Σύμφωνα με το neakriti.gr, στο σημείο έσπευσε άμεσα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, με τους διασώστες να παρέχουν τις πρώτες βοήθειες στον άνδρα. Έπειτα, μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ), ωστόσο ήταν ήδη αργά, καθώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Τα ακριβή αίτια του θανάτου του διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, πρόκειται για άνδρα αγνώστων λοιπών στοιχείων. Η σορός μεταφέρθηκε στο Νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, προκειμένου να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία.

Την προανάκριση για την υπόθεση έχει αναλάβει το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου, το οποίο παρήγγειλε τη διενέργεια νεκροψίας – νεκροτομής, προκειμένου να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια θανάτου του άνδρα και να εξεταστεί αν το περιστατικό συνδέεται με την παρουσία των αλλοδαπών στην περιοχή.

Στην ευρύτερη χερσαία περιοχή, στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας εντόπισαν συνολικά 33 αλλοδαπούς (8 άνδρες, 12 γυναίκες και 13 ανήλικοι). Οι αλλοδαποί μεταφέρθηκαν για τις απαραίτητες διαδικασίες, σύμφωνα με όσα προβλέπονται.

Άμεσα στο σημείο έσπευσαν μέλη των Βρετανικών Βάσεων, ενώ ακολούθησαν ο Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού και ο επικεφαλής του ΤΑΕ Λεμεσού, προκειμένου να αποκλείσουν τον χώρο και να προχωρήσουν σε αυτοψία και επιτόπιες εξετάσεις.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η σορός βρίσκεται σε προχωρημένη αποσύνθεση, γεγονός που καθιστά αδύνατη προς το παρόν την άμεση αναγνώριση.

Σε εξέλιξη η διαδικασία ταυτοποίησης

Νεότερα στοιχεία αναφέρουν ότι η σορός θα μεταφερθεί στο νεκροτομείο των Βρετανικών Βάσεων, όπου αύριο, Πέμπτη, θα διενεργηθεί νεκροτομή από ιατροδικαστή, ενώ θα ληφθούν και δείγματα DNA για την ταυτοποίηση του άγνωστου άνδρα.

Η Αστυνομία αποφεύγει μέχρι στιγμής να επιβεβαιώσει οποιαδήποτε σύνδεση με τον 56χρονο Ρώσο επιχειρηματία, ο οποίος εξαφανίστηκε στη Λεμεσό στις 7 Ιανουαρίου. Υπενθυμίζεται ότι οι έρευνες είχαν επικεντρωθεί στην ευρύτερη περιοχή του Πισσουρίου και ειδικότερα στο Κάβο Άσπρο, όπου το κινητό τηλέφωνο του αγνοούμενου εξέπεμψε τελευταίο σήμα.

Σύμφωνα με το ΤΑΕ Λεμεσού, κανένα ενδεχόμενο δεν αποκλείεται μέχρι στιγμής αναφορικά με τα αίτια θανάτου.

Το 5χρονο κοριτσάκι έπαιζε αμέριμνο στην παραλία, με το άγριο ζώο να της επιτίθεται από πίσω. Όπως κατήγγειλε η μητέρα του παιδιού, ο λύκος κατάφερε δαγκώματα και εκδορές στην πλάτη του παιδιού, ενώ χάρη στην άμεση επέμβαση της ίδιας κι ενός άνδρα, που επιτέθηκε στο άγριο ζώο με πέτρες, αυτό απομακρύνθηκε και σώθηκε το παιδί.

Το κοριτσάκι αρχικά μεταφέρθηκε στο Κ.Υ της περιοχής, ενώ μετά διακομίσθηκε προληπτικά στο Νοσοκομείο Πολυγύρου, όπου δέχθηκε τις πρώτες βοήθειες, χωρίς να κινδυνεύει η υγεία του.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του STAR, δεν είναι η πρώτη φορά που ο λύκος κάνει την εμφάνισή του καθώς πριν από λίγο καιρό και συγκεκριμένα την 1η Σεπτεμβρίου ο λύκος είχε εμφανιστεί και πάλι στην παραλία του Μαρμαρά από την άλλη πλευρά.

Τότε ο λύκος είχε επιτεθεί σε ένα μικρό σκυλάκι που έκανε βόλτα με την ιδιοκτήτριά του. Οι αρχές πλέον είναι σε ετοιμότητα και με drones, κάμερες αλλά και παγίδες προσπαθούν να εντοπίσουν τον λύκο προκειμένου να εντοπιστεί, να παρατηρηθεί η δραστηριότητα και συμπεριφορά του και να πιαστεί.

