Σύμφωνα με το CNNi, ολόκληρες κοινότητες βυθίστηκαν κάτω από τα νερά με τις Αρχές να κηρύσσουν την περιοχή σε κατάσταση έκτακτης ανάγκη.

Όπως μεταδίδει το κανάλι, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν λάβει εντολές εκκένωσης, ενώ η Εθνική Φρουρά έχει τεθεί σε επιφυλακή για να υποστηρίξει επιχειρήσεις διάσωσης και να βοηθήσει τους πληγέντες.

Το νερό της πλημμύρας έφτανε μέχρι τη μέση σε πολλά μέρη, αλλά σε περιοχές που επλήγησαν περισσότερο, όπως το Σούμας της Ουάσιγκτον, όπου η Ακτοφυλακή διέσωσε δεκάδες άτομα, το βάθος του νερού ξεπέρασε τα 4,5 μέτρα. Μερικοί άνθρωποι διασώθηκαν με ελικόπτερο, ενώ άλλοι μεταφέρθηκαν σε ασφαλές μέρος με βάρκες από τα σπίτια τους ή από τις οροφές των αυτοκινήτων τους.

Δεκάδες άνθρωποι διασώθηκαν επίσης στην κομητεία King, ακόμη και από κορυφές δέντρων, δήλωσε ο Brendan McCluskey, διευθυντής του Γραφείου Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών της κομητείας King, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου.

Στο Whatcom County, οι αρχές ανταποκρίθηκαν σε περισσότερες από 40 κλήσεις διάσωσης, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 20 που αφορούσαν διασώσεις από το νερό, σύμφωνα με δελτίο τύπου της κομητείας.

Ο κίνδυνος αυξήθηκε επίσης στο Μπέρλινγκτον της Ουάσιγκτον την Παρασκευή, καθώς τα νερά της πλημμύρας εισέβαλαν στα σπίτια. Νωρίς το πρωί εκδόθηκε εντολή εκκένωσης για όλους τους κατοίκους της πόλης, με την Εθνική Φρουρά να πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα για να ειδοποιήσει τους κατοίκους, αλλά η εντολή αυτή ανακλήθηκε εν μέρει λίγες ώρες αργότερα.

«Η κατάσταση είναι εξαιρετικά απρόβλεπτη», δήλωσε ο κυβερνήτης. «Το είδαμε αυτό στο Μπέρλινγκτον χθες το βράδυ, όπου κυριολεκτικά, στη μέση της νύχτας, περίπου 1.000 άνθρωποι έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους σε μια πραγματικά δεινή κατάσταση».

Οι πλημμύρες και οι κατολισθήσεις έχουν σταματήσει τις μετακινήσεις σε ολόκληρη τη δυτική πλευρά της πολιτείας. Σύμφωνα με το Υπουργείο Μεταφορών της Πολιτείας της Ουάσιγκτον, μέχρι την Παρασκευή το πρωί, περισσότερες από 20 εθνικές οδοί σε 11 κομητείες έχουν κλείσει, συμπεριλαμβανομένου ενός τμήματος μήκους σχεδόν 50 μιλίων της US 2. Η US 2 είναι μια σημαντική διαδρομή που διασχίζει την πολιτεία από ανατολικά προς δυτικά, χωρίς εύκολη παράκαμψη σε πολλά τμήματα.

«Δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα από τον κίνδυνο. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη καταιγίδα. Πρόκειται για ιστορικές πλημμύρες που έχουν θέσει σε κίνδυνο ζωές, επιχειρήσεις και κρίσιμες υποδομές σε ολόκληρη την περιοχή μας», δήλωσε ο Girmay Zahilay, εκτελεστικός διευθυντής της κομητείας King, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου της Παρασκευής.

Ο διευθυντής της Υπηρεσίας Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών της Πολιτείας, Robert Ezelle, προειδοποίησε τους κατοίκους να μην προσπαθήσουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους πολύ νωρίς, «επειδή η κατάσταση εξακολουθεί να είναι ρευστή και δυναμική».

Οι αξιωματούχοι τόνισαν τους κινδύνους που διατρέχουν οι κάτοικοι που αγνοούν τα κλειστά τμήματα των δρόμων, προειδοποιώντας ότι η παράβλεψη των προειδοποιήσεων μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τόσο τη δική τους ζωή όσο και την ασφάλεια των διασωστών.

«Θα χρειαστούν μέρες, σε ορισμένες περιπτώσεις εβδομάδες, μέχρι τα ποτάμια να φτάσουν σε ένα επίπεδο που θα είναι άνετο και ασφαλές για όλους να επιστρέψουν (στα σπίτια τους)», δήλωσε ο στρατηγός Gent Welsh, υπασπιστής της Εθνικής Φρουράς της Ουάσιγκτον, επαναλαμβάνοντας τις ανησυχίες του Ezelle.

«Εάν λοιπόν βρίσκεστε σε μια περιοχή που έχει πληγεί, έχετε την βαθιά μου συμπάθεια και ενσυναίσθηση εν όψει των εορτών. Αλλά πρόκειται για μια μακρά διαδρομή».

Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ, Στιβ Γουίτκοφ, αναμένεται να συναντήσει το απόγευμα τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα και να του μεταφέρει τα αποτελέσματα των συνομιλιών.

Ο Μακρόν, ο οποίος συναντήθηκε με τον Ζαλένσκι στο Παρίσι, τόνισε ότι δεν υπάρχει «οριστικό ειρηνικό σχέδιο», επισημαίνοντας ότι οποιαδήποτε πρόταση ειρήνης θα πρέπει να γίνει με τη συμμετοχή της Ουκρανίας και της Ευρώπης. Παράλληλα, εξέφρασε την υποστήριξή του στις προσπάθειες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο, αν και οι Ρώσοι έχουν επανειλημμένα αρνηθεί να συμμετάσχουν σε συμφωνία ειρήνης.

Το κυριότερο σημείο σύγκρουσης παραμένει η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Η Ρωσία απαιτεί την παραχώρηση περιοχών της ανατολικής Ουκρανίας, κάτι που η κυβέρνηση Ζελένσκι απορρίπτει κατηγορηματικά. Επιπλέον, η Ουκρανία ζητά ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας, όπως η ένταξή της στο ΝΑΤΟ, κάτι που απορρίπτει η Ρωσία και έχει προκαλέσει επίσης αντιδράσεις και στις ΗΠΑ, με τον Τραμπ να είναι αντίθετος στην ένταξη της Ουκρανίας στη συμμαχία.

• Η Ρωσία την ίδια ώρα συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις. Η κατάληψη της ουκρανικής πόλης Ποκρόφσκ αποτελεί, σύμφωνα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, στρατηγικό βήμα για την πρόοδο των ρωσικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία.

Στη διάρκεια επίσκεψής του σε διοικητικό κέντρο, ο Ρώσος Πρόεδρος τόνισε τη σημασία του Ποκρόφσκ για την επίτευξη των στρατηγικών στόχων της Ρωσίας, υπογραμμίζοντας ότι η περιοχή επιτρέπει στις ρωσικές δυνάμεις να συνεχίσουν τις επιθέσεις τους χωρίς εμπόδια.

Η Ρωσία χαρακτηρίζει τη στρατιωτική της παρουσία στην Ουκρανία ως “ειδική στρατιωτική επιχείρηση”, και σύμφωνα με τον Πούτιν, οι ρωσικές δυνάμεις διατηρούν την πρωτοβουλία, με επιτυχίες σε διάφορα μέτωπα, κυρίως στη νότια Ουκρανία και την περιοχή Ζαπορίζια.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Πούτιν περιέγραψε τις βαριές απώλειες που υπέστησαν οι ουκρανικές δυνάμεις ως “τραγωδία για τον ουκρανικό λαό”, επισημαίνοντας τη σφοδρότητα των συγκρούσεων και την ανθρώπινη διάσταση του πολέμου, σύμφωνα με τη ρωσική οπτική.

