονται χωρίς θετικό διακύβευμα και ηγεμονικό λόγο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην κυριολεξία αλλού. Και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος αλλού ήταν και οι λαϊκές τάξεις και οι νέοι επίσης.

Τι να κάνουμε;

Και τώρα τι πρέπει να κάνουμε; Κατ/αρχάς να αναγνωρίσουμε τη τριπλή στρατηγική νίκη της ΝΔ. Πρώτον ο Μητσοτάκης «αποδυνάμωσε» τον Τσίπρα. Οι τελευταίες μετρήσεις καταλληλότητας για πρωθυπουργό ήταν 43%/13%. Δεύτερον με την νίκη Κασσελάκη και των λαϊκιστών διαλύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερό κόμμα και έκλεισε η περίφημη «αριστερή παρένθεση». Και τρίτον εξανεμίστηκε η προοπτική επιστροφής του στην κυβέρνηση, έπαψε δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να είναι «κόμμα εξουσίας». Μπορεί άραγες η σημερινή ομάδα πρώτης γραμμής (Παπάς, Δούρου, Γ. Τσίπρας, Τζάκρη, Αποστολάκης, κλπ) και με συντονιστή τον Πολάκη να δώσει αξιοπιστία και προοπτική κυβερνησιμότητας; Ποιός λογικός άνθρωπος θα δώσει μία δεύτερη σκέψη σε αυτό; Το πρόβλημα είναι διπλά δομικό. Είναι ταυτόχρονα έλλειμμα πολιτικής και έλλειμμα προσώπων.

Στην τελευταία εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, το «νέο» για την ελληνική κοινωνία πολιτικό προσωπικό, του «ΣΥΡΙΖΑ του 3%», εξέπεμπε αξιοπιστία. Πρώτα από όλα αξιοπιστία εξέπεμπε το οικονομικό του επιτελείο. Και πολλοί άλλοι. Με αυτό το πολιτικό προσωπικό ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και κυβέρνησε. Με πολλά προβλήματα, αλλά με αξιοπιστία. Και αυτό εξέπεμπε η συντριπτική πλειοψηφία των υπουργών. Αυτοί κράτησαν το ΣΥΡΙΖΑ στο 32%. Παρά το «προπατορικό αμάρτημα» της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, που αποτέλεσε το μεγάλο μειονέκτημα στην ανανέωση της λαϊκής εντολής. Πολιτική και πρόσωπα.

Όλα αυτά δεν θα είχαν σημασία σήμερα εάν δεν επιβάρυναν το πολιτικό σύστημα της χώρας και δεν το έθεταν σε νέες επικίνδυνες ατραπούς. Η ηγεμονία του Μητσοτάκη είναι απειλητική για τη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Και η δεύτερη θητεία ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς. Με την εκλογή Κασσελάκη το πολιτικό σύστημα χάνει κάθε προοπτική να αποκτήσει μία φερέγγυα αντιπολίτευση. Αντίθετα αυτή γίνεται ο καθρέπτης του αντιπάλου που συντηρεί τη χώρα στην παρακμή. Ακυρώνει κάθε ελπίδα για μια πολιτική στροφή μεγάλης εμβέλειας που θα βγάλει τη χώρα από τη «μόνιμη παγίδα φτώχειας», το οικονομικό στάτους κβο και την κοινωνική και περιβαλλοντική υποβάθμιση. Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στις πέντε τελευταίες χώρες των 27 χωρών της ΕΕ σε πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Με κίβδηλους πανηγυρισμούς για την επενδυτική βαθμίδα, την ώρα που στην πραγματικότητα η οικονομία παραμένει περιθωρειοποιημένη στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο και χωρίς κανένα γεωπολιτικό βάρος.

Το πολιτικό σύστημα της δημοκρατικής παράταξης βρίσκεται βραχυκυκλωμένο με δύο κόμματα του συν πλην 15%, καχεκτικά και αδύναμα με μικρή προοπτική. Στον «κεντρώο χώρο» συνωστίζονται μερίδα της ΝΔ, ένα ΠΑΣΟΚ με υποτονική ηγεσία, που ψάχνει ακόμα την πολιτική του ταυτότητα, και ένα νεόκοπο λαϊκιστικό μόρφωμα με έναν «μη πολιτικό» ηγέτη.

