Επιχειρηματολογώντας για την άποψή του, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Attica, είπε χαρακτηριστικά: «Εγώ τη Μαρία των Τεμπών την ψήφιζα για πρωθυπουργό της χώρας. Δεν θέλει, αλλά την ψήφιζα. Δεν θεωρώ τους αρχηγούς των κομμάτων καλύτερη από εκείνη. Έδωσε μια μάχη, συγκίνησε 1.300.000 κόσμο, 2,5 φορές τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ και 3 φορές τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, πήγε στην Ευρώπη, μίλησε. Δεν είναι σπουδαία αυτή η κυρία;»

Εκείνη την περίοδο ο πρώην υπουργός Εξωτερικών δεν είχε καμία επαφή με τον ΣΥΡΙΖΑ και βρισκόταν σε ανοιχτή σύγκρουση με την τότε ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη.

Η δήλωση αυτή επανήλθε στη δημοσιότητα, μάλλον επειδή “ταιριάζει” με την κατηγορία περί “εργαλειοποίησης” που απευθύνει στην αντιπολίτευση η κυβέρνηση.

Το θέμα κλιμακώθηκε, όμως, με την παρέμβαση της βουλευτού Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Έλενας Ακρίτα, η οποία κι αυτή “ανακάλυψε” με καθυστέρηση εννέα μηνών τη δήλωση Κοτζιά και έσπευσε να την υιοθετήσει. Έγραψε στο FB:

Ο Νίκος Κοτζιάς είπε σε συνέντευξη του ότι θα ψήφιζε τη Μαρία Καρυστιανού για πρωθυπουργό. Μια γυναίκα νέα, επιστημόνισσα, δυναμική, με την καρδιά της στη σωστή θέση.
Συνυπογράφω με τα δύο μου χέρια.
Τέτοια άτομα χρειαζόμαστε για να πάει ο τόπος μπροστά. Αρκετά με τους κρατικοδίαιτους πολιτικούς που επαίρονται ότι είναι 20 και 30 χρόνια βουλευτές (μια εξ αυτών αποκάλεσε τη Βουλή των Ελλήνων «μαγαζί») δεν εργάστηκαν ποτέ στη ζωή τους κι έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα – αν την είχαν ποτέ.

Απαντώντας, δε, σε ακολούθους της, τόνισε:

Διεθνώς άτομα που ηγήθηκαν μεγάλων κινημάτων, ασχολήθηκαν αργότερα με την πολιτική κι έφεραν νέα πνοή. Διαβάστε μερικοί που ξινίζετε τη μουριτσα σας για τους πολιτικούς που ανέδειξε ο Μάης του 68, ή Επανάσταση των Γαρυφάλλων κ.λπ.

Για το ίδιο θέμα μίλησε και ο βουλευτής του κόμματος Θεόφιλος Ξανθόπουλος (Action24):

Ο Νίκος Κοτζιάς, πάντως, επισημαίνει με νεότερη δήλωσή του πως ουδεμία σχέση έχει με τη σημερινή πραγματικότητα ότι είπε τον περασμένο Ιούνιο, ενώ μόλις χθες συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Σωκράτη Φάμμελο, καθώς ως επικεφαλής του Πράττω βρίσκεται σε τροχιά σύγκλισης και συνεργασίας, στο πλαίσιο του προσκλητηρίου των προοδευτικών δυνάμεων που έχει κηρύξει η Κουμουνδούρου.

Η Ν.Δ, πάντως, αναδεικνύει τις δηλώσεις αυτές, αφενός για να ενισχύει τα περί πολιτικής εκμετάλλευσης της τραγωδίας των Τεμών από την αντιπολίτευση, αφετέρου για να εμφανίσει την Έλενα Ακρίτα, κυρίως, ότι με την δήλωσή της δείχνει να αμφισβητεί τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγές της Ν.Δ, μάλιστα, χαρακτήριζαν, χθες, “πολιτική” την ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού στο Πάντειο, ενώ φίλα προσκείμενα ΜΜΕ αναφέρουν τις τελευταίες μέρες ότι η επικεφαλής του Σωματείου Οικογενειών των Θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών σκοπεύει να κατέλθει στην πολιτική, είτε με την ίδρυση νέου κόμματος, είτε συμμετέχοντας σε κόμμα.

” Έφυγε ένας σοφός φίλος, ο Αναστάσιος. Με κοινές πνευματικές ανησυχίες και πολύωρες συζητήσεις. Επέμενε να λεει οτι αυτό οφειλόταν στις θετικές εμπειρίες μας στο ριζοσπαστικό πανεπιστήμιο του Μαρβούργου όπου εκείνος ολοκλήρωσε τις σπουδές του και εγω αργότερα δίδαξα. Με βοήθεια του Μπουσάτι λύσαμε όλα τα χρονίζοντα προβλήματά του με τις αλβανικές αρχές ώστε να συνεχίσει απερίσκεπτος το έργο του. Με τον Αλέξη τον στηρίξαμε σε όλα όσα χρειάστηκαν σε αυτό και σε καθετι που ζήτησε”

Εκτός των λαθών της περιόδου του Αλέξη Τσίπρα που περιγράφει, μεγάλο ενδιαφέρον έχουν οι αναφορές του στον Στέφανο Κασσελάκη, κι αυτό διότι προ μηνών είχε διαφανεί μία προσπάθεια πολιτικής συνεννόησης στη βάση της πρότασης που είχε καταθέσει το “Πράττω” για συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων (φωτό επάνω από μία συνάντηση εκείνη την περίοδο).

Ο Νίκος Κοτζιάς αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ” ο Κασσελάκης είναι ένα επικοινωνιακά χαρισματικό πρόσωπο που στην ρητορεία του χρησιμοποιεί όλα τα νέα τεχνολογικά βοηθήματα. Χωρίς βάθος και ιστορική αντίληψη (εξ’ ου και «το ΝΑΤΟ είναι ιερά συμμαχία»), με προβλήματα στην ανάγνωση κειμένων μεγαλύτερων των δύο παραγράφων και αδυνατώντας να γράψει ο ίδιος κάποιο σοβαρό πολιτικό κείμενο“.

