Η αρχή λιμένων και θαλασσίων μεταφορών της Λιβύης ανακοίνωσε την νύκτα ότι το πλοίο αυτό βυθίστηκε έπειτα από «αιφνίδιες εκρήξεις» άγνωστης προέλευσης.

Σήμα κινδύνου προερχόμενο από το ARCTIC METAGAZ ελήφθη χθες το βράδυ, σύμφωνα με την ανακοίνωση. Τις εκρήξεις ακολούθησε τεράστια πυρκαγιά η οποία προκάλεσε την βύθιση του πλοίου.

Τα 30 μέλη του πληρώματος είναι σώα και αβλαβή, σύμφωνα με ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Μεταφορών.

Η επίθεση κατά του πλοίου εξαπολύθηκε από τις λιβυκές ακτές με ναυτικά drones που ανήκουν στην Ουκρανία, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Το πλοίο προερχόταν από το λιμάνι του Μουρμάνσκ.

Σύμφωνα με τις λιβυκές αρχές, το βυθισμένο πλοίο βρίσκεται σε απόσταση 130 ναυτικών μιλίων βόρεια της Σύρτης.

Η λιβυκή αρχή λιμένων προειδοποιεί όλα τα πλοία που βρίσκονται κοντά στο σημείο του ναυαγίου για τον φόβο σύγκρουσης, αλλά και διαρροής του υγροποιημένου φυσικού αερίου που μετέφερε ή καυσίμων από τις δεξαμενές του, απευθύνοντας έκκληση για την μεγαλύτερη δυνατή προσοχή μπροστά στον κίνδυνο ανάφλεξης ή θαλάσσιας ρύπανσης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το Reuters, η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν ως κάλυψη για να συγκαλύψουν το σχέδιό τους για αλλαγή καθεστώτος στη χώρα.

Σπύρος Σιδέρης

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξαπέλυσαν εκτεταμένα πλήγματα κατά ιρανικών στόχων, επιτυγχάνοντας καίρια χτυπήματα στην ανώτατη στρατιωτικο-πολιτική ηγεσία της Τεχεράνης. Η επιχείρηση στηρίχθηκε στην αεροπορική υπεροχή και στην αιφνιδιαστική κλιμάκωση.

Ωστόσο, όπως και στην Ουκρανία, το αρχικό σοκ δεν οδήγησε σε κατάρρευση. Το Ιράν ανταποδίδει με πυραυλικά πλήγματα σε ολόκληρη την περιφέρεια του Κόλπου, επιδιώκοντας να αυξήσει το κόστος για την Ουάσιγκτον και να μεταφέρει την πίεση στους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ.

Οι τρεις καθοριστικοί παράγοντες

Το πρώτο κρίσιμο ερώτημα αφορά την εσωτερική σταθερότητα του Ιράν. Θα καταφέρει η Ουάσιγκτον να επηρεάσει τη νέα ηγεσία ή να προκαλέσει εσωτερική αποσταθεροποίηση μέσω διαδηλώσεων ή ρήγματος στον κρατικό μηχανισμό; Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις κατάρρευσης. Το ιρανικό κράτος φαίνεται να διατηρεί λειτουργική συνοχή, ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας παραμένουν ενεργές. Ωστόσο, σε συνθήκες πολέμου, η ανθεκτικότητα ενός καθεστώτος δοκιμάζεται καθημερινά.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι η στάση της Κίνας. Το Πεκίνο είναι ο μόνος παίκτης με την οικονομική και βιομηχανική δυνατότητα να προσφέρει ουσιαστική στήριξη στην Τεχεράνη, είτε μέσω στρατιωτικών προμηθειών είτε μέσω χρηματοδοτικής ενίσχυσης.

Αν η Κίνα επιλέξει να εξασφαλίσει σταθερή ροή οπλικών συστημάτων και πληροφοριών στο Ιράν, η αεροπορική εκστρατεία ΗΠΑ–Ισραήλ κινδυνεύει να μετατραπεί σε μακρόχρονη φθορά χωρίς σαφές πολιτικό αποτέλεσμα.

