Η πρώην πρόεδρος του συλλόγου των οικογενειών των θυμάτων παρευρέθηκε στη συγκέντρωση και συνομίλησε με πολίτες, ωστόσο δεν ανέβηκε στο βήμα που είχε στηθεί απέναντι από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη για να απευθύνει ομιλία.

Σε συνέντευξή της στο Kontra Channel, η ίδια ανέφερε ότι είχε ενημερώσει τον Πάνο Ρούτσι για την πρόθεσή της να μιλήσει στη συγκέντρωση. Όπως δήλωσε, έφθασε στον χώρο στις 12:00, ώρα που είχε οριστεί για την έναρξη της εκδήλωσης, με σκοπό να τοποθετηθεί «για το παιδί μου και για όλο τον αγώνα των Τεμπών».  Σύμφωνα με τα όσα περιέγραψε, περίπου «δύο ώρες αργότερα διαπίστωσε ότι η οργανωτική επιτροπή είχε ήδη διαμορφώσει πρόγραμμα ομιλιών, στο οποίο συμμετείχαν συγγενείς θυμάτων και εκπρόσωποι εργατικών κέντρων. Αισθάνθηκα ότι δεν ήθελαν να μιλήσω».

Όπως είπε αναλυτικά η Μαρία Καρυστιανού: «Ήρθα στις 12 η ώρα που ήταν η ώρα της συγκέντρωσης, να μιλήσω και εγώ για το παιδί μου και για όλο τον αγώνα των Τεμπών. Κατάλαβα όμως ένα δίωρο μετά ότι η οργανωτική επιτροπή είχε ήδη διαμορφωμένο πρόγραμμα με την συμμετοχή ομιλιών συγγενών και εργατικών κέντρων. Αισθάνθηκα ότι δεν ήθελαν να μιλήσω… Αυτό αισθάνθηκα, πέρασαν και δύο ώρες, μου πήρε λίγο χρόνο, όμως ένιωσα ότι δεν υπήρχε αυτή η διάθεση να μιλήσω όποτε και αποχώρησα. Οι συγγενείς σε παρόμοιες εκδηλώσεις έπαιρναν τον λόγο και μιλούσαν. Είχα μιλήσει με τον Πάνο Ρούτσι, ήξερε ότι θα κατέβω να μιλήσω. Μίλησα με αρκετούς συγγενείς και γνώριζαν και την πρόθεση μου. Για κάποιο λόγο όμως δεν… υπήρξε μια άρνηση».

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στη συγκέντρωση υπήρξε και μία έντονη στιχομυθία μεταξύ της κ. Καρυστιανού και του Πάνου Ρούτσι, όπως ανέφεραν αυτόπτες μάρτυρες, η οποία μάλιστα αποτυπώθηκε και στον φωτογραφικό φακό.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι εννέα μέλη του συμβουλίου έχουν δεσμευτεί να διαθέσουν 9 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανασυγκρότηση, ένα μικρό μέρος των 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων που εκτιμάται ότι χρειάζονται για την ανοικοδόμηση των παλαιστινιακών εδαφών.

Τα μέλη αναμένεται επίσης να διαθέσουν χιλιάδες άτομα για τις διεθνείς δυνάμεις σταθεροποίησης και αστυνομίας, εν μέσω φόβων ότι ο Τραμπ επιδιώκει να δημιουργήσει έναν ανταγωνιστή των Ηνωμένων Εθνών.

«Αυτό που κάνουμε είναι πολύ απλό: ειρήνη», δήλωσε ο Τραμπ στην ομιλία του κατά την έναρξη της συνάντησης.

«Ονομάζεται Επιτροπή Ειρήνης και έχει να κάνει με μια λέξη που είναι εύκολο να την πεις, αλλά δύσκολο να την πραγματοποιήσεις: ειρήνη».

Το «παρών», ανάμεσα στους ηγέτες χωρών, υπουργούς Εξωτερικών και απεσταλμένους είναι και ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο.

«Σχεδόν όλοι είναι αρχηγοί χωρών εκτός από τον Τζιάνι, αλλά αυτός είναι αρχηγός του ποδοσφαίρου. Οπότε, δεν είναι και τόσο άσχημα, σωστά;», αστειεύτηκε ο Τραμπ στη σύνοδο κορυφής.

Το συμβούλιο δημιουργήθηκε ως μέρος του ειρηνευτικού σχεδίου 20 σημείων του Τραμπ για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Γάζα. Ωστόσο, από την κατάπαυση του πυρός τον Οκτώβριο, το όραμα του Τραμπ για το συμβούλιο έχει μεταμορφωθεί και ο ίδιος θέτει ακόμη πιο φιλόδοξους στόχους — στόχους που όχι μόνο θα ολοκληρώσουν το τιτάνιο έργο της επίτευξης μόνιμης ειρήνης μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, αλλά θα συμβάλουν επίσης στην επίλυση συγκρούσεων σε όλο τον κόσμο.

Παρ’ όλα αυτά, η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα παραμένει εύθραυστη και η διευρυμένη οπτική του Τραμπ για αυτήν έχει προκαλέσει φόβους ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιδιώκει να δημιουργήσει έναν ανταγωνιστή των Ηνωμένων Εθνών. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Τραμπ δήλωσε ότι ελπίζει το συμβούλιο να ωθήσει τον ΟΗΕ να «αναλάβει δράση».

«Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν μεγάλο δυναμικό», είπε. «Δεν έχουν αξιοποιήσει αυτό το δυναμικό».

Ο Τραμπ ξεκίνησε τη συνάντηση συμμετέχοντας σε μια οικογενειακή φωτογραφία με αξιωματούχους από χώρες που έχουν ενταχθεί στο συμβούλιο.

Οι περισσότερες χώρες έστειλαν υψηλόβαθμους αξιωματούχους, αλλά μερικοί ηγέτες – συμπεριλαμβανομένων του Προέδρου της Ινδονησίας Πραμπόβο Σουμπιάντο, του Προέδρου της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι και του Προέδρου της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν – ταξίδεψαν στην Ουάσινγκτον για τη συνάντηση.

Ορισμένοι σύμμαχοι των ΗΠΑ παραμένουν σκεπτικοί.

Περισσότερες από 40 χώρες και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβεβαίωσαν ότι θα στείλουν αξιωματούχους στη συνάντηση της Πέμπτης. Η Γερμανία, η Ιταλία, η Νορβηγία, η Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ελλάδα είναι μεταξύ των περισσότερων από δώδεκα χωρών που δεν έχουν ενταχθεί στο συμβούλιο, αλλά συμμετέχουν ως παρατηρητές.

«Σχεδόν όλοι έχουν αποδεχτεί και όσοι δεν το έχουν κάνει, θα το κάνουν», προέβλεψε ο Τραμπ. «Και μερικοί το παίζουν λίγο έξυπνοι – δεν πιάνει. Δεν μπορείς να το παίζεις έξυπνος μαζί μου».

Αιχμές Τραμπ για τους ηγέτες που αρνήθηκαν την πρόσκληση

Οπρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προήδρευσε της πρώτης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ειρήνης την Πέμπτη, δηλώνοντας ότι ο οργανισμός είναι «το πιο σημαντικό συμβούλιο από άποψη εξουσίας και κύρους».

Επανέλαβε τον ισχυρισμό του ότι έθεσε τέλος σε οκτώ πολέμους, «μερικούς από αυτούς μέσα σε δύο ημέρες». «Εχουμε και άλλες δουλειές να κάνουμε», πρόσθεσε, αναφερόμενος μεταξύ άλλων στην «πολύπλοκη» εφαρμογή της εκεχειρίας στη Γάζα.

Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι το συμβούλιο συγκέντρωσε «τους μεγαλύτερους ηγέτες του κόσμου» και επέμεινε ότι όσοι δεν έχουν αποδεχτεί τις προσκλήσεις του, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, θα το κάνουν στο μέλλον. «Κάποιοι παίζουν λίγο χαριτωμένα μαζί μου, αλλά δεν θα πιάσει. Δεν μπορείτε να παίζετε μαζί μου», είπε.

Ο Τραμπ αναφέρθηκε και στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, κάνοντας λόγο για μία «δύσκολη» κατάσταση.

«Θα πίστευα ότι αυτό θα ήταν εύκολο, επειδή έχω πολύ καλές σχέσεις με τον (Ρώσο) πρόεδρο Πούτιν», είπε.

