Οι μώλωπες καταγράφονται σε ιατρική έκθεση από Κέντρο Υγείας νησιού των Σποράδων. Η μητέρα του παιδιού διαπίστωσε, όπως είπε, τα σημάδια στο κορμί του, όταν πήγε να το κάνει μπάνιο. Τις προηγούμενες μέρες τις είχε περάσει με τον πατέρα του, στο πλαίσιο της άτυπης συνεπιμέλειας, ώσπου να εκδοθεί κι επισήμως το διαζύγιό τους.

Το ζευγάρι είχε ακολουθήσει τη συναινετική διαδικασία κι είχε αποφασιστεί ώσπου να ολοκληρωθούν και δικαστικά οι όροι της συνεπιμέλειας του ανηλίκου, φέρονται να έχουν συμφωνήσει τη μία εβδομάδα το παιδί να μένει με τον πατέρα και την άλλη εβδομάδα με τη μητέρα.

Το παιδί φέρεται να είπε ότι έπαθε τους μώλωπες εξαιτίας του μπαμπά του και το γεγονός κινητοποίησε και την αστυνομία που συνέλαβε τον γονιό του, ο οποίος οδηγήθηκε στο δικαστήριο στο πλαίσιο του Αυτοφώρου.

Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες και προσκόμισε φωτογραφίες από χαρούμενες στιγμές με το παιδί, καθώς έκαναν θαλάσσια σπορ. Ο συνήγορος του πατέρα μίλησε για κατασκευασμένες κατηγορίες εις βάρος του.

Τελικά, επειδή δεν ακολουθήθηκε ακριβώς η προβλεπόμενη διαδικασία από τις Αρχές ζητήθηκε να επαναληφθεί η διαδικασία εξέτασης του ανηλίκου, παρουσία παιδοψυχολόγου το δικαστήριο αποφάσισε να επαναληφθεί η διαδικασία, ώστε να τελικά να διακριβωθούν οι ακριβείς συνθήκες από το ίδιο το παιδί.

Όταν ο πατέρας της Federica Pallavicini υποβλήθηκε σε θεραπεία για καρκίνο στον εγκέφαλο, θέλησε να τον βοηθήσει στην ανάρρωσή του από το χειρουργείο. «Άρχισα να ψάχνω τρόπους για να βελτιώσω τη γνωστική του υγεία χωρίς αυτό να αποτελεί βάρος ή υπενθύμιση της κατάστασής του», λέει. Η έμπνευση προήλθε από μια ασυνήθιστη πηγή: τα βιντεοπαιχνίδια.

Ο Pallavicini έχει προσωπική σχέση με το gaming. Ως ψυχολόγος που μελετά τις εφαρμογές της εικονικής πραγματικότητας και των βιντεοπαιχνιδιών για την ψυχική υγεία και την ψυχολογική ευεξία στο Πανεπιστήμιο του Milano-Bicocca, στην Ιταλία, παρατήρησε τη βελτίωση της ψυχικής υγείας και τα χαμηλότερα επίπεδα στρες αφού έπαιξε το Call of Duty (CoD). Το παιχνίδι σκοποβολής πρώτου προσώπου βάζει τους παίκτες σε έναν προσομοιωμένο πόλεμο και έτσι συνδέεται πιο συχνά με τη βία και το άγχος παρά ως τρόπος βελτίωσης της ψυχικής υγείας. Η Pallavicini, ωστόσο, λέει ότι το παιχνίδι έγινε μια μορφή θεραπείας που ήταν εξαιρετικά ευεργετική στην καθημερινή της ζωή και αργότερα ενέπνευσε την καριέρα της στην έρευνα. Έχοντας αυτό κατά νου, αναρωτήθηκε αν το παιχνίδι θα μπορούσε να βοηθήσει και τον πατέρα της.

Ο Pallavicini είχε καλό λόγο να πιστεύει ότι μπορούσε. Οι ενήλικες που επιδεικνύουν πιο παιχνιδιάρικα χαρακτηριστικά προσωπικότητας είναι πιο παρακινημένοι, δημιουργικοί και αυθόρμητοι. Υπήρξαν σχέσεις μεταξύ ατόμων με πιο παιχνιδιάρικα χαρακτηριστικά που έχουν χαμηλότερη αρτηριακή πίεση. Ενώ οι λιγότερο παιχνιδιάρικοι άνθρωποι αγωνίζονται στον ελεύθερο χρόνο τους να χαλαρώσουν και συχνά αισθάνονται βαριεστημένοι όταν το μυαλό τους δεν είναι απασχολημένο, εκείνοι που είναι πιο παιχνιδιάρικοι έχουν επίγνωση των νέων ευκαιριών και είναι ανοιχτοί στο να δοκιμάσουν μια ευρύτερη ποικιλία δραστηριοτήτων.