Η ρωσική επίθεση στη βιομηχανική πόλη Ντνίπρο στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας προκάλεσε τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων και τραυμάτισε άλλους 40. Το περιστατικό επανέφερε στο προσκήνιο την ένταση και την ανθρώπινη τραγωδία που συνεπάγεται ο πόλεμος.

Σπύρος Σιδέρης

Η προειδοποίηση αυτή δεν αποτελεί υπερβολή. Η ήπειρος βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δύο ανταγωνιστικά κέντρα ισχύος —Μόσχα και Ουάσιγκτον— ενώ καλείται να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα εσωτερικές πολιτικές πιέσεις, οικονομικές ανισότητες, και την κούραση των πολιτών από διαδοχικές κρίσεις.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Ευρώπη μπορεί να σταθεί ενωμένη, αλλά πόσο θα αντέξει χωρίς την παραδοσιακή αμερικανική ομπρέλα και χωρίς να διολισθήσει σε ένα νέο κύκλο κατακερματισμού.

Ανάμεσα σε Μόσχα και Ουάσιγκτον

Από τις αρχές του 2025, ο ευρωπαϊκός χώρος ασφάλειας ζει σε ένα καθεστώς διαρκούς δοκιμασίας. Η Ρωσία συνεχίζει να προκαλεί με κυβερνοεπιθέσεις, παραβιάσεις εναέριου χώρου και επιθετικές κινήσεις στην περιοχή της Βαλτικής και της Πολωνίας, όπως με τις υπερπτήσεις μαχητικών MiG-31 πάνω από τα εσθονικά σύνορα και την αποστολή μη επανδρωμένων προς πολωνικό έδαφος. Η Μόσχα αρνείται τις κατηγορίες, αλλά για τους Ευρωπαίους πρόκειται για στοχευμένη στρατηγική πίεσης που σκοπεύει να κάμψει τη στήριξή τους προς το Κίεβο.

Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον του Τραμπ μετατοπίζει το βάρος της από τις πολυμερείς δεσμεύσεις προς μια πραγματιστική, διμερή προσέγγιση. Παρότι ο Αμερικανός πρόεδρος διαβεβαίωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν εγκαταλείπουν το ΝΑΤΟ», οι συνεχείς δηλώσεις του που αφήνουν να εννοηθεί ότι η συμμαχία «πρέπει να σταθεί στα πόδια της» έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των ευρωπαϊκών πρωτευουσών.

Το αποτέλεσμα είναι ένα κλίμα αβεβαιότητας, όπου η Ευρώπη προσπαθεί να εξισορροπήσει την ανάγκη αποτροπής της Ρωσίας με την αποφυγή άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

Τρεις ταυτόχρονες προκλήσεις

Η μελέτη εντοπίζει τρεις αλληλένδετες «γραμμές πυρός» που συνθέτουν την παρούσα κρίση:

1. Η Ουκρανία
   Η Ευρώπη κατάφερε να αναθερμάνει τις σχέσεις ανάμεσα στον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και την κυβέρνηση Τραμπ, ύστερα από την ένταση που ακολούθησε τη συνάντησή τους τον Φεβρουάριο 2025. Χάρη στις παρεμβάσεις ηγετών όπως ο Εμανουέλ Μακρόν, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο Κιρ Στάρμερ, έγινε σαφές προς την Ουάσιγκτον ότι κανένα βιώσιμο πλαίσιο συμφωνίας με το Κρεμλίνο δεν μπορεί να υπάρξει εις βάρος του Κιέβου. Παρά τη μερική απόσυρση αμερικανικής χρηματοδότησης για στρατιωτική βοήθεια, οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν να διατηρούν τις ροές όπλων και πληροφοριών, επιδιώκοντας να αποδείξουν ότι μπορούν να υπερασπιστούν την ασφάλειά τους αυτόνομα.
2. Η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες
   Παρά τις εντάσεις, το διατλαντικό μέτωπο παραμένει όρθιο — κυρίως χάρη στις καλές προσωπικές σχέσεις του Τραμπ με ηγέτες όπως ο Αλεξάντερ Στουμπ και η Τζόρτζια Μελόνι. Μέσα από συμβιβασμούς, το ΝΑΤΟ συμφώνησε στην αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035, χωρίς επίσημες αντιρρήσεις της Ουάσιγκτον. Ωστόσο, η εφαρμογή αυτού του στόχου προκαλεί σοβαρά δημοσιονομικά διλήμματα, ιδίως στις χώρες του Νότου, όπου η κοινωνική πίεση για δημόσιες δαπάνες παραμένει έντονη.
3. Το μέτωπο του εμπορίου
   Η πρόσφατη εμπορική συμφωνία Βρυξελλών–Ουάσιγκτον, που ακολούθησε την επιβολή των λεγόμενων «τελών απελευθέρωσης» από την κυβέρνηση Τραμπ, επέφερε προσωρινή αποκλιμάκωση των εντάσεων. Η νέα κοινή δασμολογική γραμμή στο 15% θεωρείται προσωρινή νίκη της λογικής, αλλά κανείς δεν αγνοεί ότι η εμπορική ειρήνη είναι εύθραυστη και ότι μια νέα σύγκρουση θα μπορούσε να ξεσπάσει με την παραμικρή αφορμή.

Ουκρανία: Πόλεμος αντοχής, όχι ταχύτητας

Η Ευρώπη γνωρίζει πλέον ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν θα κριθεί στο πεδίο, αλλά στην ικανότητα στρατηγικής υπομονής. Ο στόχος δεν είναι η άμεση νίκη αλλά η αποτροπή κατάρρευσης της ουκρανικής αντίστασης και η εγκαθίδρυση νέων κανόνων ασφάλειας που θα διασφαλίσουν την ανεξαρτησία της. Όμως, το οικονομικό τίμημα είναι υψηλό: η ενεργειακή κρίση και η άνοδος του πληθωρισμού εντείνουν την κοινωνική δυσαρέσκεια και απειλούν την ενότητα του ευρωπαϊκού μετώπου.

Μία από τις προτάσεις που συζητούνται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι η αξιοποίηση των ρωσικών παγωμένων περιουσιακών στοιχείων για τη χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης της Ουκρανίας. Ωστόσο, η νομική και διπλωματική επικινδυνότητα αυτής της κίνησης είναι μεγάλη· η Μόσχα την αντιμετωπίζει ως «πράξη οικονομικής κλοπής» και απειλεί με αντίποινα σε διεθνές επίπεδο.

Ένας κόσμος που αλλάζει – και μια Ευρώπη που αμφιβάλλει

Η κρίση δεν περιορίζεται στην Ουκρανία. Η Έκθεση της Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων απαριθμεί μια σειρά παγκόσμιων εστιών αστάθειας που αγγίζουν άμεσα τα ευρωπαϊκά συμφέροντα:

• την ένταση μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν,
• την κλιμάκωση στον Ερυθρό Θάλασσα και την Υεμένη,
• την αστάθεια στο Κέρας της Αφρικής,
• τις πολιτικές εντάσεις στο Κόσοβο,
• και τις πιέσεις των ΗΠΑ προς το Μεξικό για αναδιάρθρωση του τομέα ασφάλειας.

Σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό, η Ευρώπη καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι θεατής αλλά παίκτης. Η επένδυση σε διπλωματία, πρόληψη συγκρούσεων και ανθεκτικότητα θεσμών αποτελεί, σύμφωνα με την Ίρο, το μοναδικό μονοπάτι που μπορεί να διατηρήσει την ευρωπαϊκή επιρροή και αξιοπιστία.