Ο «συνωστισμός στο Κέντρο» φυσικά θα έχει νικητές και ηττημένους. Το ΠΑΣΟΚ αρνείται επίμονα κάθε επικοινωνία ή αμοιβαία στήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα περιμένει. Έκανε ένα βήμα μικρό στις βουλευτικές εκλογές. Έφτιαξε μια ευπρόσωπη ομάδα νέων στελεχών με αναφορές στην ηγεσία και εσωτερική συνοχή. Έκανε ένα λίγο μεγαλύτερο βήμα στις αυτοδιοικητικές εκλογές, πάλι με νέο πρόσωπο, στην Αθήνα. Θα περιμένει την βασανιστική αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ, προσδοκώντας να ηγεμονεύσει, έστω με χαμηλές πτήσεις, στο χώρο της Κεντροαριστεράς.

Η «πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ» είναι αδιέξοδη. Μπορεί ουκ ολίγοι να μισοαρθρώνουν την ιδέα της από κοινού καθόδου με το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Μερικά στελέχη ποντάρουν στην επόμενη μέρα μετά τις ευρωεκλογές. Η προσκόλληση φαντάζει ως στρατηγική απόγνωσης. Σίγουρα υποκρύπτει την παραίτηση από το ότι «ο Κασσελάκης θα νικήσει τον Μητσοτάκη». Δυστυχώς από το 2019 και μετά όσοι επενδύουν στη διεύρυνση, στο άνοιγμα, στην κεντρώα στροφή και δεκάδες άλλες ιδέες που οδήγησαν στην «ήττα του 2023», σήμερα βρίσκονται ακόμα πιο μακριά από το να σκεφτούν την «Πολιτική, τη Στρατηγική και τις Συμμαχίες».

Η Αριστερά δεν έχει θέση στο “κόμμα Κασσελάκη-Παπά-Πολάκη”
Σέβομαι απόλυτα τους συντρόφους και συντρόφισσες που από τη Δευτέρα μετά τις εσωκομματικές εκλογές τα βρόντηξαν και παραιτήθηκαν από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ,. Σέβομαι και όσους παραμένουν να αναζητήσουν συνθέσεις, πιθανόν αναδιατάξεις, οργανωμένες αποχωρήσεις ή μελλοντικές ανατροπές. Τους σέβομαι και αυτούς. Ειδικά για ένα κόμμα που παραμένει πολύ μεγάλο σε οποιαδήποτε σύγκριση στον ευρωπαϊκό χώρο. Σέβομαι και αυτούς που ψήφισαν Κασσελάκη για Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχουν συναίσθηση της «πολιτικής αυτοκτονίας», όπως δεν την είχαν και οι οπαδοί του Τσοχατζόπουλου το 1996. Αλλά η δημοκρατία είναι δημοκρατία και περιλαμβάνει και την «πολιτική αυτοχειρία». Ούτε η πρώτη φορά θα είναι, ούτε και η τελευταία.

Να συμφωνήσουμε όμως ότι για την Αριστερά έφτασε η απόλυτη στιγμή. Το πολιτικό ζήτημα είναι αξεπέραστο. Η πολιτική στρατηγική της “ήττας του 2023” έγινε η κυρίαρχη πολιτική της επόμενης μέρας στο ΣΥΡΙΖΑ. Με στοιχεία «γελοιοποίησης» πλέον ο «λαϊκισμός», δηλώνει αποφασισμένος να προχωρήσει με κάθε τρόπο, με την ίδια στρατηγική του ασυμβίβαστου «αντιμητσοτακικού λαϊκισμού», των μηνύσεων, και των αιτημάτων παραίτησης των υπουργών. Κάθε διάλογος ουσίας έχει χάσει το πεδίο του. Κάθε έννοια κόκκινης γραμμής έχει ήδη καταπατηθεί, πριν την εκλογή Προέδρου και μετά. Η Αριστερά δεν έχει θέση δυστυχώς στο «κόμμα Κασσελάκη-Παπά-Πολάκη».