Πνευματική διέγερση

Λοιπόν, γιατί οι περισσότεροι από εμάς σταματάμε να παίζουμε ως ενήλικες; Και πώς μπορούμε να μάθουμε να παίζουμε ξανά;

Ο René Proyer, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Martin Luther Halle-Wittenberg, στη Γερμανία, λέει ότι οι παιχνιδιάρικοι ενήλικες είναι εκείνοι που μπορούν να πλαισιώνουν τις καθημερινές καταστάσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνονται διασκεδαστικές και πνευματικά διεγερτικές. Είτε πρόκειται για εμμονή με το Candy Crush στις πρωινές μετακινήσεις, παίζοντας βιντεοπαιχνίδια με φίλους ή ακόμα και για να μοιράζεστε ένα ιδιωτικό αστείο με τον σύντροφο ή τον συνάδελφό σας, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι παιχνιδιάρικοι και ωστόσο τα οφέλη μπορεί να περάσουν απαρατήρητα ή να καλλιεργηθούν.

Τα πλεονεκτήματα του παιχνιδιού μπορούν να ενστερνιστούν ξανά στην ενήλικη ζωή, λέει ο Proyer, προσθέτοντας ότι με τον ίδιο τρόπο που μπορείς να λάβεις μέρος στον διαλογισμό ή την άσκηση, το παιχνίδι θα πρέπει να θεωρείται ως μια δεξιότητα που μπορεί να αναπτυχθεί, να αξιοποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί για ενσυνειδητότητα.

Ένα καλό μέρος για να ξεκινήσετε είναι απλά παρατηρώντας. Ο Proyer προτείνει να αναφέρετε τρεις στιγμές στο τέλος κάθε μέρας όπου συνέβη κάτι αυθόρμητο. Θα μπορούσε να είναι μια αστεία αλληλεπίδραση με έναν άγνωστο ενώ πίνετε τον καφέ σας ή ένα αστείο που μοιράζεστε με τον συνάδελφό σας. Αυτό θα σας βοηθήσει να αρχίσετε να αισθάνεστε σίγουροι ότι είστε παιχνιδιάρικοι και θα σας κάνει να συνειδητοποιήσετε περισσότερο τη χαρά στην καθημερινότητά σας.

Μην φοβάστε να το διασκεδάσετε

Αλλά ο Proyer προτρέπει τους ανθρώπους να μην φοβούνται να διασκεδάσουν σε κάτι που συνήθως δεν σχετίζεται με ενήλικες. Τα κοινωνικά αποδεκτά παιχνίδια για ενήλικες, όπως τα επιτραπέζια παιχνίδια για παράδειγμα, συχνά συνοδεύονται από μια λίστα κανόνων και απαιτούν ένα συγκεκριμένο περιβάλλον για να παιχτούν. Αυτό ενθαρρύνει λιγότερο τη δημιουργικότητα και την αυθόρμητη παιχνιδιάρικη συμπεριφορά παρά τα στοιχεία της τύχης και της στρατηγικής, λέει ο Proyer. Μερικές φορές δραστηριότητες όπως αυτή, περιλαμβάνουν επίσης ανταγωνισμό και τη σχετική απογοήτευση με τη νίκη και την ήττα. Ουσιαστικά, όσο πιο απροσδόκητη είναι η αλληλεπίδραση ή η δραστηριότητα, τόσο το καλύτερο για να βιώσετε και να ενισχύσετε το παιχνίδι σας, λέει.

Η απόλαυση του παιχνιδιού μπορεί να εξαρτάται τόσο από την προσωπικότητά σας όσο και από την προθυμία σας να είστε ανοιχτοί σε νέες μορφές συνομιλίας και εμπειριών. Ο Proyer προτείνει ότι αν είστε πιο παιχνιδιάρικοι στο σπίτι με τον σύντροφό σας ή την οικογένειά σας, για παράδειγμα, δοκιμάστε να χρησιμοποιήσετε παρόμοιες τεχνικές συνομιλίας με συναδέλφους ή πιο απομακρυσμένους φίλους και παρατηρήστε τα αποτελέσματα. Με τα στοιχεία να υποδεικνύουν τόσο έντονα ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών παροχών, δεν είναι κακό να κοιτάξετε λίγο πιο σκληρά για αυτές τις μικρές στιγμές που κάνουν πολύ μεγαλύτερη διαφορά από ό,τι νομίζετε τόσο για τον εαυτό σας όσο και για τα άτομα με τα οποία αλληλεπιδράτε.