Ωστόσο, μια τέτοια επιλογή θα σήμαινε ανοιχτή αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον, πιθανή αναβίωση εμπορικών πολέμων και επιδείνωση σχέσεων με την Ευρώπη και τις χώρες του Κόλπου. Το Πεκίνο καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στη στρατηγική του επιδίωξη να περιορίσει την αμερικανική επιρροή και στον φόβο μιας ευρείας οικονομικής αποσταθεροποίησης λόγω υψηλών τιμών ενέργειας.

Ο τρίτος παράγοντας αφορά την ικανότητα του Ιράν να προκαλέσει σημαντικές απώλειες στις αμερικανικές δυνάμεις. Μέχρι στιγμής έχουν επιβεβαιωθεί απώλειες Αμερικανών στρατιωτικών και περιστατικά κατάρριψης αεροσκαφών, ενώ σημειώθηκε και απόπειρα πλήγματος κατά αεροπλανοφόρου. Αν οι επιθέσεις κλιμακωθούν και οδηγήσουν σε βαριές απώλειες, οι εσωτερικές πολιτικές συνέπειες για τον Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσαν να είναι σοβαρές. Η αμερικανική κοινή γνώμη εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε νέες μακροχρόνιες στρατιωτικές εμπλοκές, ιδιαίτερα σε μια περίοδο έντονης εσωτερικής πόλωσης.

Ο ενεργειακός παράγοντας και το παγκόσμιο ρίσκο

Ο Περσικός Κόλπος αποτελεί τον πυρήνα της παγκόσμιας ενεργειακής τροφοδοσίας. Η όποια διαταραχή στις ροές πετρελαίου και φυσικού αερίου μεταφράζεται άμεσα σε άνοδο τιμών και σε δημοσιονομική πίεση για εισαγωγικές οικονομίες. Μια παρατεταμένη σύγκρουση θα ενισχύσει τα έσοδα της Ρωσίας από εξαγωγές ενέργειας, θα επιβαρύνει την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα αυξήσει το κόστος για την Ουκρανία, που εξαρτάται από εξωτερική χρηματοδότηση και ενεργειακές εισαγωγές.

Παράλληλα, εάν η Ουάσιγκτον δώσει προτεραιότητα στην ιρανική εκστρατεία, ενδέχεται να ανακατευθύνει κρίσιμα αποθέματα –όπως πυραύλους για συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας– από το ουκρανικό μέτωπο. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα επηρέαζε άμεσα την ικανότητα του Κιέβου να αντιμετωπίσει ρωσικά πλήγματα.

Οι επιπτώσεις στον πόλεμο της Ουκρανίας

Η νέα σύγκρουση δημιουργεί σύνθετα σενάρια για την Ουκρανία. Σε περίπτωση ταχείας και «καθαρής» επιτυχίας των ΗΠΑ, ενδέχεται να ενισχυθούν στην Ουάσιγκτον οι φωνές που ζητούν σκληρότερη στάση απέναντι στη Μόσχα. Αντίθετα, σε περίπτωση παρατεταμένου πολέμου, η Ρωσία θα επωφεληθεί από τις υψηλές τιμές ενέργειας και από πιθανή μείωση της δυτικής προσοχής στο ουκρανικό μέτωπο.

Υπάρχει όμως και ένα τρίτο σενάριο: μια σύντομη κατάπαυση πυρός χωρίς αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να αναζητήσει διπλωματική «αντιστάθμιση» αλλού, πιέζοντας για ταχεία συμφωνία στην Ουκρανία. Αυτό θα μπορούσε να μεταφραστεί σε αυξημένη πίεση προς τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για παραχωρήσεις στο Ντονμπάς.

