Αναλυτικά, «τον Ιούνιο του 2019 η Ελλάδα σημείωνε την υψηλότερη ανεργία νέων στην Ευρώπη. 4 στους 10 νέους έως 25 ετών (39,5%) ήταν άνεργοι και η χώρα μας κατείχε την τελευταία θέση στην Ευρώπη των 27. Την ίδια στιγμή ο μέσος όρος ανεργίας των νέων στην υπόλοιπη ΕΕ ήταν στο 15,3%.

6,5 χρόνια μετά, το 2025 έκλεισε σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat με την Ελλάδα να σημειώνει την 11η καλύτερη επίδοση στην ανεργία των νέων στην Ευρώπη των 27, καταγράφοντας ένα άλμα 16 θέσεων. Τη στιγμή δηλαδή που ο μέσος όρος ανεργίας των νέων είναι στο 14,7% στην υπόλοιπη ΕΕ, στην πατρίδα μας πλέον είναι στο 13%».

«Αυτό είναι η σύγκλιση στην πράξη”, υπογραμμίζει ο υπουργός Επικρατείας και συνεχίζει:

«Η δημιουργία μιας αγοράς εργασίας που δίνει ευκαιρίες απασχόλησης και επιλογές στους νέους αντί να τους διώχνει στο εξωτερικό, όπως συνέβαινε έως πρότινος.

Αρκεί; Η απάντηση είναι όχι. Διότι η πραγματική σύγκλιση θα συμβεί όταν προσεγγίσουμε και τα ευρωπαϊκά εισοδήματα, ώστε οι περισσότερες δουλειές να συνοδεύονται και από καλύτερους μισθούς.

Είμαστε, ωστόσο, στο σωστό δρόμο. Το 2023 πριν τις εθνικές εκλογές ο Πρωθυπουργός είχε δεσμευτεί ότι έως το 2027 η ανεργία θα έχει πέσει κάτω από το 8% και ο μέσος μισθός θα έχει αυξηθεί στα 1500 ευρω.

Και οι δύο αυτοί στόχοι έχουν επιτευχθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Η ανεργία τον Δεκέμβριο του 2025 έκλεισε στο 7,5% και ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης ξεπέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία τα 1.500 ευρώ (1.516 ευρω/μήνα).

Ξέρουμε καλά ότι η Ελλάδα ήταν για πολλά χρόνια μια αφιλόξενη χώρα για τους νέους της. Αυτό, όμως, πλέον αλλάζει. Στόχος μας είναι η Ελλάδα να γίνει ξανά μια χώρα που οι νεότερες γενιές θα ανακτήσουν το αυτονόητο δικαίωμα να ζουν καλύτερα από τις προηγούμενες», καταλήγει ο υπουργός Επικρατείας.

Επικαλούμενος στοιχεία της Eurostat και της Επιθεώρησης Εργασίας, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στις τρεις χώρες της ΕΕ με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα, τόσο το 2024 όσο και την προηγούμενη χρονιά.

Ο πίνακας της Eurostat με τον αριθμό των εργατικών δυστυχημάτων το 2023 ανά 100.000 εργαζομένους

«Αναρωτιέμαι πραγματικά πότε και γιατί επιτρέψαμε να χαθεί ο σεβασμός που η παράδοσή μας επιβάλει στους νεκρούς και τις οικογένειές τους; Είναι δυνατόν στο όνομα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και αδυναμίας άρθρωσης σοβαρού πολιτικού λόγου να εργαλειοποιείται με τέτοιο ανερυθρίαστο τρόπο ο θάνατος, το οικογενειακό πένθος αλλά και η συλλογική συντριβή που εύλογα νιώθουν όλοι οι πολίτες; Με ποια αρρωστημένη λογική αποφασίζουν κάποιοι να μολύνουν με ψέμματα την πληγή που ανοίγει κάθε θάνατος;» προσθέτει στην ανάρτησή του ο Άκης Σκέρτσος

Σύμφωνα με πληροφορίες, συνολικά στην περιφέρεια Θεσσαλίας υπηρετούν 57 υπάλληλοι με το 90% των οργανικών θέσεων να είναι καλυμμένες

Δείτε πίνακες με τον αριθμό των ελέγχων και τα πρόστιμα που έχουν επιβληθεί

Όπως τονίζει, το 2025 αποτέλεσε χρονιά ποιοτικής αλλαγής, καθώς η χώρα διαθέτει πλέον έναν εθνικό μηχανισμό πολιτικών αναπηρίας που λογοδοτεί απευθείας στον Πρωθυπουργό και έχει την ευθύνη όχι μόνο του σχεδιασμού, αλλά και του συντονισμού και της συστηματικής παρακολούθησης των παρεμβάσεων. Έτσι, η Εθνική Στρατηγική παύει να είναι ευχολόγιο και λειτουργεί ως πλαίσιο συγκεκριμένων στόχων και μετρήσιμων αποτελεσμάτων.