Η παλιά Ευρώπη της σταθερότητας και της ευημερίας δείχνει να εξαντλείται. Μια νέα Ευρώπη, πιο αβέβαιη αλλά και πιο ανεξάρτητη, αρχίζει να διαμορφώνεται — όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Και το ερώτημα που πλανάται πάνω από τις Βρυξέλλες είναι σαφές: έχει η ήπειρος το θάρρος να σταθεί μόνη της σε έναν κόσμο χωρίς εγγυήσεις;

Σπύρος Σιδέρης

Γιατί όσο ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την ουκρανική κρίση ως υπόθεση του προκατόχου του, κρατάει τα χέρια του λυμένα για να κινηθεί όπως τον βολεύει – από τη στρατιωτική αποστασιοποίηση έως μια μερική επαναπροσέγγιση με τη Μόσχα.

Από τον “πόλεμο του Μπάιντεν” στον “πόλεμο του Τραμπ”

Ο Ζελένσκι, με τη στήριξη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των αμερικανικών “γερακιών”, επιχειρεί να επιτύχει μια στρατηγική μετατόπιση: να καταστήσει τον Τραμπ άμεσα συνυπεύθυνο για την έκβαση της σύγκρουσης. Όσο ο Αμερικανός πρόεδρος θεωρεί ότι πρόκειται για έναν πόλεμο που κληρονόμησε, μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποσυρθεί, δηλώνοντας ότι «έκανε ό,τι μπορούσε» και αφήνοντας τα εμπλεκόμενα μέρη να επιλύσουν τη διαφορά μόνα τους.

Η Ουάσιγκτον θα μπορούσε ακόμη και να διαχωρίσει το ουκρανικό μέτωπο από τις σχέσεις με τη Ρωσία, ανοίγοντας διαύλους επικοινωνίας πριν καν υπάρξει επίσημη ειρηνευτική συμφωνία. Αν, δε, αποδειχθούν υπερβολικές οι προβλέψεις περί επικείμενης κατάρρευσης της ρωσικής οικονομίας –όπως φαίνεται να τον πείθουν ορισμένοι συνεργάτες του– και οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίσουν να προελαύνουν, τότε ο Τραμπ θα μπορούσε να πιέσει το Κίεβο να δεχθεί τους όρους του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η μέχρι στιγμής στάση του Τραμπ –ρητορική καταδίκη της Μόσχας, συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας μέσω Ευρώπης, αλλά χωρίς νέα κονδύλια από την Ουάσιγκτον– δεν ικανοποιεί ούτε τον Ζελένσκι ούτε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που ήδη δυσκολεύονται να αντέξουν το οικονομικό βάρος της στήριξης του Κιέβου.

Οι τρεις στόχοι του Κιέβου

Για τον Ζελένσκι, η επίσκεψη έχει τρεις ξεχωριστές, αλλά αλληλένδετες στοχεύσεις – από τη “μέγιστη σύγκρουση” έως την “ελάχιστη δέσμευση”.

1. Ο μέγιστος στόχος, είναι η επαναφορά της αμερικανορωσικής αντιπαράθεσης στα επίπεδα της εποχής Μπάιντεν – ή ακόμη και βαθύτερα. Η παραχώρηση των «Τόμαχοκ» στην Ουκρανία θα μπορούσε να προκαλέσει πλήρη διακοπή του διαλόγου Ουάσιγκτον–Μόσχας, ωθώντας το Κρεμλίνο σε αντίποινα και υποχρεώνοντας τον Τραμπ να πάρει θέση, ενισχύοντας εκ νέου τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ.
   Ο κίνδυνος, βέβαια, είναι τεράστιος: μια αντίδραση της Ρωσίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, ακόμη και σε πυρηνική αντιπαράθεση. Ωστόσο, ο Ουκρανός πρόεδρος φαίνεται να θεωρεί αυτόν τον κίνδυνο διαχειρίσιμο ή, στην ακραία εκδοχή, αποδεκτό, αν η συνέπεια είναι η πλήρης εμπλοκή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στον πόλεμο.
2. Ο μεσαίος στόχος, είναι η αναβίωση της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας, έστω χωρίς «Τόμαχοκ». Επειδή ο Τραμπ δεν επιθυμεί να εγκρίνει νέα κονδύλια, το Κίεβο προτείνει εναλλακτικά σχήματα – όπως τη δημιουργία επενδυτικού ταμείου με αμερικανική συμμετοχή, που θα λειτουργεί ως «έμμεση βοήθεια». Το σκεπτικό είναι ότι, αν ο Τραμπ «επενδύσει» έστω και πολιτικά στην Ουκρανία, δύσκολα θα αποσυρθεί στη συνέχεια, επιλέγοντας να στηρίξει μακροπρόθεσμα το Κίεβο και να πιέζει τη Ρωσία μέχρι να αποδώσουν οι επενδύσεις του.
3. Ο ελάχιστος στόχος, αφορά δύο κινήσεις: πρώτον, την ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών κεφαλαίων από τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, υπό την προϋπόθεση ότι μέρος αυτών θα δαπανηθεί για αγορά αμερικανικού οπλισμού· δεύτερον, την επαναφορά της ιδέας τελωνειακών δασμών σε χώρες που συνεχίζουν να αγοράζουν ρωσικούς υδρογονάνθρακες. Και τα δύο σενάρια, αν υλοποιηθούν, θα επιβαρύνουν περαιτέρω τις σχέσεις Ρωσίας–ΗΠΑ και θα προωθήσουν σταδιακά τη γραμμή της πλήρους ρήξης.

Ο παράγοντας «Τόμαχοκ»

Το σύστημα «Τόμαχοκ» , με ακτίνα δράσης έως 2.500 χιλιόμετρα, δεν είναι απλώς μια τεχνολογική αναβάθμιση. Είναι πολιτικό όπλο. Η παράδοσή του στην Ουκρανία θα σηματοδοτούσε την πρώτη άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ σε επιθετικού τύπου επιχειρήσεις κατά της Ρωσίας.

Η Μόσχα έχει ήδη προειδοποιήσει για “πυρηνική απάντηση” αν τέτοια όπλα χρησιμοποιηθούν εναντίον ρωσικού εδάφους – μια απειλή που, σύμφωνα με αμερικανικά μέσα, λαμβάνεται πολύ σοβαρά στους κύκλους ασφαλείας του Λευκού Οίκου.

Η Ουάσιγκτον, επομένως, βρίσκεται μπροστά σε διπλό δίλημμα: αφενός, αν θα ρισκάρει την κλιμάκωση για να δείξει αποφασιστικότητα απέναντι στη Ρωσία· αφετέρου, αν θα δεχθεί να «δεθεί» πολιτικά με έναν πόλεμο που μέχρι τώρα κρατά σε σχετική απόσταση.

Ο Τραμπ μεταξύ πίεσης και κόπωσης

Παρά τις πιέσεις από Κίεβο και Βρυξέλλες, ο Τραμπ δείχνει απρόθυμος να βυθιστεί ξανά στη σύγκρουση. Η ρητορική του, αν και σκληρή απέναντι στη Μόσχα, συνοδεύεται από τη σταθερή επιμονή ότι «οι Ευρωπαίοι πρέπει να πληρώσουν περισσότερο».