Η στρατηγική διάσταση Κίνας–Ρωσίας

Ανεξαρτήτως διάρκειας, η σύγκρουση ενισχύει αντικειμενικά τη σημασία της Ρωσίας για την Κίνα. Εάν διαταραχθούν οι ενεργειακές ροές από τον Κόλπο, η Μόσχα καθίσταται βασικός προμηθευτής υδρογονανθράκων για το Πεκίνο. Αντίστροφα, αν οι ΗΠΑ επιτύχουν μεγαλύτερο έλεγχο στην περιοχή, η Κίνα θα επιδιώξει ακόμη στενότερη στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία ώστε να αποφύγει ενεργειακή εξάρτηση από αμερικανικά ελεγχόμενες οδούς.

Η Ουάσιγκτον βρίσκεται έτσι μπροστά σε ένα δίλημμα: είτε να επιδιώξει σκληρή αντιπαράθεση με τη Μόσχα, είτε να επιχειρήσει μια συμφωνία που θα αποσπάσει τη Ρωσία από την κινεζική αγκαλιά. Και στις δύο περιπτώσεις, η Ουκρανία κινδυνεύει να μετατραπεί σε διαπραγματευτικό πεδίο.

Ένας πόλεμος με πολλαπλά μέτωπα

Η γεωπολιτική ισορροπία που διαμορφώνεται δεν αφορά μόνο την Τεχεράνη και την Ουάσιγκτον. Αγγίζει την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, τη στρατηγική αυτονομία της Κίνας και τη βιωσιμότητα της Ουκρανίας. Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν η σύγκρουση θα κλιμακωθεί, αλλά ποιος διαθέτει τη μεγαλύτερη αντοχή – στρατιωτική, οικονομική και πολιτική.

Σε έναν κόσμο όπου οι περιφερειακοί πόλεμοι μετατρέπονται γρήγορα σε παγκόσμιες αναμετρήσεις επιρροής, η έκβαση στον Περσικό Κόλπο ενδέχεται να καθορίσει όχι μόνο την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, αλλά και το μέλλον του πολέμου στην Ουκρανία και τη διαμόρφωση ενός νέου διεθνούς συστήματος.

Απευθυνόμενος στο Υπουργικό του Συμβούλιο, ο Κιρ Στάρμερ έκανε λόγο για «τέσσερα χρόνια επιθετικότητας του Πούτιν» και «τέσσερα χρόνια μεγάλης οδύνης για τον ουκρανικό λαό». Την ίδια στιγμή, περιέγραψε προσωπικές του επισκέψεις στην Ουκρανία που, όπως είπε, έχουν χαραχθεί στη μνήμη του.

Ειδικότερα, αναφέρθηκε στην Μπούτσα, σημειώνοντας πως είδε από κοντά τα σημεία όπου άμαχοι βρέθηκαν εκτελεσμένοι. Για την επίσκεψη του σε νοσοκομείο του Κιέβου, είπε πως συνάντησε στρατιώτες με σοβαρά εγκαύματα. Μίλησε επίσης για παιδιά μικρής ηλικίας που έχασαν και τους δύο γονείς τους στον πόλεμο, καθώς και για τις ρωσικές επιθέσεις κατά των υποδομών ενέργειας εν μέσω εξαιρετικά χαμηλών θερμοκρασιών.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός εξήρε την «απίστευτη ανθεκτικότητα» των Ουκρανών, επισημαίνοντας ότι, παρά τις αρχικές εκτιμήσεις πως η Ρωσία θα επικρατούσε μέσα σε λίγες εβδομάδες, τέσσερα χρόνια μετά η Ουκρανία συνεχίζει να αντιστέκεται τόσο στο μέτωπο όσο και στην καθημερινή ζωή. Απέρριψε δε το αφήγημα ότι η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο, υποστηρίζοντας ότι η εδαφική πρόοδος της Μόσχας τον τελευταίο χρόνο ήταν περιορισμένη και με βαρύ κόστος.

Στο πλαίσιο της ενίσχυσης της πίεσης προς τη Ρωσία, ανακοίνωσε νέο πακέτο κυρώσεων που στοχεύει 300 ρωσικές ενεργειακές εταιρείες, καθώς και περαιτέρω μέτρα κατά του λεγόμενου «σκιώδους στόλου», ο οποίος, σύμφωνα με το Λονδίνο, χρησιμοποιείται για την παράκαμψη των κυρώσεων στις εξαγωγές πετρελαίου.