Σημειώνεται ότι την ύπαρξη λύκου και τσακαλιών στην περιοχή επιβεβαίωσε, ο εκπρόσωπος Τύπου της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης για την Άγρια Ζωή και τη Φύση «Καλλιστώ» Ιάσων Μπάντιος. «Υπάρχει παρουσία λύκων και τσακαλιών στην περιοχή.

Έχουμε γνώση για το γεγονός και στο σημείο, σε συνεργασία με το Δασαρχείο Πολυγύρου, έχουν τοποθετηθεί ήδη κάμερες προκειμένου να καταγράψουμε τη συμπεριφορά του ζώου», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Μπάντιος, επισημαίνοντας την αναγκαιότητα της ενημέρωσης των κατοίκων, μέσω της ιστοσελίδας «Καλλιστώ», για το πώς μπορούν να προφυλαχθούν, αλλά και να διασφαλίσουν ότι τα άγρια ζώα θα παραμένουν εκτός των οικιστικών περιοχών.

Σύμφωνα με το ΥΕΝ, υπό τον συντονισμό του ΚΕΠΙΧ ολοκληρώθηκε ο απεγκλωβισμός των τριών ατόμων με πλωτό του ΛΣ, από την παραλία Μορασίτης και μεταφέρθηκαν στο λιμάνι της Μύρινας.

Παρά ταύτα, οι διακοπές στην παραλία καθιερώθηκαν μόλις τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα ως προνόμιο των πλουσίων της Δύσης. Οι πρώιμοι Ευρωπαίοι –και ιδιαίτερα οι αρχαίοι Έλληνες– θεωρούσαν την ακτή τόπο κακουχίας και κινδύνου. Αν και ζούσαν κυρίως κοντά στη θάλασσα, τη φοβούνταν και προτιμούσαν τη γεωργική ζωή ως ασφαλέστερη και πιο αξιοσέβαστη.

Αισθήσεις και φόβος στην αρχαιότητα

Όπως αναφέρω στο βιβλίο μου «Η Θάλασσα στη Φαντασία των Ελλήνων» (2016), η αρχαία ελληνική λογοτεχνία αγνοεί τις θετικές αισθήσεις της παραλίας και εστιάζει στις αρνητικές, αναδεικνύοντας τη δυσφορία που προκαλούσε η επαφή με τη θάλασσα. Για παράδειγμα, δίνεται έμφαση στην έντονη μυρωδιά των φυκιών και της αλμύρας.

Στην «Οδύσσεια», ο Μενέλαος και οι σύντροφοί του αναγκάζονται να κρυφτούν κάτω από δέρματα φώκιας για να παγιδεύσουν τον θαλάσσιο θεό Πρωτέα. Η δυσωδία είναι τόσο αποπνικτική που μόνο με θεϊκή αμβροσία καταφέρνουν να αντέξουν. Παράλληλα, ενώ σήμερα ο ήχος των κυμάτων μάς χαλαρώνει, στην αρχαιότητα το βροντερό κύμα θύμιζε μάχη – όπως περιγράφεται στην «Ιλιάδα», όπου η επίθεση των Τρώων παρομοιάζεται με φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Ακόμη και ο όμορφος Οδυσσέας παρουσιάζεται αλλοιωμένος από τον ήλιο και το αλάτι. Μετά από δέκα χρόνια περιπλάνησης στη θάλασσα, φτάνει εξαντλημένος στο νησί των Φαιάκων, προκαλώντας τρόμο στους υπηρέτες της πριγκίπισσας Ναυσικάς λόγω της καμένης του επιδερμίδας και των αλάτων που τον καλύπτουν.

Η άμμος της παραλίας και η ίδια η θάλασσα θεωρούνταν στείρες σε σύγκριση με τα εύφορα χωράφια. Έτσι, στα ομηρικά έπη η θάλασσα αποκαλείται συχνά «ατρύγετος» – δηλαδή «χωρίς συγκομιδή». Πρόκειται για μια παράδοξη αντίληψη, αφού σήμερα γνωρίζουμε πως οι ωκεανοί παρέχουν περίπου 2% των συνολικών θερμίδων και 15% της πρωτεΐνης που καταναλώνει ο άνθρωπος. Οι ίδιοι οι Έλληνες απολάμβαναν ψάρια, πολλά από τα οποία ήταν πολυτελείς λιχουδιές για τους εύπορους.