Το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικά όπλα

«Πρέπει να κάνουμε μία ουσιώση συμφωνία με το Ιράν» δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, μιλώντας στην πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης που διεξάγεται στη Ουάσινγκτον.

Συνέχισε λέγοντας ότι «ίσως κάνουμε συμφωνία, αλλά θα το μάθετε πιθανόν τις επόμενες 10 ημέρες».

Ο ίδιος ανέφερε ότι με το Ιράν έχουν γίνει «μερικές καλές συνομιλίες».

Δεν γίνεται να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή με πυρηνικά όπλα», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόδρος.

Trump on Iran:

We may have to take it a step further, or we may not.

Maybe we are going to make a deal. You are going to be finding out over the next probably 10 days. pic.twitter.com/zvLfMVLrb2

— Clash Report (@clashreport) February 19, 2026

Το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικό όπλο, «αυτό τους το είπαμε με πολύ σαφή τρόπο». Εξήγησε, ακόμη, ότι «δεν μπορούν και απειλούν τη σταθερότητα όλης της περιοχής. Πρέπει να κάνουν συμφωνία και, αν δεν συμβεί αυτό, θα συμβούν άσχημα πράγματα στην περιοχή».

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου συζητούν: Ο πρώην δήμαρχος Λαρισαίων Απόστολος Καλογιάννης, η δικηγόρος και πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Ιωάννα Καραβάνα, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Θέμης Λαζαρίδης, η ηθοποιός Μαριάννα Τουμασάτου και ο πολιτικός επιστήμονας και υπεύθυνος Κοινωνικής Καινοτομίας της ΚοινΣΕπ «Τα Ψηλά Βουνά» Σωτήρης Τσουκαρέλης και στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι είναι “δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ”.

Παράλληλα παρουσίασε ένα συνολικό σχέδιο επισημαίνοντας ότι “χρειαζόμαστε μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Και ένα ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ και ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ“.

“Το Κράτος τελικά δύο δεκαετίες μετά, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε αλλά αναπαλαιώθηκε. Έγινε μικρότερο για να μη χωρά τις ανάγκες των πολιτών, έγινε πελατειακό για να χωρά τα ρουσφέτια των ημετέρων, έγινε επιτελικό για να χωρά μόνο τη μικρή παρέα της εξουσίας που καθορίζει τη ροή του δημόσιου χρήματος και τις επιστροφές του. Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη” τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας και πρόσθεσε:

“Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της  διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους”.

Παρουσιάζοντας την πρόταση του για την επόμενη μέρα ο πρώην πρωθυπουργός επεσήμανε ότι “η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο” προσθέτοντας “Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο”.  

“Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης” είπε ο πρώην πρωθυπουργός μιλώντας για ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης που “θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης”. 

Και κατέληξε: “Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,  θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του  σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί.  Και το ταξίδι ξανάρχισε”.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΣΙΠΡΑ

Για τις Διεθνείς εξελίξεις:

-Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ. Στον αγώνα κάθε λαού για να καθορίζει το μέλλον του με βάση τις δικές του ανάγκες και επιλογές. Αλλά είμαστε αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα και αν γίνονται. Απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και τις ένοπλες επεμβάσεις, Είτε είναι στο Ιράκ, είτε στην Ουκρανία, είτε στη Βενεζουέλα, είτε βέβαια στην Κύπρο – όποιες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται οι δράστες. Όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η ιδεολογική και ηθική μας υπόσταση. Αλλά και γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πού οδηγούν τέτοιου είδους παράνομες και αιματηρές επεμβάσεις. 

Για την εξωτερική πολιτική:

Τι πρέπει να κάνουμε για να μη γίνει και η πατρίδα μας θύμα της βίας που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο; Το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι ότι η Ελλάδα θα είναι ισχυρή. Αλλά μια Ελλάδα ισχυρή, είναι μια Ελλάδα που οικοδομεί συμμαχίες.  Όχι μια Ελλάδα που αναζητά προστάτες. Και θέτει σε κίνδυνο τη χώρα δικαιολογόντας τα αδικαιολόγητα, επιδιώκοντας την εύνοιά τους. Ούτε μια Ελλάδα που μπλοκάρει κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ τη στιγμή που αυτό διαπράττει γενοκτονία. Και, αύριο, άραγε, πώς θα ζητήσει κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία;  Μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός της, αντί να υπερασπίζεται αταλάντευτα το διεθνές δίκαιο, ξεστομίζει με αφορμή την απαράδεκτη επέμβαση στη Βενεζουέλα,  ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά της. Και, αύριο, τι θα απαντήσει στον επιθετικό γείτονα ή μια ισχυρή χώρα όταν πουν το ίδιο για την Κύπρο, η το Αιγαίο;  Μια Ελλάδα που δεν στηρίζει απλά τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία. Με όλους τους κινδύνους που αυτό επιφέρει. 

Ας αναλογιστούμε, όμως, γιατί όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης αναγνώριζαν την ανάγκη να έχει η Ελλάδα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, έχοντας ζήσει οι ίδιοι τα δεινά τα οποία έφερε στον λαό μας η άκριτη προσκόλληση σε προστάτες.

• Τη Μικρασιατική Καταστροφή.
• Τον Εμφύλιο
• Τη Χούντα
• Την εισβολή στην Κύπρο.

Και ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν αν ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν στο τιμόνι της χώρας την περίοδο των επιχειρήσεων στο Ιράκ, Αφγανιστάν ή στη Λιβύη.

Για την ακροδεξιά:

Η κυβέρνηση είναι δήθεν κεντροδεξιά που τόνο όμως πάντα τον δίνουν τα ακροδεξιά δεκανίκια, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ.    

Για ισχυρή Ελλάδα:

Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι ισχυρή όταν συνδυάζει την πολιτική του διαλόγου με την πιο αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Όπως κάναμε εμείς όταν αποτρέψαμε την είσοδο του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κι όταν – μαζί με τη Λευκωσία- εξασφαλίσαμε για πρώτη φορά ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τις έρευνές στην ΑΟΖ της Κύπρου.  Δεν είναι ισχυρή όταν αφήνει τουρκικά ερευνητικά να αλωνίζουν μέχρι το Καστελόριζο και την Κρήτη, επικαλούμενη πότε ότι «τα παίρνει ο άνεμος» και πότε ότι «δεν μπορούν να κάνουν έρευνες λόγω θορύβου». Δεν είναι ισχυρή όταν δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτων ακυρώνει τον αγωγό Eastmed, πουλάει F16 χωρίς όρους στην Τουρκία και σφυρίζει αδιάφορα όταν αυτή εμποδίζει το ηλεκτρικό καλώδιο στο Αιγαίο.  Η Ελλάδα είναι ισχυρή όχι όταν απλά αγοράζει εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων, αλλά όταν μπορεί να ενισχύσει και να χτίσει τη δική της αμυντική βιομηχανία.

Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν με βάση το διεθνές δίκαιο λύνει προβλήματα και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές εν ονόματι του πολιτικού κόστος. Όπως κάναμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί ωφέλησε τη πατρίδα μας, κυρίως όμως γιατί αποδείξαμε τι σημαίνει πατριωτισμός. Να βάζεις το εθνικό συμφέρον πάνω από το πολιτικό και το κομματικό. Όταν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, ενώ το γνωρίζανε αυτό, μας έλεγαν προδότες για να κερδίσουν τις εκλογές.

 Τους παραδώσαμε την αστυνόμευση του FIR της Βόρειας Μακεδονίας και αυτοί σήμερα δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το FIR της Ελλάδας.

ΕΘΝΙΚΗ ΠΥΞΙΔΑ – ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

Αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα και ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. Ευθύνης του πολίτη να προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του στο κράτος και κυρίως ευθύνης ενός ισχυρού και δίκαιου κράτους να στηρίζει τον πολίτη. Να απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και την υγιή επιχειρηματικότητα. Ένας νέος πατριωτισμός για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού, πράγμα που απαιτεί και συγκρούσεις και δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Για την εξωτερική μας πολιτική, για την οικονομία και την κοινωνία, για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης .            

Σε αντίθεση με την ασυδοσία και την ανευθυνότητα του επιτελικού κράτους που βλέπουμε σήμερα. Όπου πολλοί έχοντες και κατέχοντες ξεχνούν τον πατριωτισμό μπροστά στην εφορία και τον θυμούνται μόνο στις παρελάσεις. Όπου πρώτο μέλημα είναι να στηριχθεί μια κρατικοδίαιτη, παρασιτική οικονομία, τα μεγάλα συμφέροντα, οι μηχανισμοί και η κομματική πελατεία.