Υπογράμμισε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εργάζεται για μια «δίκαιη και διαρκή ειρήνη», επισημαίνοντας τη σημασία των εγγυήσεων ασφαλείας και τον ρόλο του «συνασπισμού των προθύμων», του οποίου προεδρεύει. «Είναι ο Πούτιν που στέκεται εμπόδιο στην ειρήνη», δήλωσε, προσθέτοντας ότι ο Ουκρανός πρόεδρος έχει επιδείξει προθυμία για διαπραγματεύσεις.

Ο Κιρ Στάρμερ τόνισε επίσης ότι ο πόλεμος δεν αποτελεί μια «μακρινή σύγκρουση» για το Ηνωμένο Βασίλειο, επισημαίνοντας τις επιπτώσεις στο κόστος ζωής, ιδίως μέσω της αύξησης των τιμών ενέργειας, οι οποίες, όπως ανέφερε, παραμένουν σημαντικά υψηλότερες σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα. «Ο τρόπος και ο χρόνος λήξης αυτής της σύγκρουσης θα επηρεάσουν το Ηνωμένο Βασίλειο για πολλά χρόνια», κατέληξε, χαρακτηρίζοντας την Ουκρανία «πρώτη γραμμή της δικής μας ελευθερίας».

Από τις δηλώσεις του δεν είναι σαφές πόση έκταση γης αποτελεί ανάκτηση υπό ρωσικό έλεγχο εδαφών και πόση έκταση ανήκει στην «γκρίζα ζώνη» που δεν τελεί υπό τον πλήρη έλεγχο κάποιας από τις δύο πλευρές.

Σπύρος Σιδέρης

Επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας, ο υπουργός Άμυνας Ρουστέμ Ουμέροφ δήλωσε ότι στο τραπέζι τέθηκαν «ζητήματα ασφαλείας και ανθρωπιστικά», προσθέτοντας ότι το Κίεβο σκοπεύει να προτείνει μία νέα ενεργειακή εκεχειρία ή «ένα νέο ενεργειακό μορατόριουμ». Η αναφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς τις τελευταίες εβδομάδες οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές έχουν ενταθεί, με αμοιβαίες κατηγορίες για πλήγματα σε σταθμούς παραγωγής και δίκτυα μεταφοράς.

Από ρωσικής πλευράς, το Κρεμλίνο διαμήνυσε μέσω του εκπροσώπου του, Ντμίτρι Πεσκόφ, ότι δεν θα υπάρξουν δηλώσεις μετά την πρώτη ημέρα, καθώς οι συνομιλίες θα συνεχιστούν. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η Μόσχα έθεσε ευρύτερη ατζέντα, η οποία περιλαμβάνει εδαφικά, στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά ζητήματα, καθώς και «όλες τις πτυχές της ασφάλειας». Η φράση αυτή ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι το Κρεμλίνο επιδιώκει μια συνολική διευθέτηση και όχι απλώς μια μερική κατάπαυση του πυρός.

• Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος την παραμονή των συνομιλιών κάλεσε την Ουκρανία να καθίσει «γρήγορα» στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. «Καλύτερα να καθίσει γρήγορα στο τραπέζι. Αυτό είναι όλο που έχω να πω», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπονοώντας ότι –κατά την αμερικανική εκτίμηση– το Κίεβο καθυστερεί τη διαδικασία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τραμπ προτρέπει δημόσια τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να επιταχύνει τη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας, ενώ δυτικά μέσα μεταδίδουν ότι το αμερικανικό πλαίσιο προβλέπει αποχώρηση ουκρανικών δυνάμεων από περιοχές της Ντονέτσκ.