Ο θάνατος και το υπερβατικό στην παραλία

Στην αρχαία ελληνική γραμματεία, η παραλία συνδέεται με τον φόβο και τον θάνατο. Ήταν σύνηθες να πενθούνται οι νεκροί δίπλα στη θάλασσα, ενώ τάφοι – ιδίως κενοτάφια για όσους χάθηκαν στα κύματα – βρίσκονταν συχνά κοντά στην ακτή. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τάφος του τυράννου Κλεόβουλου στη Ρόδο.

Η απώλεια ταφής θεωρούνταν ιδιαίτερα σκληρή μοίρα: όσοι δεν ενταφιάζονταν ήταν καταδικασμένοι να περιπλανώνται ως φαντάσματα στη γη, αντί να καταλήξουν στον σκοτεινό αλλά αξιοπρεπή Κάτω Κόσμο. Όπως έχει δείξει η κλασική φιλόλογος Gabriela Cursaru, η παραλία αποτελούσε ένα «μεταίχμιο» ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών.

Ωστόσο, η παραλία δεν είχε μόνο αρνητική χροιά για τους Έλληνες. Καθώς αποτελούσε γέφυρα μεταξύ στεριάς και θάλασσας, θεωρούνταν επίσης πέρασμα μεταξύ ανθρώπων, νεκρών και θεών. Πολλά μαντεία νεκρών βρίσκονταν σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες ή σε βράχια πάνω από τη θάλασσα.

Οι θεοί εμφανίζονταν συχνά στις ακτές: στην «Ιλιάδα», ο Aπόλλωνας ακούει τα παράπονα του ιερέα Χρύση στην παραλία κι εξαπολύει λοιμό εναντίον των Ελλήνων για να εκδικηθεί την προσβολή εις βάρος της κόρης του.

Η παραλία ως σημείο συνάντησης λαών – κι ευκαιριών

Πέρα από τις θρησκευτικές αντιλήψεις, η παραλία λειτουργούσε ως σημείο επαφής μεταξύ της Ελλάδας και μακρινών τόπων. Εχθρικοί στόλοι, έμποροι ή πειρατές συχνά προσέγγιζαν τις ακτές επειδή τα αρχαία πλοία δεν άντεχαν πολύ στη θάλασσα χωρίς ανεφοδιασμό – γεγονός που καθιστούσε την παραλία επικίνδυνη περιοχή.

Ωστόσο, τα συντρίμμια ναυαγίων μπορούσαν να φέρουν απρόσμενους «θησαυρούς» – στοιχείο που συναντούμε σε πολλές αρχαίες ιστορίες. Στο μυθιστόρημα «Δάφνις και Χλόη», ο φτωχός βοσκός Δάφνις βρίσκει ένα πουγκί στην παραλία, γεγονός που του επιτρέπει να παντρευτεί τη Χλόη κι έτσι ολοκληρώνεται ευτυχισμένα η ιστορία τους.

Ίσως κάτι απ’ αυτή την αντίληψη επιβιώνει μέχρι σήμερα: το «ψάξιμο» στην ακτή εξακολουθεί να είναι αγαπημένο χόμπι – ακόμα κι αν περιλαμβάνει ανιχνευτές μετάλλων! Πέρα από τα τεκμηριωμένα ψυχολογικά οφέλη του περιπάτου στην άμμο, το beachcombing εκφράζει τη διαχρονική ανθρώπινη γοητεία για τη θάλασσα και τους κρυμμένους της θησαυρούς – από κοχύλια έως χρυσά νομίσματα εποχής.

Όπως συνέβαινε στους αρχαίους Έλληνες, έτσι κι εμείς σήμερα νιώθουμε ότι η παραλία μας φέρνει στο κατώφλι ενός διαφορετικού κόσμου.

Πηγή: popsci.com

Σύμφωνα με πληροφορίες μια 27χρονη τουρίστρια, ιταλικής καταγωγής, απομακρύνθηκε από το σημείο, με τη βοήθεια των υπαλλήλων της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας καθώς είχε τραυματιστεί υπό αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες, στη γνωστή παραλία των Χανίων και μεταφέρθηκε σε υγειονομική δομή.

Στο σημείο έσπευσε πλωτό σκάφος με στελέχη του Λιμενικού, ενώ στην επιχείρηση ανάσυρσης συνέδραμε και ιδιωτικό μέσο.

Ο άνδρας μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Άμφισσας για την απαραίτητη ιατροδικαστική εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθούν τα αίτια του θανάτου.

Μέχρι στιγμής, δεν έχουν γίνει γνωστά τα στοιχεία ταυτότητας του θανόντος, ενώ το Λιμενικό Σώμα διενεργεί προανάκριση για την υπόθεση.