Και συνεχίζει:

” Ο Κασσελάκης με τον δυναμισμό του ενέπνευσε ελπίδες σε μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ και για αυτό από κάποιους υποστηρίχθηκε με πάθος. Από την άλλη έφερε την ύβρη και την συκοφαντία ενάντια στην αριστερά ως πρόεδρος του μεγαλύτερου κόμματός της. Χαρακτήρισε την αριστερά και μαζί τους βασανισμένους από κουκουλοφόρους, ως «κουκουλοφόρους». Συνολικά, έδωσε στην πιο μαύρη αντίδραση επιχειρήματα για να τα χρησιμοποιεί τις επόμενες δεκαετίες σε βάρος των αγωνιστών της αριστεράς. Το αξιοπρόσεκτο είναι πώς πολλοί από τους «θαυμαστές» του Κασσελάκη, ακόμα και μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτές/βουλεύτριες τον υποστηρίζουν παρά τις ύβρεις, γεγονός που δείχνει πόσο λάθος έκανε ο Τσίπρας που αντί να ανανεώσει ενωτικά και δια της κοινής δράσης την αριστερά, όπως έκανε το 2015, ταύτισε δεξιούς και απολίτικους το 2019-2023 με την ανανέωσή της προοδευτικής παράταξης.

Εξήγησα ήδη ποιοι θυμοί έκαναν τον Κασσελάκη προσωρινά πλειοψηφικό στον άρρωστο ΣΥΡΙΖΑ. Εξίσου σημαντικό είναι να εξηγήσω ποια υπήρξαν, πέραν των συχνά δικαιολογημένα θυμωμένων μελών του ΣΥΡΙΖΑ, τα επιπλέον στηρίγματά του, τα οποία συγκρότησε ο ίδιος:

Το πρώτο ήταν «οι νεοχουλιγγάνοι» μια ομάδα που δημιουργήθηκε στη διάρκεια της δικής του προεδρίας και πιθανά με πρωτοβουλία του. Στη δράση αυτής της ομάδας, το πολιτικό επιχείρημα αντικαταστάθηκε με την ύβρη και την συκοφαντία με τρόπο που δεν διέφερε καθόλου από όσα παράγει η σημερινή υπόγα του Μαξίμου. Η ομάδα αυτή δεν έχει τίποτα από την κουλτούρα διαλόγου της αριστεράς και δεν δίνει καμία προοπτική σε αριστερή κατεύθυνση. Απλά εισάγει νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα στις γραμμές της αριστεράς και κλασσικές ύβρεις ενάντιά της, ιδιαίτερα προκειμένου να αποδομηθεί η διακυβέρνηση Τσίπρα από το 2015, που όσες αδυναμίες και αν είχε, όσα λάθη και αν έκανε, υπεράσπισε την πατρίδα και την κοινωνία και την έσωσε από πολλές αρνητικές καταστάσεις. Η δεύτερη ομάδα είχε αρχίσει να δημιουργείται επί Τσίπρα και συγκροτήθηκε σε σταθερή δομή επί Κασσελάκη. Είναι η ομάδα «των νεοδεξιών». Στελέχη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, καθώς και γνωστοί αντικομουνιστές στα πανεπιστήμια, ανέλαβαν να μας διδάξουν πώς πρέπει να είναι η σημερινή αριστερά. Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι (α) αντί να φτιάξουν μια δική τους κίνηση, εντάχθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, αυτή η ένταξη (β) έγινε χωρίς τα μέλη αυτής της ομάδας να κάνουν καν «τον κόπο» να μας εξηγήσουν ποια είναι η κριτική τους στη δεξιά και στην ακροδεξιά από την οποία φεύγουν και τι τους προσέλκυσε στην αριστερά. Ακόμα και σήμερα το κύριο που κάνουν είναι να επιτίθενται σε αρχές, σε αξίες, σε πρόσωπα της αριστεράς, όπως θα έκαναν αν είχαν παραμείνει στην ΝΔ, που δεν παρέμειναν διότι δεν είχαν κανένα μέλλον σε αυτήν.

Η τρίτη ομάδα είναι των «νεογραφειοκρατών». Ανθρώπους που ο Κασσελάκης τους βρήκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκαθαρίζω εξαρχής ότι αυτή η ομάδα δεν αποτελείται μόνο από γραφειοκράτες, ούτε οι καρεκλοκένταυροι που υπάρχουν στον προοδευτικό χώρο είναι μόνο σε αυτή την ομάδα. Αλλά σίγουρα στον πυρήνα του αυτό το τρίτο στήριγμα που συγκρότησε ο Κασσελάκης, έχει γραφειοκρατικά χαρακτηριστικά. Πολλοί από τους «νεογραφειοκράτες» δεν θα μπορούσαν να σταθούν σε άλλο πολιτικό κόμμα της αριστεράς, ή σε μεγάλους προοδευτικούς σχηματισμούς και πολύ λιγότερο σε συμμαχίες ενότητας. Και αυτό γιατί τα χαρακτηριστικά τους δεν τους κάνουν ελκυστικούς στο ευρύτερο κοινό των δημοκρατών-πατριωτών. Επ’ ευκαιρίας να σημειώσω ότι από τον Γενάρη ο όρος «πατριωτισμός» εξαφανίστηκε από τα χείλη του μέχρι πρότινος Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και των στηριγμάτων του.

Είναι φανερό ότι ενώ ο θυμωμένος κόσμος του Σύριζα νιώθει ότι είναι αριστερός και επιθυμεί την αναγέννηση μιας χειραφετημένης χώρας, ο Κασσελάκης και τα τρία στηρίγματά που εκείνος δημιούργησε στο κόμμα που προέδρευε δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να παλέψουν για την αλλαγή και την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας. Πέραν από ατάκες και επιμέρους ενδιαφέρουσες προτάσεις δεν είχαν να πουν κάτι βαθύ, να διαμορφώσουν στρατηγική και να ανατρέψουν την νεοφιλελεύθερη ιδεολογική κυριαρχία. Ασφαλώς ούτε οι άλλες δυνάμεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν επάρκεια σε αυτούς τους τομείς και σε αυτούς υπάρχει πολύ «Εγώ» και ατομικές στρατηγικές. Ελπίζω, όμως, να επιδείξουν από τούδε και στο εξής μια ενωτική στάση, υπέρ των συμμαχιών και του δημοκρατικού διαλόγου. Ίδωμεν.”

Τώρα, ο Νίκος Κοτζιάς επιτίθεται σφοδρά κατά του Στέφανου Κασσελάκη και των υποστηρικτών του. Με μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε χθες βράδυ ο πρώην υπουργός Εξωτερικών επί ΣΥΡΙΖΑ και επικεφαλής της κίνησης «Πράττω», Νίκος Κοτζιάς.