Το τι θα κάνει η Αριστερά στο μέλλον παραμένει άγνωστο. Το «μέλλον διαρκεί πολύ». Πρώτον για κάποια μερίδα της ελληνικής κοινωνίας ίσως είναι ακόμα απαραίτητη. Δεύτερον κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι ο κίνδυνος της περιθωριοποίησης είναι υπαρκτός. Αλλά για την ίδια την Αριστερά ο ρόλος αυτός δεν την τρόμαξε ποτέ. Ήταν εκεί για τις μεγάλες στιγμές και τις μεγάλες εκπλήξεις, από το 1958 μέχρι το 2015.

Για όσο καιρό απέφευγε την περιχαράκωση και επικεντρωνόταν σε αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Να ασκεί δηλαδή την ιδεολογική ηγεμονία για τη δημοκρατία, τους θεσμούς, την εργασία, την παιδεία, τον πολιτισμό, την οικονομία, από ένα σημείο και μετά, για το φεμινισμό, την οικολογία. Αυτό θα κάνει και τώρα. Μπορεί να επιχειρήσει και πιο απτά πολιτικά εγχειρήματα; Ίσως. Το αριστερό κοινό που εγκατέλειψε το ΣΥΡΙΖΑ το 2023 είναι μεγάλο, σίγουρα η πλειοψηφία των 15 μονάδων που απώλεσε. Και η τάση συνεχίζεται. Οι Αριστεροί και Αριστερές θα κρίνουν και είμαστε πολλοί.

«Ο Στέφανος Κασσελάκης δηλώνει με έπαρση ότι μόνο αυτός μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, χωρίς όμως να είναι ορατές οι διαχωριστικές γραμμές» τονίζουν, ενώ επισημαίνουν πως ο ενεργός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ και οι ανένταχτοι φίλοι του δυσκολεύονται πια να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στο κόμμα.

«Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες βρισκόμαστε σε μια ενεργή αναμονή. Αναμένουμε και επιθυμούμε να εκκινήσουν και να λειτουργήσουν όλες οι διαδικασίες της εσωκομματικής δημοκρατίας (π.χ. Ο.Μ. και θεματικές) καθώς και όλα τα αντιπροσωπευτικά όργανα, ώστε να καταστεί δυνατή μια ουσιαστική πολιτική συζήτηση» διαμηνύουν, καθιστώντας σαφές πως θα συνεχίσουν να εργάζονται, μέσα ή και έξω από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ., για την Αριστερά που έχει ανάγκη η κοινωνία.

Αναλυτικά το κείμενο

Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες, μέλη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από τα Χανιά και το Ρέθυμνο, καταθέτουμε τη δυσαρέσκειά μας για όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την ανησυχία μας για την Αριστερά στην Ελλάδα.

Είναι πολύς καιρός τώρα που οι πολιτικές και οργανωτικές επιλογές του κόμματος έχουν απομακρυνθεί από τις ιδρυτικές και καταστατικές του αρχές. Τα παραπάνω προκύπτουν από τις αποφάσεις της ηγετικής ομάδας, από τις ανακοινώσεις, τις πολιτικές πρωτοβουλίες, τις κοινοβουλευτικές πρακτικές και τη λειτουργία των οργάνων.

Πολύ συνοπτικά, επισημαίνουμε τα εξής:

• Το κόμμα έχει καταστεί και καταστατικά αρχηγοκεντρικό. Ο Πρόεδρος έχει πάψει προ πολλού να είναι πρώτος μεταξύ ίσων και αυτό επισημοποιήθηκε και στο τελευταίο συνέδριο. Η διαμόρφωση πολιτικής αποτελεί αποκλειστικό σχεδόν προνόμιο του ίδιου και των στενών του συνεργατών, απαξιώνοντας τη δημοκρατική λειτουργία των αρμόδιων κομματικών οργάνων. Στο όνομα μιας κατ’ επίφαση συμμετοχικότητας δημιουργήθηκαν πολυπρόσωπα όργανα, που συνεδριάζουν σπάνια και έχουν μηδενική επιδραστικότητα και πολιτική αποτελεσματικότητα.
• Η κοινωνική γείωση ήταν πάντα μια ζωτική ανάγκη και η διεύρυνση της βάσης του κόμματος ένας κοινά αποδεκτός στόχος. Ο τρόπος όμως με τον οποίο έγινε η λεγόμενη διεύρυνση, όχι μόνο δεν βοήθησε την οργανωτική του ανασυγκρότηση και δράση, αλλά αλλοίωσε πλήρως τα χαρακτηριστικά ενός αριστερού κόμματος. Στην κορυφή «μεταγραφές» επωνύμων και στη βάση χιλιάδες εγγραφές «μελών μίας χρήσης». Η ανύπαρκτη πολιτική λειτουργία των οργανώσεων, υποβίβασε τα νέα μέλη σε ψηφοφόρους που στοιχίζονται πίσω από βουλευτές, κομματικά στελέχη και παράγοντες.
• Οι κοινωνικές αναφορές του κόμματος είχαν μια προκλητική μονομέρεια υπέρ της μεσαίας τάξης και οι πολιτικές συμμαχίες είχαν αποκλειστικό προσανατολισμό το χώρο του Κέντρου. Το κόμμα άρχισε να μεταλλάσσεται σε κεντροαριστερό, ο όρος Αριστερά να σπανίζει και να επικρατεί η ορολογία περί προοδευτικής παράταξης. Η στροφή αυτή αποτυπώθηκε στη διάρρηξη των σχέσεων του κόμματος με τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία. Στις πρόσφατες εκλογές η εργατική τάξη, ο κόσμος της μισθωτής εργασίας και η νεολαία μάς γύρισαν την πλάτη. Στη χίμαιρα του εξευμενισμού της «αδικημένης» μεσαίας τάξης, απεμπολήσαμε τις βασικές μας ταξικές αναφορές.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν αρνήθηκε τις κυβερνητικές ευθύνες. Το απέδειξε στην πράξη σε ένα ναρκοθετημένο από τις μνημονιακές δεσμεύσεις πεδίο. Υπερασπιστήκαμε όλοι μαζί την τιτάνια και επιτυχημένη προσπάθεια της περιόδου 2015-19 να βγούμε από το ασφυκτικό περιβάλλον της χρεωκοπίας και της λιτότητας, με την κοινωνία όρθια. Η φιλοδοξία μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης σε εντελώς νέες δημοσιονομικά και πολιτικά συνθήκες δεν επιτεύχθηκε γιατί, με τον ρηχό «αντιμητσοτακισμό», δεν πείσαμε ότι υπήρχε αξιόπιστη εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη και αυταρχική κυβέρνηση της ΝΔ. Στο όνομα του να ξαναγίνουμε «κυβερνώσα» υποβαθμίσαμε το «αριστερά» . Και σήμερα δεν είμαστε πια ούτε το ένα ούτε το άλλο.
• Ομάδα στελεχών και μελών του κόμματος, ενθαρρυμένη από την προεδρική ασυλία, λασπολογούσε μέσω των social εναντίον οποιουδήποτε διαφοροποιούνταν από τη σκανδαλολογία και επέμενε στην προγραμματική αντιπαράθεση με βάση τις αρχές και αξίες της Αριστεράς. Οι συκοφαντίες περί «υπονόμευσης του Προέδρου», «αριστερόμετρων» και «επιστροφής στο 3%», δυναμίτισαν το κλίμα εσωκομματικής συνοχής και εμπιστοσύνης.