Κεντρικός άξονας αυτής της αλλαγής είναι η καθολική προσβασιμότητα. Προγράμματα όπως το «Προσβασιμότητα κατ’ οίκον», η αναβάθμιση εκατοντάδων δημόσιων κτηρίων, μουσείων, αρχαιολογικών χώρων και παραλιών, η ενίσχυση των προσβάσιμων μεταφορών και η Κάρτα Αναπηρίας για δωρεάν μετακίνηση αποτυπώνουν τη μετατροπή της πολιτικής σε καθημερινό βίωμα και σε απτό δείκτη κοινωνικής ισότητας.

Παράλληλα, στην ανεξάρτητη διαβίωση και την κοινωνική ένταξη, η ενίσχυση των Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, ο θεσμός του Προσωπικού Βοηθού, τα vouchers για ΚΔΑΠ ΑμεΑ και η δραστική μείωση των εκκρεμών πιστοποιήσεων δείχνουν στροφή από την παθητική στήριξη στην ενδυνάμωση, με έμφαση στην αυτονομία και τη συμμετοχή.

Στην υγεία, την εκπαίδευση και την εργασία, κινητές μονάδες, κατ’ οίκον χορήγηση φαρμάκων, δομές ένταξης, παρεμβάσεις στα ΑΕΙ και πολιτικές απασχόλησης συγκροτούν, σύμφωνα με τον υπουργό, μια πιο συμπεριληπτική δημόσια πολιτική με οριζόντιο χαρακτήρα.

Ο Άκης Σκέρτσος διαβεβαιώνει ότι το 2026 θα είναι χρονιά κλιμάκωσης των πολιτικών αναπηρίας, με νέες παρεμβάσεις σε όλο το εύρος του κράτους, και καταλήγει: «Το 2025 έδειξε ότι κάτι αλλάζει. Το 2026 και το 2027 θα κρίνουν αν αυτή η πρόοδος μπορεί να γίνει κανονικότητα. Για μια Ελλάδα με όλους, για όλους».

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, το 2019 πραγματοποιήθηκαν 226 μεταμοσχεύσεις στη χώρα μας, ενώ το 2025 έκλεισε με 378, δηλαδή 152 περισσότερες – αύξηση 67%, η καλύτερη επίδοση στην ιστορία της Ελλάδας. Το 2025 θεωρείται επίσης έτος ορόσημο για τη δωρεά οργάνων, καθώς χάρη στην ψηφιοποίηση του Εθνικού Μητρώου Δωρεάς Οργάνων και Ιστών, την απλοποίηση της εγγραφής μέσω gov.gr και την ενεργή εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών, προστέθηκαν πάνω από 30.000 νέοι δωρητές, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό από 27.000 σε 57.000.

Ο Άκης Σκέρτσος τόνισε ότι τα αποτελέσματα αυτά είναι αποτέλεσμα συστηματικής δουλειάς του Υπουργείου Υγείας, με την ενίσχυση των μεταμοσχευτικών μονάδων, τη δημιουργία του νέου Ωνασείου Νοσοκομείου ως πρότυπου μεταμοσχευτικού κέντρου, την αύξηση των συντονιστών μεταμοσχεύσεων και την ευρεία ψηφιοποίηση των διαδικασιών.

Σημείωσε επίσης ότι πέρα από την ιατρική τους αξία, οι μεταμοσχεύσεις υπενθυμίζουν την κοινωνική μας αλληλεγγύη και ότι η δωρεά ενός οργάνου μετατρέπει την απώλεια σε προσφορά ζωής.

Στην ανάρτησή του, ο υπουργός Επικρατείας κάνει λόγο για έναν πολιτικό που ξεχωρίζει, καταρχάς, για τον πραγματισμό του, επισημαίνοντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνδυάζει τη βαθιά πολιτική σκέψη με την τεχνοκρατική επάρκεια και αποφεύγει τις ανέφικτες υποσχέσεις. Τονίζει επίσης τη μετριοπάθεια, την ευγένεια και τη διαλλακτικότητά του, υπογραμμίζοντας ότι προτιμά να πείθει παρά να επιβάλλεται και ότι δίνει έμφαση στην ακρόαση πριν από τη λήψη αποφάσεων.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ακόμη στην ανθεκτικότητα και την εργατικότητά του, καθώς και στην ικανότητά του να διαχειρίζεται κρίσεις με ψυχραιμία, ενώ ξεχωρίζει την «καλά κρυμμένη αλλά βαθιά» ενσυναίσθησή του απέναντι στους πιο ευάλωτους πολίτες, κλείνοντας με τη φράση ότι στον χαρακτήρα του συνυπάρχουν σε σπάνια ισορροπία «το μέτρο και το πάθος».