Ο Νίκος Κοτζιάς αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ, στον Αλέξη Τσίπρα και στον Στέφανο Κασσελάκη.
Αναλυτικότερα, ο κ. Κοτζιάς αναφερόμενος στον Στέφανο Κασσελάκη είπε πως έχει φανατικούς οπαδούς και ότι τα βασικά του στηρίγματα είναι τρία: «νεοχουλιγκάνοι», «νεοδεξιοί» και «νεογραφειοκράτες». Μάλιστα, για την κατηγορία των «νεοδεξιών» σημείωσε πως πρόκειται για πρόσωπα που «μάζεψε» ο Αλέξης Τσίπρας στον ΣΥΡΙΖΑ και που τώρα «κουνάνε το δάχτυλο και μας λένε τι είναι η Αριστερά».

«Καταλαβαίνω ο Αντώναρος να στηρίζει τον Κασσελάκη, αλλά όχι να κουνάει το δάχτυλο», σημείωσε χαρακτηριστικά. Ως προς τους «νεογραφειοκράτες», εξήγησε πως πρόκειται για πρόσωπα της κομματικής γραφειοκρατίας που «σε ένα ευρύτερο σχήμα ή σε έναν διαφορετικό ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσαν να έχουν τις θέσεις που έχουν».

Για τον Αλέξη Τσίπρα

«Εκανε λάθη τα οποία τα πληρώνει ο ίδιος σήμερα. Εφερε έναν κόσμο που μπορεί να είναι λαμπρός, αλλά δεν είναι αριστερός. Και ξαφνικά το κόμμα του έχει αριστερό κόσμο, αλλά δεν είναι αριστερό κόμμα. Επίσης την τετραετία 2019-2023 δεν έκανε αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ. Στο στρατόπεδο Κασσελάκη υπάρχουν δυνάμεις που δεν θέλουν αυτούς που ”υπονόμευαν” τον Τσίπρα -αυτούς που πήγαν στη Νέα Αριστερά- και μετά είχαν θυμό και με τον Τσίπρα που δεν έκανε αντιπολίτευση. Είναι δύο θυμοί πάνω στους οποίους έχει επικαθίσει ο Κασσελάκης». Εκτίμησε δε ότι ο κ. Κασσελάκης δεν είναι αριστερός. «Δεν πολεμά για την κοινωνική χειραφέτηση», εξήγησε υποστηρίζοντας ότι «ορισμένα πράγματα που λέει είναι νεοφιλελεύθερα».

Συνεχίζοντας την κριτική του προς τον κ. Κασσελάκη είπε: «Το να λέει ”έλιωσα τις σόλες μου” με δύο μήνες τρέξιμο, δεν είναι και πολύ σεμνό, ούτε ταιριάζει στην Αριστερά».

Ξεκαθάρισε πως δεν θα στηρίξει κάποιον στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ εξέφρασε την ενόχλησή του για το γεγονός ότι η πλευρά Κασσελάκη βάλλει συνεχώς κατά της διακυβέρνησης Τσίπρα. «Καταστρέφει έτσι τη συνείδηση των ανθρώπων ότι μπορεί να υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, με τα λάθη του και τις αδυναμίες του», σημείωσε.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του είπε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα άρρωστο και πριν τον Κασσελάκη», ενώ, σε σχέση με το ύφος και την αισθητική της εσωκομματικής αντιπαράθεσης δήλωσε πως «τα τρολ είναι η σύγχρονη λογοκρισία». «Εχουμε μια λογοκρισία στην οποία, όταν κάποιος λέει κάτι που δεν αρέσει, προσπαθούν να τον χαμηλώσουν και να τον απαξιώσουν».

Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο επανενεργοποίησης του Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Κοτζιάς υποστήριζε πως ο πρώην πρωθυπουργός «είναι ένα κεφάλαιο για το μέλλον, όχι για τώρα». «Πιστεύω ότι και η παρέμβασή του στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον έφθειρε. Στην Αριστερά της τελευταίας 15ετίας δεν υπήρξε καλύτερο στέλεχος από τον Τσίπρα», διευκρίνισε.

Παρότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται συχνά τον όρο “πατριωτική αριστερά” και ξεσηκώνει αντιδράσεις (μεταξύ όσων αποχώρησαν επειδή θεωρούν πως κάνει διαχωρισμό με μία μη πατριωτική αριστερά…) είναι πιθανό να μην έχει διαβάσει το βιβλίο του συνομιλητή του (στην ψαροταβέρνα “Πανόραμα” της Καστέλλας) “Πατριωτισμός και Αριστερά” (Εκδόσεις Πολιτεία), το οποίο κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν την μεγάλη εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα, το 2015, και τον σχηματισμό της κυβέρνησης του (ΠΦΑ). Τότε που ο Νίκος Κοτζιάς -σταθερός συνομιλητής και μέντορας ως προς τα θέματα εξωτερικής πολιτικής- δέχτηκε να αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών με ιδιαίτερα δραστήρια ατζέντα και με σκοπό να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά στα μέτωπα των εθνικών θεμάτων.

Όπως αναφέρεται στην παρουσίαση εκείνου του βιβλίου,

Στο “Πατριωτισμός και Αριστερά” ο Ν. Κοτζιάς αποκαθιστά την έννοια του πατριωτισμού και τη θέτει σε ορθολογικές-ριζοσπαστικές βάσεις. Πρόκειται για ζήτημα θεμελιακό στην Ελλάδα “Αποικία Χρέους”, που τελεί υπό τη σκιά μνημονιακών πολιτικών και διεθνούς επιτροπείας. Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί στον εθνικισμό της συντήρησης. Συνδέεται με την αριστερά, σε αντίθεση με όσα πιστεύει ένα κομμάτι της που αυτοπροσδιορίζεται ως “μη πατριωτικό”.
Ο συγγραφέας εξηγεί πώς γεννιέται το έθνος και ο εθνικισμός. Υποβάλλει σε αυστηρή κριτική τον αντιδραστικό εθνικισμό, που προωθεί την πολιτική αποκλεισμού των αδύναμων και των πολιτικά διαφορετικών με την υποταγή στους ισχυρούς της Δύσης.
Εθνικισμός, πατριωτισμός, διεθνισμός και κοσμοπολιτισμός, υποστηρίζει ο Ν. Κοτζιάς, είναι έννοιες και θεματικές ενός εκτεταμένου πεδίου κοινωνικών αγώνων, οι οποίοι αφορούν στη νοηματοδότηση αυτών των όρων, όπως, επίσης, στο πώς και από ποιον προσδιορίζεται το περιεχόμενο των κυρίαρχων αξιών στην κοινωνία.
Πατριωτισμός σημαίνει πολιτικός αγώνας για τη διαφύλαξη και ενδυνάμωση:
α) των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού
β) των δικαιωμάτων και δυνατοτήτων της χώρας στο διεθνές σύστημα.
Αποτελεί βασικό κριτήριο προσδιορισμού των “εθνικών συμφερόντων” που διασφαλίζει η ενεργητική δημοκρατική εξωτερική και αμυντική πολιτική. Πεποίθηση του συγγραφέα είναι ότι η αριστερά που νικά σε “πολιτισμικούς” αγώνες, όπως είναι αυτός του πατριωτισμού, αυξάνει τις προοπτικές επιτυχίας της. Διευκολύνεται για ευρύτερες συμμαχίες και τη συγκρότηση μιας Κυβέρνησης Σωτηρίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είτε έχει, είτε δεν έχει διαβάσει το βιβλίο ο Στέφανος Κασσελάκης είναι μάλλον βέβαιο πως βάσει όσων έχει πει κατά καιρούς για το θέμα μπορεί να βρει σημεία σύγκλισης με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών.