Επιφανειακά, φαίνεται ότι οι περισσότεροι ενήλικες δεν παίζουν όσο συχνά θα ήθελαν – ίσως, όπως προτείνει ο Proyer, επειδή τα κοινωνικά αποδεκτά παιχνίδια ενηλίκων δεν είναι τόσο διασκεδαστικά και αυτά που μπορεί να θεωρηθούν ενοχλητικά ανάλογα με τη δραστηριότητα. Όμως, ο Sebastian Deterding, καθηγητής ψηφιακής δημιουργικότητας στο Πανεπιστήμιο του York, λέει ότι για να συμμετέχουν οι ενήλικες σε παιχνιδιάρικες δραστηριότητες χωρίς ενοχές, μπορούν να έρθουν προετοιμασμένοι με κοινωνικά αποδεκτές «δικαιολογίες».

Δίνει το παράδειγμα του βιβλίου The Mindfulness Coloring Book: Anti-Stress Art Therapy for Busy People της Emma Farrarons που στοχεύει να κάνει την ενοχλητική πράξη του χρωματισμού ενηλίκων κοινωνικά αποδεκτή όταν συνδέεται με το «άλλοθι» της θεραπείας για επιτυχημένους ανθρώπους.

Η κουλτούρα του gaming

Πλατφόρμες όπως το Youtube και το Twitch ειδικότερα εκλαϊκεύουν την κουλτούρα του gaming. Η Mollie Faux-Wilkins, γνωστή ως The English Simmer στο κοινό της με περισσότερους από 300.000 συνδρομητές, gaming Youtube και Twitch, λέει ότι για εκείνη το να παίζει The Sims (ένα βιντεοπαιχνίδι προσομοίωσης ζωής) δεν ήταν ποτέ ενοχλητικό και στην πραγματικότητα ενθαρρύνθηκε από τους γονείς της από νεαρή ηλικία. Το να παίζεις The Sims, μαζί με την πλειοψηφία άλλων βιντεοπαιχνιδιών, μπορεί να είναι μια απομονωτική εμπειρία, λέει. Αλλά με τη δημιουργία και την ανάπτυξη του καναλιού της, έγινε ευπρόσδεκτη σε μια παγκόσμια κοινότητα, κάνοντας φίλους από όλο τον κόσμο και συνδέοντας με ομοϊδεάτες παίκτες σε μια παιχνιδιάρικη δραστηριότητα.

Τα βιντεοπαιχνίδια είναι μια από τις λίγες μορφές παιγνιοθεραπείας ενηλίκων που φέρουν λιγότερο κοινωνικό στίγμα, λέει ο Pallavicini. Ενώ ορισμένοι ενήλικες μπορεί να αισθάνονται την ανάγκη να κρύψουν την παιχνιδιάρικη διάθεση τους, η αγορά βιντεοπαιχνιδιών και κινητών παιχνιδιών μεταξύ των ενηλίκων ανθεί τα τελευταία χρόνια. Η παγκόσμια αγορά τυχερών παιχνιδιών αποτιμήθηκε στα 174 δισεκατομμύρια δολάρια το 2020 και προβλέπεται να ανέλθει σε 314 δισεκατομμύρια δολάρια (231 δισεκατομμύρια £) μέχρι το 2026.

Ο Pallavicini υποβαθμίζει τα οφέλη για την ψυχική υγεία από το παιχνίδι βιντεοπαιχνιδιών στην επίτευξη μιας κατάστασης «ροής». Λέει ότι η ροή είναι “η βέλτιστη εμπειρία όταν τίποτα άλλο δεν έχει σημασία”, και επίσης βιώνεται από αθλητές και αθλητές όταν βρίσκονται στη ζώνη. Το να παίζεις για να βρεις την κατάσταση ροής μπορεί να προσφέρει μια ευχάριστη πρόκληση και απόσπαση της προσοχής από θέματα ψυχικής υγείας, λέει, που σημαίνει ότι ο παίκτης μπορεί να εργαστεί για την ευημερία του χωρίς να αισθάνεται πίεση για βελτίωση.

YouTuber και διαδικτυακός παίκτης

Η Faux-Wilkins λέει ότι ορισμένοι θεατές συντονίζονται επειδή έχουν απήχηση με την προσωπικότητά της, ενώ άλλοι μπορεί να αναζητήσουν να συμμετάσχουν στις συζητήσεις για την τελευταία ενημέρωση του παιχνιδιού. Το γεγονός ότι το να είσαι YouTuber και διαδικτυακός παίκτης μπορεί να είναι μια δουλειά πλήρους απασχόλησης, αντιμετωπίζει το στίγμα αυτού που αρχικά θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ενοχλητική δραστηριότητα για έναν ενήλικα, λέει. Μαζί με εκατομμύρια άλλους διαδικτυακούς παραγωγούς περιεχομένου, η Faux-Wilkins χρησιμοποιεί το ενδιαφέρον και την απόλαυση που βρίσκουν οι ενήλικες στο παιχνίδι και την ψηφιακή ψυχαγωγία για να δημιουργήσει μια ικανοποιητική καριέρα και το κοινό της αποκομίζει τα οφέλη που προκύπτουν από την ενασχόληση με μια παιχνιδιάρικη κοινότητα.