Επιπλέον, η ατζέντα του είναι ήδη υπερφορτωμένη: η εμπορική ένταση με την Κίνα, οι αναταράξεις στη Βενεζουέλα, το εσωτερικό πολιτικό μέτωπο με τους Δημοκρατικούς, ακόμη και η αναδιάρθρωση των σχέσεων με το ΝΑΤΟ.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Ουκρανία κινδυνεύει να γίνει δευτερεύον ζήτημα, εκτός αν το Κίεβο καταφέρει να τοποθετήσει τη ρωσική απειλή στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας αναμέτρησης ισχύος, πείθοντας τον Τραμπ ότι πρόκειται για δοκιμασία της αμερικανικής ηγεμονίας.

Επικίνδυνη εξίσωση χωρίς σταθερά

Οι Ρώσοι, σύμφωνα με δημοσιεύματα, προειδοποιήσουν την Ουάσιγκτον ότι οποιαδήποτε παράδοση «Τόμαχοκ» θα θεωρηθεί «άμεση συμμετοχή στον πόλεμο». Τα μηνύματα αυτά δεν περνούν απαρατήρητα. Αντίθετα, ενισχύουν την αβεβαιότητα γύρω από τις αποφάσεις του Τραμπ.

Η συνάντηση της Παρασκευής θα δείξει αν ο Ουκρανός πρόεδρος μπορεί να κερδίσει έστω μία από τις τρεις μάχες που έχει θέσει – την πλήρη εμπλοκή, τη μερική βοήθεια ή τη δέσμευση των Ευρωπαίων μέσω αμερικανικών όρων. Κανένα από τα σενάρια δεν είναι εύκολο, και όλα εμπεριέχουν κινδύνους.

Ο ίδιος ο Τραμπ, όπως επισημαίνουν αναλυτές στην Ουάσιγκτον, ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματιστική του λογική και την ανάγκη να δείξει ισχύ. Αν πειστεί ότι η Ρωσία βρίσκεται «ένα βήμα πριν την κατάρρευση», μπορεί να επιλέξει τη στρατιωτική οδό. Αν, αντίθετα, εκτιμήσει ότι η σύγκρουση δεν έχει ορατό τέλος, ίσως επιχειρήσει ένα πακέτο διαπραγματεύσεων με τη Μόσχα, με αντάλλαγμα την αποδέσμευση ενεργειακών και εμπορικών σχέσεων.

Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα της συνάντησης Τραμπ–Ζελένσκι δεν θα καθορίσει μόνο το μέλλον της Ουκρανίας. Θα λειτουργήσει ως βαρόμετρο για τη νέα παγκόσμια ισορροπία – ανάμεσα στην αμερικανική ηγεσία, την ευρωπαϊκή ανθεκτικότητα και τη ρωσική επιμονή να διατηρήσει τον στρατηγικό της ρόλο.

Σπύρος Σιδέρης

Στον αντίποδα, ο Τραμπ αφήνει να εννοηθεί ότι η παραχώρηση «Τόμαχοκ» συνιστά εργαλείο πίεσης προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν — ένα διαπραγματευτικό «αν» που προτάσσει τον τερματισμό του πολέμου πριν από κάθε νέα αμερικανική κίνηση.

Ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο πλαίσια —του κατεπείγοντος στο πεδίο και της πολιτικοοικονομικής αρχιτεκτονικής της υποστήριξης— παίζεται το πραγματικό νόημα της επίσκεψης: όχι απλώς η παράδοση εξοπλισμών, αλλά ο καθορισμός της κόκκινης γραμμής για τη Δύση το φθινόπωρο του 2025.

Τι θέλει να πετύχει το Κίεβο

Η ουκρανική ατζέντα είναι σαφής και κλιμακωτή. Πρώτον, θωράκιση αεράμυνας: από την αναπλήρωση πυρομαχικών έως επιπλέον συστήματα, ώστε να περιοριστούν τα ρωσικά πλήγματα σε υποδομές και πόλεις. Δεύτερον, ικανότητα μακρού πλήγματος με «Τόμαχοκ» για να αυξηθεί το στρατηγικό κόστος της Ρωσίας και να πιεστεί η ρωσική οπίσθια ζώνη. Τρίτον, πολιτικοοικονομική αρχιτεκτονική που καθιστά διατηρήσιμη τη ροή υποστήριξης: αξιοποίηση του ΝΑΤΟϊκού PURL (αγορές αμερικανικών οπλικών συστημάτων με χρηματοδότηση από άλλους συμμάχους), ένταξη της Ουκρανίας σε ένα ευρύτερο Mega Deal ανταλλαγών/πόρων και, εφόσον ωριμάσουν οι νομικές–πολιτικές προϋποθέσεις, άντληση από τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία.

Πέρα από τον ίδιο τον Ζελένσκι, στην αμερικανική πρωτεύουσα αναμένονται συναντήσεις με γερουσιαστές, βουλευτές, στρατιωτικούς και ενεργειακές εταιρείες, ενώ κυβερνητική αποστολή υπό τη Γιούλια Σβιριντένκο —με τη συμμετοχή του γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας Ρουστέμ Οουμέροφ— έχει εντολή να «κλειδώσει» τεχνικές και χρηματοδοτικές λεπτομέρειες. Το Κίεβο γνωρίζει ότι ο πόλεμος είναι πια αγώνας αντοχής και διαπραγματεύεται ταυτόχρονα σκληρή ισχύ και χρηματοδότηση.

Τι θέλει να αποφύγει ο Λευκός Οίκος

Ο Τραμπ έχει προϊδεάσει δημοσίως πως πριν από οποιαδήποτε απόφαση για «Τόμαχοκ» θα προηγηθεί τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πούτιν: μια απόπειρα συνδυαστικής αποτροπής (απειλή μεταφοράς όπλων) και διπλωματικής πίεσης (απαίτηση για παύση των εχθροπραξιών). Ταυτόχρονα, έστειλε μήνυμα ρεαλισμού: τα αμερικανικά αποθέματα δεν είναι απεριόριστα και η πολλαπλή αύξηση των παραδόσεων δεν είναι εφικτή χωρίς επιπτώσεις στην ίδια την αμερικανική ετοιμότητα. Η βασική του έγνοια είναι να αποφευχθεί μια ποιοτική κλιμάκωση που θα αλλάξει τον χαρακτήρα της σύγκρουσης και θα αυξήσει τον κίνδυνο εμπλοκής των ΗΠΑ.

Εδώ βρίσκεται και το λεπτό σημείο: η παραχώρηση «Τόμαχοκ» —με βεληνεκές και ακρίβεια που επηρεάζουν τον στρατηγικό υπολογισμό της Μόσχας— εκλαμβάνεται από το Κρεμλίνο ως αναβάθμιση ρόλου της Ουάσιγκτον. Η ρωσική πλευρά, δια των Ντμίτρι Πεσκόφ και Ντμίτρι Μεντβέντεφ, έχει υπαινιχθεί ότι τέτοιο πλήγμα θα μπορούσε να παρερμηνευθεί ως βήμα προς πυρηνικό κίνδυνο, στο μέτρο που, κατά τη ρωσική ανάγνωση, η επιχειρησιακή χρήση «Τόμαχοκ» προϋποθέτει αμερικανική συμμετοχή. Είναι μια λεκτική κλιμάκωση με στόχο την αποτροπή, αλλά αυτονόητα αυξάνει τα ρίσκα παρεξήγησης.

Η ουκρανική «κόκκινη γραμμή» στη χρήση

Ο Ζελένσκι διαμηνύει πως ενδεχόμενα πλήγματα με «Τόμαχοκ» θα στοχεύουν αποκλειστικά στρατιωτικούς στόχους. Ωστόσο, στο γκρίζο πεδίο του σύγχρονου πολέμου, διυλιστήρια, ενεργειακά δίκτυα ή διοικητικά κέντρα μπορούν να ερμηνευθούν ως «στρατιωτικώς αναγκαίοι» στόχοι.