Τα παραπάνω περιγράφουν μια διαδικασία πολιτικού εκφυλισμού και απώλειας κάθε δημοκρατικής δικλείδας ασφαλείας που διευκόλυνε την ανάδειξη του Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία του κόμματος. Οι χυδαίες ομοφοβικές επιθέσεις που δέχεται έχουν την καθολική καταδίκη όλων μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ανοχή και συναίνεση σε πολιτικές επιλογές που μας ανησυχούν και μας ενοχλούν. Τα ολοφάνερα ελλείμματα πολιτικής γνώσης και εμπειρίας, η άγνοια βασικών προγραμματικών θέσεων του κόμματος, αλλά κυρίως οι μέχρι σήμερα δημόσιες παρεμβάσεις και δηλώσεις του, διαρρηγνύουν κάθε καταστατική, οργανωτική και πολιτική συλλογική δέσμευση. Με τρόπο αυθαίρετο ο νέος Πρόεδρος και η ομάδα που τον στηρίζει επιχειρούν την απο-αριστεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και την οριστική μετεξέλιξη σε ένα «απονευρωμένο» κόμμα του Κέντρου, με μόνη επιδίωξη την ήττα του Μητσοτάκη. Η οποία όμως για να προκύψει χρειάζεται αξιόπιστη προοδευτική πολιτική απάντηση, όπως αποδείχθηκε στον 2ο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Ανησυχούμε όταν βλέπουμε να υποβιβάζεται η πολιτική στο επίπεδο της επικοινωνιακής διαχείρισης. Ο επικοινωνιακός «θόρυβος» συνδυάζεται με συνεχείς δηλώσεις ενσυναίσθησης για τους αδύναμους της κοινωνίας και αποστροφής για τις παθογένειες του κράτους και της χώρας, χωρίς την παραμικρή αναφορά στις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ο Στέφανος Κασσελάκης δηλώνει με έπαρση ότι μόνο αυτός μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, χωρίς όμως να είναι ορατές οι διαχωριστικές γραμμές. Ίσα-ίσα που στην πρόσφατη παρέμβαση στο συνέδριο του ΣΕΒ, ο Στέφανος Κασσελάκης έσπευσε να υιοθετήσει κλασικές απόψεις των απανταχού νεοφιλελεύθερων ότι «το κεφάλαιο είναι εργαλείο μείωσης των ανισοτήτων»! Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα η ετεροβαρής ανακοίνωση-θέση για το Παλαιστινιακό με την οποία υπήρξε σχεδόν πλήρης ταύτιση με την κυβέρνηση.

Η παρούσα κατάσταση άλλα μέλη τα οδηγεί στην παραίτηση και άλλα στην αποστράτευση και στην αδράνεια. Ο ενεργός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ και οι ανένταχτοι φίλοι του δυσκολεύονται πια να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στο κόμμα. Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες θέλουμε διακαώς να ηττηθεί ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της ΝΔ. Αντίπαλος όμως της Δεξιάς είναι η Αριστερά. Για τον λόγο αυτό απαιτείται να γίνει αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν κάνει: να τεθεί η αριστερή ατζέντα στην πολιτική ζωή και να διεκδικηθεί εκ νέου η απωλεσθείσα ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στην κοινωνία.

Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες βρισκόμαστε σε μια ενεργή αναμονή. Αναμένουμε και επιθυμούμε να εκκινήσουν και να λειτουργήσουν όλες οι διαδικασίες της εσωκομματικής δημοκρατίας (π.χ. Ο.Μ. και θεματικές) καθώς και όλα τα αντιπροσωπευτικά όργανα, ώστε να καταστεί δυνατή μια ουσιαστική πολιτική συζήτηση. Η ψηφοφορία μόνο δεν είναι δημοκρατία. Οι δημοκρατικές διαδικασίες εκκινούν με συνέλευση. Επίσης να οργανωθεί σύντομα ένα ουσιαστικό και δημοκρατικό συνέδριο όπου θα συζητηθούν και θα επικαιροποιηθούν εκ νέου τα ουσιώδη για την πολιτική μας φυσιογνωμία και προοπτική. Διατηρούμε την αμφιβολία αν οι σημερινοί διαχειριστές του κόμματος θα το επιτρέψουν. Δεν είμαστε βέβαιοι ότι ο πολιτικός κατήφορος μπορεί να αναστραφεί. Αξίζει όμως να το παλέψουμε για το κόμμα που αγαπάμε, για το κόμμα που κάποτε εμπιστεύτηκαν τα λαϊκά στρώματα.

Στο μεταξύ δεν είμαστε αδρανείς. Τα πολιτικο-ιδεολογικά διακυβεύματα που συνόδευσαν την προεδρική εκλογή έφεραν κοντά στο κόμμα πολλούς ενεργούς πολίτες που νοιάζονται και πονάνε την Αριστερά. Πολλοί ανένταχτοι μας παρακολουθούν με ενδιαφέρον και αγωνία. Μαζί τους (από τώρα) συζητούμε για την ανασυγκρότηση της σύγχρονης ευρωπαϊκής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, που θα είναι ανοιχτή σε διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, αλλά ταυτόχρονα θα σέβεται τις βασικές ιδεολογικές, πολιτικές και ηθικές της αρχές.

Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες, μέλη και φίλοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ. θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, μέσα ή και έξω από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ., για την Αριστερά που έχει ανάγκη η κοινωνία.