Ως ενήλικας με ευθύνες, πιέσεις και στόχους, μπορεί να είναι εύκολο να χάσεις αυτές τις μικρές στιγμές παιχνιδιού στην καθημερινή ζωή. Αλλά αυτές οι στιγμές συνθέτουν τα πιο αξιομνημόνευτα κομμάτια της καθημερινότητας και τις πιο αστείες αναμνήσεις φίλων και οικογένειας.

Έτσι, με όλα τα πλεονεκτήματα που συνοδεύουν αυτό, δεν είναι κουραστικό να πούμε ότι η προσπάθεια να είσαι λίγο πιο παιχνιδιάρης πρέπει να είναι μέρος της ημέρας σου. Σκέφτεστε ποτέ με άγχος τα παιδικά σας παιχνίδια και ζηλεύετε αυτό το χαμένο αίσθημα του παιχνιδιού; Λοιπόν, ίσως αυτό το συναίσθημα να μην σας εγκατέλειψε ποτέ.

Ωστόσο η συγκεκριμένη επιχειρηματίας δεν θα μπορούσε να προσκομίσει ένα τέτοιο έγγραφο με δεδομένο ότι έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για το ατύχημα που είχε γίνει το 2009 στη Χαλκίδα, με θύμα ένα κορίτσι, εννέα ετών τότε.

Το όλο ζήτημα αναδεικνύει την εγκληματική χαλαρότητα των αδειοδοτήσεων για τα πλανόδια λούνα παρκ και όχι μόνο που επικρατεί στους Δήμους ενίοτε με κριτήρια… μίζας

Από το ίδιο ακριβώς παιχνίδι, δέκα χρόνια αργότερα, το 2019 στον Αλμυρό εκτινάχθηκε και βρήκε ακαριαίο θάνατο η 13χρονη Σεράινα Χουλιάρα. Γι’ αυτή την υπόθεση η επιχειρηματίας έχει παραπεμφθεί στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Λάρισας με αμετάκλητο βούλευμα. Το βούλευμα, μάλιστα, αποκαλύπτει και μια αδιανόητη συμπεριφορά από μέρους της, που φτάνει να αποδίδει την πλήρη ευθύνη για το δυστύχημα στο θύμα, ισχυριζόμενη ότι το παιδί είχε ενεργήσει επιπόλαια και απερίσκεπτα, ενώ παράλληλα, αποκαλύπτεται ότι είχε επιστρατεύσει ψευδομάρτυρα που είχε δηλώσει σε τηλεοπτικές εκπομπές ότι είχε δει το παιδί να σηκώνεται όρθιο στο μηχάνημα για να χαιρετίσει φίλους της. Όταν ο ίδιος «μάρτυρας» κλήθηκε να καταθέσει, παρουσιάσθηκε με τον δικαστικό του συμπαραστάτη λόγω της βαριάς νοητικής του υστέρησης και παραδέχθηκε ότι την ώρα του δυστυχήματος βρισκόταν στο σπίτι του.

Η υπόθεση του Αλμυρού που πέντε χρόνια μετά δεν έχει καν εισαχθεί σε δίκη, είχε πάρει εκτενή δημοσιότητα και είχε αναδειχθεί τότε και το προηγούμενο ατύχημα για το οποίο η δικαστική κρίση έχει τελεσιδικήσει κρίνοντας την 78xρονη σήμερα επιχειρηματία αμετάκλητα ένοχη.

Στον δήμο Λάρισας όμως, κανένας δεν είχε μάθει τίποτα και μόλις προχθές 28 Αυγούστου, η επιχειρηματίας κρίθηκε πλειοδότρια και πήρε την άδεια εγκατάστασης του λούνα παρκ για το πανηγύρι που ξεκινά στις 15 Σεπτεμβρίου. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ποιος έκανε τον έλεγχο του φακέλου που θα έπρεπε υποχρεωτικά, βάσει της προκήρυξης από τον ίδιο τον δήμο, να περιλαμβάνει πρόσφατο απόσπασμα ποινικού μητρώου, αν υπήρχε παλαιότερο έγγραφο ή αν δεν υπήρχε καθόλου αυτό το προαπαιτούμενο.

Η καταδίκη της πάντως, έχει καταστεί αμετάκλητη από το 2017.