Αναλυτικά η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου:

Αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα, 10 χρόνια μετά την εκλογή του στο τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας «τι είναι αυτό που κάνει διαφορετικό τον Κυριάκο Μητσοτάκη;», θα έλεγα 4 πράγματα:

Πρώτον, ο αδιαμφισβήτητος πραγματισμός του. Συνδυάζει τη βαθιά πολιτικότητα με την τεχνοκρατική επάρκεια. Γι’αυτό και δεν διακρίνεται ως πολιτικός που πλειοδοτεί σε ανέφικτες υποσχέσεις αλλά ως πολιτικός που γνωρίζει ότι για να μπορεί να υλοποιήσει όσα έχει υποσχεθεί πρέπει να έχει προηγουμένως ορίσει προσεκτικά το πρόβλημα, τους διαθέσιμους πόρους και τις βέλτιστες εναλλακτικές λύσεις. Είναι ένας άνθρωπος αρχών που απεχθάνεται τη δημαγωγία και τον δογματισμό και προσπαθεί να είναι πάντα συνεπής σε όσα λέει. Κι όταν δεν τα καταφέρνει έχει το θάρρος και την εντιμότητα να απολογηθεί, να εξηγήσει τι πήγε στραβά και να εργαστεί σκληρά για να το διορθώσει.

Δεύτερον, ο συνδυασμός μετριοπάθειας, ευγένειας και διαλλακτικότητας. Ως γνήσιος και βαθιά φιλελεύθερος άνθρωπος, δεν του αρέσει να επιβάλλεται στους άλλους αλλά να πείθει. Γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν μονοσήμαντες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Δεν θα σου ζητήσει ποτέ να κάνεις κάτι που ο ίδιος δεν επιθυμείς. Γι’αυτό και πριν μιλήσει θέλει πρώτα να ακούσει. Και ξέρει να ακούει πολύ καλά. Διότι γνωρίζει πρώτα και κύρια ο ίδιος ότι δεν τα ξέρει όλα κι ότι πάντα υπάρχουν όψεις της ζωής και των προβλημάτων που καλείται να διαχειριστεί που άλλοι γνωρίζουν καλύτερα από εκείνον.
 
Τρίτον, το πείσμα, η ανθεκτικότητα και η εργατικότητά του. Η αντοχή του όπως και η φιλομάθειά του είναι παροιμιώδεις και ίσως ο κρισιμότερος παράγοντας επιτυχίας του. Όπως και η ικανότητά του να διαχειρίζεται κρίσεις ιστορικού μεγέθους με ψυχραιμία και καθαρό μυαλό. Η αίσθηση καθήκοντος και ευθύνης που τον χαρακτηρίζει απέναντι στο ρόλο που έχει αναλάβει έχουν χτίσει έναν χαρακτήρα που καταφέρνει να μην κάμπτεται στα δύσκολα. Ταυτόχρονα, διαθέτει την πειθαρχία αλλά και την αναγκαία ευελιξία να εργαστεί πάνω σε ένα σχέδιο αλλά και να το αλλάξει όταν βλέπει ότι δεν λειτουργεί. Να κάνει δηλαδή όλες τις απαραίτητες προσαρμογές και διορθώσεις ώστε να γίνεται πάντα μέρος της λύσης αντί μέρος του προβλήματος.

Και τέταρτον, η καλά κρυμμένη αλλά βαθιά ενσυναίσθησή του. Όσοι τον γνωρίζουν από κοντά το διαπιστώνουν από την πρώτη στιγμή. Συγκινείται βαθιά και κινητοποιείται άμεσα μπροστά στα προβλήματα των πιο αδύναμων συμπολιτών μας ή των πιο ευάλωτων περιοχών της χώρας μας. Είμαι βέβαιος πώς αν μπορούσε θα προσέθετε άλλες 24 ώρες στη μέρα του για να μπορεί να χωρέσει κι άλλο χρόνο εργασίας πάνω στα δεκάδες προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πιο ευάλωτοι συνάνθρωποί μας. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που διαθέτει μέτρο και πάθος, λογική και ευαισθησία σε μια ισορροπία που δύσκολα βρίσκεις.
Αυτό το τελευταίο ίσως είναι και αυτό που εκτιμώ περισσότερο στον ίδιο.
 
Διότι, όπως λέει και ο Νίκος Πορτοκάλογλου σε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια:
“Το μέτρο και το πάθος
είναι η δικιά μου Ελλάδα.”

«Η Ζωή Κωνσταντοπούλου εκπροσωπεί με τον πιο αυθεντικό τρόπο την πολιτική δυστοπία για τον τόπο μας. Οι παγιωμένες πρακτικές της αμφισβητούν την ουσία της δημοκρατίας και διαβρώνουν τη δημόσια ζωή», αναφέρει σε άλλο σημείο της ανάρτησής του ο υπουργός Επικρατείας.

Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Σκέρτσου:

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου χθες για άλλη μια φορά απέδειξε ότι δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια, αλλά για τη λάσπη. Λάσπη που εκτοξεύει απολύτως συνειδητά, φτάνοντας στο σημείο να εμπλέκει τα μέλη των οικογενειών των πολιτικών της αντιπάλων και, στην περίπτωσή μου, τη γυναίκα μου.

Με την χυδαία και παντελώς αναιτιολόγητη επίθεση προς τη σύζυγό μου, επανέφερε – για δεύτερη φορά – μια συκοφαντία σε βαρος της που έχει ήδη ανακληθεί με διατύπωση δημόσιας συγγνώμης, ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου, από την εφημερίδα «Αυγή» που την είχε αρχικά διακινήσει.

Παρότι καλόπιστα της το εξήγησα, όχι μόνο αρνήθηκε να αναδιατυπώσει, αλλά σκοπίμως ανακύκλωσε τις συκοφαντίες που έχει ήδη αποδειχθεί ότι δεν ισχύουν.

Το ότι επιλέγει να στοχοποιήσει συνειδητά (και ενώ γνωρίζει το ψεύδος) μη πολιτικά πρόσωπα, αποκαλύπτει ότι είναι αδίστακτη, βαθιά κυνική, αλλά και ουσιαστικά αδιάφορη απέναντι στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου εκπροσωπεί με τον πιο αυθεντικό τρόπο την πολιτική δυστοπία για τον τόπο μας. Οι παγιωμένες πρακτικές της αμφισβητούν την ουσία της δημοκρατίας και διαβρώνουν τη δημόσια ζωή. Ταυτόχρονα, αποδεικνύουν περίτρανα ότι το ενδιαφέρον της για τη θεσμική λειτουργία της Πολιτείας είναι υποκριτικό, καθώς σε κάθε ευκαιρία εργαλειοποιεί τις θεσμικές διαδικασίες ως ηχείο για τη διασπορά του τοξικού πολιτικού λόγου και του ψεύδους.

Μπορώ, πλέον, βάσιμα να υποστηρίξω και από προσωπική πείρα ότι διαθέτει τεκμήριο αναξιοπιστίας σε οτιδήποτε ισχυρίζεται για οποιονδήποτε, είτε εντός πολιτικής είτε εκτός.

Μιλάμε για μια πολιτικό που καμώνεται την αντισυστημική ενώ είναι παιδί του πολιτικού συστήματος.

Είναι το ίδιο πρόσωπο που στο ιδιωτικής χρήσης κόμμα της -μια και σε κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να γίνει ανεκτός ο αυταρχισμός της- επιλέγει να τοποθετήσει ως βουλευτή χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, δηλαδή χωρίς ψήφους, τον σύζυγό της και να προτείνει ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πατέρα της.

Είναι η δήθεν υπέρμαχος των ευαλώτων και των γυναικείων δικαιωμάτων που όμως επιλέγει με τον πλέον κυνικό τρόπο να υπερασπίζεται ως δικηγόρος βιαστές γυναικών, να παρεμποδίζει με νομικά τερτίπια την εκδίκαση αυτών των υποθέσεων και να αμείβεται ταυτόχρονα από αυτούς.

Είναι, τέλος, η μόνη πολιτικός της σκοτεινής περιόδου του 2015 που επιμένει στην έξοδο της χώρας από το ευρώ, που θα οδηγούσε σε εξαθλίωση πρωτίστως τους φτωχούς και ευάλωτους συμπολίτες μας που δήθεν υπερασπίζεται.

Γεννήθηκε με προνόμια, μεγάλωσε με προνόμια, χρησιμοποιεί τα προνόμια για να μεταχειρίζεται βάναυσα αθώους ανθρώπους.

Χθες στην εξεταστική τη γυναίκα μου. Δεν τα έβαλε με εμένα τον πολιτικό αντίπαλο. Αυτό ειναι δειλία και δεν είναι η πρώτη φορά.

Χθες το βράδυ αποδείχθηκε ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν ορρωδεί. Ποτέ και προ ουδενός. Προσωπικά, όπως και κάθε άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στη δημοκρατία και την ελευθερία, είμαι απέναντι της.

«Η έκθεση της επιτροπής υπό τον νομπελίστα οικονομολόγο Χριστόφορο Πισσαρίδη με αντικείμενο τη μακροπρόθεσμη βιώσιμη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, την αύξηση των εισοδημάτων και τον μετασχηματισμό του ελληνικού κράτους αποτέλεσε μια τομή στον χρόνο διότι για πρώτη φορά μια κυβέρνηση ανέθεσε σε μια επιτροπή επίλεκτων οικονομολόγων να καταθέσουν τις προτάσεις τους για τον εμπλουτισμό του κυβερνητικού έργου με αυτές.