Για το κράτος:

Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης. Ένα κράτος λάφυρο. Που καταρρέει σε κάθε κρίση. Που δεν προστατεύει. Δεν προβλέπει. Δεν λογοδοτεί. Αλλά Δεν έχουμε μόνο ένα κράτος παράλυτο, αλλά ένα κράτος επικίνδυνο. Για τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Το είδαμε στις φυσικές καταστροφές. Στην πολιτική προστασία. Στις υποδομές. Το είδαμε τραγικά στα Τέμπη. Και το είδαμε ξανά, τις τελευταίες μέρες, στο FIR Αθηνών.

Αυτό το κράτος θέλουμε; Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator,  των Τεμπών και των μπάζων;

H κατάρρευση διαχείρισης FIR δεν ήταν μια ακόμη άτυχη στιγμή. Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια. Η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε έτοιμη. Από επιλογή πάγωσαν, ακύρωσαν ή ξανασχεδίασαν δεκάδες έργα. Από τους δασικούς χάρτες και την αγορά αστικών λεωφορείων μέχρι οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες και συστήματα τηλεπικοινωνιών σε κρίσιμες υποδομές. Γιατί δεν τα ήλεγχαν. Γιατί δεν τα είχαν «στήσει».Γιατί δεν τα έφτιαξε το γνωστό κλειστό επιτελείο.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν «λάθος». Δεν ήταν «παρακολούθηση που ξέφυγε». Ήταν μοντέλο εξουσίας όπου το κράτος παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Όπου τα απόρρητα γίνονται προσωπικό εργαλείο. Και όταν το κράτος γίνεται εργαλείο ελέγχου, γίνεται και εργαλείο λεηλασίας. Την οποία παρακολουθούμε τώρα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και κράτος:

Με το Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας τερματίστηκε μια παλιά, σκοτεινή πρακτική πελατειακών μετακινήσεων. Για πρώτη φορά οι μετακινήσεις έγιναν με διαφάνεια και αντικειμενικά κριτήρια. Για πρώτη φορά έγιναν κρίσεις προϊσταμένων με πραγματικά αξιοκρατικά κριτήρια και με την εποπτεία του ΑΣΕΠ. Μπήκε επίσης τάξη στις δημόσιες συμβάσεις με ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο. Θεσπίστηκε, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, ο κανόνας 1 προς 1 στο λόγο προσλήψεων / αποχωρήσεων. Σταμάτησε έτσι η αιμορραγία ανθρώπινου δυναμικού που είχε επιβληθεί με τον καταστροφικό κανόνα 1 προς 5. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα έγιναν τέλεια. Μπορώ όμως χωρίς σκιά αμφιβολίας να σας πως ένα πράγμα: Το δικό μας όπλο δεν ήταν η εμπειρία της διακυβέρνησης. Το δικό μας όπλο ήταν η εντιμότητα. Εμείς ούτε ένα ευρώ δεν σφετεριστήκαμε από τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Για επανύδρυση κράτους:

Πριν από πολλά χρόνια εδώ στη Θεσσαλονίκη ακούσατε για πρώτη φορά το σύνθημα για την επανίδρυση του κράτους.Το Κράτος τελικά δύο δεκαετίες μετά, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε αλλά αναπαλαιώθηκε. Έγινε μικρότερο για να μη χωρά τις ανάγκες των πολιτών, έγινε πελατειακό για να χωρά τα ρουσφέτια των ημετέρων, έγινε επιτελικό για να χωρά μόνο τη μικρή παρέα της εξουσίας που καθορίζει τη ροή του δημόσιου χρήματος και τις επιστροφές του. Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη. Όχι διαχείριση. Χρειαζόμαστε μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Και ένα ΝΕΟ ΙΣΧΥΡΟ και ΔΙΚΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της  διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και όχι ένα εργαλείο για λίγους. Οι ανεξάρτητες αρχές, και πρώτα-πρώτα η Εθνική Αρχή Διαφάνειας να γίνουν πραγματικά ανεξάρτητες. Οι μηχανισμοί ελέγχου των δημοσίων συμβάσεων να αποκτήσουν τη θεσμική εξουσία και τα ψηφιακά εργαλεία για να κάνουν χωρίς παρεμβάσεις τη δουλειά τους. Είναι αναγκαίο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μεταφερθούν πέρα από αρμοδιότητες και ουσιαστικοί πόροι. Είναι αναγκαία η εφαρμογή της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλη την έκταση του κράτους και στην επαφή με τους πολίτες. Είναι αναγκαία η πραγματική διαφάνεια σε κάθε δημόσια δαπάνη. Και δεσμεύομαι στο επόμενο διάστημα να δοθεί στη δημοσιότητα σχετική μελέτη του ινστιτούτου μας για μια νέα διαδικτυακή πλατφόρμα-εξέλιξη της Διαύγειας που θα το διασφαλίζει.

Να τελειώνουμε με το βαθύ κράτος των μετακλητών και το κράτος να εκδημοκρατιστεί από κάτω μέχρι πάνω, σε όλες τις δομές και τις εκφάνσεις του. Είναι αναγκαίος ένας άλλος τρόπος, περισσότερο δημοκρατικός και αντιπροσωπευτικός, για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης αλλά και τις προαγωγές των δικαστικών. Είναι αναγκαίο τέλος, η κοινωνία των πολιτών με τους εκπροσώπους της θεσμικά να συμμετέχει στον έλεγχο του κράτους.

Για την επόμενη μέρα:

Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο.  

Μπορούμε και ξέρουμε ποια είναι η ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα. Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν κινείται. Και όμως κινείται! Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης. 

Τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας, με πυξίδα ΤΗΝ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,  θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του  σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί.  Και το ταξίδι ξανάρχισε.

Μέτρα για την αντιμετώπιση του στεγαστικού, μεταξύ των οποίων και ένα που δεν έχει διαρρεύσει, αλλά θα είναι στοχευμένο και χειροπιαστό, ανακοινώνει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του για τον προϋπολογισμό στη Βουλή.

Πρόκειται για έξι στοχευμένες δράσεις, που στόχο έχουν να αυξηθεί η προσφορά ακινήτων

Αυτά είναι: 

1. Γενναίο πρόγραμμα ανακαίνισης κατοικιών – θα καλύπτει έως και το 90% της δαπάνης της – 400 εκατ. για αναβάθμιση παλαιών κλειστών ακινήτων με επιδότηση έως και 36.000 ευρώ. Εισοδηματικό όριο 35.000 ευρώ για ζευγάρι με προσαύξηση 5.000 για κάθε παιδί.

2. Στους 50.000 εκπαιδευτικούς, νοσηλευτές και γιατρούς εκτός των αστικών κέντρων Αττικής και Θεσσαλονίκης θα επιστρέφονται δύο ενοίκια ετησίως, ανεξάρτητα από το εισόδημά τους.

3. Τοπικά σχέδια αναβάθμισης δημοτικών και κρατικών κτιρίων σε ορεινές και νησιωτικές περιοχές για κατοικίες για δημοσίους υπαλλήλους.

4. Νέοι περιορισμοί στη βραχυχρόνια μίσθωση: Οι σημερινές ρυθμίσεις επεκτείνονται και στο κέντρο Θεσσαλονίκης – Επιπλέον, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη όπου απαγορεύεται η βραχυχρόνια μίσθωση, όταν ένα τέτοιο ακίνητο μεταβιβάζεται, θα διαγράφεται αυτόματα από το Μητρώο Ακινήτων Βραχυχρόνιας Διαμονής.

5. Νέο πλαίσιο κινήτρων για ιδιωτικές επενδύσεις στον τομέα της προσιτής στέγης: Οι κατασκευαστικές θα μπορούν να χτίζουν διαμερίσματα ή να μετατρέπουν σε κατοικίες υφιστάμενα κτίρια αποκλειστικά προς ενοικίαση τουλάχιστον 10 ετών. Τα μισθώματα θα εκπίπτουν απ’ τον φόρο εισοδήματος και το ανώτατο όριο ενοικίου θα καθορίζεται κεντρικά.

6. Πολεοδομική ρύθμιση από το ΥΠΕΝ για τη γρήγορη μετατροπή υφιστάμενων ακινήτων προς οικιστική χρήση. Εγκαταλελειμμένα ή ημιτελή κτίσματα θα εντάσσονται στην κατηγορία ιδιωτικών επενδύσεων με κίνητρο την έκπτωση φόρου.