Η Ουάσιγκτον θα επιδιώξει σαφή πρωτόκολλα χρήσης, γεωγραφικούς περιορισμούς και μηχανισμούς παρακολούθησης, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης και να παραμείνει αλώβητη η διεθνής στήριξη προς το Κίεβο.

Εδώ εντάσσεται και η έντονη ενεργειακή διάσταση του ταξιδιού (επαφές με ενεργειακές εταιρείες): η ανθεκτικότητα της ουκρανικής ενεργειακής υποδομής είναι εξίσου κρίσιμη με τα πυρομαχικά.

Το ερώτημα «ποιος πληρώνει» είναι κομβικό. Η επίκληση του PURL και του Mega Deal δείχνει ότι το Κίεβο ψάχνει πολυμερή κανάλια και υβριδικές λύσεις για να μην εξαρτάται πλήρως από τον ετήσιο κύκλο του Κογκρέσου. Η ιδέα αξιοποίησης των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων παραμένει νομικά σύνθετη και πολιτικά επίφοβη, αλλά κερδίζει έδαφος ως μηχανισμός χρηματοδότησης με αποτρεπτικό μήνυμα προς τη Μόσχα.

Για τον Τραμπ, η ισορροπία είναι δυσχερής: πρέπει να δώσει στον Ζελένσκι χειροπιαστή πρόοδο, χωρίς να αιμορραγήσει πολιτικά στο εσωτερικό ούτε να στείλει σήμα «λευκής επιταγής» σε συμμάχους και αντιπάλους.

Η διάσταση Πούτιν: διαπραγμάτευση μέσω απειλής

Ο Αμερικανός πρόεδρος άφησε να εννοηθεί ότι θα μιλήσει με τον Πούτιν πριν αποφασίσει για τους «Τόμαχοκ». Πρόκειται για διπλωματία του εξαναγκασμού: «αν σταματήσεις τον πόλεμο, τότε παγώνει η κλιμάκωση· αλλιώς, ανοίγει ο δρόμος για όπλα μακρού πλήγματος». Θα αποδώσει; Ο Αλεξάντρ Λουκασένκο μιλά για μπλόφα από πλευράς Τραμπ· το Κρεμλίνο επισήμως υποβαθμίζει την επιχειρησιακή αξία των «Τόμαχοκ», αλλά στην πράξη εργαλειοποιεί την απειλή για να ανεβάσει τις δικές του απαιτήσεις.

Το πιο πιθανό είναι ότι η τηλεφωνική επικοινωνία θα καταλήξει σε σκληρή ανταλλαγή προειδοποιήσεων, χωρίς άμεση μεταστροφή· όμως θα προδιαγράψει τα όρια για ό,τι θα ανακοινωθεί (ή δεν θα ανακοινωθεί) μετά τη συνάντηση στον Λευκό Οίκο.

Τι θα δούμε στο κοινό ανακοινωθέν

Ρεαλιστικά, το κοινό μήνυμα Τραμπ–Ζελένσκι θα κινηθεί σε τρεις άξονες:

1. Αεράμυνα: επιβεβαίωση επιπλέον συστημάτων/πυρομαχικών, με έμφαση στην προστασία αστικών κέντρων και κρίσιμων υποδομών.
2. Ικανότητες μακρού πλήγματος: είτε συγκρατημένη διατύπωση για «διεύρυνση επιλογών» είτε υπό όρους αναφορά στους «Τόμαχοκ», με ρήτρες χρήσης και σταδιακό χρονοδιάγραμμα.
3. Χρηματοδότηση: πλαίσιο «οδικού χάρτη» που θα αναφέρει PURL, Mega Deal και ένα πολιτικό σήμα για τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία, αφήνοντας τα νομικά στη συνέχεια.

Το κρίσιμο κείμενο θα είναι οι παράγραφοι εμπιστευτικών δεσμεύσεων: γεωγραφικοί περιορισμοί πλήγματος, μηχανισμοί επαλήθευσης και, ενδεχομένως, κανάλια επικοινωνίας για αποκλιμάκωση (deconfliction) σε περίπτωση αιφνίδιων επεισοδίων.

Η δυναμική της συνάντησης έχει ήδη προετοιμαστεί: δύο διαδοχικές τηλεφωνικές συνομιλίες μέσα στο Σαββατοκύριακο — κάτι πρωτόγνωρο για το δίδυμο Τραμπ–Ζελένσκι. Αυτό δείχνει ότι και οι δύο πλευρές θέλουν χειροπιαστά αποτελέσματα. Το Κίεβο χρειάζεται ισχυρό σήμα προς το εσωτερικό και τους Ευρωπαίους. Η Ουάσιγκτον χρειάζεται ελεγχόμενη πρόοδο χωρίς να φτάσει στην άκρη του γκρεμού. Αν στο παρασκήνιο υπάρξει όντως τηλεφώνημα Τραμπ–Πούτιν, τότε η ανακοίνωση από τον Λευκό Οίκο ίσως περιλαμβάνει διατύπωση-«γέφυρα»: υπόσχεση για σκληρότερη γραμμή αν δεν υπάρξει ρωσική κίνηση, αλλά και παράθυρο διπλωματίας για πάγωμα των εχθροπραξιών.

Στον πυρήνα βρίσκεται η αποτροπή: να πεισθεί η Μόσχα ότι το κόστος θα αυξηθεί (με «Τόμαχοκ» και αεράμυνα), χωρίς να εκληφθεί από τη Ρωσία ότι οι ΗΠΑ διαβαίνουν το κατώφλι της άμεσης εμπλοκής. Αυτό το «ίσος–και–αντίθετος» είναι που κάνει τη συνάντηση υψηλού ρίσκου αλλά και υψηλής απόδοσης, αν ευοδωθεί. Εντέλει, το κοινό ανακοινωθέν θα κριθεί όχι από τα ρηματικά σχήματα, αλλά από το αν θα αλλάξει την προσδοκία συμπεριφοράς των αντιπάλων στο πεδίο.

1. Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει ο Τραμπ

Ο Τραμπ δήλωσε ότι αναλαμβάνει τον έλεγχο της αστυνομίας της Ουάσινγκτον. Μπορεί να το κάνει;
Ναι, αλλά όχι χωρίς όρια. Ο νόμος Home Rule του δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί την αστυνομική δύναμη της πόλης για «ομοσπονδιακούς σκοπούς», όταν διαπιστώνει «ειδικές συνθήκες έκτακτης ανάγκης». Η εντολή μπορεί να ισχύσει για έως 48 ώρες ή μέχρι 30 ημέρες με ειδική κοινοποίηση σε επιτροπές του Κογκρέσου. Για μεγαλύτερη διάρκεια, το Κογκρέσο έχει τον τελευταίο λόγο. Με τη νέα του απόφαση, ο Τραμπ μεταφέρει στην αστυνομία καθήκοντα φύλαξης ομοσπονδιακών κτιρίων και εθνικών μνημείων -ρόλος που συνήθως ανήκει σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες.

Ο γενικός εισαγγελέας της πόλης, Μπράιαν Σβαλμπ, απάντησε οργισμένα: «Πρωτοφανές, περιττό και παράνομο». Τόνισε ότι δεν υπάρχει «έκτακτη ανάγκη εγκληματικότητας», υπενθυμίζοντας πως η βίαιη εγκληματικότητα στην αμερικανική πρωτεύουσα έχει αγγίξει το χαμηλότερο επίπεδο τριών δεκαετιών.