Όπως αναφέρει το pelop.gr, πρόκειται για άνδρα, γύρω στα 40 και είναι μελαμψός, κάτι που σημαίνει ότι ίσως είναι αλλοδαπός.

Οι πρώτες εκτιμήσεις λένε ότι ενδέχεται να είναι ένας Γάλλος υπήκοος ο οποίος πριν από μερικές μέρες έπεσε από ένα καράβι superfast κατά την διάρκεια του ταξιδίου Πάτρα-Ιταλία πριν από έξι μέρες.

Την έρευνα έχει αναλάβει το Λιμενικό Σώμα το οποίο θα εξετάσει όλα τα ενδεχόμενα την ώρα που δεν υπάρχει καμία δήλωση για εξαφάνιση.

Σύμφωνα με τα ευρήματα του προγράμματος «Υιοθέτησε μια παραλία» της WWF Ελλάς, το πρόβλημα της ρύπανσης παραμένει έντονο, με χιλιάδες αντικείμενα να εντοπίζονται κάθε χρόνο στις ακτές. Από τον Μάρτιο του 2021 μέχρι τον Απρίλιο του 2024, σε 192 παραλίες που παρακολουθούνταν συστηματικά, καταγράφηκαν σχεδόν 300.000 απορρίμματα.

Τα πιο συχνά ευρήματα; Αποτσίγαρα, μικρά κομμάτια πλαστικού, πλαστικά καπάκια, καλαμάκια και φελιζόλ. Ενδεικτικά, κατά μέσο όρο, σε κάθε παραλία που εξετάστηκε, ανά 100 μέτρα ακτογραμμής καταγράφονται 429 αποτσίγαρα, 159 κομμάτια πλαστικών, 117 καπάκια, 99 καλαμάκια, με δεκάδες ακόμα αντικείμενα να συμπληρώνουν την εικόνα μιας συστηματικά επιβαρυμένης ακτογραμμής.

Ποιες παραλίες βρίσκονται στη χειρότερη θέση

Ανάμεσα στις πιο επιβαρυμένες περιοχές, σύμφωνα με WWF Ελλάς, συγκαταλέγονται η παραλία Ερωτοσπηλιά στο Πόρτο Ράφτη, η Βαγιωνιά στον Πόρο, οι Απολλώνιες Ακτές στη Βούλα, καθώς και η παραλία Καλαμακίου. Πρόκειται για περιοχές που ξεπέρασαν τα ανώτατα επιτρεπτά όρια ρύπανσης με βάση τα καταγεγραμμένα αντικείμενα ανά 100 μέτρα παραλίας.

Στον αντίποδα, υπάρχουν και παραλίες που παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα απορριμμάτων. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται η παραλία «Του Ψηλού το Ρούμα» στα Σφακιά, η παραλία Παληού στην Καβάλα, τα Στεγνά στη Ρόδο, το Καραβοστάσι στην Πέρδικα Θεσπρωτίας και η Ρακοποτάμου στον Αγιόκαμπο Λάρισας.

Παρά τη γενικότερη εικόνα που έχει το νησί της Κρήτης ως προορισμός με εξαιρετικές παραλίες, η πραγματικότητα σε ελάχιστες περιπτώσεις είναι διαφορετική. Η παραλία του Ανάλουκα, στον νομό Λασιθίου, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εκεί, ο μεγάλος όγκος απορριμμάτων -κυρίως πλαστικά που μεταφέρονται από ρεύματα και ανέμους- είχε μετατρέψει το 2018 την παραλία από φυσικό καταφύγιο σε τόπο εγκατάλειψης.

Εκείνη τη χρονιά, η συγκεκριμένη ακτή είχε απασχολήσει τις περιβαλλοντικές οργανώσεις ως μία από τις πιο επιβαρυμένες της χώρας. Παρά τις κατά καιρούς πρωτοβουλίες καθαρισμού, το πρόβλημα παρέμενε, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο το οικοσύστημα, αλλά και την ίδια την τουριστική εικόνα της περιοχής.

Το πρόγραμμα της WWF «Υιοθέτησε μια παραλία» βασίζεται στη συμμετοχή πολιτών, οι οποίοι εκπαιδεύονται ώστε να συλλέγουν και να καταγράφουν συστηματικά απορρίμματα. Μέχρι σήμερα, έχουν συμμετάσχει 173 ομάδες εθελοντών, που έχουν οργανώσει περισσότερες από περισσότερες από 500 δράσεις καθαρισμού σε όλη την Ελλάδα.