Το Στεγαστικό από τις κύριες προτεραιότητες του Προϋπολογισμού, όχι μόνο ως πρόβλημα των νέων αλλά και ως τομέας που απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος των νοικοκυριών.

Επίσης ανακοίνωσε διάταξη για τη μετατροπή των δανείων από ελβετικό φράγκο σε ευρώ.

Στην έναρξη της ομιλίας του, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup, τονίζοντας ότι αυτό συμβολίζει την αξιοπιστία της χώρας. Τώρα πια, η Ευρώπη λέει εμείς γινόμαστε Ελλάδα, τόνισε ο κ. Μητσοτάκης, κάνοντας λόγο για δικαίωση της εξαετούς οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Ο κ. Μητσοτάκης υπογράμμισε ακόμη ότι η ανάδειξη του Έλληνα υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών στην ηγεσία της ευρωζώνης αποτελεί την καλύτερη απάντηση στη μίζερη κριτική της αντιπολίτευσης, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, απευθυνόμενος προσωπικά στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη.

Ανέφερε, δε, ότι, δέκα χρόνια μετά, «ο λαός αντιστάθηκε στα ψέματα και τον λαϊκισμό, κατορθώνοντας να επιστρέψει από τη χρεοκοπία και τη στασιμότητα στην ανάπτυξη και στην καρδιά των ευρωπαϊκών αποφάσεων».

Μιλώντας ειδικότερα για τον προϋπολογισμό, είπε ότι προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης 2,4%, διπλάσιο της ευρωζώνης και:

– παρεμβάσεις 3 δισ. ενίσχυσης εισοδήματος πολιτών,
– ταχύτερη μείωση δημοσίου χρέους μεταξύ κρατών ΟΟΣΑ – πρώτη φορά κάτω από 140% του ΑΕΠ,
– ανεργία στα προ του 2008 επίπεδα,
– πληθωρισμό στο 2,2% – οι αυξήσεις θα υπερκαλύπτουν τις απώλειες από κόστος ζωής.

– ρυθμό μεγέθυνσης επενδύσεων 10,2% μεγαλύτερο από φέτος -το ΠΔΕ ενισχύεται κατά 2 δισ., ενώ προτεραιότητα είναι η πλήρης απορρόφηση του RRF, στο 65% του συνόλου σήμερα, με τον μέσο όρο των «27» στο 43%.

Όλα αυτά, τόνισε ο κ. Μητσοτάκης, χωρίς κίνδυνο για τη δημοσιονομική ισορροπία. Με έσοδα και δαπάνες να αυξάνονται και τα φορολογικά βάρη να μειώνονται. Ιδίως για τη μεσαία τάξη, τους νέους και τις οικογένειες, με αυξήσεις αποδοχών που υπερβαίνουν τον πληθωρισμό.

«Η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι μεγαλύτερη από την αύξηση του πληθωρισμού. Δεν λέω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Η ανάπτυξη είναι ποιοτικά διαφοροποιημένη, δεν στηρίζεται σε δανεικά. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι, εκτός από τον τουρισμό, αυξάνεται και το μερίδιο βιομηχανίας και καινοτόμου έρευνας. Πάμε σε τομείς προστιθέμενης αξίας. Έχουμε 40% του ΑΕΠ τις εξαγωγές. Στο καινοτόμο οικοσύστημα νέων επιχειρήσεων συντελείται επανάσταση. Το 50% της ενέργειας παράγεται από ΑΕΠ. Το 2024 για πρώτη φορά η Ελλάδα ήταν εξαγωγική στην ενέργεια. Κανείς δεν αμφισβητεί την τεράστια σημασία του κάθετου διαδρόμου που δρομολογήθηκε με συμφωνίες μεγάλης σημασίας τους τελευταίους μήνες. Για όσους ανησυχούσαν ότι αυτή η κυβέρνηση τάχα δεν έχει σχέση με την νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ» υπογράμμισε επίσης.

«Όλη η φιλοσοφία του προϋπολογισμού έρχεται και πατάει πάνω στη στήριξη του διαθέσιμου εισοδήματος ως πραγματικό, αποτελεσματικό ανάχωμα απέναντι στην ακρίβεια. Δεν πανηγυρίζουμε, αλλά και δεν μηδενίζουμε -ειδικά εν μέσω γεωπολιτικών αλλαγών και οικονομικών τριγμών, που οδηγούν πολλά κράτη σε επιλογές λιτότητας με περικοπές και νέους φόρους».

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΣΙΠΡΑ

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, όλους και όλες όσοι δίνετε το παρών σήμερα εδώ,

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αν Σας ευχαριστώ από καρδιάς, όλους και όλες όσοι δίνετε το παρών σήμερα εδώ,

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αντώνη Αντζολέτο.

Κυρίως όμως τους χιλιάδες πολίτες που έσπευσαν στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας για να πάρουν στα χέρια τους την Ιθάκη.

Με συγκινεί και με αγγίζει βαθιά, γιατί συνδέεται με κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα βιβλίο.

Είναι ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές.

Δεν είναι τρόπαιο ούτε πεδίο ιδιοκτησίας, όπως γράφω στην Ιθάκη.

Κυρίως όμως είναι ένα μήνυμα ότι είμαστε πολλές και πολλοί όσοι δεν είμαστε διατιθέμενοι να εγκαταλείψουμε και δεν θα εγκαταλείψουμε αμαχητί τη διεκδίκηση της ιστορικής αλήθειας και της μνήμης.

Γιατί η μνήμη του χθες, για το δύσκολο ταξίδι της πατρίδας τα τελευταία χρόνια.

Που κακοποιείται συστηματικά και βάναυσα εδώ και καιρό.

Είναι ταυτόχρονα και η μνήμη του αύριο.

Το βάθρο που θα πατήσουμε συλλογικά για να ατενίσουμε το αύριο της πατρίδας μας.

Για να δούμε μαζί τι έχασε, τι κέρδισε, τι έχει,

και τι της πρέπει.

Φίλες και φίλοι

Δεν έχω σκοπό να απαντήσω από αυτό το βήμα στην ομοβροντία ψεύδους και υποκρισίας, με την οποία υποδέχτηκαν την Ιθάκη οι γνωστοί κύκλοι της σημερινής εξουσίας και όχι μόνο.

Πιστεύω ότι το βιβλίο, με όσα παραθέτει και αποκαλύπτει, μπορεί να υπερασπιστεί και τον εαυτό του και την αλήθεια.

Δεν έχω επίσης σκοπό να απολογηθώ, ιδίως σε κείνους που διέπραξαν το φόνο και τώρα μας κατηγορούν ότι δεν φροντίσαμε όπως έπρεπε τα ορφανά που δημιούργησαν.

Σε κείνους δηλαδή που χρεοκόπησαν τη χώρα, την παρέδωσαν στο έλεος των δανειστών, εκτίναξαν την ανεργία στο 27%, κατέστρεψαν το ένα τέταρτο της οικονομίας,

κατάργησαν το δέκατο τρίτο και το δέκατο τέταρτο μισθό στο Δημόσιο,

κατάργησαν τη δέκατη τρίτη και τη δέκατη τέταρτη σύνταξη,

βούλιαξαν στη ντροπή του Γερούν Γερά και του Βάστα Σόιμπλε όταν η κοινωνία αιμορραγούσε,

και τώρα μας ζητούν το λόγο.

Δεν έχω, τέλος, κανένα πρόβλημα, το δηλώνω ευθαρσώς, να με κατηγορούν ως αμετανόητο.

Θα ήθελα μάλιστα να τους βοηθήσω λίγο σ’ αυτό.

Για όσα ως κυβέρνηση προσπαθήσαμε και καταφέραμε, δεν είμαι απλώς αμετανόητος.

Είμαι υπερήφανος.

Ναι αυτή είναι η σωστή λέξη, περήφανος.

Υπερήφανος για την αποφασιστικότητα, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια της διαδρομής μας.

Υπερήφανος γιατί εμείς οι άπειροι, που δεν κρατούσαμε από κανένα τζάκι, αλλά και δεν μας κρατούσε κανείς, τα καταφέραμε εκεί που απέτυχαν οι επαγγελματίες της εξουσίας.

Υπερήφανος γιατί φτάσαμε τελικά στην Ιθάκη.