Ο Ζελένσκι, σε δηλώσεις του, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συζήτησης για απόσυρση από τη Ντονέτσκ, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η Ρωσία θα αποσύρει τις δυνάμεις της σε «ισοδύναμη απόσταση». Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσίευσε το Axios, αμερικανοί μεσολαβητές πρότειναν η περιοχή να μετατραπεί σε αποστρατιωτικοποιημένη «ελεύθερη οικονομική ζώνη», χωρίς ωστόσο να έχει αποσαφηνιστεί ποιος θα ασκεί την κυριαρχία. Ο Ουκρανός πρόεδρος ξεκαθάρισε ότι οποιαδήποτε συμφωνία θα τεθεί σε δημοψήφισμα, επισημαίνοντας ότι μια απλή αποχώρηση από το Ντονμπάς δύσκολα θα εγκριθεί από την κοινωνία. «Συναισθηματικά, οι άνθρωποι δεν θα το συγχωρήσουν ποτέ», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι το κόστος νομιμοποίησης μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό.

• Παράλληλα, ο Ζελένσκι φέρεται να έδωσε εντολή για οργάνωση προσωπικής συνάντησης με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στη Γενεύη, θεωρώντας ότι μόνο σε ανώτατο επίπεδο μπορεί να υπάρξει πραγματική πρόοδος στα εδαφικά ζητήματα. Η ρωσική πλευρά δεν έχει επιβεβαιώσει επίσημα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, κρατώντας –τουλάχιστον δημόσια– χαμηλούς τόνους.

Στο εσωτερικό της ουκρανικής αντιπροσωπείας, ωστόσο, καταγράφονται διαφοροποιήσεις. Δυτικά δημοσιεύματα κάνουν λόγο για δύο «γραμμές»: η μία, στην οποία φέρεται να συγκαταλέγεται ο επικεφαλής της προεδρικής διοίκησης Κίριλο Μπουντάνοφ, εμφανίζεται πιο δεκτική σε ταχεία συμφωνία υπό αμερικανική διαμεσολάβηση, φοβούμενη ότι το «παράθυρο ευκαιρίας» μπορεί να κλείσει. Η άλλη, που συνδέεται με τον πρώην επικεφαλής του γραφείου της προεδρίας Αντρέι Γερμάκ, εμφανίζεται πιο επιφυλακτική απέναντι σε σημαντικές παραχωρήσεις. Ο ίδιος ο Ζελένσκι φέρεται να ισορροπεί μεταξύ των δύο τάσεων, διατηρώντας παράλληλα τις δικές του προτεραιότητες και «κόκκινες γραμμές».

• Το κλίμα περιπλέκεται από την ενεργοποίηση του Ουκρανικού Εθνικού Γραφείου Καταπολέμησης της Διαφθοράς (ΝΑΒU) να κινείται κατά προσώπων που συνδέονται με το προεδρικό περιβάλλον. Η προφυλάκιση του πρώην υπουργού Ενέργειας Γκέρμαν Γκαλουστσένκο με δυνατότητα εγγύησης ύψους 200 εκατομμυρίων γρίβνα ερμηνεύεται από ορισμένους ως εσωτερική πίεση που ενδέχεται να συνδέεται –έμμεσα ή άμεσα– με τις εξελίξεις στο διαπραγματευτικό πεδίο.

Την ίδια ώρα, η Ουάσιγκτον συνεχίζει την παροχή όπλων –με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση– και πληροφοριών προς το Κίεβο, γεγονός που υποδηλώνει ότι, παρά τις δημόσιες παραινέσεις, οι ΗΠΑ δεν έχουν ασκήσει ακόμη ανοιχτή και ασφυκτική πίεση. Ο Ζελένσκι, πάντως, εξέφρασε δυσαρέσκεια για το ότι οι δημόσιες εκκλήσεις για υποχωρήσεις απευθύνονται κυρίως προς την Ουκρανία και όχι προς τη Ρωσία, υπονοώντας ότι ενδεχομένως είναι ευκολότερο για την Ουάσιγκτον να πιέζει έναν μικρότερο σύμμαχο, παρά μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη όπως η Ρωσία.