2. Ο Τραμπ ανακοίνωσε την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς. Μπορεί να το κάνει;

Ναι, και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται τοπική έγκριση. Σε αντίθεση με τις πολιτειακές Εθνοφρουρές που ελέγχονται από τους κυβερνήτες, η Εθνοφρουρά της Ουάσινγκτον είναι μόνιμα υπό τον άμεσο έλεγχο του προέδρου. Η πόλη δεν έχει κυβερνήτη, και ο δήμαρχος δεν έχει αρμοδιότητα επί της δύναμης αυτής.

3. Υπάρχουν περιορισμοί στη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων για αστυνόμευση;

Ναι, αλλά η περίπτωση της Ουάσινγκτον βρίσκεται σε «γκρίζα ζώνη». Ο νόμος Posse Comitatus του 1878 απαγορεύει τη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων για πολιτική αστυνόμευση χωρίς νομική εξουσιοδότηση. Όμως, το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει εδώ και δεκαετίες την άποψη ότι η Εθνοφρουρά της Ουάσινγκτον μπορεί να χρησιμοποιείται για τυπική αστυνόμευση, χωρίς να παραβιάζεται ο νόμος. Το 1989, γνωμοδότηση του Γραφείου Νομικού Συμβούλου επί προεδρίας Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου το επιβεβαίωσε, στο πλαίσιο του «πολέμου κατά των ναρκωτικών».

Εάν η ανάπτυξη της Εθνοφρουράς από τον Τραμπ προσβληθεί στα δικαστήρια, η γνωμοδότηση αυτή θα ληφθεί υπόψη, αλλά δεν θα δεσμεύσει τον δικαστή.

4. Μπορεί ο Τραμπ να «ομοσπονδιοποιήσει» την τοπική κυβέρνηση;

Όχι χωρίς το Κογκρέσο. Το Σύνταγμα αναθέτει στο Κογκρέσο την «αποκλειστική νομοθεσία» για την «έδρα της κυβέρνησης». Ο νόμος Home Rule του 1973 έδωσε στην Ουάσινγκτον σημαντική αυτονομία, αλλά και τη δυνατότητα του Κογκρέσου να ακυρώνει τοπικές αποφάσεις. Ο πρόεδρος μόνος του δεν μπορεί να αφαιρέσει τη διακυβέρνηση από τις τοπικές αρχές.

5. Έχει ξαναχρησιμοποιήσει ο Τραμπ ομοσπονδιακές δυνάμεις στην πόλη;

Ναι, και μάλιστα σε αμφιλεγόμενες περιπτώσεις. Τον Ιούνιο του 2020, ανέπτυξε ομοσπονδιακούς πράκτορες από το FBI, την Υπηρεσία Μαρσάλ, τη Μυστική Υπηρεσία και άλλες δυνάμεις, για να απομακρύνει διαδηλωτές του Black Lives Matter από την πλατεία Λαφαγιέτ.
Αντίθετα, στις 6 Ιανουαρίου 2021, επικρίθηκε για την αδράνειά του, όταν ο όχλος εισέβαλε στο Καπιτώλιο, με την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς να καθυστερεί, ενώ ο τότε αντιπρόεδρος Μάικ Πενς προσπαθούσε αγωνιωδώς να εξασφαλίσει την ομοσπονδιακή ανταπόκριση.

6. Τι μήνυμα έστειλε τώρα στους αστυνομικούς;

Ο Τραμπ τους κάλεσε να απαντούν «σκληρά» σε όσους τους προκαλούν ή τους προσβάλλουν. Ωστόσο, η δήλωση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις προηγούμενες ενέργειές του, καθώς έχει δώσει χάρη σε εκατοντάδες άτομα που επιτέθηκαν και τραυμάτισαν αστυνομικούς στις 6 Ιανουαρίου, χαρακτηρίζοντας τις πράξεις τους «ασήμαντες».

Πηγή: Politico

Η Υπουργός Ασφαλείας των ΗΠΑ Κρίστι Νόεμ ανακοίνωσε τους θανάτους σε μια ανάρτηση στο X μετά τους πυροβολισμούς έξω από το Εβραϊκό Μουσείο Capital, το οποίο βρίσκεται κοντά στο γραφείο του FBI στην πρωτεύουσα.

BREAKING: Two Israeli embassy employees shot and killed in Washington DC, according to @Sec_Noem.

The assailant is still loose and is described as having a goatee and wearing a blue jacket and jeans. pic.twitter.com/UnwD9r8Bu8

— TSD (@SocraticDaily) May 22, 2025

Η γενική εισαγγελέας Παμ Μπόντι δήλωσε ότι βρισκόταν στο σημείο με την πρώην δικαστή Τζανίν Πίρο, η οποία υπηρετεί ως εισαγγελέας των ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον.

Ο εκπρόσωπος της ισραηλινής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον, Ταλ Ναΐμ Κόεν, δήλωσε ότι τα μέλη του προσωπικού πυροβολήθηκαν από κοντινή απόσταση ενώ παρευρίσκονταν σε μια εβραϊκή εκδήλωση στο Εβραϊκό Μουσείο Capital στην Ουάσινγκτον.

«Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στις αρχές επιβολής του νόμου τόσο σε τοπικό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο για να συλλάβουν τον δράστη και να προστατεύσουν τους εκπροσώπους του Ισραήλ και τις εβραϊκές κοινότητες σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες», είπε.

Ο Ντάνι Ντάνον, πρεσβευτής του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, χαρακτήρισε την ένοπλη επίθεση «απαράδεκτη πράξη αντισημιτικής τρομοκρατίας». Η αστυνομία δεν έδωσε λεπτομέρειες αργά το βράδυ της Τετάρτης σχετικά με το πιθανό κίνητρο της ένοπλης επίθεσης. Αναμενόταν συνέντευξη Τύπου αργότερα την Τετάρτη.

«Είμαστε βέβαιοι ότι οι αρχές των ΗΠΑ θα λάβουν αυστηρά μέτρα εναντίον των υπευθύνων για αυτήν την εγκληματική πράξη», δήλωσε ο Ντάνον σε μια ανάρτηση στο X. «Το Ισραήλ θα συνεχίσει να ενεργεί αποφασιστικά για να προστατεύσει τους πολίτες και τους εκπροσώπους του – παντού στον κόσμο».

Στο αεροσκάφος επέβαιναν 64 άνθρωποι —60 επιβάτες και 4 μέλη πληρώματος—, ενώ το ελικόπτερο είχε τριμελές πλήρωμα, ανακοίνωσαν η American Airlines και πηγές προσκείμενες στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις νωρίτερα.

Η εφημερίδα Washington Post ανέφερε στην ψηφιακή της έκδοση πως διασώστες που βγήκαν από το ποτάμι δήλωσαν νωρίτερα πως δεν εντόπισαν κανέναν ζωντανό.

BREAKING:

New video shows the moment a plane collided with a helicopter while landing at Ronald Reagan National Airport in Washington DC.

A search for survivors in the Potomac River is ongoing pic.twitter.com/oJ57ivyVWw

— Visegrád 24 (@visegrad24) January 30, 2025

«Η πτήση 5342, που αναχώρησε από τη Γουίτσιτα, στο Κάνσας (ICT) με προορισμό την Ουάσιγκτον (DCA) ενεπλάκη σε ατύχημα»,  ανέφερε η American Airlines στο δελτίο Τύπου το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα, διευκρινίζοντας πως στο αεροσκάφος θυγατρικής της επέβαιναν «60 επιβάτες και τέσσερα μέλη πληρώματος», χωρίς ωστόσο να δώσει καμιά πληροφορία για το εάν υπάρχουν επιζώντες

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ομοσπονδιακή υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας (FAA), αεροσκάφος τύπου CRJ700 κατασκευασμένο από την καναδική Bombardier, που εκμεταλλευόταν η αεροπορική εταιρεία PSA, «συγκρούστηκε στον αέρα» καθώς προσέγγιζε το αεροδρόμιο Ρόναλντ Ρέιγκαν με ελικόπτερο Sikorsky H-60 Black Hawk, στα όρια της πρωτεύουσας.