Είναι άλλωστε γνωστό πως από την άμεση ή έμμεση κριτική του στην διακυβέρνηση 2015-19 (από την οποία έχει αφήσει εκτός τον Αλέξη Τσίπρα, αν και τελικά …εντός, αφού ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήταν “ωσεί παρών”) έχει εξαιρέσει την Συμφωνία των Πρεσπών του “αρχιτέκτονα” Νίκου Κοτζιά. Ίσως να έχει ξεφυλλίσει την “Λογική της Λύσης”, το άλλο βιβλίο του συνομιλητή του όπου εξηγεί πολλά για τον τρόπο με τον οποίο, μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα, έκαναν την διαπραγμάτευση που οδήγησε στην υπογραφή της συμφωνίας με τον Ζόραν Ζάεφ.

Η, ως φαίνεται, βέβαιη συμφωνία Κασσελάκη-Κοτζιά θα είναι επί της ουσίας μια συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ-Πράττω, αφού ο πρώην υπουργός Εξωτερικών φροντίζει πάντοτε τους συνεργάτες του στην πολιτική κίνηση που, παρά τις αντιξοότητες, διατηρεί ως κόρη οφθαλμού σαν φορέα ιδεών και πολιτικών εφαρμογών. Με αυτήν, άλλωστε, συνεργάστηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την στιγμή που συγκρούστηκε αρχικά με τους Πάνο Σκουρλέτη και Δημήτρη Τζανακόπουλο (τους κατηγορεί ότι υπονόμευσαν την συμμετοχή στελεχών της κίνησης στα ψηφοδέλτια των αυτοδιοικητικών και εθνικών εκλογών) και μέχρι την τελική ρήξη εξαιτίας της επιλογής Τσίπρα υπέρ του Πάνου Καμμένου -όπως λέει ο πρώην ΥΠΕΞ- σε εκείνη την κρίσιμη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, το 2018.

Έκτοτε, ο Νίκος Κοτζιάς παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλής στο εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ -και ευρύτερα-, ωστόσο οι σχεδόν ψυχρές σχέσεις με την προηγούμενη ηγετική ομάδα δεν επέτρεπαν ουσιαστικές συζητήσεις.

Είναι τώρα η σειρά του Στέφανου Κασσελάκη να βρει στο πρόσωπο του Νίκου Κοτζιά έναν πολιτικό μέντορα και ένα πρόσωπο που θα ενισχύσει την εικόνα του συρρικνωμένου ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς δεν αρκεί κάτι τέτοιο καθώς χρειάζεται και φρέσκο αίμα, όμως ο Κοτζιάς είναι ένα πολιτικό μέγεθος και ένας αειθαλής διανοούμενος που ξεφεύγει από την επικοινωνιακή κινητικότητα και την εσωστρέφεια των εκκαθαρίσεων. Ως θεωρητικός της αριστεράς, δε, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών γνωρίζει πολλά από τις (ιστορικές) διασπάσεις του χώρου και αναμφίβολα ο λόγος του έχει πρόσθετη αξία.

Μένει, ωστόσο, ένα ζήτημα. Ο Στέφανος Κασσελάκης πρέπει να γνωρίζει πως ο Νίκος Κοτζιάς είναι ένας επίμονος άνθρωπος με ισχυρή αυτοπεποίθηση και δύσκολα σηκώνει αποκλίσεις από όσα συμφωνηθούν. Στα δε θέματα της εξωτερικής πολιτικής, παρότι δεν προαλείφεται (και δεν ενδιαφέρεται) για την θέση του αρμόδιου τομεάρχη (εκεί βρίσκεται η Ρένα Δούρου και ο διπλωματικός σύμβουλος Βαγγέλης Καλπαδάκης, ο στενότερος συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα που κινείται -άγνωστο για πόσο- μεταξύ Κουμουνδούρου και Λεωφόρου Αμαλίας), είναι βέβαιο πως θα έχει βαρύνοντα λόγο και έμμεσο ρόλο. Οι θέσεις του είναι στέρεες, και μάλλον άλλοι πρέπει να μετακινηθούν, αν χρειαστεί, και όχι εκείνος. Το αντέχουν αυτό στο περιβάλλον του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ; Μένει να αποδειχθεί. Όπως και το ότι μάλλον πρέπει να κάνουν μερικά βήματα πίσω εκείνα τα πρόσωπα του παλαιότερου ΣΥΡΙΖΑ που δεν είχαν ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών. Κάποια απ΄ αυτά δεν έχουν τις ίδιες απόψεις και για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και την θεώρηση Κοτζιά. Ο τελευταίος, άλλωστε, προσέρχεται σε αυτή την συνεργασία και ως αυτόνομη πολιτική οντότητα αλλά και ως επικεφαλής της πολιτικής κίνησης “Πράττω”.

Εάν λυθούν αυτά και εφόσον ο Στέφανος Κασσελάκης φροντίσει την σχέση του με τον συνομιλητή του, τότε η συνεργασία ίσως αποδειχθεί προωθητική…

Σε πιο χαλαρό τόνο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία συζητά με τον επικεφαλής του ΠΡΑΤΤΩ και πρώην υπουργό Εξωτερικών την προοπτική εκ νέου συνεργασίας των δύο χώρων.

Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Κασσελάκης είχε απαντήσει θετικώς την Παρασκευή στην πρόσκληση του κ. Κοτζιά για την ανάπτυξη ανοιχτού και ειλικρινούς διαλόγου των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου, υπογραμμίζοντας ανάμεσα σε άλλα πως ο ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ στηρίζει και προωθεί τον ανοιχτό διάλογο και τη συνεργασία με όλες τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις, με υψηλό αίσθημα ευθύνης και δέσμευσης απέναντι στην κοινωνία.