Στο στρατιωτικό επίπεδο, οι συνομιλίες χαρακτηρίστηκαν «τεταμένες», σύμφωνα με ρωσικές πηγές, ενώ παράλληλα διεξήχθησαν και διμερείς επαφές ΗΠΑ–Ρωσίας. Η παρουσία ευρωπαϊκών χωρών, έστω και στο παρασκήνιο, καταδεικνύει την προσπάθεια της ΕΕ να διασφαλίσει ρόλο στη διαδικασία, αν και μέχρι στιγμής δεν έχει εξασφαλιστεί θεσμική συμμετοχή — κάτι που ενδέχεται να επηρεάσει και την «επόμενη μέρα» μιας πιθανής συμφωνίας, ειδικά στο σκέλος των εγγυήσεων ασφαλείας και της χρηματοδότησης.

• Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι αν οι λεγόμενοι «όροι του Άνκορατζ» –ένα πλαίσιο που, κατά ορισμένες διαρροές, προβλέπει αποχώρηση από τη Ντονέτσκ με αντάλλαγμα ευρύτερη κατάπαυση του πυρός– παραμένουν στο τραπέζι και, κυρίως, πόσο αποφασισμένος είναι ο Τραμπ να πιέσει για την εφαρμογή τους.

Με τις συνομιλίες να συνεχίζονται, οι πιθανότητες για ουσιαστική πρόοδο εκτιμώνται ως «50-50» από πηγές κοντά στην ουκρανική ομάδα. Σε κάθε περίπτωση, η Γενεύη δεν αποτελεί το τέλος της διαδρομής, αλλά την αρχή μιας ακόμη δύσκολης φάσης, όπου η διπλωματία, η εσωτερική πολιτική ισορροπία και η στρατιωτική πραγματικότητα θα δοκιμαστούν ταυτόχρονα — και όπου η παραμικρή μετατόπιση στο επίπεδο των ηγετών μπορεί να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού.

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε σήμερα ότι η πρόταση να μεταφερθεί ουράνιο από το Ιράν στο πλαίσιο μιας συμφωνίας για να αμβλύνει τις ανησυχίες των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται ακόμη στο τραπέζι, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το αποφασίσει η Τεχεράνη, εάν το μεταφέρει η όχι.

Σπύρος Σιδέρης

Σύμφωνα με ρωσικές πηγές, η αμερικανική πλευρά διαδραμάτισε ρόλο-κλειδί στην εξασφάλιση άδειας υπερπτήσης του αεροσκάφους που μετέφερε τη ρωσική αντιπροσωπεία προς τη Γενεύη, παρά τους περιορισμούς που ισχύουν από την έναρξη της πλήρους κλίμακας εισβολής στην Ουκρανία. Το γεγονός ότι μια τόσο υψηλόβαθμη ρωσική αποστολή –στην οποία συμμετέχει και ο επικεφαλής της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (GRU) Ιγκόρ Κοστιούκοφ– διέρχεται πάνω από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, για πρώτη φορά από το 2022, δεν στερείται συμβολισμού. Ορισμένοι αναλυτές μιλούν ακόμη και για «ρίσκο πρόκλησης», επισημαίνοντας ότι οποιοδήποτε επεισόδιο θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τις συνομιλίες.

• Τα δεδομένα πτήσεων δείχνουν ότι το ρωσικό αεροσκάφος απέφυγε την απευθείας διαδρομή μέσω Πολωνίας και Γερμανίας, επιλέγοντας νοτιότερη πορεία, πιθανότατα με είσοδο στην Ελβετία μέσω Ιταλίας. Η επιλογή αυτή ερμηνεύεται ως κίνηση ελαχιστοποίησης πολιτικών και επιχειρησιακών κινδύνων. Το μήνυμα, ωστόσο, είναι σαφές: παρά την αντιπαράθεση, υφίσταται ακόμη ένας λειτουργικός δίαυλος συνεννόησης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον.