Συνυπογράφουν:

Αγγελάκη Έφη
Αγγελάκη Mάρω
Ανδρουλιδάκη Αμαλία
Αντωνουσάκη Όλγα
Αποστολάκης Κίμων Τζον του Κίμωνα
Αποστολάκης Κίμων του Χρήστου
Aρβανιτάκης Μανώλης
Αργιαντοπούλου Χρυσούλα
Αρτζουχαλτζή Μαρία
Βακάλης Περικλής
Βακιρτζή Κατερίνα
Βασσάλος Αντώνης
Βενιανάκη Κατερίνα
Βεργεράκης Λευτέρης
Βουλγαρίδης Μηνάς
Γαβαλάς Αντώνης
Γένζεν-Παπαϊωάννου Ίνγκε
Γεωργούλας Μπάμπης
Γεωργούλα Ζωή
Γιακουμιδάκης Βαγγέλης
Γκαναδάκη Ευτυχία
Γκέκος Παναγιώτης
Γρηγοράκης Δημήτρης
Δασκαλάκης Βαρδής
Δελβερούδη Λιζιάννα
Δρυγιαννάκης Μανώλης
Ζερβάκης Στέλιος
Καζίλας Γιώργος
Καλαϊτζιδάκης Νίκος
Καλλέργης Μανόλης
Καλλιτεράκης Γιώργος
Κατσαντώνης Γιώργης
Κεχαγιαδάκη Δέσποινα
Κοκοβλής Γιώργος
Κόρδα Μαρία
Κουβάτσος Σάκης
Κουνενάκη Πέγκυ
Κουφάκη Αλεξάνδρα
Κουφάκης Μανόλης
Κρεβετζάκης Θωμάς
Λάτος Μανώλης
Λοχαΐτης Ρόδης
Λυμπεράκης Πέτρος
Μακράκης Γιώργος
Μαλούκου Τασία
Μανουσάκη Ελέγκω
Μανουσάκη Χρυσούλα
Μαρκάκη Κατερίνα
Μαρκαντώνης Ευθύμης
Μαρκουλάκη Σταυρούλα
Μήτσαινας Κώστας
Μικρούλης Σπύρος
Μιχαηλίδης Αλέκος
Μιχελάκη Φωτεινή
Μουρτζανού Ιωάννα
Μπαγκέρη Μαίρη
Μπαρδάτσου Νίκη
Μπαρμπούνης Γιώργος
Μπαρτζώκας Γιάννης
Μπικάκης Μιχάλης
Μπόκης Δημήτρης
Μποτωνάκης Μάρκος
Μπουντρογιάννης Δημήτρης
Μπριλλάκη Κωνσταντίνα
Μυλωνάκης Γιώργος
Μυρσιλίδης Γιώργος
Νικητάκη Αφροδίτη
Ντάνος Άγγελος
Ξανθός Ανδρέας
Ξιφαράς Ναπολέων
Ξυλούρη Γεωργία
Ξυλούρη Ελένη
Οικονόμου Γιώργος
Παπαδάκη Μαρίνα
Παπαδάκης Μανώλης
Παπαηλιάκη Ευτυχία
Παπαϊωάννου Σκεύος
Παπανδρέου Ανδρέας
Παυλάκης Γιάννης
Παυλάκης Δημήτρης
Περουλάκης Γιώργος
Πεσβάντης Τάκης
Πευκιανάκης Νικήτας
Πετράκη Ελευθερία
Πετρόπουλος Ανδρέας
Πετρουλάκης Βασίλης
Ρεβελάκης Γιάννης
Σακούτης Γρηγόρης
Σαμιώτης Ηλίας
Σαρρής Γιάννης
Σάρρος Κώστας
Σουλτάτος Ζαχαρίας
Σπαντιδάκη Κατερίνα
Σπερελάκης Ιάκωβος
Σταθάκης Γιάννης
Σταθάκης Γιώργος
Στάθης Παναγιώτης
Σταμελάκη Βαγγελιώ
Σταυρακάκη Ράνια
Συντυχάκη Χριστίνα
Τζανάκης Μανόλης
Τζεκάκη Μαρία
Τοπάλη Καίτη
Τσικουδάκης Κώστας
Φαραού Μαρία
Φαρμασώνη Φωτεινή
Φιωτάκης Γιάννης
Φουρναράκη Ελένη
Φρογουδάκη Ελευθερία
Φωκάς Χρήστος
Χαρώνη Δήμητρα
Χατζηευαγγέλου Κική
Χατζηνικολάου Νίκος
Χατζηπαναγιώτου Μανόλης
Χίνος Γιάννης
Χίνος Παντελής
Ψαρράς Τάκης

Ο Γιώργος Πετράκης σε ανάρτηση του στο διαδίκτυο αναφέρει:

«Οι νέες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν μπορούν να με αφήσουν αμέτοχο.