• Το αεροσκάφος είχε αναχωρήσει από τη Γουίτσιτα του Κάνσας και ήταν προγραμματισμένο να προσγειωθεί στην Ουάσιγκτον στις 21:00 (τοπική ώρα· στις 04:00 ώρα Ελλάδας).

Κάνοντας λόγο για «αεροπορικό συμβάν», το αεροδρόμιο ανακοίνωσε μέσω X πως όλες οι απογειώσεις και οι προσγειώσεις «ανεστάλησαν». Βρίσκεται σε εξέλιξη «επιχείρηση έρευνας και διάσωσης», ανακοίνωσε μέσω X η αστυνομία της αμερικανικής πρωτεύουσας.

Στο στρατιωτικό ελικόπτερο επέβαιναν τρεις στρατιωτικοί, δήλωσε αξιωματούχος της κυβέρνησης υπό τον όρο να μην κατονομαστεί. Ο αξιωματούχος είπε πως δεν είναι ακόμη σαφής η τύχη τους, διευκρινίζοντας πως δεν επέβαινε κάποιος ανώτερος αξιωματικός στο ελικόπτερο. Άλλος αξιωματούχος διευκρίνισε πως το ελικόπτερο της αεροπορίας στρατού είχε τη βάση του σε στρατόπεδο στη Βιρτζίνια. Το τηλεοπτικό δίκτυο CNN μεταδίδει επικαλούμενο μια εκπρόσωπο της τοπικής διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων ότι το Black Hawk εκτελούσε «εκπαιδευτική» πτήση όταν συγκρούστηκε με το αεροπλάνο της γραμμής.

#JUSTIN : MPD is responding to an apparent air crash in the Potomac River. Multiple agencies are responding. Details to come #PlaneCrash #WashingtonDC #DC #PotomacRiver #USA #UnitedStates #America #Plane #CRASH https://t.co/NzDSlZkp03 pic.twitter.com/Qf0Adz6GhF

— Indian Observer (@ag_Journalist) January 30, 2025

Γύρω από το αεροδρόμιο, ήταν ορατοί οι φάροι διαφόρων ασθενοφόρων, οχημάτων της αστυνομίας και της πυροσβεστικής στις όχθες του ποταμού Ποτόμακ. Τα περισσότερα οχήματα έμοιαζαν συγκεντρωμένα απέναντι στο αεροδρόμιο, στην ανατολική όχθη.

Στην περιοχή σπεύδουν επίσης οχήματα έργου, όπως ρυμουλκά, και φουσκωτά σκάφη για να πάρουν μέρος στην επιχείρηση.

 «Ένα αεροπλάνο, που ταξίδευε στην πρωτεύουσα από τη Γουιτσίτα του Κάνσας που μετέφερε περίπου 60 επιβάτες συγκρούστηκε με ένα στρατιωτικό ελικόπτερο. Η προσευχή μου είναι ο Θεός να τυλίξει τα χέρια του γύρω από κάθε θύμα και να συνεχίσει να είναι με τις οικογένειές τους», έγραψε στο Χ ο γερουσιαστής του Κάνσας Ρότζερ Μάρσαλ.

Η τοπική αστυνομία ανέφερε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «μια επιχείρηση έρευνας και διάσωσης πολλών υπηρεσιών βρίσκεται σε εξέλιξη».

Ο κυβερνήτης του Μέριλαντ Γουές Μουρ δήλωσε ότι η αστυνομία του Μέριλαντ έχει αναπτύξει δύτες στον τόπο της συντριβής.

Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ «ενημερώθηκε για την κατάσταση: φαίνεται πως, με τραγικό τρόπο, στρατιωτικό ελικόπτερο συγκρούστηκε με αεροπλάνο της γραμμής περιφερειακής αεροπορικής εταιρείας», είπε στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox News η εκπρόσωπος της προεδρίας Κάρολαϊν Λίβιτ.

Ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα, κάνοντας λόγο για «φρικτό ατύχημα» και προσθέτοντας πως «παρακολουθεί» την εξέλιξη της κατάστασης.

Η αεροπορική εταιρεία δήλωσε στο CNN ότι στην πτήση  που συγκρούστηκε κατά την προσέγγιση του Εθνικού Αεροδρομίου Ρίγκαν  επέβαιναν 60 επιβάτες και τέσσερα μέλη του πληρώματος.

BREAKING:

New video shows the moment a plane collided with a helicopter while landing at Ronald Reagan National Airport in Washington DC.

A search for survivors in the Potomac River is ongoing pic.twitter.com/oJ57ivyVWw

— Visegrád 24 (@visegrad24) January 30, 2025

Σύμφωνα με την American Airlines, στο επιβατικό αεροσκάφος επέβαιναν 64 άνθρωποι, 60 επιβάτες και τέσσερα μέλη του πληρώματος. Ο αμερικανικός στρατός ανέφερε από την πλευρά του πως στο ελικόπτερο επέβαιναν τρεις άνθρωποι.

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ομοσπονδιακή υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας (FAA), αεροσκάφος τύπου CRJ700 κατασκευασμένο από την καναδική Bombardier, που εκμεταλλευόταν η αεροπορική εταιρεία PSA, «συγκρούστηκε στον αέρα» καθώς προσέγγιζε το αεροδρόμιο Ρόναλντ Ρέιγκαν με ελικόπτερο Sikorsky H-60 Black Hawk, στα όρια της πρωτεύουσας.

Το αεροσκάφος είχε αναχωρήσει από τη Γουίτσιτα του Κάνσας και ήταν προγραμματισμένο να προσγειωθεί στην Ουάσιγκτον στις 21:00 (τοπική ώρα· στις 04:00 ώρα Ελλάδας).

Κάνοντας λόγο για «αεροπορικό συμβάν», το αεροδρόμιο ανακοίνωσε μέσω X πως όλες οι απογειώσεις και οι προσγειώσεις «ανεστάλησαν».

Βρίσκεται σε εξέλιξη «επιχείρηση έρευνας και διάσωσης», ανακοίνωσε μέσω X η αστυνομία της αμερικανικής πρωτεύουσας. Ως τώρα έχουν ανασυρθεί τουλάχιστον δυο πτώματα, μετέδωσε το τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο WBAL, το οποίο ανήκει στο εθνικό δίκτυο του NBC.

• Βίντεο τα οποία μεταφορτώθηκαν σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης εικονίζουν ελικόπτερα να κάνουν πτήσεις πάνω από τον ποταμό Ποτόμακ, φωτίζοντας τομείς του με προβολείς.

Γύρω από το αεροδρόμιο, ήταν ορατοί οι φάροι διαφόρων ασθενοφόρων, οχημάτων της αστυνομίας και της πυροσβεστικής στις όχθες του ποταμού Ποτόμακ. Τα περισσότερα οχήματα έμοιαζαν συγκεντρωμένα απέναντι στο αεροδρόμιο, στην ανατολική όχθη.

Στην περιοχή σπεύδουν επίσης οχήματα έργου, όπως ρυμουλκά, και φουσκωτά σκάφη για να πάρουν μέρος στην επιχείρηση.

Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ «ενημερώθηκε για την κατάσταση: φαίνεται πως, με τραγικό τρόπο, στρατιωτικό ελικόπτερο συγκρούστηκε με αεροπλάνο της γραμμής περιφερειακής αεροπορικής εταιρείας», είπε στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox News η εκπρόσωπος της προεδρίας Κάρολαϊν Λίβιτ. Ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα, κάνοντας λόγο για «φρικτό ατύχημα» και προσθέτοντας πως «παρακολουθεί» την εξέλιξη της κατάστασης.