«Μέσα από τον πλουραλισμό και τη διεύρυνση θα προκύψει η (ανά)σύνθεση των προοδευτικών δυνάμεων, θα βαθύνουν οι συνεργασίες, θα παραχθούν νέες ιδέες, θα υλοποιηθούν στόχοι και θα επιτευχθούν κοινά οράματα. Κυρίως, όμως, θα δημιουργηθούν “μέτωπα αντίστασης κι αναγέννησης” απέναντι στις διαρκείς πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Για να μπορέσει να επέλθει η κοινωνική και πολιτική αλλαγή και να ανατραπεί η καταστροφική για τη χώρα κυβέρνηση της ΝΔ», ανάφερε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην επιστολή του.

Ο πρώην υπουργός αναφέρεται σε ξένο παράγοντα που μαζί με δύο επιχειρηματίες παρεμβαίνουν στην πολιτική σκηνή και συγκεκριμένα στην «σκακιέρα του Αιγαίου», όπως συγκεκριμένα αναφέρει για να «διευκολυνθούν οι υποχωρήσεις της ΝΔ».

Αναλυτικά η ανάρτηση:

«Γίνεται μεγάλο παιχνίδι στην σκακιέρα του Αιγαίου πάνω στην πλάτη της χώρας. Ο ξενος παράγοντας μαζί με 2 επιχειρηματίες έχει παρέμβει στην πολιτική σκηνή με στόχο να διευκολυνθούν οι υποχωρήσεις της ΝΔ. Όλοι τους αντιπαθούν την πατριωτική αριστερά σε Τουρκια, Ελλάδα και Κούρδους».

Γίνεται μεγάλο παιχνίδι στην σκακιέρα του Αιγαίου πάνω στην πλάτη της χώρας. Ο ξενος παράγοντας μαζί με 2 επιχειρηματίες έχει παρέμβει στην πολιτική σκηνή με στόχο να διευκολυνθούν οι υποχωρήσεις της ΝΔ. Όλοι τους αντιπαθούν την πατριωτική αριστερά σε Τουρκια, Ελλάδα και Κούρδους

— Nikos Kotzias (@NikosKotzias) November 23, 2023

Το άρθρο του Νίκου Κοτζιά στο Documento:

H αριστερά και οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει σε σχέση με μερικά χρόνια πίσω το 60% των ψήφων του, το 42% των μελών του, ενώ προσέθεσε από την άλλη ένα 25% νέων εσωκομματικών ψηφοφόρων και σχεδόν κανένα από τα στελέχη του. Μετά από πέντε εκλογικές ήττες δεν βρέθηκε ούτε ένα στέλεχος, πλην Τσίπρα, που να ένιωσε συνυπεύθυνο για την εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ. Φαινόμενο πρωτοφανές στην ιστορία της αριστεράς ως προς τις αξίες και τις αρχές της, την αίσθηση κάθε αριστερού για την προσωπική του ευθύνη.
Δεύτερο, ο ΣΥΡΙΖΑ το 2019-2023 δεν έκανε ουσιαστική αντιπολίτευση στον πυρήνα της πολιτικής της ΝΔ. Η εκλογική ήττα του, είναι αποτέλεσμα και αυτής της αδυναμίας του. Εκεί που κινήθηκε κάπως καλύτερα ήταν στα κοινωνικά ζητήματα και στα σκάνδαλα. Αλλά μέχρι εκεί. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ θα εξαρτηθεί από την ποιότητα και τον βαθμό παρουσίας εκ μέρους του μιας ουσιαστικής κοινωνικής και πατριωτικής αντιπολίτευσης.
Τρίτο, ο ΣΥΡΙΖΑ περιόρισε συχνά την όλη κριτική του στο πρόσωπο του Μητσοτάκη και σε πολιτικές που έχουν άμεση σχέση με το πρόσωπό του. Αλλά μια τέτοια επιλογή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από μόνη της ως αριστερή. Τέτοια κριτική και πολεμική μπορεί να γίνεται και στο εσωτερικό της ΝΔ καθώς και από όλα τα άλλα κόμματα. Εκείνο που ξεχωρίζει την κριτική της αριστεράς, είναι ότι αναδεικνύει ότι πίσω από το πρωθυπουργό υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις που τον στηρίζουν και τις οποίες εκπροσωπεί με τον δικό του τρόπο ο Μητσοτάκης. Αριστερή κριτική στο σύστημα, είναι πριν απ’ όλα κριτική στην ολιγαρχία και στην διαπλοκή και η ανάδειξη του τρόπου που ο Μητσοτάκης και η πολιτική του τις εξυπηρετεί. Οι μεγάλες παρόλες έναντι του Μητσοτάκη με αποσιώπηση του κύριου προβλήματος της χώρας, ότι, δηλαδή, κινδυνεύει να βουλιάξει αν δεν κόψει τα προνόμια και τα στηρίγματα του συστήματος της διαπλοκής/ολιγαρχίας αποτελούν άρνηση προσδιορισμού του κοινωνικού αντιπάλου της αριστεράς. Και, δυστυχώς, αυτή η άρνηση συνοδεύτηκε τα τελευταία χρόνια από τον συμβιβασμό ή και την υποταγή τμημάτων της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το σύστημα.
Τέταρτο, η αριστερά παλεύει για κοινωνική δικαιοσύνη, για ισονομία, υπεράσπιση και προώθηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και σειράς κοινωνικών ομάδων της χώρας με ειδικά προβλήματα και με ανάγκες για εξειδικευμένα δικαιώματα. Στον τομέα αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να παράγει θετικό έργο.
Πέμπτο, η αριστερά ήταν πάντα πατριωτική με σαφή άποψη για τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και τα «μυστικά» της διπλωματίας. Δυστυχώς μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει υιοθετήσει ανιστόρητα τις κλασσικές αντιμαρξιστικές θέσεις του Προυντόν ενάντια στον πατριωτισμό (μερικοί, μάλιστα, θεωρούν την υιοθέτησή τους ως δείγμα αριστεροσύνης) και δεν επιθυμεί να ασχολείται με τα εθνικά θέματα. Αυτό το τμήμα δεν έχει καμιά αντίρρηση να στηρίξει τον Μητσοτάκη σε κάθε είδους υποχωρήσεις και σάπιους συμβιβασμούς απέναντι στην Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο ότι στήριξε με νύχια και δόντια τον happy traveler Δένδια, σε αντίθεση με την πολεμική του απέναντι της εξωτερικής πολιτικής του 2015-8, σε αντίθεση με τους Κασσελάκη και Παπά. Δεν αντιλαμβάνεται ότι η χώρα θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση στα ελληνοτουρκικά και ότι είναι αναγκαίο ένα πατριωτικό μέτωπο της δημοκρατικής παράταξης.
Έκτο, η αριστερά ήταν πάντα ενωτική, επεδίωκε τις συμμαχίες και την συγκέντρωση δυνάμεων σε μεγάλα μέτωπα συνεργασιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερά εδώ και πέντε χρόνια απέρριπτε κάθε τέτοια προοπτική. Εμείς ως ΠΡΑΤΤΩ ανεξάρτητα του ποιος είναι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παραμένουμε πιστοί σε αυτή την πολιτική. Με επίσημη επιστολή μας θα καλέσουμε και τώρα, για άλλη μια φορά, τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία, όπως και άλλες δυνάμεις. Ελπίζουμε, αυτή τη φορά, να αποδείξει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι διαθέτει στοιχειώδη πολιτική λογική. Εμάς τα εσωκομματικά του δεν μας αφορούν. Παραμένουμε σταθερά υπέρ ενός ευρύτερου μετώπου εδώ και 13 χρόνια.
Έβδομο, η αριστερά είναι ο κόσμος της αναζήτησης της αλήθειας, του εμπλουτισμού και της δημιουργικής ανανέωσης της γνώσης του. Είναι ο κόσμος του διαλόγου και της ανταλλαγής γνώμης. Της ανοικτής και θαρραλέας συζήτησης, της πίστης στα δίκαια του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας. Το ΠΡΑΤΤΩ μαζί με άλλες εννέα οργανώσεις και κινήσεις καθώς και μεμονωμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συνδημιούργησαν το Φόρουμ του δημοκρατικού διαλόγου και της αναζήτησης συγκλίσεων προκειμένου να φτιαχτεί ένα μεγάλο μέτωπο απέναντι στις σημερινές κυρίαρχες δομές και πολιτικές. Ελπίζω στις νέες συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχτεί επιτέλους να συμμετάσχει σε έναν τέτοιο διάλογο. Το αρνητικό του αποτέλεσμα του 2023 συνδέεται και με την επίδειξη αλαζονείας απέναντι σε άλλες δημοκρατικές-προοδευτικές, πατριωτικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις.
Όγδοο, η αριστερά διακρινόταν πάντα για το ήθος της, την ενσυναίσθηση που διαθέτει, την σταθερή αλληλεγγύη και πρακτική συμπαράσταση όπου και για όποιον χρειαζόταν. Πάντα χαρακτηριζόταν από σεβασμό στους συντρόφους/συντρόφισσες, συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αλλά και από παρρησία στην έκφραση γνώμης και στην στάση ζωής, καθώς και σθένος στις δυσκολίες. Μεγάλο μέρος της εσωτερικής συζήτησης στον ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε έλλειψη ως προς αυτές τις αρχές και τις αξίες. Ανέδειξε έλλειψη αριστερής μόρφωσης και γνώσης για τις αρχές, τις αξίες, την ιστορία του κινήματός μας. Ελλείψεις τις οποίες υπεστήκαμε τα τελευταία χρόνια.
Ένατο, η αριστερά ήταν πάντα ενωτική προκειμένου να κερδίσει έναντι της αντίδρασης. Έτσι κέρδισε και ο Τσίπρας το 2015, έτσι έχασε – από την έλλειψη μιας τέτοιας πολιτικής – το 2023. Ο καλός και αποτελεσματικός ηγέτης είναι αυτός που καταφέρνει να διασφαλίσει την συγκέντρωση δυνάμεων στο κόμμα του, αλλά και την συμπόρευση με άλλες δυνάμεις, ακόμα και με μικρές. Οποιος δηλώνει ότι αυτός, από μόνος του, θα κερδίσει την δεξιά, δεν εννοεί σίγουρα την κοινωνική δεξιά. Το δε πιθανότερο είναι να οδηγήσει το κόμμα του σε ήττα ή ακόμα χειρότερα, στην υποταγή της στο άρχων σύστημα. Ουδείς νικά μόνος του, χωρίς επιτελείο, ικανά στελέχη, συνεργασίες και συμμαχίες, πριν απ’ όλα χωρίς τον λαό.
Δέκατο, και πολύ σημαντικό είναι το δημοκρατικό ζήτημα. Η τάση του συστήματος είναι να περιορίζει και να μειώνει τις δημοκρατικές λειτουργίες. Η αριστερά οφείλει να είναι η ίδια δημοκρατική προκειμένου να είναι πειστικοί οι αγώνες της για δημοκρατία.
Όλα αυτά που ανέφερα οδηγούν σε ένα συμπέρασμα: χρειάζεται η δημιουργία ενός προοδευτικού-δημοκρατικού-πατριωτικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία που απαιτεί και θα απαιτήσει τον φορέα του. Το ΠΡΑΤΤΩ σταθερά θα συμβάλλει σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Μεταξύ άλλων τονίζει πως “κάθε συμβιβασμός πρέπει να ειναι ωφέλιμος και για τις δύο πλευρές” και επισημαίνει:

“Για να πάει η χώρα στην Χάγη πρέπει να έχει κάνει ειδική προετοιμασία. Να μελετήσει όλες τις αποφάσεις του δικαστηρίου καθώς και τις δημοσιεύσεις του επιτελείου των δικαστών, όπως, επίσης, τις τοποθετήσεις των ίδιων των δικαστών. Ακόμα, πρέπει να έχει τακτοποιήσει τα του οίκου της, όπως με το κλείσιμο του συνόλου των κόλπων (που παράγουν κυριαρχία), καθώς και την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σε όλες τις περιοχές που δεν είναι υπό διπλωματική ανασκόπηση.”