Το κόμμα δυστυχώς άλλαξε πορεία.

Η έλλειψη ουσιαστικών αντιπολιτευτικών θέσεων, η απομάκρυνση από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, το εσωκομματικό δίπολο που έχει δημιουργηθεί και η επικέντρωση πλέον σε όρους lifestyle δεν με βρίσκουν σύμφωνο.

Εντάχθηκα στον ΣΥΡΙΖΑ τον προηγούμενο Μαΐο ψηφίζοντας στις εσωκομματικές εκλογές τον Αλέξη Τσίπρα.

Πίστεψα σε αυτόν και για τον λόγο αυτό μετά τις αναταραχές στην συμπλήρωση του ψηφοδελτίου για τον νόμο Χανίων στις εκλογές της 21ης Μαΐου αποφάσισα να κατέβω ως υποψήφιος βουλευτής.

Όμως το κόμμα που αυτήν την στιγμή αντικρίζω θεωρώ ότι πορεύεται προς την λάθος πολιτική κατεύθυνση.

Είναι η προσωπική μου άποψη και σεβόμενος πάντα την απόφαση της βάσης για την εκλογή του νέου προέδρου, υποβάλλω την παραίτηση μου από μέλος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Επικεντρώνομαι πλέον μόνο στην δουλειά μου σαν νοσοκομειακός γιατρός – χειρουργός στο νοσοκομείο Χανίων και από αυτήν την θέση θα συνεχίσω να υπηρετώ τον απλό άνθρωπο που έχει ανάγκη.

Ευχαριστώ πολύ τους 4.000 ψηφοφόρους που με εμπιστεύτηκαν στις προηγούμενες εκλογές αλλά όλη αυτή η κατάσταση που διαδραματίζεται είναι κατά την άποψη μου πολιτικά στρεβλωμένη.

Η πολιτική είναι μια επιστήμη σαν την ιατρική που πρέπει να θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τα πραγματικά του προβλήματα.

Η ακρίβεια, η κατάσταση στο εθνικό σύστημα υγείας , η κατάσταση στον χώρο της παιδείας καθώς και το ενεργειακό είναι τα προβλήματα τα οποία θα μας απασχολήσουν το επόμενο χρονικό διάστημα.

Αυτά τα προβλήματα πρέπει να τα κοιτάξουμε στα μάτια , όπως πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια τον απλό άνθρωπο που αγωνίζεται για την οικογένεια του και τα παιδιά του.

Δυστυχώς σε άλλο κόμμα ήρθα και από άλλο κόμμα φεύγω

Να είστε καλά».

Ειδικότερα ανάρτησε φωτογραφίες του κ. Κασσελάκη με τον Ευάγγελο Αντώναρο και τον Παύλο Πολάκη, γράφοντας πως «Όλες οι απορίες μου λύθηκαν!!! Έναν Μπέπε Γκρίλο ψάχναμε να φτιάξει ένα κόμμα στο γνωστό μοντέλο τα «πέντε αστέρια», κατά της διάκρισης αριστερά/δεξιά και των εκφυλισμένων αριστερών κομμάτων. Και τον βρήκαμε. Μάχη μέχρι τέλους!!!!!!».

Ο κ. Πολάκης του απάντησε σήμερα, κάνοντας λόγο για αχαρακτήριστη ανάρτηση εκ μέρους του κ. Σταθάκη, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν εξελέγη βουλευτής καθώς ο κόσμος τα Χανιά προτίμησε τον ίδιο. Γράφει χαρακτηριστικά ο κ. Πολάκης με ανάρτησή του στο Facebook:

«Κύριε καθηγητά μου, Γιώργο Σταθακη ,που έγραψες αυτήν την αχαρακτήριστη ανάρτηση εχθές, θέλω απλά να σου πω πως :

α)ο κόσμος διάλεξε με ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ποσοστά (και στα Χανιά ) βλέποντας τη δεύτερη φωτογραφία αφενός (σ.σ. που δείχνει τον κ. Κασσελάκη με τον κ. Πολάκη( αλλά και ξέροντας τι ακριβως έγινε το Φλεβάρη φέτος…. αλλά μάλλον δεν το πήρες χαμπάρι !!