Στο πολιτικό επίπεδο, της ρωσικής αποστολής θα ηγηθεί αυτή τη φορά ο σύμβουλος του Κρεμλίνου Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, με τη συμμετοχή του Ιγκόρ Κοστιούκοφ και του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Μιχαήλ Γκαλούζιν. Η επιστροφή του Μεντίνσκι στην πρώτη γραμμή των συνομιλιών προκάλεσε σκεπτικισμό σε Κίεβο και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι εκτίμησε ότι η Μόσχα επιχειρεί να καθυστερήσει τη λήψη αποφάσεων, μεταθέτοντας το βάρος σε πολιτικό επίπεδο χωρίς ουσιαστική μετατόπιση θέσεων.

Η αλλαγή επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας ήρθε μετά την απόπειρα δολοφονίας στη Μόσχα κατά του στρατηγού Βλαντίμιρ Αλεξέεφ, στενού συνεργάτη του Κοστιούκοφ. Η Ρωσία απέδωσε ευθέως την ευθύνη στην Ουκρανία – κατηγορία που το Κίεβο αρνείται. Αν και η Μόσχα δεν προχώρησε σε δραστικά αντίμετρα, η εσωτερική αυτή εξέλιξη φαίνεται να επηρέασε τη σύνθεση της διαπραγματευτικής ομάδας. Παρά ταύτα, το γεγονός ότι η Ρωσία δεν ανέστειλε τις συνομιλίες δείχνει ότι, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν επιθυμεί την κατάρρευση της διαδικασίας.

• Από ουκρανικής πλευράς, της αποστολής στη Γενεύη ηγείται ο γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας Ρουστέμ Ουμέροφ. Όπως δήλωσε, στο επίκεντρο θα βρεθούν ανθρωπιστικά ζητήματα, η ασφάλεια και μια νέα πρόταση για ενεργειακή εκεχειρία. Το Κίεβο επιδιώκει συγκεκριμένα μέτρα που θα περιορίσουν τα πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές, ιδίως ενόψει χειμερινών περιόδων που δοκιμάζουν την αντοχή της ουκρανικής κοινωνίας.

Η αμερικανική στάση παραμένει κρίσιμη. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχει τονίσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξαναγκάζουν καμία πλευρά να αποδεχθεί συμφωνία, ενώ ο Ζελένσκι υποστήριξε πρόσφατα ότι η Ουάσιγκτον πιέζει για μονομερείς εδαφικές παραχωρήσεις από την Ουκρανία – ισχυρισμός που περιπλέκει περαιτέρω το κλίμα. Στο παρασκήνιο, οι ΗΠΑ φαίνεται να επιδιώκουν μια φόρμουλα που θα «παγώνει» τις εχθροπραξίες χωρίς να επιλύει άμεσα το ζήτημα των κατεχόμενων εδαφών.

• Το ευρύτερο πλαίσιο παραμένει δύσβατο. Οι προηγούμενοι γύροι συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι δεν απέφεραν ουσιαστική πρόοδο, ενώ οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε σημείο στασιμότητας. Η Ρωσία επιμένει στη συζήτηση για τα εδαφικά ζητήματα, τα οποία θεωρεί αναπόσπαστο μέρος οποιασδήποτε συμφωνίας. Η Ουκρανία, αντίθετα, απορρίπτει κάθε αναγνώριση τετελεσμένων.

Η Γενεύη, ιστορικός τόπος διεθνών συμφωνιών, λειτουργεί σήμερα ως ουδέτερο έδαφος σε μια σύγκρουση όπου η ουδετερότητα σπανίζει. Οι υπερπτήσεις, οι αλλαγές προσώπων και οι διακριτικές αμερικανικές παρεμβάσεις αποκαλύπτουν ότι, πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις, διεξάγεται ένα σύνθετο παιχνίδι στρατηγικής αντοχής. Το αν οι συνομιλίες θα οδηγήσουν σε έστω μερική αποκλιμάκωση ή αν θα αποτελέσουν απλώς έναν ακόμη σταθμό σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, θα κριθεί όχι μόνο από τα χαρτιά που θα πέσουν στο τραπέζι, αλλά και από τις κόκκινες γραμμές που κάθε πλευρά είναι διατεθειμένη –ή όχι– να μετακινήσει.