Γιατί πολλά μπορούν να μου καταλογίσουν οι πολιτικοί μου αντίπαλοι, αλλά δυο πράγματα δεν μπορούν με τίποτα να αποδομήσουν:

Ότι εμείς τελικά πετύχαμε εκεί όπου αυτοί αποτύχανε, και μάλιστα δις.

Πήραμε το καράβι τσακισμένο, μια χώρα χρεοκοπημένη με άδεια ταμεία και ένα βουνό χρέους και παρά τις τρικυμίες τα καταφέραμε να φτάσουμε στην Ιθάκη.

Να ρυθμίσουμε το χρέος, να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της χώρας, να βγούμε οριστικά και χωρίς αστερίσκους από το καθεστώς της επιτροπείας των πιστωτών.

Και το δεύτερο που δεν μπορούν να ξεγράψουν από τη συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού είναι ότι η δική μας κυβέρνηση ήταν η εντιμότερη κυβέρνηση στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου.

Και αυτό δε ξεγράφει.

Η Ιθάκη όμως δεν είναι ένα βιβλίο αυταρέσκειας ή αυτοεπιβεβαίωσης.

Είναι μια ματιά ειλικρινούς κριτικής και αυτοκριτικής στη διαδρομή μου, τη διαδρομή μας.

Τη διαδρομή της Αριστεράς και της χώρας.

Μια κριτική ματιά στα σωστά και τα λάθη, τις νίκες και τις ήττες, τα πάνω και τα κάτω, τις ευθύνες και τις αποφάσεις μας.

Αλλά χωρίς εκπτώσεις.

Ξέρετε, δεν πρόκειται να διαπραγματευτώ την αλήθεια για να κερδίσω μια θέση στις εξέδρες των επισήμων.

Αυτοκριτική κάνω με θάρρος, αλλά μπροστά στο λαό και όχι μπροστά σε όσους χρεοκόπησαν τη χώρα, και την οδήγησαν σε ανθρωπιστική τραγωδία, χωρίς να τολμήσουν να ψελλίσουν έστω μια λέξη πώς και γιατί έγινε αυτό.

Ποιες είναι οι ευθύνες τους.

Συνεχίζουν μάλιστα σήμερα στον ίδιο δρόμο, με τις ίδιες συνταγές, τις ίδιες και χειρότερες πολιτικές, που παράγουν τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα.

Γι’ αυτούς λοιπόν, η κακοποίηση της αλήθειας δεν έχει να κάνει μόνο με το χτες.

Ούτε κυρίως θα έλεγα.

Το ψέμα τους για το χτες είναι εργαλείο και όπλο για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους σήμερα.

Μας παρέδωσαν το 2015 μια ρημαγμένη πατρίδα στα νύχια των δανειστών.

Έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποτύχουμε, αν και ήξεραν καλά ότι η δική μας αποτυχία θα ήταν χαριστική βολή για τη χώρα.

Τελικά τους διαψεύσαμε και παραδώσαμε το 2019 μια χώρα, στην οποία οι θυσίες του λαού δεν έγιναν απευθείας αναθέσεις,

δεν έγιναν καταθέσεις σε φορολογικούς παράδεισους,

ούτε εκατομμύρια παρκαρισμένα σε θολές εταιρείες οφσόρ.

Αλλά μεταφράστηκαν σε ανάταξη της οικονομίας, προστασία των αδύναμων, αναβάθμιση της εργασίας, αποκατάσταση της δημοκρατικής κανονικότητας, απαλλαγή από τα μνημόνια, ρύθμιση του χρέους, δώδεκα συνεχόμενα τρίμηνα ανάπτυξης.

Και 37 δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία.

Και αυτοί τι έκαναν παραλαμβάνοντας εκ νέου το τιμόνι του σκάφους σε ήρεμα νερά, με επισκευασμένο το σκαρί και διορθωμένο το κατάρτι;

Τι απέγιναν οι κόποι και οι θυσίες του λαού μας;

Ποια είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής τους μετά από έξι και πλέον χρόνια;

Πίσω στο βάλτο!

Αυτό έκαναν, με τη βαλκανική εκδοχή των trickle-down economics που επέβαλαν.

Καθήλωσαν τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε όλους τους κρίσιμους τομείς.

Μεγάλωσαν τη φτώχεια, πολλαπλασίασαν την ανασφάλεια, παρόξυναν τις κοινωνικές ανισότητες σε βαθμό κοινωνικής αποσάθρωσης.

Κι ας μη παραξενεύονται όταν βλέπουν στις μετρήσεις τους πολίτες να απαντούν ότι περνούσαν πιο άνετα το 2019 από ότι περνάνε σήμερα.

Ο μισθός ή η σύνταξη τελειώνει στο πρώτο εικοσαήμερο.

Οι λογαριασμοί, τα ενοίκια, το κόστος του σούπερ μάρκετ έχουν πολλαπλασιαστεί.

Η αγοραστική δύναμη των πολιτών έχει καταρρακωθεί.

Να το πω απλά, ένας μισθός 1300 ευρώ σήμερα αγοράζει μόνο όσα περίπου αγόραζε ένας μισθός 900 ευρώ το 2019.

Ενώ αυξάνεται αντι να μειώνεται, το ποσοστό των νοικοκυριών που βρίσκονται κάτω από το κατώφλι της φτώχειας.

Τα τέσσερα πέμπτα πλέον της κοινωνίας δεν βγάζουν, ή βγάζουν δύσκολα το μήνα. Και μόνο το ένα πέμπτο μπορεί να ζει σχετικά άνετα, ακόμα και να αποταμιεύει.

Και την ίδια στιγμή προκλητικός πλούτος συσσωρεύεται σε λίγα χέρια.

Και η οικονομία πορεύεται με τις παλιές συνταγές, που μας έριξαν στα βράχια.

Με όρους ανισότητας και κερδοσκοπίας και με ένα στρεβλό παραγωγικό μοντέλο, το ίδιο που μας οδήγησε στην κρίση.

Ενώ το κοινωνικό κράτος τείνει να καταντήσει κενό γράμμα.

Οι όροι πρόσβασης στη δημόσια Υγεία και Παιδεία επιδεινώνονται συστηματικά. Ενώ ανθίζει, υπό την προστασία τους, προκλητικά η κερδοσκοπία. Με τη χώρα μας πρώτη σε ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία, αλλά και την εκπαίδευση.

Κοιτάξτε μάλιστα, την πρόσφατη γελοιότητα με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που τόσο διαφήμισαν. Αντί για το Χάρβαρντ και την Σορβόννη, που έταζαν, κοιτάξτε τι προέκυψε.

Αντί να συμβάλουν στη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, ο νους τους είναι μονίμως να βρουν πελάτες για την ιδιωτική.

Για να μη μιλήσουμε για το εργασιακό τοπίο. Για τις ευέλικτες και επισφαλείς μορφές εργασίας που επικρατούν.

Για τους νέους με υψηλά προσόντα που δουλεύουν πολύ αλλά αμείβονται ελάχιστα, γεγονός που εντείνει την κοινωνική επισφάλεια και τροφοδοτεί τη δημογραφική κρίση.

Για τους αγρότες, που βγαίνουν αυτές τις μέρες στους δρόμους γιατί βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να γίνονται φεράρι και κερδισμένα τζόκερ των γαλάζιων παιδιών.

Και αντιμετωπίζονται με καταστολή, διώξεις και χημικά.

Αλλά αυτή είναι, δυστυχώς, η εικόνα της Ελλάδας σήμερα.

Και δεν είναι καθόλου παράξενο, είναι φυσικό θα έλεγα, η πολιτική του βάλτου να παράγει και απόπνοια βάλτου.

Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά μέσα σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς και γενικευμένης διαφθοράς, παράλυσης του κράτους δικαίου, ατιμωρησίας των ισχυρών, έκπτωσης της Δικαιοσύνης και των θεσμών ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας.

Η τοξικότητα των υποκλοπών, η δυσωδία του ΟΠΕΚΕΠΕ, και η έλλειψη οξυγόνου στο έγκλημα των Τεμπών, είναι τα πιο πρόσφατα δείγματα αυτής της μολυσμένης ατμόσφαιρας.

Και όλα αυτά μαζί, σε ένα πράγμα συνηγορούν:

Ότι δεν έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει λάθος.

Έχουμε μια λάθος κυβέρνηση.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Η πραγματικότητα «φωνάζει» ότι η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Όχι, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.