Η έκθεση αυτή – σε αντίθεση με παλαιότερες αντίστοιχες εκθέσεις που έχουν συνταχθεί στο παρελθόν αλλά έμειναν στο συρτάρι – αξιοποιήθηκε στο έπακρο από τη σημερινή κυβέρνηση. Αποτέλεσε τη βάση για το σχέδιο μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων “Ελλάδα 2.0” του ευρωπαϊκού ταμείου ανάκαμψης και ανθεκτικότητας, που από το 2021 υλοποιεί με μεθοδικότητα η χώρα μας».

Και ο υπουργός Επικρατείας συνεχίζει: «Η χθεσινή παρουσίαση του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών τεκμηριώνει με επιστημονικό τρόπο και αυστηρή μεθοδολογία ότι από τις συνολικά 525 συστάσεις της έκθεσης Πισσαρίδη είτε έχει υλοποιηθεί είτε βρίσκεται υπό υλοποίηση το 83% δηλαδή 432 εξ αυτών, σε 23 διακριτά πεδία πολιτικής.

Η μελέτη αυτή που προέρχεται από την κοινωνία των πολιτών και υπογράφεται από εμπειρογνώμονες επιστήμονες, είναι πολύ σημαντική διότι δίνει μια απάντηση σε δύο βασικά ερωτήματα:

• Εφαρμόζει η Ελλάδα τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις για τον μετασχηματισμό της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας, όπως τις εισηγούνται οι ειδικοί;
• Πώς εξηγείται η μεγαλύτερη ανάπτυξη που καταγράφει η ελληνική οικονομία συστηματικά τα τελευταία χρόνια συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη;

Η απάντηση είναι κοινή και στις δύο ερωτήσεις και δίνεται από αυτήν ακριβώς την μελέτη του ΚΕΦΙΜ: η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια εφαρμόζει με συνέπεια έναν οδικό χάρτη μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων που έχει εισηγηθεί μια επιτροπή επίλεκτων οικονομολόγων», είναι το συμπέρασμα του Άκη Σκέρτσου που προσθέτει:

«Η Ελλάδα αναπτύσσεται ταχύτερα από την υπόλοιπη Ευρώπη υπηρετώντας τον στόχο της αναγκαίας σύγκλισης με αυτήν, διότι για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία της διαθέτει ένα πολυδιάστατο σχέδιο δικής της ιδιοκτησίας το οποίο έχει συνδεθεί με το ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό εργαλείο του ταμείου ανάκαμψης», καταλήγει.

Ο υπουργός αναφέρει διερωτάται αρχικά: «Ποια είναι η διαφορά μεταξύ μιας πολιτικής παράταξης αρχών κι ενός αρχηγικού κόμματος που στηρίζεται στην εξαπάτησης;» με τον ίδιο να δίνει την απάντηση: «Η ανθεκτικότητα και η αντοχή στο χρόνο».  

Και στη συνέχεια λαμβάνει ως παραδείγματα τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ και τις διαδρομές των δύο παρατάξεων ανά τα χρόνια.

Όπως επισημαίνει «τα προσωπικά κόμματα-σφραγίδα που έχουν ως πολιτικό τους κορμό τον αρχηγικό λαϊκισμό και την διαρκώς επαμφοτερίζουσα στάση στην πραγματικότητα, καταρρέουν σε βάθος χρόνου υπό το βάρος των εσωτερικών τους αντιφάσεων».

Και προσθέτει χαρακτηριστικά: «Γι’αυτό και κάθε απόπειρα rebranding προσώπων που έχτισαν την πολιτική τους παρουσία πάνω στην «τέχνη» της εξαπάτησης με νέα προσωποπαγή σχήματα, χωρίς καμία ουσιαστική αυτοκριτική και ανανέωση, είναι θνησιγενής και καταδικασμένη να αποτύχει»

Ο Άκης Σκέρτσος καταλήγει στην ανάρτηση του ως εξής: «Οι αρχηγοί-μεσσίες είναι καλό να καταλάβουν κάποια στιγμή το εξής απλό: Στην πολιτική σημαντικοί δεν είμαστε εμείς ως πολιτικά πρόσωπα. Στην πολιτική σημαντικό είναι αυτό που κάνουμε για όσο το κάνουμε. Με μια αυστηρή προϋπόθεση: Ο,τι αφήνουμε πίσω μας να βελτιώνει καθημερινά έστω και λίγο, με μετρήσιμο και συγκρίσιμο τρόπο, τη ζωή όλων των πολιτών, χωρίς διακρίσεις και τεχνητούς αποκλεισμούς, ενώ ταυτόχρονα ισχυροποιεί διαρκώς την πατρίδα μας σε έναν όλο και πιο ρευστό και αβέβαιο κόσμο».