Προς το παρόν, η εικόνα παραμένει αντιφατική: διαύλοι ανοιχτοί, θέσεις αμετακίνητες. Και η Γενεύη, για ακόμη μία φορά, στο επίκεντρο μιας διπλωματίας όπου η ελπίδα για ειρήνη συνυπάρχει με τον φόβο νέας κλιμάκωσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Mail, σε πλάνα που έχει καταγράψει Ρώσος διοικητής που είναι στην πρώτη γραμμή, βλέπουμε πως έχει γδύσει και έχει δέσει ημίγυμνους στρατιώτες σε δέντρα, μέσα στο χιόνι και σε θερμοκρασίες που είναι υπό το μηδέν, ως τιμωρία επειδή εγκατέλειψαν τις θέσεις τους στον πόλεμο με την Ουκρανία.

Στον λαιμό των τεσσάρων ανδρών κρέμονται αυτοσχέδιες πινακίδες από χαρτόνι με χαρακτηρισμούς όπως «ηλίθιος», «αλκοολικός» και «δειλός», ενώ σε μία εξ αυτών αναγράφεται: «Παραπονέθηκα για τον διοικητή μου».

Στο βίντεο ακούγεται ο αξιωματικός να κατηγορεί τους στρατιώτες για δειλία και άρνηση να πολεμήσουν για την πατρίδα, υποστηρίζοντας ότι έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή άλλων Ρώσων. Σε άλλο σημείο, φαίνεται να τους χτυπά, λέγοντας: «Πρέπει να ακολουθείτε τις γ@μ@μενες εντολές». Οι δεμένοι άνδρες, εμφανώς καταβεβλημένοι, διαβεβαιώνουν ότι δεν θα επαναλάβουν την πράξη τους.

Η πίεση του Λευκού Οίκου προς το Κίεβο

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026, ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε σθεναρά ότι η Μόσχα επιθυμεί πλέον τον τερματισμό των εχθροπραξιών, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως «η Ρωσία θέλει να καταλήξει σε συμφωνία». Ο Αμερικανός πρόεδρος διεμήνυσε στον Ουκρανό ομόλογό του ότι «πρέπει να κινηθεί γρήγορα», προειδοποιώντας τον πως σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύει να απωλέσει μια «μεγάλη ευκαιρία» για την ειρήνη. Η τοποθέτηση αυτή έρχεται σε μια κρίσιμη καμπή, καθώς η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιταχύνει τις πιέσεις προς το Κίεβο για παραχωρήσεις, προκειμένου να κλείσει το μέτωπο πριν από την περαιτέρω εξάντληση των αμερικανικών πόρων.

🇺🇸🇷🇺🇺🇦 Trump: “Zelenskyy gonna have to get moving.”

“Russia wants to make a deal, and Zelensky's gonna have to get moving, otherwise he's going to miss a great opportunity. He has to move,” the President said. pic.twitter.com/JYca0lbWY7

— Lenka White (@white_lenka) February 13, 2026

Το διακύβευμα των διαπραγματεύσεων της επόμενης εβδομάδας

Η δημόσια προτροπή του Τραμπ δίνει το στίγμα των προθέσεων της αμερικανικής διοίκησης ενόψει των συνομιλιών που έχουν προγραμματιστεί για την ερχόμενη εβδομάδα, οι οποίες θεωρούνται καθοριστικές για το μέλλον της Ουκρανίας. Αν και δεν αποσαφηνίστηκαν οι όροι της προτεινόμενης συμφωνίας, η ρητορική του Τραμπ υποδηλώνει μια μετατόπιση από την άνευ όρων στήριξη του Κιέβου προς μια λογική «ρεαλιστικού συμβιβασμού». Η ουκρανική πλευρά, η οποία μέχρι στιγμής τηρούσε στάση αναμονής, βρίσκεται πλέον ενώπιον ενός διπλωματικού εκβιασμού, καθώς η πίεση από τον κυριότερο σύμμαχό της λαμβάνει τη μορφή τελεσιγράφου, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για ελιγμούς στο τραπέζι των συζητήσεων.