και

Β)Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όχι απλά δεν ψάχνει για Πέπε Γκριλο ,αλλά βασικά απέρριψε με πάταγο όλους τους αυτοδιορισμένους θεματοφύλακες και ιδιοκτήτες του ,της ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ και της ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΗΣ-ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΥΘΥΝΣΗΣ !!».

Να σημειωθεί τέλος ότι την ανάρτηση Σταθάκη είχε σχολιάσει και ο πρώην σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, Νίκος Καρανίκας, ο οποίος έχει στηρίξει ανοιχτά τον κ. Κασσελάκη. «Τώρα καταλαβαίνω και εγώ όπως και αρκετός κόσμος γιατί δεν εκλέχτηκες. Τόση εμπάθεια το μόνο που σου κάνει είναι να θολώνεις την σκέψη σου ακυρώνοντας την λογική όπως ακριβώς τα λέει ο Σπινόζα» έγραψε.

Στην εισαγωγή του κειμένου η αξιωματική αντιπολίτευσης αξιολογεί θετικά την απόφαση της ΕΕ για το Ταμείο Ανάκαμψης. Συγκεκριμένα, αναφέρει:

«Η Ελλάδα αναμένεται να λάβει περίπου 32 δισ. τα επόμενα χρόνια. Τα 19 δισ. σε άμεσες πληρωμές και τα υπόλοιπα σε δάνεια. Αυτά προστίθενται στα 40 δισ. των «παραδοσιακών» πόρων για την περίοδο 2021-2028. Συνεπώς, για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό επίπεδο λαμβάνεται απόφαση για αμοιβαιοποίηση χρέους με ισχυρά αναδιανεμητικά στοιχεία μεταξύ των κρατών, γεγονός που δεν μπορεί παρά να αξιολογηθεί θετικά από τις προοδευτικές δυνάμεις που παραδοσιακά πίεζαν για περισσότερη αλληλεγγύη στην Ευρώπη.»

Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την ανησυχία του για τη δυνατότητα απορρόφησης των κονδυλίων:

«Το Ταμείο Ανάκαμψης επιβάλλει μεγάλη κινητοποίηση θεσμών και φορέων. Οι φορείς δεν είναι προετοιμασμένοι να επιλέξουν έργα τους επόμενους μήνες και να τα ωριμάσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η διαχείριση πρακτικά διπλάσιων πόρων από το καθιερωμένο ΕΣΠΑ από μία Περιφερειακή Αρχή ή ένα φορέα υλοποίησης φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολη, λόγω περιορισμένων ανθρώπινων και τεχνικών πόρων.»

Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, για το πώς θα αξιοποιηθεί το Ταμείο Ανάκαμψης συγκρούονται δύο στρατηγικές:

«Με αυτά τα δεδομένα το Ταμείο Ανάκαμψης βρίσκεται στο επίκεντρο δύο διαφορετικών στρατηγικών για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Η πρώτη στρατηγική που προσανατολίζεται η κυβέρνηση προεγγράφεται στην Έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη και τις βασικές κατευθύνσεις του προγράμματος της ΝΔ. Για τη ΝΔ φαντάζει ως μία ακόμα ευκαιρία προώθησης της νεοφιλελεύθερης ατζέντας που συγκροτείται γύρω από τέσσερεις θεμελιακές σκέψεις.

Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ συμπυκνώνονται σε πέντε άξονες παρεμβάσεων:

Α. Δίκαιη Πράσινη μετάβαση με την κοινωνία μαζί

Β. Για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου: ενίσχυση της εργασίας, έμφαση στην εργασία των νέων και των γυναικών, ενίσχυση μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων

Γ. Δίκαιη Ψηφιακή Μετάβαση

Δ. Κοινωνική συνοχή και ανθεκτικότητα.

Ε. Περιφερειακή Συνοχή – Αναζωογόνηση πόλεων και υπαίθρου