Ολόκληρο το άρθρο/ Ελληνοτουρκικά: Κανόνες, συμβιβασμοί, υποχωρήσεις

Τους γεωγραφικούς γείτονες κανείς δεν τους επιλέγει. Για αυτό οφείλει να βρίσκει κανόνες συμβίωσης μαζί τους, όπως οι ακόλουθοι:
Κανόνας πρώτος να διαθέτει μια χώρα όπως είναι η Ελλάδα, μια υψηλή μακρόχρονη στρατηγική αντιμετώπισης ενός γείτονα που συχνά προκαλεί, διεκδικεί εδάφη και θάλασσες. Να συνδυάζει με αυτή την στρατηγική αξίες και συμφέροντα. Να στοχεύει στην ειρηνική συνύπαρξη και στην λύση, όταν και εφόσον είναι δυνατό των προβλημάτων, αλλά να είναι και σε θέση να αντιμετωπίσει με όλα τα μέσα κάθε πρόκληση.
Κανόνας δεύτερος, κάθε συμβιβασμός πρέπει να είναι ωφέλιμος για τις δύο πλευρές. Συζητάμε, και όταν γίνεται αναγκαίο και δυνατό διαπραγματευόμαστε με τον γείτονά μας. Ποτέ δεν προαναγγέλλουμε υποχωρήσεις, ούτε τις κρύβουμε κάτω από το χαλί. Διότι η άλλη πλευρά θα τις θεωρήσει εξ’ αρχής δοσμένες. Κατά προέκταση δε, στην διάρκεια της διαπραγμάτευσης θα απαιτήσει και άλλες. Από αυτή τη σκοπιά, είναι ιστορικό σφάλμα του κ. Πρωθυπουργού που προανήγγειλε υποχωρήσεις και ακόμα χειρότερα που προανήγγειλε απώλεια κυριαρχίας, η οποία δεν έπρεπε να τεθεί καν πάνω στο τραπέζι.
Κανόνας τρίτος, μια γενική πολιτική επιλογή (συζήτηση, διαπραγμάτευση, συμβιβασμός) δεν είναι στη γενική της διατύπωση λάθος ή ορθή. Γίνεται λάθος ή σωστή από το πλαίσιο εντός του οποίου γίνεται, τους όρους και τις προϋποθέσεις υλοποίησής της. Επί παραδείγματι, η παραπομπή των ελληνοτουρκικών διαφορών σε διεθνές δικαστήριο (κατά προτίμηση της Χάγης), δεν είναι από μόνη της κακή ή καλή. Κακή είναι αν γίνεται χωρίς προϋποθέσεις και προετοιμασία. Και εδώ είναι τα λάθη και τα κενά της σημερινής Κυβέρνησης.
Για να πάει η χώρα στην Χάγη πρέπει να έχει κάνει ειδική προετοιμασία. Να μελετήσει όλες τις αποφάσεις του δικαστηρίου καθώς και τις δημοσιεύσεις του επιτελείου των δικαστών, όπως, επίσης, τις τοποθετήσεις των ίδιων των δικαστών. Ακόμα, πρέπει να έχει τακτοποιήσει τα του οίκου της, όπως με το κλείσιμο του συνόλου των κόλπων (που παράγουν κυριαρχία), καθώς και την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σε όλες τις περιοχές που δεν είναι υπό διπλωματική ανασκόπηση. Ταυτόχρονα, οφείλει η χώρα να ανοίξει διεθνείς διαδρόμους προκειμένου να μην εμπλακούν στο ζητούμενο τα συμφέροντα και οι απόψεις τρίτων κρατών που θέλουν να διέρχονται από θάλασσες στις οποία η χώρα ασκεί κυριαρχία (και όχι απλά κυριαρχικά δικαιώματα, όπως είναι στην περίπτωση της ΑΟΖ).
Ως προς τις ΑΟΖ μπορεί, πλέον, να θεωρείται σίγουρο ότι το Δικαστήριο θα λάβει υπόψη του τις πολλαπλές υποχωρήσεις που έκανε η Ελληνική κυβέρνηση αποδεχόμενη όλες τις απαιτήσεις της Ιταλίας και της Αιγύπτου. Υποχωρήσεις που θα τις ζητήσει και η Τουρκία. Επιπλέον, θεωρώ πιθανό να υπάρξει στο άμεσο μέλλον συμφωνία ανάμεσα στην Αίγυπτο και στην Τουρκία για την μεταξύ τους ΑΟΖ, στην οποία δεν αποκλείεται να συμπεριληφθεί και εκείνο το τμήμα θαλάσσης, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη φρόντισε λανθασμένα να μείνει εκτός της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας.
Ως φαίνεται, επιπλέον, ο κ. Πρωθυπουργός συμφώνησε ότι δεν θα επεκτείνει η Ελλάδα οποιαδήποτε ζώνη χωρίς την συμφωνία της Τουρκίας. Αν αυτό αληθεύει, σημαίνει ότι εγκατέλειψε την γραμμή ότι δεν υπάρχει πέραν της ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας άλλη διαφορά με τη Τουρκία. Και όχι μόνο πρόσθεσε επίσημα μια επιπλέον διαφορά, αλλά έδωσε δικαίωμα λόγου στην Τουρκία και για άλλες ελληνικές ζώνες, και μάλιστα, όχι μόνο για θαλάσσιες.
Κανόνας τέταρτος, πρέπει να δεσμευτεί η Τουρκία στο σύνολο των προβλέψεων του διεθνούς δικαίου. Να αποδεχτεί πλήρως την δικαιοδοσία και τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου. Να υπογράψει, δηλαδή, το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Αλλιώς πώς μπορούμε να της έχουμε εμπιστοσύνη ότι θα σεβαστεί τα αποτελέσματα μιας τέτοιας προσφυγής; Μην ξεχνάμε τις συνεχείς καταπατήσεις που έχει κάνει στις αποφάσεις του ΟΗΕ ως προς το Κυπριακό.
Αφού υπογράψει και η Τουρκία το Δίκαιο της Θαλάσσης άμεσα θα πρέπει να αποσύρει το casus belli. Διότι πώς θα πάμε στο δικαστήριο; Απειλούμενοι; Και τι θα γίνει αν δεν της αρέσει η όποια απόφαση;
Πέμπτος κανόνας, σε μια συμφωνία με ένα γείτονα κόβεις κάθε πρόθεση αλυτρωτισμού. Στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών η Βόρεια Μακεδονία εγκατέλειψε εξαρχής κάθε γεωγραφικό-εδαφικό πληθυσμιακό αλυτρωτισμό και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί και από κάθε «σύγχρονο» ταυτολογικό, ιστορικό-πολιτισμικό αλυτρωτισμό. Στην συμφωνία των Πρεσπών στην παράγραφο επτά (7) η Βόρεια Μακεδονία παραδέχτηκε δεσμευτικά ότι η ίδια και οι πληθυσμοί της δεν έχουν καμιά σχέση με την Αρχαία Ελληνική Ιστορία και την Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ήταν και είναι ελληνική. Δυστυχώς στις σχέσεις μας με την Τουρκία, ο Πρωθυπουργός έκανε ακριβώς το αντίθετο. Ανακοίνωσε ότι οι διαφορές μας θα μετακινηθούν από το πεδίο της νομικής σε αυτό της γεωπολιτικής. Τοιουτοτρόπως, μας επέστρεψε στον αλυτρωτισμό του 19ου αιώνα.