Ολόκληρη η ανάρτηση του υπουργού Επικρατείας, Άκη Σκέρτσου:

Η «τέχνη» της εξαπάτησης δεν αποτελεί brand για να γίνει rebranded

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ μιας πολιτικής παράταξης αρχών κι ενός αρχηγικού κόμματος που στηρίζεται στην εξαπάτηση;

Απάντηση: η ανθεκτικότητα και η αντοχή στο χρόνο.

Ας πάρουμε ως παραδείγματα τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι μας λέει η διαδρομή και η αντοχή της Νέας Δημοκρατίας από το 1974 έως σήμερα, ως ενός προγραμματικού-πολυσυλλεκτικού κόμματος; Ότι κατάφερε διαχρονικά να πετύχει ομαλές διαδοχές ηγεσίας, χωρίς να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη κάθε φορά που αποχωρούσε ένας αρχηγός της.

Διότι, πολύ απλά, οι αμετακίνητες αρχές της ΝΔ ως μιας παράταξης που υπηρετεί τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, τον πολιτικό πραγματισμό και τον φιλελευθερισμό -εξυπακούεται με τα λάθη και τις παραλείψεις της όπως κάθε πολιτικός οργανισμός- είναι ισχυρότερες και αναλλοίωτες στο χρόνο από κάθε μεμονωμένο πρόσωπο, αρχηγό ή απλό στέλεχος.

Είναι αυτές οι αρχές και οι ιδέες που λειτουργούν ως ενοποιητικός χώρος και ταυτόχρονα ως δύναμη συλλογικής και ατομικής προόδου, αλλά και ως μαγνήτης διεύρυνσης του ίδιου του στελεχιακού της δυναμικού και ταυτόχρονα ανανέωσης του ιδεολογικού της οπλοστασίου.

Αντιθέτως, παρά τις μεγαλόστομες πολιτικές διακηρύξεις περί αξιών και «ηθικών πλεονεκτημάτων» που βρίσκουμε με πομπώδη τρόπο σε πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης, ο άνευ ορίων και αρχών αρχηγοκεντρικός και προσωποπαγής χαρακτήρας τους είναι και η αιτία που δεν τους επιτρέπει να εξελιχθούν και να επιβιώσουν στο χρόνο μετά από αυτούς τους ηγέτες.

Ενδεικτικό παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ του Α. Τσίπρα που έχει βιώσει ήδη πολλαπλές διασπάσεις -και πλέον την αυτοκατάργησή του- από τον ίδιο τον αρχηγό του, αλλά και πολλά αντίστοιχα μικρότερα κόμματα.
Τα προσωπικά κόμματα-σφραγίδα που έχουν ως πολιτικό τους κορμό τον αρχηγικό λαϊκισμό και την διαρκώς επαμφοτερίζουσα στάση στην πραγματικότητα, καταρρέουν σε βάθος χρόνου υπό το βάρος των εσωτερικών τους αντιφάσεων.

Κοινώς το πολιτικό ψέμμα, όπως και κάθε ψέμμα, έχει κοντά ποδάρια.

Είναι τόσες πολλές οι κωλοτούμπες και οι παλινωδίες μεταξύ των αρχών που εκπροσωπούν μόνο στη θεωρία και όσων αντίθετων εφαρμόζουν στην πράξη, που η ίδια η ζωή έρχεται σαν καθρέφτης κάποια στιγμή να τις αποκαλύψει και να τα παραδώσει στη σταδιακή ή ραγδαία απαξίωση.

Γι’αυτό και κάθε απόπειρα rebranding προσώπων που έχτισαν την πολιτική τους παρουσία πάνω στην «τέχνη» της εξαπάτησης με νέα προσωποπαγή σχήματα, χωρίς καμία ουσιαστική αυτοκριτική και ανανέωση, είναι θνησιγενής και καταδικασμένη να αποτύχει.

Οι υγιείς και ανθεκτικές δημοκρατίες έχουν ανάγκη από περισσότερα κόμματα αρχών που υπηρετούν τον πολιτικό φιλελευθερισμό και πραγματισμό, δηλαδή τη βιώσιμη ανάπτυξη μαζί με την κοινωνική συνοχή και την εθνική ισχύ. Και από λιγότερα κόμματα με αρχηγούς-μεσσίες.

Οι κοινωνίες που προοδεύουν διαθέτουν πολυσυλλεκτικές πολιτικές παρατάξεις που συνθέτουν αντί να διαιρούν ή να διχάζουν, με βαθιές ιδεολογικές και κοινωνικές ρίζες.

Παρατάξεις που καταφέρνουν ταυτόχρονα να επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους, χωρίς να απομακρύνονται από τις καταστατικές τους αρχές, και έτσι να υπερβαίνουν τα εκάστοτε πρόσωπα καθώς έτσι κατακτούν τη δυνατότητα της διαρκούς εσωτερικής ανανέωσης.