Υπάρχουν όμως έντιμες, καθαρές και δίκαιες.

Και η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, μια νέα ηθική της διακυβέρνησης.

Που δεν θα εκλαμβάνει το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στη μειοψηφία του πλούτου και την κοινωνική πλειοψηφία, ως φυσικό φαινόμενο.

Ένα σχέδιο ρήξεων με μεγάλα συμφέροντα, και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής συγκρότησης του ελληνικού κράτους.

Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης.

Με τέσσερις πυλώνες: Την Ανάπτυξη, την Αναδιανομή, την Ασφάλεια και την Ανθεκτικότητα.

Χρειαζόμαστε καταρχήν ένα κράτος δίκαιο και ισχυρό, που να λειτουργεί με κανόνες, αξιοκρατία, δικαιοσύνη και διαφάνεια. Κι ένα αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος για να επουλώσει την τραυματισμένη συνοχή της κοινωνίας.

Είναι επιτακτική ανάγκη να σχεδιάσουμε έναν παραγωγικό αναπροσανατολισμό. Με ενίσχυση του πρωτογενή τομέα και της μεταποίησης, με ολιστικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της ελληνικής βιομηχανίας – τη στήριξη της καινοτομίας, των startups υψηλής τεχνολογίας, της αμυντικής βιομηχανίας, της βιομηχανίας φαρμάκων, ενέργειας, ναυπηγικής.

Απαιτούνται ισχυρές αναπτυξιακές επενδύσεις και αναδιανομή, για να εξασφαλίσουμε υψηλούς αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Αλλά ταυτόχρονα ηθική, θεσμική και οικονομική αναβάθμιση της εργασίας και δραστική μείωση της φορολογίας της.

Αυτό είναι που με δυο λόγια ονομάζουμε : Δίκαιη Ανάπτυξη.

Κι επιπλέον, χρειαζόμαστε ένα σχέδιο ρεαλιστικό για τη μείωση του ιδιωτικού χρέους.

Αλλά και μια πολιτική αποφασιστικής αντιμετώπισης της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, που μαστίζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά.

Επείγουν πολιτικές ενίσχυσης της ανθεκτικότητας απέναντι στις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.

Όπως, και μια στρατηγική αντιμετώπισης της δημογραφικής κρίσης, παράλληλα με μια κοινωνική στεγαστική πολιτική που θα εξασφαλίσει προσιτή και αξιοπρεπή στέγη σε όλους και ιδιαίτερα στα νέα ζευγάρια.

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι τα χρειάζεται η πατρίδα μας όλα τα παραπάνω;

Ελάχιστοι.

Ποιος όμως θα τολμήσει να βάλει το δάχτυλο στη πληγή;

Πάλι ελάχιστοι.

Κι εδώ θέλω να είμαι καθαρός.

Τίποτα από τα παραπάνω δε μπορεί να γίνει χωρίς συγκρούσεις με κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα.

Και χωρίς μια άλλη νοοτροπία, μια άλλη συλλογική κουλτούρα.

Για να γίνουν πειστικές κι εφαρμόσιμες οι δίκαιες πολιτικές ανάπτυξης υπάρχει μια βασική προϋπόθεση:

Να μοιραστούμε δίκαια τα βάρη που απαιτούνται για την αναγέννηση της πατρίδας.

Και δικαιοσύνη εδώ σημαίνει ένα πράγμα: Οι έχοντες και κατέχοντες οφείλουν να στηρίξουν αναλογικά περισσότερο.

Σήμερα συμβαίνει το ανάποδο: Στηρίζουν τη κερδοφορία και τα πλούτη τους οι μη προνομιούχοι.

Αυτό πρέπει επιτέλους να αντιστραφεί.

Ο μεγάλος πλούτος πρέπει να στηρίξει την οικοδόμηση του αύριο της πατρίδας μας.

Με μια Πατριωτική εισφορά για τα πολύ υψηλά εισοδήματα, τόσο ατομικά, όσο και εταιρικά που θα κατευθύνεται αποκλειστικά σε έναν ειδικό κλειστό λογαριασμό για τη Στήριξη των Νέων Γενεών και κυρίως της νεανικής στέγης.

Γιατί, η πολιτική που δεν ακουμπά τον μεγάλο πλούτο, αλλά τον αναδιανέμει προς τα πάνω, δεν μειώνει τα ελλείματα. Τα αναπαράγει.

Δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική. Την υποθηκεύει.

Δεν προστατεύει τη δημοκρατία. Την υπονομεύει, ανοίγοντας την πόρτα στους εχθρούς της.

Τελευταίο αλλά κρίσιμο στους ταραγμένους καιρούς που βιώνουμε: Χρειαζόμαστε νέα εθνική πυξίδα πριν βρεθούμε σε εντελώς αχαρτογράφητα και επικίνδυνα νερά.

Η Ελλάδα καλείται να είναι παράγοντας ειρήνης και όχι εν δυνάμει εμπόλεμη δύναμη στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Να σταθεί απέναντι στη ρωσική εισβολή αλλά και απέναντι στην αντιρωσική υστερία.

Η Ελλάδα οφείλει να πάρει καθαρή θέση απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και την πολιτική του Ισραήλ στην περιοχή. Να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος και τα δικαιώματα του λαού της Παλαιστίνης.

Η Ελλάδα επιβάλλεται να αντισταθεί στην Ευρώπη της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών σε βάρος του κοινωνικού κράτους.

Της φαλκίδευσης της δημοκρατίας από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Της απαξίωσης των αξιών που υπήρξαν θεμέλιο της ενωμένης Ευρώπης από τον κυνισμό των πολυεθνικών, τους εθνικούς εγωισμούς, την αγριότητα της άκρας Δεξιάς που απλώνεται επικίνδυνα στην ήπειρό μας.

Μια Ευρώπη της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ειρήνης -αυτός πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος.

Και για να πετύχουμε τον στόχο αυτό, χρειαζόμαστε μια Ελλάδα ισχυρή συνώνυμο της πολιτιστικής και πνευματικής κληρονομιάς της : Της Δημοκρατίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης.

Ισχυρή Ελλάδα -είναι η απάντηση στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις του σήμερα.

Ισχυρή και αυτοδύναμη, που θα διεκδικεί το ρόλο που της αναλογεί στην Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, και όχι ως πρόθυμος και υποτελής δορυφόρος μια του ενός και μια του άλλου συμμάχου μας.

Φίλες και φίλοι,

Άφησα για το τέλος το κρίσιμο ερώτημα :

Και πως θα γίνουν όλα αυτά ;

Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να έρθει από μόνη της, ούτε με εντολές «από τα πάνω».

Χωρίς την αφύπνιση των ίδιων των πολιτών, καμιά αναγέννηση δεν μπορεί να έρθει.

Και δυστυχώς, εκείνο που βλέπουμε, παρά τις νησίδες αντίστασης και αφύπνισης που ορθώνονται εδώ και εκεί, είναι να μεγαλώνει ένα κύμα κοινωνικής απογοήτευσης, ιδιώτευσης, αποχής.

Οφείλουμε να δούμε αυτή την αλήθεια κατάματα.

Ζούμε μια από της χειρότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα.

Η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει ότι έχουμε αληθινή δημοκρατία.

Δεν εμπιστεύεται -και όχι άδικα- τους θεσμούς και ιδιαίτερα τη δικαιοσύνη.

Έχει απαξιώσει τη Βουλή.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε ότι αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της, αυτή η κοινωνική απογοήτευση, η αμηχανία, ακόμη και η τυφλή αγανάκτηση, μπορεί να γίνει τροφή για τα τέρατα της ακροδεξιάς και της αντιπολιτικής.

Αυτό άλλωστε συμβαίνει ήδη σε πολλές χώρες της Δύσης.

Το πρωταρχικό ζητούμενο, λοιπόν είναι να ξαναζωντανέψουμε την εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία. Στη δύναμη της πολιτικής συμμετοχής.

Και να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο το κοινό μας όραμα για μια πατρίδα που μπορεί να αλλάξει με εντιμότητα, σχέδιο και δικαιοσύνη.

Και αυτό το όραμα δεν μπορεί να αφορά μόνο μια παράταξη.

Αυτό το όραμα πρέπει να αφορά την Ελλάδα και να ακουμπά όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.

Για αυτό μίλησα για την ανάγκη ενός Νέου Πατριωτισμού.