Έκτος κανόνας, πριν δεις τα «καλά» μιας διαπραγμάτευσης και συμφωνίας, δεν εγκαταλείπεις, ούτε καν στα λόγια, τα όπλα σου, νομικά και αμυντικά. Το κακό είναι, ότι ο κ. Πρωθυπουργός αποδέχτηκε να κουβεντιάσει για την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών με το 40% του Κυπριακού εδάφους υπό τουρκική κατοχή. Χωρίς να θυμάται τι έγινε όταν αποσύρθηκε η ελληνική ταξιαρχία από την Κύπρο. Για αυτό, υποστηρίζω, ότι υπάρχουν «συμβιβασμοί και συμβιβασμοί». Υπάρχουν θετικοί, δημιουργικοί, όπως και συμβιβασμοί τακτικοί, προσωρινοί, ανάσας, όμως, υπάρχουν –και όλα δείχνουν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν τέτοιο- σάπιοι, άστοχοι.
Έβδομος κανόνας, με τίποτα δεν πρέπει να μπερδεύονται διαφορετικά πράγματα προκειμένου να δικαιολογηθούν αχρείαστες υποχωρήσεις. Λέγεται από το κόμμα της ΝΔ, με την συναίνεση τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο κ. Πρωθυπουργός ετοιμάζει «τις Πρέσπες του Αιγαίου». Αναρωτιέμαι, αν οι Πρέσπες ήταν «προδοσία», πώς μπορεί να έχει ο κ. Πρωθυπουργός ως στόχο κάτι ανάλογο στα Ελληνοτουρκικά. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο κ.Πρωθυπουργός αποδέχεται, πλέον, ότι οι Πρέσπες είναι μια εξαιρετική συμφωνία, ως δηλώνει στις διεθνείς συναντήσεις του, μήπως τότε ήρθε η ώρα να την εφαρμόσει καθώς και τα συνοδευτικά της; Το κύριο, πρόκειται για ύβρη σε βάρος της Συμφωνίας των Πρεσπών να γίνεται επίκλησή της προκειμένου να δικαιολογηθεί η κακή προετοιμασία ενός λανθασμένου συμβιβασμού από την κυβέρνηση. Ας εξηγηθώ:
Πρώτον, η συμφωνία των Πρεσπών έβαλε όλες τις προϋποθέσεις να μπει ταφόπλακα στον αλυτρωτισμό. Κάτι τέτοιο με τον «αλλά Μητσοτάκη γεωπολιτικό μετασχηματισμό» των ελληνοτουρκικών όχι μόνο δεν υφίσταται, αλλά αναπαράγεται διευρυμένα.
Δεύτερο, με τη συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα ανέλαβε να στηρίξει, και σε ένα βαθμό να ελέγξει και να εκπαιδεύσει αμυντικούς μηχανισμούς της γείτονος. Αντίθετα, σε αυτό που ετοιμάζει ο κ. Πρωθυπουργός προβλέπεται ο αφοπλισμός τμήματος της Ελλάδας κατά απαίτηση της Τουρκίας.
Τρίτον, η Βόρεια Μακεδονία ως όνομα και συνταγματική υπόσταση προέκυψε από αλλαγές που δεσμευτικά προέβλεψε η Συμφωνία των Πρεσπών και έγινε με αντάλλαγμα την διευκόλυνση ένταξής της σε ΕΕ. Το ερώτημα είναι τι ακριβώς θα πάρει η Ελλάδα από την Τουρκία; Ο κ. Πρωθυπουργός και το επιτελείο του υποστηρίζει ότι το να πάει η Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο αποτελεί υποχώρησή της. Αυτό δεν ισχύει, ιδιαίτερα χωρίς τους όρους που έθεσα. Επιπλέον, αντίθετα με ότι συνέβη με την Βόρεια Μακεδονία, η κυβέρνηση της ΝΔ αποδέχτηκε την μετονομασία μεγάλου μέρους του Αιγαίου σε Τurkagean…
Τέταρτον, ενώ η Ελλάδα και η Βόρεια Μακεδονία κάναν εκατέρωθεν ορθούς συμβιβασμούς που ωφέλησαν και έφεραν κέρδη και στις δύο πλευρές, σε αυτό που προανήγγειλε ο κ. Πρωθυπουργός τα κέρδη συσσωρεύονται σε μεγάλο βαθμό μονομερώς στην Τουρκία.
Το ερώτημα είναι γιατί γίνεται αυτό; Ίσως, διότι κάποιοι στην κυβέρνηση δεν καταλαβαίνουν τις μακρόχρονες συνέπειες για τη χώρα και θέλουν να είναι αρεστοί σε τρίτους; Ίσως πάλι, διότι κάποιοι εγκαταλείπουν την επιλογή της ισότιμης συμμετοχής στην ΕΕ και προσανατολίζονται να γίνουν ο μικρός εταίρος της Τουρκίας; Ή μήπως, τέλος, διότι εξυπηρετούνται κάποια επιχειρηματικά συμφέροντα;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής στις 30.7.23

Όπως αναφέρει, μεταξύ άλλων, σε ανάρτησή του, «σε μια διαπραγμάτευση δεν προαναγγέλλεις ότι θα υποχωρήσεις και, μάλιστα, χωρίς αναφορά σε κόκκινες γραμμές, εκτός αν διατίθεσαι να παραδοθείς.

Σημειώνεται πως ο κ. Μητσοτάκης σε πρόσφατη συνέντευξή του παραδέχθηκε ότι συμφωνία για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα μπορεί να σημαίνει και κάποιες υποχωρήσεις. «Πρέπει να σας πω ότι οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου μπορεί ενδεχομένως, ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

Αναλυτικά η ανάρτησή του

«Σε μια διαπραγμάτευση δεν προαναγγέλλεις ότι θα υποχωρήσεις και, μάλιστα, χωρίς αναφορά σε κόκκινες γραμμές, εκτός αν διατίθεσαι να παραδοθείς. Η άλλη πλευρά το πρώτο που θα κάνει είναι να διασφαλίσει όσα δίνεις εκ των προτέρων. Μετά θα ζητά επιπρόσθετες υποχωρήσεις, ενώ δεν θα σου δίνει τίποτα έχοντας “προσαρμοστεί” στην επιλογή σου».