Γερουσιαστής που αντιπροσωπεύει την πολιτεία Κάνσας, από όπου είχε αναχωρήσει το αεροσκάφος, ο Ρότζερ Μάρσαλ, ανέφερε μέσω X πως οι επιβαίνοντες ήταν περίπου 60, κάνοντας λόγο περί «εφιάλτη».

Σπύρος Σιδέρης

Αλλά το σημαντικότερο μήνυμα που θέλησε να στείλει ο Τζινπίνγκ στην κυβέρνηση Τραμπ από την περιοδεία του στη Λατινική Αμερική, την έκτη τα τελευταία δέκα χρόνια, είναι ότι το Πεκίνο έχει γίνει ο νούμερο ένα εμπορικός εταίρος των χωρών της Νότιας Αμερικής και ότι η επιρροή του αυξάνεται στην περιοχή που παραδοσιακά θεωρείται η «πίσω αυλή» των Ηνωμένων Πολιτειών.

• Η περιοδεία αυτή, την οποία ο Κινέζος πρόεδρος θα ολοκληρώσει την επόμενη εβδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο για να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής της G20 που φιλοξενεί η Βραζιλία, αντανακλά την έκταση της επεκτατικής στρατηγικής του Πεκίνου στον κόσμο και την οικονομική και πολιτική επιρροή του στη Λατινική Αμερική, εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Σι Τζινπίνγκ προγραμμάτισε την άφιξή του στο Περού την περασμένη Πέμπτη για να εγκαινιάσει το λιμάνι βαθιάς θάλασσας Τσανκάι, έναν από τους κύριους σταθμούς του Δρόμου του Μεταξιού αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα αποκλειστικά δικαιώματα του οποίου κατέχει η China Ports Corporation (CPC).

Σε συνάντηση με την Πρόεδρο του Περού Ντίνα Μπολουάρτε, ο Σι Τζινπίνγκ δήλωσε ότι το λιμάνι θα αποτελέσει την αφετηρία για μια νέα χερσαία και θαλάσσια διαδρομή που θα συνδέει το «μονοπάτι των Ίνκας» με τον θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού του 21ου αιώνα, ανοίγοντας τις πόρτες για κοινή ευημερία για το Περού και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής.

Το Περού αποτελεί τρανό παράδειγμα της έκτασης της οικονομικής επιρροής της Κίνας στη Λατινική Αμερική. Από πέρυσι, κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις κατέχουν όλες τις εταιρείες που προμηθεύουν με ηλεκτρική ενέργεια την πρωτεύουσα Λίμα και τις γύρω βιομηχανικές περιοχές, ενώ κινεζικές εταιρείες κατέχουν τα περισσότερα ορυχεία σιδήρου του Περού και τα λιμάνια από τα οποία εξάγουν την παραγωγή τους.

• Την παραμονή της συνάντησής του με τον Μπάιντεν, ο Τζινπίνγκ συναντήθηκε με τον επικεφαλής της εταιρείας που ανταγωνίζεται την Tesla για να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός ηλεκτρικών αυτοκινήτων στον κόσμο, η οποία αποτελεί πλέον την αιχμή του δόρατος των τεχνολογικών βιομηχανιών της Κίνας, και συζήτησαν τις δυνατότητες του τεράστιου λιμανιού Τσανκάι για τη μεταφορά αυτοκινήτων και την κατασκευή εργοστασίου συναρμολόγησης ηλεκτρικών αυτοκινήτων στο Περού.

Αλλά το Περού δεν είναι η μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής για την οποία η Κίνα έχει γίνει ο πρώτος εμπορικός εταίρος της, ξεπερνώντας κατά πολύ τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2000, η κινεζική αγορά αντιπροσώπευε το 2% του συνόλου των λατινοαμερικανικών εξαγωγών, αλλά τα επόμενα οκτώ χρόνια το εμπόριο μεταξύ των δύο πλευρών αυξήθηκε κατά 31% ετησίως, φθάνοντας πέρυσι τα 480 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων των ΗΠΑ, η Κίνα είναι πλέον ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Βραζιλίας, της Χιλής, του Περού και πολλών άλλων μικρών οικονομιών της περιοχής, ενώ ο ρυθμός των κινεζικών επενδύσεων στη Λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 2000 ήταν 14,2 δισεκατομμύρια ετησίως και έχει μειωθεί στο μισό τα τελευταία τρία χρόνια.

Επιπλέον, τα επίσημα κινεζικά πιστωτικά ιδρύματα έχουν χορηγήσει περισσότερα δάνεια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής από ό,τι η Παγκόσμια Τράπεζα, με αποκορύφωμα τα 25 δισ. δολάρια το 2010 και τώρα μειωμένα σε 1,4 δισ. δολάρια ετησίως.

• Η Αργεντινή, ο σημερινός πρόεδρος της οποίας ανακοίνωσε την αναστολή της συμμετοχής της χώρας του στην G20, βρίσκεται στην κορυφή του καταλόγου των χωρών της Λατινικής Αμερικής που έχουν λάβει δάνεια από κινεζικές εμπορικές τράπεζες, ακολουθούμενη από τη Βραζιλία, το Περού, τη Χιλή, τη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό.

Αυτή η οικονομική και χρηματοπιστωτική διείσδυση της Κίνας στη Λατινική Αμερική, μια από τις παραδοσιακές σφαίρες επιρροής της Ουάσινγκτον, συνοδεύεται από γεωπολιτική διείσδυση που ωθεί τα πιόνια του Πεκίνου στη διεθνή σκηνή και συμβάλλει στην εδραίωση της αρχής της «πολυπολικότητας» που η κινεζική ηγεσία υψώνει τη σημαία της ενάντια στη μονοπολικότητα υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ και δραστηριοποιείται για την προώθηση διεθνών αξόνων όπως η σύνοδος κορυφής της G20 και το Φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού.

Από το 2017, 22 χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν ενταχθεί επίσημα στο σχέδιο του Νέου Δρόμου του Μεταξιού και το Πεκίνο έχει συνάψει συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με το Περού, τη Χιλή, την Κόστα Ρίκα, τον Ισημερινό και την Ουρουγουάη, ενώ τα σχέδια ελεύθερου εμπορίου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της περιοχής έχουν παγώσει εδώ και χρόνια.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία αυτές τις κινεζικές κινήσεις στην περιφερειακή τους γειτονιά και τις θεωρούν απειλή για την ηγεσία τους, ιδίως από τη στιγμή που οι περισσότερες οικονομικές συμφωνίες που συνάπτει το Πεκίνο με τις χώρες αυτές περιλαμβάνουν ρήτρα που εγγυάται την αποκλειστικότητα της λειτουργίας σε επίσημους κινεζικούς φορείς, γεγονός που διευκολύνει τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες εις βάρος των συμφερόντων της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.

Μια μελέτη ερευνητών του Αμερικανικού Ατλαντικού Συμβουλίου πριν από λίγες ημέρες ανέφερε ότι σε περίπτωση σύγκρουσης στην Ταϊβάν ή στην περιοχή γύρω από τη Θάλασσα της Κίνας, η επίσημη κινεζική εταιρεία λιμένων λειτουργεί ένα δίκτυο 38 λιμανιών που εκτείνεται από το Αιγαίο Πέλαγος έως τη Διώρυγα του Παναμά, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό εμπόδιο υλικοτεχνικής υποδομής για ξένους στρατούς που μπορεί να αποφασίσουν να στείλουν πλοία ή προμήθειες στη ζώνη σύγκρουσης.