Σήμερα θα μιλήσω και για την ανάγκη μιας Νέας Μεταπολίτευσης.

Όχι με την έννοια της αλλαγής του Συντάγματος ή πόσο δε μάλλον του Πολιτεύματος.

Αλλά με την έννοια ενός μεγάλου πολιτικού Big Bang που θα αναδιατάξει ριζικά τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους πολιτικούς σχηματισμούς.

Με την έννοια της επιστροφής των πολιτών στην πολιτική.

Με την έννοια της αποκατάστασης της αξιοπιστίας των θεσμών χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να λειτουργήσει μια δημοκρατία.

Την αναβάθμιση του κοινοβουλίου, της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών.

Την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας και του πλουραλισμού στην ενημέρωση.

Την ενίσχυση της λογοδοσίας της εξουσίας.

Την ισχυροποίηση του Κράτους Δικαίου.

Αλλά κυρίως με ένα σοκ Δημοκρατίας, γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο κανόνες και θεσμοί, είναι και το λαϊκό φαντασιακό, το όραμα, τα συναισθήματα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή.

Και αυτή η νέα Μεταπολίτευση δε μπορεί παρά να ξεκινήσει από την αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος.

Κανένα δημοκρατικό σύστημα δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς έλεγχο και χωρίς εναλλακτική στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Κι αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς, και των αδικιών που προκαλεί, που όμως παραμένει κυρίαρχη.

Γιατί ;

Γιατί δεν έχει αντίπαλο.

Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής.

Ένα πειστικό προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο, που θα συνιστά ταυτόχρονα μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Σήμερα, δυστυχώς, αυτό που κυριαρχεί στον προοδευτικό χώρο δεν είναι η έγνοια για την παραγωγή εναλλακτικού Σχεδίου, ούτε καν η αγωνία για την αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης.

Αλλά η έγνοια και η αγωνία για το ποιος θα είναι πρώτος στο χωριό.

Η εικόνα είναι δυσάρεστη και αποκαρδιωτική

Γιατί πρόκειται για μια εικόνα κατακερματισμού και ιδιοτέλειας, που αναπαράγει και πολλαπλασιάζει την κοινωνική απογοήτευση.

Και βοηθά την κυβέρνηση να συντηρεί το βάλτο.

Όσο η αντιπολίτευση αδυνατεί να παράγει το οξυγόνο που η κοινωνία χρειάζεται και απαιτεί.

Κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκεια τους και ηγεσίες που δίνουν την αίσθηση ότι λίγο τους απασχολεί αν η σημερινή κυβέρνηση κερδίσει και μια τρίτη τετραετία.

Αρκεί να είναι στις θέσεις τους.

Και για όσους τις αμφισβητούν, το ίδιο.

Αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία αργότερα, να γίνουν αυτοί οι πρώτοι στο χωριό.

Η κοινωνία όμως δε νοιάζεται για αυτό.

Για τα άγχη, τους εγωισμούς, τις φιλοδοξίες, τις αποσκιρτήσεις, τις μεταπηδήσεις.

Ούτε συγκινείται από πρόχειρες, καθυστερημένες και όψιμες συγκολλήσεις, κινήσεις μικροκομματικής επιβίωσης.

Η κοινωνία νοιάζεται και αγωνία για εναλλακτική προοπτική.

Απέναντι στην Ελλάδα του Φραπέ και της Φεράρι, απέναντι στην Ελλάδα που μας πληγώνει, να υπάρξει ρεαλιστικό σχέδιο και προοπτική για μια Ελλάδα που μας αξίζει.

Για αυτό αγωνιά η κοινωνία.

Και όσο οι σημερινοί σχηματισμοί της αντιπολίτευσης δείχνουν να μην μοιράζονται την ίδια αγωνία για μια εναλλακτική προοπτική για τη χώρα.

Όσο θα επιμένουν σε λογικές που αφορούν το μικρόκοσμό τους και όχι την κοινωνία.

Τόσο θα εδραιώνεται στους πολίτες η πεποίθηση ότι ο κύκλος τους έχει κλείσει.

Γι’ αυτό, εξάλλου, και παραιτήθηκα από την ασφάλεια της βουλευτικής καρέκλας.

Γιατί πιστεύω ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος.

Παραιτήθηκα όμως από τη Βουλή, αλλά όχι από τη βούληση να αγωνιστούμε μαζί για να δώσουμε διέξοδο, να δώσουμε ξανά υπόσταση και νόημα στην αλληλεγγύη και την πρόοδο.

Και η διέξοδος σήμερα είναι μέσα από τη παρέμβασή μας οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες να δώσουμε μια φρέσκια πνοή που θα παρασύρει τις αδρανείς γραφειοκρατίες.

Έναν νέο άνεμο αλλαγής, που όμως για να έρθει για τον τόπο, πρέπει πρώτα να ξεκινήσει από εμάς.

Αυτό που απαιτείται, λοιπόν, σήμερα για τη δημοκρατική παράταξη, είναι να προχωρήσει σε διεργασίες Επανίδρυσης της πολιτικής και οργανωτικής της υπόστασης.

Με στόχο όχι να αναπαράγει ελίτ και γραφειοκρατίες σε κομματικά αξιώματα, αλλά να γίνει ξανά πρωταγωνιστική δύναμη, για τον λαό και για τον τόπο.

Μέσα από μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες.

Ώστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές.

Αυτό είναι, Φίλες και φίλοι, σήμερα το καθήκον κάθε αριστερού, προοδευτικού, δημοκρατικού πολίτη.

Να μιλήσουμε, να πείσουμε, να σηκώσουμε με το λόγο και την πράξη μας από τον καναπέ της απογοήτευσης όσους έπαψαν να ελπίζουν.

Να χτίσουμε την προσωπική και συλλογική αντίσταση στην απολυταρχία της ολιγαρχίας και της κλεπτοκρατίας, που σήμερα μας κυβερνά.

Να οργανώσουμε σε κάθε πόλη, γειτονιά, περιοχή, χώρο εργασίας ή φοίτησης, πρωτοβουλίες επανίδρυσης, δικαιοσύνης και αλλαγής.

Πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης, που θα σπάνε τα στεγανά της απομόνωσης μεταξύ των πολιτών.

Πρωτοβουλίες που θα είναι ανοιχτές στην επιθυμία όλων να είναι συνεπιβάτες στο ταξίδι,

μα αδιάβατες στην επιθυμία κάποιων να ταξιδεύουν πάντα στην πρώτη θέση.

Από εδώ και στο εξής θα έχουμε προσκλήσεις για όλους αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ στη πρώτη θέση για κανέναν.

Γιατί αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξαναβρούμε το όραμα, τις ιδέες που εμπνέουν, τις αξίες μας.

Όχι προνόμια και αξιώματα.

Αλλά συλλογικό όραμα για την Αλλαγή.

Αυτό χρειαζόμαστε.

Μέσα από τη συμμετοχή του καθένα και της καθεμιάς, τις μικρές ή μεγάλες πρωτοβουλίες, να χτίσουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο κίνημα, ικανό να δώσει πολιτική υπόσταση στο πλειοψηφικό πια αίτημα:

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

Μας αξίζει μια Ελλάδα καλύτερη !

Και μπορούμε !

Και δεν νομίζω ότι πέφτω έξω, αν πω ότι η σημερινή σας παρουσία, για τους περισσότερους τουλάχιστον, είναι και μια εκδήλωση προσδοκίας, μια δήλωση συμμετοχής στο νέο ταξίδι, που θα ξεκολλήσει την Ελλάδα από το σημερινό βάλτο και θα την οδηγήσει στις καθαρές θάλασσες της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.

Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα είμαστε μαζί και σ’ αυτό το ταξίδι.

Με τις εμπειρίες και τα τραύματά μας.

Αλλά και με την απόφαση να μην παραιτηθούμε από το όραμα, το στόχο, το σχέδιο, μιας Ελλάδας που αξίζει στην ιστορία και τους πολίτες της.

Αυτό είναι το μήνυμα της Ιθάκης:

Όπως καταφέραμε τότε να φτάσουμε παρά τις τρομακτικές δυσκολίες στον προορισμό μας.

Έτσι ξανά θα τα καταφέρουμε.

Σας ευχαριστώ

Ράνια Τραγόμαλλου

Η ομιλία του, σήμερα Τετάρτη 3/12 στις 19.00 στο Παλλάς, θα αποτελέσει σίγουρα ένα κρίσιμο κομμάτι του πολιτικού παζλ που διαμορφώνεται. 