Αλλά και οι αρχηγοί-μεσσίες είναι καλό να καταλάβουν κάποια στιγμή το εξής απλό:

Στην πολιτική σημαντικοί δεν είμαστε εμείς ως πολιτικά πρόσωπα. Στην πολιτική σημαντικό είναι αυτό που κάνουμε για όσο το κάνουμε. Με μια αυστηρή προϋπόθεση:

Ο,τι αφήνουμε πίσω μας να βελτιώνει καθημερινά έστω και λίγο, με μετρήσιμο και συγκρίσιμο τρόπο, τη ζωή όλων των πολιτών, χωρίς διακρίσεις και τεχνητούς αποκλεισμούς, ενώ ταυτόχρονα ισχυροποιεί διαρκώς την πατρίδα μας σε έναν όλο και πιο ρευστό και αβέβαιο κόσμο.

Συγκεκριμένα, ο κ. Σκέρτσος γράφει στον προσωπικό του λογαριασμό ότι «στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα όμως η δεύτερη ευκαιρία δόθηκε και χάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015. Για να ακολουθήσει η τρίτη ευκαιρία στις εκλογές του 2019».

Συνεχίζει, μάλιστα, σημειώνοντας ότι «και μετά η τέταρτη ευκαιρία στις εκλογές του 2023, όταν επέστρεψε με εξοργιστικό τρόπο με ένα νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης 85 δισ. ευρώ που είχε ξεχάσει να κοστολογήσει, σαν αυτό που μας είχε σερβίρει 10 χρόνια πριν. Πόσες ευκαιρίες ακριβώς χρειάζεται ο Αλέξης Τσίπρας για να μας αποδείξει ότι δεν μπορεί να αλλάξει;».

Ο κ. Σκέρτσος καταλήγει στην ανάρτησή του σημειώνοντας ότι «you can’t teach an old dog new tricks» (δεν μπορείς να μάθεις σε έναν ηλικιωμένο σκύλο, νέα κόλπα) προσθέτοντας: «μας το είπε άλλωστε ξεκάθαρα ότι είναι περήφανος για όσα έκανε. Θα ήταν λάθος να μην τον πιστέψουμε».

Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Σκέρτσου

«Μια από τα ίδια. Μια από τους ίδιους.

Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος και στην ειλικρινή διόρθωση. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία.

Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα όμως η δεύτερη ευκαιρία δόθηκε και χάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015.

Για να ακολουθήσει η τρίτη ευκαιρία στις εκλογές του 2019.

Και μετά η τέταρτη ευκαιρία στις εκλογές του 2023, όταν επέστρεψε με εξοργιστικό τρόπο με ένα νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης 85 δις ευρώ που είχε ξεχάσει να κοστολογήσει, σαν αυτό που μας είχε σερβίρει 10 χρόνια πριν.

Πόσες ευκαιρίες ακριβώς χρειάζεται ο Αλέξης Τσίπρας για να μας αποδείξει ότι δεν μπορεί να αλλάξει;

Σταχυολογώντας από τη χθεσινή του ομιλία:

• μίλησε για «σοκ εντιμότητας». Δηλαδή πάλι για το δήθεν ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς λες και δεν φάγαμε αρκετά από αυτό τα προηγούμενα χρόνια όταν είδαμε στην πράξη τη σκευωρία Νοβάρτις ή τη συνεργασία με τον ακροδεξιό Καμμένο.
• μίλησε για μια «πατριωτική εισφορά». Δηλαδή πάλι για νέους φόρους αλλά με πατριωτικό περίβλημα αυτή τη φορά. Να το πούμε καθαρά για να το καταλάβει: «Πατριωτικός φόρος» είναι αυτός που μειώνεται χωρίς να ανοίγει τρύπες στα δημόσια έσοδα. Όχι αυτός που αυξάνεται. Για την φοροδιαφυγή έχει να μας πει τίποτα;
• Μίλησε για «σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα». Πάλι ασαφώς και αορίστως. Ας μας πει ποια είναι αυτά τα συμφέροντα με όνομα, αριθμό, διεύθυνση.
• Είπε ότι πρέπει να είμαστε «κόντρα στη ρωσική εισβολή αλλά και κόντρα στην αντιρωσική υστερία». Δηλαδή, πάλι σαν να ζει σε άλλη χώρα, τοποθετείται «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ» ξεπλένοντας με αυτό τον τρόπο κάθε αναθεωρητικό ηγέτη που θέλει να αλλάξει τα σύνορα κυρίαρχων κρατών.

Οι Αγγλοσάξωνες λένε “you can’t teach an old dog new tricks”. Και μάλλον έχουν δίκιο. Μας το είπε άλλωστε ξεκάθαρα ότι είναι περήφανος για όσα έκανε. Θα ήταν λάθος να μην τον πιστέψουμε».

Συγκεκριμένα, έκανε λόγο για «οικονομική επιβεβαίωση και γεωπολιτική επιβράβευση μιας θέσης αρχής που τήρησε επίμονα ο Έλληνας πρωθυπουργός όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία»

Αναλυτικά η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου: 

«Ναι, το ήθος (μπορεί να) παράγει πλούτο

Τις τελευταίες ημέρες ζούμε την οικονομική επιβεβαίωση και τη γεωπολιτική επιβράβευση μιας θέσης αρχής που τήρησε επίμονα ο Έλληνας πρωθυπουργός όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία, με την παράνομη εισβολή της Ρωσίας στα ουκρανικά εδάφη.
Τι είπε η Ελλάδα τότε με καθαρό και συνεπή τρόπο χωρίς αμφιταλαντεύσεις και ετεροπροσδιορισμούς; Ότι αποτελεί θέση αρχής μας να είμαστε με τον αμυνόμενο και ποτέ με τον επιτιθέμενο που προσβάλει την εθνική κυριαρχία μιας χώρας.

Γιατί υποστηρίξαμε αυτή τη θέση;

Πρωτίστως διότι είναι το ηθικά σωστό. Είμαστε ένας ειρηνικός λαός που δεν απειλεί κανέναν, με μακρά παράδοση ανθρωπισμού και αλληλεγγύης προς κάθε ευάλωτο. Θα ήταν αδιανόητο να μη σταθούμε δίπλα σε μια σύμμαχο χώρα με την οποία μας συνδέουν ιστορικοί δεσμοί και η οποία δέχεται μια ωμή παραβίαση των συνόρων της.

Υποστηρίξαμε όμως αυτή τη θέση και διότι είναι το εθνικά συμφέρον. Πώς θα μπορούσαμε να επιχειρηματολογούμε κατά της παράνομης τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο αν υποστηρίζαμε οτιδήποτε άλλο; Και ποιος άραγε θα μας έπαιρνε στα σοβαρά;

Η θέση αυτή δέχθηκε αρκετές επιθέσεις τα τελευταία χρόνια. Είτε από ξεκάθαρα φιλορωσικές εγχώριες δυνάμεις που θαυμάζουν, ρητά ή υπόρρητα, τον ρωσικό αυταρχισμό και δυσφορούν με τη δημοκρατία.

Είτε από δήθεν επιδέξιους διπλωματικούς κύκλους, στην πραγματικότητα υπέρμαχους μιας εξωτερικής πολιτικής των χλιαρών ίσων αποστάσεων, που θεωρούν ότι είναι εθνικά συμφέρον η Ελλάδα να προσποιείται πως τα έχει καλά με όλους χωρίς να παίρνουμε ξεκάθαρη θέση στις μεγάλες κρίσεις.

Η θέση αυτή αμφισβητήθηκε, όμως, και για πρακτικούς λόγους από θιασώτες της real politik. Καλές και άγιες οι αρχές, αλλά τι κερδίζει στην πράξη η Ελλάδα από αυτή τη δεοντολογικά ορθή στάση;

Όλα αυτά τα ερωτήματα απαντήθηκαν με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο τις τελευταίες δύο εβδομάδες.

Οι μεγάλες ενεργειακές και γεωπολιτικές συμφωνίες της Ελλάδας με τις ΗΠΑ πρακτικά επαναχαράσσουν τον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης και δίνουν προοπτική ενεργειακής κυριαρχίας και ευημερίας με την πατρίδα μας στο επίκεντρό τους.

Αποτελούν τη δικαίωση μιας διορατικής, ηθικά ορθής και ταυτόχρονα εθνικά ωφέλιμης εξωτερικής πολιτικής. Αλλά και μιας ενεργειακής στρατηγικής που επενδύει στη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας με στόχο την ενεργειακή ασφάλεια και κυριαρχία.

Όπως ακριβώς χαράχθηκε και υλοποιήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Είναι μια πολιτική που επιλέγει θαρραλέα να σταθεί στη σωστή πλευρά της ιστορίας, χωρίς «ναι μεν, αλλά…» και τελικά επιβραβεύεται για αυτό.

Απαιτεί χρόνο, υπομονή και επιμονή μια τέτοια θέση αρχής για να φέρει τα αποτελέσματά της και να πείσει ότι έχει βάθος, διάρκεια και συνέχεια. Κι αυτός ο χρόνος δόθηκε και κερδήθηκε χάρη στην πολιτική σταθερότητα, την αξιοπιστία και τη συνέπεια που έχει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Πρόκειται για μια πολιτική που λειτουργεί εν τέλει και παιδαγωγικά. Διότι αποδεικνύει στην πράξη ότι ναι, το ήθος μπορεί να παράγει ασφάλεια, ισχύ και ευημερία για έναν λαό. Κι αυτός είναι ένας λόγος που με κάνει να αισθάνομαι προσωπικά πολύ περήφανος ως Έλληνας».