Ολομέτωπη επίθεση στην κυβέρνηση 

Στην παρέμβασή του, με την οποία θα ολοκληρωθεί η εκδήλωση, αναμένεται να κινηθεί καθαρά πολιτικά. Δεν θα απευθυνθεί  μόνο στους υποστηρικτές του, αλλά θα επιδιώξει να ανασυστήσει το πολιτικό του προφίλ και να διεκδικήσει ξανά κεντρικό ρόλο στη δημόσια συζήτηση, αμφισβητώντας την ηγεμονία της κυβέρνησης στο πεδίο της οικονομίας, της ιστορίας και της ηθικής νομιμοποίησης.  

Σύμφωνα με πληροφορίες, θα εξαπολύσει ολομέτωπη επίθεση κατά της κυβέρνησης, αναλύοντας την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Αναμένεται να  περιγράψει με μελανά χρώματα τις επιλογές κυβέρνησης  που-όπως θα υποστηρίξει-  έχουν οδηγήσει συνολικά τη χώρα  σε αδιέξοδο.  

Ο πρώην πρωθυπουργός, θα τονίσει- σύμφωνα με πηγές-  ότι “η οικονομία πορεύεται με τις παλιές συνταγές, που μας έριξαν στα βράχια” με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται, όπως θα πει  “προκλητικός πλούτος σε λίγα χέρια. Με όρους ανισότητας και κερδοσκοπίας και με ένα στρεβλό παραγωγικό μοντέλο, το ίδιο με αυτό που μας οδήγησε στην κρίση”. 

Ο Αλέξης Τσίπρας, που προετοιμάζει σχολαστικά την παρέμβαση του, αναμένεται να  επιτεθεί  “σε αυτούς που οδήγησαν την χώρα στα μνημόνια. Σε εκείνους που την χρεοκόπησαν  και την παρέδωσαν στο έλεος των δανειστών, που εκτίναξαν την ανεργία στο 27%, κατέστρεψαν το ένα τέταρτο της οικονομίας, κατάργησαν το δέκατο τρίτο και το δέκατο τέταρτο μισθό στο Δημόσιο, κατάργησαν τη δέκατη τρίτη και τη δέκατη τέταρτη σύνταξη, βούλιαξαν στη ντροπή του Γερούν Γερά και του Βάστα Σόιμπλε όταν η κοινωνία αιμορραγούσε, και τώρα μας ζητούν το λόγο.” 

Υπερήφανος

Θα δηλώσει περήφανος για όλα όσα η δική του κυβέρνηση προσπάθησε και πέτυχε, με “αποφασιστικότητα,  εντιμότητα και ανιδιοτέλεια “. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές θα επισημάνει οτι είναι υπερήφανος “ γιατί φτάσαμε τελικά στην Ιθάκη” τονίζοντας  ότι   “εμείς πετύχαμε εκεί όπου αυτοί αποτύχανε δις” . 

Θα υπογραμμίσει ότι παρέδωσε το 2019 μια χώρα στην οποία “οι θυσίες του λαού δεν έγιναν απευθείας αναθέσεις, δεν έγιναν καταθέσεις σε φορολογικούς παράδεισους, και εκατομμύρια παρκαρισμένα σε θολές εταιρείες οφσόρ.” 

Το μήνυμα της “Ιθάκης”

Σε οτι αφορά το βιβλίο του αναμένεται να τονίσει ότι αποτελεί ένα ακόμη μήνυμα “πώς δεν θα εγκαταλείψουμε αμαχητί τη διεκδίκηση της ιστορικής αλήθειας και της μνήμης”.  Θα υπογραμμίσει  δε ότι  “η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές”. 

Δεν θα παραλείψει να επισημάνει την εκτεταμένη δημοσιότητα και επίδραση του βιβλίου μετά την κυκλοφορία, σημειώνοντας  χαρακτηριστικά ότι  “το ίδιο  το βιβλίο, με όσα παραθέτει και αποκαλύπτει, μπορεί να υπερασπιστεί και τον εαυτό του και την αλήθεια”. 

Αυτή τη φορά,  το μήνυμα του πρώην πρωθυπουργού αναμένεται πιο συμπυκνωμένο, πιο πολιτικό και –το κυριότερο– πιο προγραμματικό. Πού βλέπει το αδιέξοδο και πού πιστεύει ότι οδηγεί η «νέα εθνική πυξίδα» που περιγράφει στις τελευταίες σελίδες της «Ιθάκης».  

Το μεγάλο ερώτημα 

Στο μεγάλο ερώτημα, αν θα μιλήσει ανοιχτά ως προς το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου φορέα, η απάντηση έρχεται από τα ίχνη που έχει ήδη αφήσει. Σήμερα, σύμφωνα με πληροφορίες, θα κάνει λόγο  για την ανάγκη “ριζικής αναδιάταξης ώστε να επιστρέψουν οι πολίτες στην πολιτική. Την ανάγκη μιας συλλογικής αντίστασης στην απολυταρχία της ολιγαρχίας και της κλεπτοκρατίας, που σήμερα μας κυβερνά”. 

Θα υποστηρίξει την  επιτακτική ανάγκη  “να προχωρήσουμε ως χώρα και ως κοινωνία  με μια άλλη νοοτροπία, μια άλλη συλλογική κουλτούρα”. 

Μιλώντας στο συνέδριο «Future Unfold – Framing the Future of Technology», ο Κυριάκος Μητσοτάκης  αναφέρεται μεταξύ άλλων στις ευκαιρίες που ανοίγει η τεχνολογία.

Ο πρωθυπουργός συζητά με τον πρόεδρο της Grant Thornton Consulting, Νικόλαο Καραμούζη και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Grant Thornton, Βασίλη Καζά.

Ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι αντιμέτωπες με προκλήσεις, αλλά και με ευκαιρίες, την ώρα που η χώρα έχει ξεπεράσει αρκετές άλλες, ως προς τις ψηφιακές εφαρμογές και υπηρεσίες.

«Το gov.gr ήταν μια επανάσταση και για τους πολίτες και για τις επιχειρήσεις» τόνισε, προσθέτοντας ότι αυτό το ψηφιακό άλμα από τις βασικές υπηρεσίες σε πιο σύνθετες, μας έχει επιτρέψει να σκεφτόμαστε την επόμενη ημέρα.

Ειδική μνεία έκανε ο κ. Μητσοτάκης στον «ΦΑΡΟ», ένα από τα εμβληματικά έργα Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά και στον υπερυπολογιστή Δαίδαλο. Στόχος είναι να υπάρξει πρόσβαση μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, προκειμένου να αναπτύξουν προϊόντα κια εφαρμογές. «Για μια χώρα η οποία κυνηγάει πιο γρήγορα την Ευρώπη δεν αρκούν μόνο οι γρήγοροι ρυθμοί ανάπτυξης, αλλά πρέπει να υπάρχει σύνδεση και με την ανάπτυξη της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων», είπε, εξηγώντας ότι σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει παραγωγικότητα χωρίς αξιοποίηση της τεχνολογίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε και στην εκθεση παιδιών και εφήβων στο διαδίκτυο λέγοντας ότι έχει αρνητικές ψυχολογικές επιπτώσεις. «Είναι δεδομένο ότι θα υπάρξουν παρεμβάσεις με τα εργαλεία πιστοποίησης της ηλικίας που θα τα χρησιμοποιήσουμε σε απλές εφαρμογές όπως για παράδειγμα στην πώληση καπνικών προϊόντων» σημείωσε ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε ότι εκεί η τεχνολογία θα μας είναι χρήσιμη για να βάλουμε περιορισμούς.

Ο πατέρας του Ντένις λίγες εβδομάδες μετά την απεργία πείνας, που πραγματοποίησε επί 23 ημέρες στο Σύνταγμα, ευχαρίστησε τον κόσμο, που στάθηκε στο πλευρό του με μηνύματα και τηλεφωνήματα στήριξης.

Η μητέρα της Μάρθης Ψαροπούλου περιμένει την εισαγγελική εντολή για να προχωρήσει στην εκταφή της κόρης της.

Στην εκδήλωση, που διοργάνωσε ο Σύλλογος «SOS Βέρμιο», έδωσαν το «παρών» και φίλες της οικογένειας της Μάρθης Ψαροπούλου, που με δάκρυα στα μάτια άκουγαν τα τραγούδια αφιερωμένα στα 57 θύματα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών.