Μετά το πέρας της Εξεταστικής Επιτροπής «προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις τέλεσης, από τους πρώην υπουργούς, της πράξης της συνέργειας σε απιστία κατ’ εξακολούθηση, σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ζημία που υπερβαίνει το όριο των 120.000 ευρώ», αναφέρει το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η Νέα Αριστερά, «θεωρούν ότι το ‘γαλάζιο’ σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ξεκίνησε επί θητείας του κ. Βορίδη και συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι και σήμερα επί θητείας του κ. Τσιάρα, συνιστά σοβαρό πλήγμα στη νομιμότητα, στη διαχείριση δημόσιου χρήματος και στη σχέση Κράτους-αγροτικού κόσμου. Κρίνουν ότι η έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ολοκληρώθηκε, όπως όφειλε, ότι το σκάνδαλο παραμένει ανοιχτό και ότι απαιτείται επιπλέον διερεύνηση στο πλαίσιο ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης».

Τι λένε ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕΑΡ

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η Νέα Αριστερά, «θεωρούν ότι το ‘γαλάζιο’ σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ξεκίνησε επί θητείας του κ. Βορίδη και συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι και σήμερα επί θητείας του κ. Τσιάρα, συνιστά σοβαρό πλήγμα στη νομιμότητα, στη διαχείριση δημόσιου χρήματος και στη σχέση Κράτους-αγροτικού κόσμου. Κρίνουν ότι η έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ολοκληρώθηκε, όπως όφειλε, ότι το σκάνδαλο παραμένει ανοιχτό και ότι απαιτείται επιπλέον διερεύνηση στο πλαίσιο ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης».

Ακολούθως, μεταξύ άλλων, προσθέτουν πως «η στρατηγική αυτή υπονομεύει τη διαφάνεια και τη λογοδοσία, μετατρέποντας το κοινοβουλευτικό όργανο σε μέσο προστασίας των ισχυρών, αντί για εργαλείο πλήρους ελέγχου και αποκατάστασης της δικαιοσύνης και περιορίζει την ικανότητα της Βουλής να επιτελέσει τον θεσμικό της ρόλο, ως φορέας πλήρους ελέγχου και διαφάνειας (…)».

Η θέση του ΚΚΕ

Στη συνέχιση των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καταλήγει το ΚΚΕ, κατηγορώντας παράλληλα την πλειοψηφία της ΝΔ για συνειδητή πολιτική απόφαση να αποφύγει τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών υπουργών της.

«Η εξέλιξη των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ επιβεβαίωσε αυτό που από την πρώτη στιγμή ήταν προφανές. Ότι δηλαδή η πρόταση εκ μέρους της ΝΔ για συγκρότηση Εξεταστικής Επιτροπής εξυπηρετούσε αποκλειστικά και μόνο τη συνειδητή πολιτική απόφασή της να αποφύγει πάση θυσία τη διερεύνηση των ποινικών ευθυνών των υπουργών της για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και να συγκαλυφθεί ότι το συγκεκριμένο σκάνδαλο αναπτύχθηκε πάνω στο έδαφος της ΚΑΠ της ΕΕ που υποστηρίζουν και τα άλλα κόμματα», αναφέρον σε γραπτή κοινή τους δήλωση οι βουλευτές του ΚΚΕ και μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής, Νίκος Καραθανασόπουλος και Διαμάντω Μανωλάκου.

Το πόρισμα της ΝΔ

Από την άλλη πλευρά το πόρισμα της πλειοψηφίας κατά λήγει στη διαπίστωση ότι δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες στον χειρισμό της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ ενώ παράλληλα εντοπίζει ευθύνες του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ για το θεσμικό πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούσε ο οργανισμός.

Στο πόρισμα τους τα μέλη- βουλευτές της ΝΔ τονίζουν, παράλληλα, ότι τα προβλήματα που εντοπίστηκαν στον Οργανισμό δεν είναι συγκυριακά, αλλά διαχρονικά και διακομματικά, ότι η περίοδος διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται με σοβαρές ευθύνες ως προς την ορθή εφαρμογή της λεγόμενης «τεχνικής λύσης», και ότι αναδείχθηκαν φαινόμενα που παραπέμπουν σε πελατειακές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων προσώπων που συνδέονται και με το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής και τον πρόεδρό του, Νίκο Ανδρουλάκη, όπως «οι κουμπάροι του από την Κρήτη».

Σε σχετική ενημέρωση των βουλευτών της ΝΔ που μετέχουν στην Επιτροπή, παρατίθενται συνοπτικά τα βασικά στοιχεία και συμπεράσματα της διαδικασίας:

Σύμφωνα με το πόρισμα «Η επιλογή της σύστασης Εξεταστικής -και όχι Προανακριτικής- Επιτροπής αποδείχθηκε θεσμικά ορθή. Από τις καταθέσεις κρίσιμων μαρτύρων, όπως του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Στ. Αραχωβίτη, καθώς και της κυρίας Π. Τυχεροπούλου, δεν προέκυψαν ποινικές ευθύνες για τους πρώην υπουργούς Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη.

– Τα προβλήματα που εντοπίστηκαν στον Οργανισμό δεν είναι συγκυριακά, αλλά διαχρονικά και διακομματικά.

– Η περίοδος διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται με σοβαρές ευθύνες ως προς την ορθή εφαρμογή της λεγόμενης «τεχνικής λύσης».

– Αναδείχθηκαν φαινόμενα που παραπέμπουν σε πελατειακές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων προσώπων που συνδέονται και με το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής και τον πρόεδρό του, Νίκο Ανδρουλάκη, όπως οι κουμπάροι του από την Κρήτη».

Μη στοιχειοθέτηση ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων

Οι βουλευτές της ΝΔ αναφέρουν ότι «Αποδείχθηκε ότι ο κ. Βορίδης ουδέποτε παρενέβη στη διεξαγωγή των ελέγχων, ούτε επεδίωξε να αναμειχθεί με ελέγχους ή αποδεσμεύσεις συγκεκριμένων ΑΦΜ. Περαιτέρω, η εφαρμογή της «τεχνικής λύσης» με δεδομένη την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί μέχρι το 2019 αποτελούσε μονόδρομο, για την οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση. Και τούτο διότι δεν είχαν προχωρήσει τα διαχειριστικά σχέδια βόσκησης ή μια σειρά άλλων διοικητικών πράξεων που θα οδηγούσαν στην εφαρμογή οποιασδήποτε άλλης λύσης.

– Ομοίως και στην περίπτωση του κ. Αυγενάκη, προκύπτει, από το συνδυασμό των αποδεικτικών στοιχείων, ότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί η ειδική υπόσταση του αδικήματος της συνέργειας ή/και της ηθικής αυτουργίας σε απιστία. Οι αβασίμως αποδιδόμενες σε αυτόν πράξεις, απορρέουν αποκλειστικά και μόνο από τηλεφωνικές επικοινωνίες τρίτων προσώπων και όχι κάποια δική του ενέργεια ή άλλο στοιχείο.

– Το γεγονός, δε, της παρότρυνσης εκ μέρους του Υπουργού προς τους αρμόδιους για ολοκλήρωση των ελέγχων, την αποδέσμευση και πληρωμή μόνο των ΑΦΜ που πληρούσαν τις νόμιμες προϋποθέσεις, τη διατήρηση της δέσμευσης και ταυτόχρονα την αποστολή στη Δικαιοσύνη των ΑΦΜ που δεν πληρούσαν τις νόμιμες προϋποθέσεις, δεν στοιχειοθετεί ποινικά ελέγξιμη πράξη, αλλά ενέργεια πλήρως προσανατολισμένη με το καθήκον άσκησης της διοικητικής εποπτείας».

Το πόρισμα καταλήγει ότι «η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει με συνέπεια τις μεταρρυθμίσεις στον πρωτογενή τομέα, με στόχο οι ενισχύσεις να κατευθύνονται αποκλειστικά στους έντιμους και πραγματικούς δικαιούχους — γεωργούς, κτηνοτρόφους, αλιείς και μελισσοκόμους — προστατεύοντας τόσο τους παραγωγούς όσο και το δημόσιο συμφέρον».

Στην τοποθέτησή του σημειώνει: «Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η συγκυρία σαρώνει τα μικρά και τα ασήμαντα και φέρνει στο προσκήνιο τα πραγματικά, σκληρά διλήμματα. Χρέος των πολιτικών κομμάτων -και ιδίως των αριστερών, δηλαδή εκείνων που οφείλουν να δρουν με κριτήριο τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων- είναι να αποκωδικοποιούν τα επίδικα κάθε ιστορικής περιόδου και να χαράσσουν πορεία που θα βελτιώνει απτά την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας, μεταφέροντας πόρους, ισχύ και εξουσίες από τους λίγους στους πολλούς».

Όπως αναφέρει, ως ιδρυτικό μέλος του κόμματος είχε θέσει δύο βασικές προτεραιότητες: «Πρώτον, η ανάγκη να ξεμπερδέψει η Αριστερά με το επικίνδυνο φαινόμενο του κασσελακισμού – κάτι που κατέστη εφικτό χάρη στην αποφασιστική -μετά ένα σημείο- στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Δεύτερον, η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου».

Σύμφωνα με τον ίδιο, απέναντι στη δεύτερη αυτή στόχευση εκδηλώθηκε από νωρίς σοβαρή αντίδραση, η οποία σταδιακά μετατράπηκε, όπως υποστηρίζει, σε πλειοψηφούσα άποψη στα όργανα του κόμματος, οδηγώντας σε «παραλυτική στασιμότητα και σε έναν ιδιότυπο πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό».

Περιγράφοντας την εσωκομματική κατάσταση, επισημαίνει ότι «Ο Πρόεδρος και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μιλούσαν τη γλώσσα της ενότητας ενώ αντίθετα, ο Γραμματέας και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου εργάζονταν αποκλειστικά για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, απορρίπτοντας κάθε ευρύτερη προοπτική».

Κάνοντας αναφορά στις πολιτικές συνθήκες, τονίζει: «Σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία οι διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις επιβάλλουν τη μέγιστη δυνατή ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, τα λαϊκά στρώματα πλήττονται σκληρά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νέα μορφώματα με βαθιά αντιδραστικό λόγο αναδύονται, δεν αρμόζει να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την “καθαρότητα” της ταυτότητας της Αριστεράς».

Ο ίδιος υποστηρίζει ακόμη ότι «οι πολίτες δεν κινητοποιούνται και δεν ψηφίζουν μόνο βάσει ταυτοτήτων, αλλά κυρίως βάσει ταυτίσεων», προσθέτοντας ότι «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, όπου μια επιθετική, ανορθολογική Ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της στον συντηρητικό χώρο, ενώ η Αριστερά αυτοπεριορίζεται στο περιθώριο ως δύναμη απλής διαμαρτυρίας».

Αναφερόμενος στο Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο, σημειώνει: «Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο αποτέλεσε την τελευταία ευκαιρία για τη Νέα Αριστερά. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Αντί να επιλυθεί το αδιέξοδο, η απόφαση του Συνεδρίου -η οποία από το ίδιο κιόλας βράδυ ερμηνεύθηκε εντελώς διαφορετικά από τις δύο πλευρές του κόμματος- διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση».

Κατά τον ίδιο, «Σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου: Στην ουσιαστικά φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς».

Κλείνοντας, αναφέρει: «Αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε μπορώ ούτε θέλω να υπηρετήσω. Αντιθέτως, είμαι αποφασισμένος να συμβάλλω ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία».

Και καταλήγει: «Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνω την αποχώρηση μου από τη Νέα Αριστερά και συντάσσομαι με τα 10 μέλη της ΚΕ που αποχώρησαν πρόσφατα από τη Νέα Αριστερά. Θα συνεχίσω να εργάζομαι για μια Αριστερά χρήσιμη για την κοινωνία, ικανή να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη αλλαγής. Για μια μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά. Θεωρώ ότι οι παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αποτελούν μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για την επίτευξη του παραπάνω σκοπού».

Στη δήλωσή του γίνεται ρητή αναφορά στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τις παρεμβάσεις του οποίου χαρακτηρίζει «ελπιδοφόρα εξέλιξη» για την ανασύνθεση του χώρου.

Σε ερώτηση για τα δημοσιεύματα περί ένταξης του προέδρου της Νέας Αριστεράς, Αλέξη Χαρίτση, στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Σακελλαρίδης απάντησε ότι «αυτό είναι σενάριο που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα».

«Κρίση αξιοπιστίας»

Για την Αριστερά είπε ότι «έχει βυθιστεί σε κρίση αξιοπιστίας κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα», ενώ για το εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι δεν έχει τη δυναμική να εξελιχθεί σε έναν αποτελεσματικό πόλο απέναντι στον κ. Μητσοτάκη.

Ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς κατηγόρησε την κυβέρνηση για «αυταρχικοποίηση», λέγοντας ότι «επενδύει στον επελαύνοντα συντηρητισμό και τον εισαγόμενο τραμπισμό» και σημείωσε ότι αυτό είναι «επικίνδυνο» για το πολιτικό σύστημα.

Η ανάρτηση του πολιτικού, έρχεται  μετά το πόρισμα της Πυροσβεστικής που μεταξύ άλλων κάνει λόγο για «πολύμηνη διαρροή προπανίου με σπινθήρα», το οποίο ήρθε σήμερα στη δημοσιότητα.

Συγκεκειμένα, αφού χαρακτήρισε το συμβάν «έγκλημα», δήλωσε: «Το πόρισμα της Πυροσβεστικής για την έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα, που στοίχισε την ζωή 5 εργατριών στα Τρίκαλα είναι αποκαλυπτικό.

Μιλάει για πολύμηνη διαρροή προπανίου εξαιτίας διάβρωσης των σωληνώσεων, που σε συνδυασμό με την παρουσία σπινθήρα, προκάλεσε την τεράστια έκρηξη.Εν ολίγοις, το εργοστάσιο λειτουργούσε ως πραγματική βόμβα που θα μπορούσε να εκραγεί οποιαδήποτε στιγμή και να προκαλέσει ακόμα περισσότερα θύματα ανάμεσα στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους.

Η εργοδοσία της Βιολάντα από την μια έχει -έτσι κι αλλιώς- αντικειμενικές ευθύνες. Όταν εκατοντάδες εργαζόμενοι/ες προσέρχονται στο εργοστάσιο για να εργαστούν για να πουλάει η εταιρία μπισκότα, η εργοδοσία οφείλει να τους παρέχει δύο πράγματα: μισθό και εργασιακές συνθήκες με βάση τη νομοθεσία και ασφάλεια ότι δεν θα διακινδυνεύσουν τη ζωή τους.

Καθαρά πράγματα. Στην προκειμένη, με το πόρισμα της Πυροσβεστικής, οι ευθύνες συγκεκριμενοποιούνται αφού οι σωληνώσεις είχαν διαβρωθεί και η διαρροή προπανίου προκάλεσε την έκρηξη.

Και ναι, όφειλε να το γνωρίζει η εργοδοσία. Αν δεν το γνώριζε, έπαιζε την ζωή των εργαζόμενων στη ρωσική ρουλέτα, περιμένοντας το μοιραίο.

Για αυτό όμως υποτίθεται ότι υπάρχει η νομοθεσία και οι ρυθμιστικές αρχές. Για να πιέζουν την εργοδοσία, όταν δεν κάνει καλά τη δουλειά της να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα αφού κάνει όλους τους ελέγχους.

Για αυτό υπάρχουν τα εργατικά σωματεία. Να ασκούν πίεση για τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής, να γίνονται σχολαστικά και να επιβάλλουν εγγυήσεις από την πλευρά της εργοδοσίας.

Η κυβέρνηση με την πολιτική της έχει αποδιαρθρώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και έχει κάνει ότι περνάει από το χέρι της να μειώσει τη δύναμη των σωματείων και του συνδικαλισμού τόσο νομοθετικά όσο και ιδεολογικά.

Για αυτό το έγκλημα στη Βιολάντα έχει και πολιτικές προεκτάσεις, εκτός από τις ξεκάθαρες εργοδοτικές. Γιατί είναι απλά η κατάληξη μιας πολιτικής χαλάρωσης των ελέγχων και των ρυθμίσεων, επίθεσης στα εργατικά σωματεία με κάθε τρόπο και μετατροπή της εργασίας σε λάστιχο.

Το έγκλημα στη Βιολάντα δεν ήταν η κακιά στιγμή. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν ήταν θέμα κακοτυχίας. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής του νεοφιλευθερισμού.

Ξύλινη διατύπωση; Μπορεί.Αληθινή πέρα για πέρα; Απολύτως» έγραψε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.

Νίκος Γιαννόπουλος

Ποιο ήταν το επίδικο της διαδικασίας; Μα οι διατυπώσεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αφενός για να περιγράψουν τη θέση του κόμματος για τις συνεργασίες και τις συμμαχίες και αφετέρου να εκφράσουν την άποψή του για το κυοφορούμενο σχήμα του Αλέξη Τσίπρα.

Σ’ αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις λοιπόν σκόραραν και οι δύο. Όσοι υποστηρίζουν ότι η Νέα Αριστερά πρέπει να ακολουθήσει αυτόνομη πορεία και να αποκλείσει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με το κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού (και πρώην συντρόφου τους βεβαίως) είδαν το κείμενο να γράφει χαρακτηριστικά: “Σ’ αυτήν την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα κα προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και τον κόσμο της εργασίας και εμποδίζουν να δοθεί μία καθαρή συλλογική και ενοτική απάντηση στα σημερινά συστημικά προβλήμα”.

Κάπως έτσι επιχειρήθηκε να αποδομηθεί η προσπάθεια Τσίπρα.

Η έτερη παράταξη από την πλευρά της, αυτή που πιστεύει στη συγκρότηση λαϊκού μετώπου από το οποίο δεν μπορεί να αποκλειστεί, τουλάχιστον χωρίς συζήτηση, το εγχείρημα Τσίπρα έχει να λέει ότι στο κείμενο μπήκε η ακόλουθη φράση: “Αυτή η διαδικασία (σσ της συγκρότησης μετώπου) προφανώς θα συνδυάζει την κριτική με το διάλογο, παράγοντας οριοθετήσεις που θα προκύψουν από το πολιτικό περιεχόμενο και όχι από μία λογική σεκταρισμού”. Κοντολογίς με όλους μιλάμε και κανείς δεν αποκλείεται χωρίς πολιτικό διάλογο κάτι που φυσικά ισχύει και για το σχήμα Τσίπρα.

Κατά μία έννοια, οι πάντες νίκησαν, όπως συμβαίνει τα πολλά τελευταία χρόνια στις φοιτητικές εκλογές. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά την ψηφοφορία για το κείμενο της πολιτικής απόφασης (εγκρίθηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία) τα επιτελεία των δύο παρατάξεων έσπευσαν να ενημερώσουν ατύπως τους δημοσιογράφους ότι είχαν κερδίσει τη μερίδα του λέοντος στις διατυπώσεις.

Αυτό που σίγουρα μπορεί να καταγραφεί καθώς έγινε αντιληπτό στις ψηφοφορίες ήταν το γεγονός ότι η πλευρά που αποκλείει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τον Αλέξη Τσίπρα κατέχει την πλειοψηφία στο κόμμα. Πόσο μεγάλη είναι δεν μπορεί κανείς να το πει με ασφάλεια, ωστόσο υπάρχει.

Αυτό σημαίνει ότι η πλευρά που πρόσκειται στον πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση (και υποστηρίζει τη συγκρότηση λαϊκού μετώπου με τον Τσίπρα ενεργό εντός του) δεν ελέγχει το κόμμα κάτι που άλλωστε είχε φανεί εδώ και αρκετούς μήνες. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι κατά πληροφορίες του Libre μέχρι το μεσημέρι στο τραπέζι υπήρχε κείμενο πολιτικής απόφασης πολύ πιο “σκληρό” για τον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του το οποίο δεν πέρασε μετά την επιμονή του Αλέξη Χαρίτση.

Το ότι η πλειοψηφία βρίσκεται στην άλλη πλευρά (στην πλευρά του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και του Ευκλείδη Τσακαλώτου, σχηματικά) φάνηκε όμως και από ένα άλλο σημειολογικό γεγονός. Οταν σε τοποθέτησή του μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας για το κείμενο, ο Νίκος Μπίστης ανέφερε το όνομα του Αλέξη Τσίπρα οι περισσότεροι γιούχαραν.

Το εν λόγω γεγονός αποκτά μία ιδιαίτερη σημασία αν σκεφτεί κανείς ότι χθες ήταν 25 Ιανουαρίου και συμπληρώνονταν 11 ακριβώς χρόνια από τη μεγάλη και ιστορική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ (με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα βεβαίως) στις βουλευτικές εκλογές του Αλέξη Τσίπρα. Ολοι όσοι βρίσκονταν εντός της αιθούσης, προφανώς και πανηγύριζαν τη νίκη της Αριστεράς 11 χρόνια νωρίτερα. Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Φυσικά η κατάσταση που περιγράφηκε δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικά θνησιγενής. Η Νέα Αριστερά, υπό την παρούσα μορφή της, κέρδισε απλά μερικούς μήνες ζωής. Το περιέγραψε μάλλον επιτυχημένα ο Νίκος Μπίστης και ας αποδοκιμάστηκε και ο ίδιος: “Σήμερα σύντροφοι δεν κάνατε τίποτα παραπάνω από το να κλοτσήσετε το τενεκεδάκι για να πάει μερικά μέτρα παραπέρα. Η επόμενη κρίση δεν θα ερθει σε μήνες, όπως πιστεύετε, αλλά σε 10 μέρες”.

Σε κάθε περίπτωση, παρά την χθεσινή ανακωχή (ή συμβιβασμό, επιλέξτε όποιον όρο προτιμάτε) το διαζύγιο απλώς αναβλήθηκε. Πιστοποιήθηκε, δε, ότι ακόμα και η μικρή κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος είναι μοιρασμένη στα δύο. Από τη μία πλευρά οι “σκληροί” Ευκλείδης Τσακαλώτος και Πέτη Πέρκα, από την άλλη οι υπόλοιποι “διαλλακτικοί” (με επικεφαλής τον πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση). Πως να προχωρήσει μπροστά αυτός ο οργανισμός;

Οι περισσότεροι βουλευτές του βρίσκονται σε διαφορετικό μήκος κύματος από την πλειοψηφία του Συνεδρίου και της Κεντρικής Επιτροπής. Είναι εμφανή και το χάσμα και το πολιτικό παράδοξο. Αυτή που δεν είναι ξεκάθαρη ακόμη είναι η αφορμή βάσει της οποίας θα επέλθει ο πολιτικός χωρισμός.

Μέσα σε όλα στο τετραήμερο συνέδριο εγκρίθηκε (επίσης με ευρεία πλειοψηφία) το πρόγραμμα του κόμματος. Αλλά ελάχιστη σημασία έχει αυτό έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα. Είναι, με λίγα λόγια, εξαιρετικά αμφίβολο αν η Νέα Αριστερά κατέβει με το σύνολο του σημερινού πολιτικού προσωπικού της στις επόμενες εκλογές. Και αν η κοινοβουλευτική ομάδα της θα παραμείνει τέτοια (κοινοβουλευτική ομάδα δηλαδή) μέχρι τέλους.

Ο Αλέξης Χαρίτσης πάντως, ακόμα και το βράδυ της Κυριακής, επέμενε: “Σε τέτοιες στιγμές, η Νέα Αριστερά πρέπει να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης. Και να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για ενωτικές κινήσεις πάνω σε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα άμεσων αλλαγών. Για «ψωμί και τριαντάφυλλα». Για κοινωνική ισότητα, κλιματική δικαιοσύνη, πολιτική ελευθερία”. Το πιστεύει όμως;

Μιλώντας το βράδυ της Τρίτης (25/11) στην «Επόμενη Μέρα» του Action 24 με τον Σεραφείμ Κοτρώτσο, ο κ. Χαρίτσης έδειξε ανοιχτός σε συνεργασίες για σχήμα με ενιαίο ψηφοδέλτιο με τις δυνάμεις της κεντροαριστεράς, επισημαίνοντας την ανάγκη να υπάρξει ένας «σοβαρός προγραμματικός διάλογος για τα μεγάλα, για τα μείζονα» ζητήματα και να προχωρήσει η διαδικασία ακόμη και για κοινό ψηφοδέλτιο εφόσον – όπως διευκρίνισε – «μπορούμε να φτάσουμε εκεί».

Αποκάλυψε πως με τον Αλέξη Τσίπρα έχουν μιλήσει εδώ και καιρό ενώ «χαιρέτησε» την δήλωση του Χάρη Δούκα ότι δεν πρέπει να υπάρξει «τρίτη ευκαιρία» για τη Νέα Δημοκρατία. Υπογράμμισε ότι ο διάλογος με Ανδρουλάκη και Τσίπρα πρέπει να γίνει δημόσια, ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας.

Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του, ο Αλέξης Χαρίτσης τόνισε: «Δεν είμαστε ούτε στην Ελλάδα του 2010. Ούτε στην Ελλάδα του 2015. Ούτε στην Ελλάδα του 2019. Τολμώ να πω. Είμαστε μακριά και από την Ελλάδα του 2023. Έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Έχουμε μια τελείως διαφορετική και οικονομική και κοινωνική και πολιτική συνθήκη. Και πρέπει ο καθένας μας και η καθεμιά μας και ατομικά και συλλογικά να τοποθετούμε στη σημερινή πραγματικότητα. Εδώ έχουμε μια κατάσταση, μια συνθήκη στην οποία κατά τη γνώμη μου, επιτρέψτε μου να το πω, ο κύκλος της τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας κλείνει. Και πρέπει να μιλήσουμε για μια νέα μεταπολίτευση. Πρέπει να μιλάμε για μια νέα θεσμική οργάνωση της ελληνικής πολιτείας».

Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Action24 και την εκπομπή «Η Επόμενη Μέρα» με τον Σεραφείμ Κοτρώτσο, ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, μίλησε ανοιχτά για την απόφασή του να μην αποδεχτεί την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα να είναι υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 — μια απόφαση που, όπως είπε, «ήταν βασανιστική και δεν τη πήρα ελαφρά τη καρδία».

Η τοποθέτησή του ήρθε με αφορμή το σχετικό απόσπασμα στο βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού, όπου αναφέρεται ότι ο Τσίπρας πρότεινε αρχικά στην Έφη Αχτσιόγλου να διεκδικήσει την ηγεσία με τη στήριξή του — κάτι που αρνήθηκε — και στη συνέχεια απευθύνθηκε στον Χαρίτση, ο οποίος επίσης είπε «όχι».

Ο κ. Χαρίτσης περιέγραψε τη διαδικασία λήψης της απόφασής του ως ιδιαίτερα δύσκολη:

«Δεν ήταν εύκολες εκείνες οι στιγμές για κανέναν μας», είπε, τονίζοντας ότι προηγήθηκε μια «πολύ σοβαρή, πολιτική και ανθρώπινη συζήτηση».

Όπως εξήγησε:

«Από τη μεριά μου πήρα τις αποφάσεις μου ζυγίζοντας τα πράγματα. Δεν θεωρώ ότι ήταν ‘λιγοψυχία’. Νομίζω ότι κακώς τίθεται με αυτούς τους όρους».

Κληθείς να σχολιάσει την άποψη ότι «αν είχε πει ναι, δεν θα υπήρχε Κασσελάκης», ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς ήταν κατηγορηματικός:

«Η ιστορία δεν γράφεται με ‘αν’. Δεν μπορείς να κρίνεις με σημερινά κριτήρια αποφάσεις άλλης χρονικής περιόδου».

Εξηγούσε ότι τότε δεν υπήρχαν οι αναγκαίες συνθήκες:

«Δεν λαμβάνω αποφάσεις ελαφρά τη καρδία. Θεωρούσα εκείνη τη στιγμή ότι δεν συνέτρεχαν οι πολιτικές προϋποθέσεις. Δεν είχα κάνει την προετοιμασία που θα διασφάλιζε την ενότητα ή τη δυνατότητα το κόμμα να πάει μπροστά».

Ο Αλέξης Χαρίτσης υπογράμμισε ότι τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν θέμα προσώπων:

«Δεν είναι όλα ζήτημα προσώπων. Το 2023 υπήρξε ένα εκλογικό αποτέλεσμα συντριπτικό για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά».

Και συμπλήρωσε με αιχμή για την περίοδο που ακολούθησε:

«Ακολούθησε ο ευτελισμός με την υπόθεση Κασσελάκη – κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει – και δείχνει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο πολιτικός χώρος».

«Εμένα η ανάρτηση του γραμματέα βασικά με εκφράζει όμως δεν νοιώθω εχθρός με κανένα. Ας βάλουμε τα σπαθιά στα θηκάρια κι ας συζητήσουμε και από κοινού ας αγωνιστούμε», αναφέρει.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Δημήτρη Βίτσα:

«Ας μιλήσουμε όλοι/ες ειλικρινά. Εγώ για παράδειγμα συμφωνώ με την απόφαση της Κ.Ε. Μην αρχίζουμε τα διαδικαστικά για κανένα. Και ας δώσουμε πλήρη ελευθερία. Ο πρόεδρος να πει την άποψή του, ο γραμματέας το ίδιο κλπ. Στο Συνέδριο να τα συζητήσουμε όλα. Θα γίνουν συνελεύσεις να φροντίσουμε να πάρει μέρος το σύνολο των μελών και στο Συνέδριο να καταλήξουμε όμορφα και ενωτικά. Το δημοψήφισμα μπορεί να γίνει και μετά, Δεν έχω πληροφόρηση ότι επίκεινται άμεσα εκλογές. Οπότε χρόνος υπάρχει. Κι ας προσπαθήσουμε να πούμε την γνώμη μας χωρίς επίθεσή στην άλλη. Εμένα η ανάρτηση του γραμματέα βασικά με εκφράζει όμως δεν νοιώθω εχθρός με κανένα. Ας βάλουμε τα σπαθιά στα θηκάρια κι ας συζητήσουμε και από κοινού ας αγωνιστούμε».

Χαρίτσης: Δημοψήφισμα στα μέλη για τις συνεργασίες της Νέας Αριστεράς

Η εσωτερική διαμάχη στο κόμμα μαίνεται μεταξύ Αλέξη Χαρίτση-Έφης Αχτσιόγλου από τη μία και Γαβριήλ Σακελλαρίδη, Ευκλείδη Τσακαλώτου και Νίκου Φίλη, από την άλλη. Ο μεν κ. Χαρίτσης θέλει συμμαχίες με τα όμορα κόμματα (προφανώς και του υπό εκκόλαψη κόμματος Τσίπρα), ο δε κ. Σακελλαρίδης επιμένει στην αυτόνομη πορεία. Στην ψηφοφορία που έγινε στην ΚΕ της Νέας Αριστεράς, ο πρόεδρος του κόμματος έχασε τη μάχη.

Ωστόσο ο κ. Χαρίτσης με νέα ανάρτησή του επιμένει, ζητώντας εσωκομματικό δημοψήφισμα για να ληφθεί από τα μέλη η σχετική απόφαση.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Χαρίτση: 

«Η (Νέα) Αριστερά σε σταυροδρόμι

Στην Αριστερά, ιστορικά, υπάρχουν δύο αποκλίνουσες προσεγγίσεις για το ποια πρέπει να είναι η στάση της σε στιγμές κρίσης.

Η πρώτη επιμένει στη λογική της αυτόνομης πορείας και σε έναν σκληρό πυρήνα ιδεολογικών και πολιτικών αναφορών. Κατά κανόνα, είναι μια στάση περιχαράκωσης και αναδίπλωσης στο όνομα των αντίξοων συνθηκών.

Η δεύτερη αναζητεί τη διέξοδο σε μέτωπα με όμορες ιδεολογικά κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Κατά κανόνα, είναι μια στάση που προκύπτει από τη λογική του κατεπείγοντος. Αυτά που μας ενώνουν, είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.
Αυτές οι δύο γραμμές βρίσκονται σε διάλογο, συγκρούονται και συντίθενται. Αλλά σε κάθε στροφή, μία είναι αυτή που δίνει τον τόνο.

Είναι γνωστό ότι στη Νέα Αριστερά υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς οφείλουμε να κινηθούμε από εδώ και πέρα. Και αυτό είναι απολύτως λογικό και θεμιτό.

Τη δική μου θέση την έχω διατυπώσει ρητά και ανοιχτά. Δεν είναι μόνο προσωπική θέση. Είναι η θέση του ιδρυτικού συνεδρίου της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο με κοινό πρόγραμμα απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη και στην άνοδο της ακροδεξιάς.
Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση επικοινωνεί με το βασικό αίτημα των αριστερών και προοδευτικών πολιτών στην Ελλάδα του 2025.

Και πιστεύω, επίσης, ότι εκφράζει και την πλειοψηφία των οργανωμένων μελών της Νέας Αριστεράς.

Ίσως κάνω λάθος. Όμως αυτό είναι κάτι που πρέπει να το διαπιστώσουμε: τι πιστεύουν οι άνθρωποι που παλεύουν για την Νέα Αριστερά.

Το θεωρώ ζήτημα πολιτικής εντιμότητας και κομματικής δημοκρατίας.

Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που το κοινωνικό αίτημα είναι η ενότητα των δυνάμεων της πληθυντικής Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου συνολικότερα.

Και μόνο μέσα από έναν ευρύ πόλο συσπείρωσης δυνάμεων που θα αντιπαρατεθεί πειστικά με τη Δεξιά, θα μπορέσουν να εκφραστούν και τα πιο δυναμικά, τα πιο ζωντανά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Όλοι εκείνοι και εκείνες που ασφυκτιούν και αναζητούν διέξοδο, που επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή. Οι άνθρωποι κινητοποιούνται και παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους όταν νιώθουν ότι εμφανίζεται μια δύναμη που εκφράζει τα υλικά τους συμφέροντα, επικοινωνεί με τις ιδέες τους, συνδέεται με αιτήματα που συμπυκνώνουν τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής μας και μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι η ενότητα και η ανασυγκρότηση. Με αυτό που λείπει: αιχμές. Εντός αυτού του πόλου προφανώς θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, τάσεις και ρεύματα. Και εκεί θέλω να δω την Νέα Αριστερά.

Γιατί η Νέα Αριστερά μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση αυτή.

Γιατί έχει προωθημένες προγραμματικές θέσεις.

Γιατί έχει την έγνοια της εφαρμογής της αριστερής πολιτικής στο σήμερα. Στα μεγάλα επίδικα της εποχής μας, στα καθημερινά προβλήματα και τις αγωνίες της κοινωνίας.

Και γι’ αυτό θεωρώ ότι τα μέλη της Νέας Αριστεράς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να εκφράσουν την άποψή τους.

Η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής διαφωνεί.

Ακούω την πολιτική διαφωνία.

Δεν συμφωνώ, αλλά την ακούω.

Νιώθω όμως ότι δεν πρέπει ένα κομματικό παρελθόν που παλαιότερα μας ταλάνισε, γιατί κομματικές δομές αφέθηκαν να μη δουλεύουν, να λειτουργεί τόσο τραυματικά ακόμα ώστε να μας οδηγεί στην αμφισβήτηση της ανοιχτότητας, στην άρνηση της δημοκρατικής συζήτησης, στον συγκεντρωτισμό, στην αυτάρκεια των δομών που δεν ανασαίνουν.

Να ανοίξουμε λοιπόν τη συζήτηση.

Σε τελευταία ανάλυση, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, την πορεία των πραγμάτων στο κόμμα μας και ευρύτερα στον αριστερό χώρο δεν μπορεί παρά να την καθορίσει η βάση του κόμματος και ο κόσμος της Αριστεράς».

Σακελλαρίδης: Πιστεύουμε ότι μια συνεργασία Νέας Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ κόμματος Τσίπρα μπορεί να κινητοποιήσει κόσμο απέναντι στην ηγεμονία της Δεξιάς;

Με ανάρτησή του στο Facebook την Τετάρτη (12.11.2025), ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης διερωτάται αν ένα τέτοιο κοινό ψηφοδέλτιο μπορεί να διαμορφώσει τους όρους για τη δημιουργία μίας νέας πλειοψηφίας και αν σημαίνει απάντηση στο καθεστώς του Κυριάκου Μητσοτάκη με αριστερούς όρους. «Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, ωραία θα ήταν», συμπληρώνει με νόημα ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς.

Αναλυτικά η ανάρτηση-απάντηση Σακελλαρίδη:

«Στη Νέα Αριστερά έχουμε μία κοινή αγωνία, όλοι και όλες μας. Να συμβάλουμε με τον πιο επιδραστικό τρόπο στην ανατροπή της πολιτικής του Κ. Μητσοτάκη και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις εκείνες που η κοινωνία θα μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της. Θέλουμε την Αριστερά να δυναμώσει, να εμπνεύσει, να πείσει και να κινητοποιήσει τους συμπολίτες μας απαντώντας στα πραγματικά τους προβλήματα. Και να το κάνει αυτό δίνοντας την μάχη σε όλα τα επίπεδα.

Κανείς μας και καμιά μας δεν διαφωνεί σε αυτό. Κανείς μας και καμιά δεν θέλει μία Αριστερά παρατηρητή των εξελίξεων, στον γυάλινο πύργο της ιδεολογικής της καθαρότητας και της μοιρολατρίας.

Σε αυτό που εντοπίζεται η διαφωνία είναι στον τρόπο που απαντάμε σε αυτή την πρόκληση.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «αν θέλουμε την ενότητα όλου του προοδευτικού χώρου απέναντι στον Μητσοτάκη».

Αυτό είναι ένα εξωραϊσμένο σχήμα για να λειάνει την όψη του πραγματικού ερωτήματος που είναι το εξής: Πιστεύουμε πραγματικά ότι μία συνεργασία της Νέας Αριστεράς με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ και το- αν τελικά προκύψει-κόμμα του Α. Τσίπρα μπορεί να πετύχει να κινητοποιήσει τον κόσμο απέναντι στην ηγεμονία της Δεξιάς;

Γιατί αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους.

Μπορεί ένα τέτοιο κοινό ψηφοδέλτιο να διαμορφώσει τους όρους για τη δημιουργία μίας νέας πλειοψηφίας;

Μπορεί να σημαίνει απάντηση στο καθεστώς του Κ. Μητσοτάκη με αριστερούς όρους;

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, ωραία θα ήταν. Γιατί μία τέτοια άποψη, παραβλέπει πλήρως την βαθιά κρίση αξιοπιστίας της Αριστεράς και την απαξίωση της τα τελευταία χρόνια. Η λογική της πρόσθεσης (ακόμα και με αρνητικούς αριθμούς), αλλά και του πολιτικού μέσου όρου είναι αυτή ακριβώς που οδήγησε την Αριστερά στην σημερινή κατάσταση. Αν ένα χρόνο πριν κάποιος μας έλεγε ότι το Λαϊκό Μέτωπο που αποφάσισε το Συνέδριο της Νέας Αριστερά ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία του 2023, και μάλιστα αφού έχει μεσολαβήσει και η περίοδος Κασσελάκη, ε, συγγνώμη θα μας φαινόταν αλλόκοτο.

Αντί για αυτό, η Νέα Αριστερά πρέπει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς στην χώρα μας. Χωρίς πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς, αλλά μίας Αριστεράς με αυτοπεποίθηση που δεν θα έχει ανάγκη να χάσει τον εαυτό της μέσα σε θολά πολιτικά σχήματα. Μιας Αριστεράς με πρόγραμμα, αποφασιστικότητα, οργανική συμμετοχή στα κινήματα και στη νεολαία.
Κανείς δεν λέει ότι υπάρχει εύκολος δρόμος, ούτε υπάρχουν βεβαιότητες.

Είναι κοινή η αγωνία μας, παρά τις διαφωνίες μας.

Το σίγουρο είναι ότι στη Νέα Αριστερά θα υπερασπιστούμε από κοινού το κόμμα μας, τις λειτουργίες του, τα όργανά του και το καταστατικό του.

Το 1ο μας Συνέδριο έναν χρόνο πριν ήταν ένα ανοιχτό Συνέδριο, χωρίς αποκλεισμούς. Το ίδιο σώμα εξέλεξε τον Πρόεδρο, την Κεντρική Επιτροπή και ψήφισε τις θέσεις της Νέας Αριστεράς.
Στις 22-25 Ιανουαρίου θα γίνει το Προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς που θα συζητήσει το Πρόγραμμα και τη στρατηγική του κόμματος.

Θα προχωρήσουμε με ενότητα και συντροφικότητα για να απαντήσουμε στις κοινές μας αγωνίες».

Με ανάρτησή του στο Facebook την Τετάρτη (12.11.2025), ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης διερωτάται αν ένα τέτοιο κοινό ψηφοδέλτιο μπορεί να διαμορφώσει τους όρους για τη δημιουργία μίας νέας πλειοψηφίας και αν σημαίνει απάντηση στο καθεστώς του Κυριάκου Μητσοτάκη με αριστερούς όρους. «Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, ωραία θα ήταν», συμπληρώνει με νόημα ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς.

Αναλυτικά η ανάρτηση-απάντηση Σακελλαρίδη:

«Στη Νέα Αριστερά έχουμε μία κοινή αγωνία, όλοι και όλες μας. Να συμβάλουμε με τον πιο επιδραστικό τρόπο στην ανατροπή της πολιτικής του Κ. Μητσοτάκη και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις εκείνες που η κοινωνία θα μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της. Θέλουμε την Αριστερά να δυναμώσει, να εμπνεύσει, να πείσει και να κινητοποιήσει τους συμπολίτες μας απαντώντας στα πραγματικά τους προβλήματα. Και να το κάνει αυτό δίνοντας την μάχη σε όλα τα επίπεδα.

Κανείς μας και καμιά μας δεν διαφωνεί σε αυτό. Κανείς μας και καμιά δεν θέλει μία Αριστερά παρατηρητή των εξελίξεων, στον γυάλινο πύργο της ιδεολογικής της καθαρότητας και της μοιρολατρίας.

Σε αυτό που εντοπίζεται η διαφωνία είναι στον τρόπο που απαντάμε σε αυτή την πρόκληση.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «αν θέλουμε την ενότητα όλου του προοδευτικού χώρου απέναντι στον Μητσοτάκη».

Αυτό είναι ένα εξωραϊσμένο σχήμα για να λειάνει την όψη του πραγματικού ερωτήματος που είναι το εξής: Πιστεύουμε πραγματικά ότι μία συνεργασία της Νέας Αριστεράς με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ και το- αν τελικά προκύψει-κόμμα του Α. Τσίπρα μπορεί να πετύχει να κινητοποιήσει τον κόσμο απέναντι στην ηγεμονία της Δεξιάς;

Γιατί αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους.

Μπορεί ένα τέτοιο κοινό ψηφοδέλτιο να διαμορφώσει τους όρους για τη δημιουργία μίας νέας πλειοψηφίας;

Μπορεί να σημαίνει απάντηση στο καθεστώς του Κ. Μητσοτάκη με αριστερούς όρους;

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, ωραία θα ήταν. Γιατί μία τέτοια άποψη, παραβλέπει πλήρως την βαθιά κρίση αξιοπιστίας της Αριστεράς και την απαξίωση της τα τελευταία χρόνια. Η λογική της πρόσθεσης (ακόμα και με αρνητικούς αριθμούς), αλλά και του πολιτικού μέσου όρου είναι αυτή ακριβώς που οδήγησε την Αριστερά στην σημερινή κατάσταση. Αν ένα χρόνο πριν κάποιος μας έλεγε ότι το Λαϊκό Μέτωπο που αποφάσισε το Συνέδριο της Νέας Αριστερά ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία του 2023, και μάλιστα αφού έχει μεσολαβήσει και η περίοδος Κασσελάκη, ε, συγγνώμη θα μας φαινόταν αλλόκοτο.

Αντί για αυτό, η Νέα Αριστερά πρέπει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς στην χώρα μας. Χωρίς πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς, αλλά μίας Αριστεράς με αυτοπεποίθηση που δεν θα έχει ανάγκη να χάσει τον εαυτό της μέσα σε θολά πολιτικά σχήματα. Μιας Αριστεράς με πρόγραμμα, αποφασιστικότητα, οργανική συμμετοχή στα κινήματα και στη νεολαία.
Κανείς δεν λέει ότι υπάρχει εύκολος δρόμος, ούτε υπάρχουν βεβαιότητες.

Είναι κοινή η αγωνία μας, παρά τις διαφωνίες μας.

Το σίγουρο είναι ότι στη Νέα Αριστερά θα υπερασπιστούμε από κοινού το κόμμα μας, τις λειτουργίες του, τα όργανά του και το καταστατικό του.

Το 1ο μας Συνέδριο έναν χρόνο πριν ήταν ένα ανοιχτό Συνέδριο, χωρίς αποκλεισμούς. Το ίδιο σώμα εξέλεξε τον Πρόεδρο, την Κεντρική Επιτροπή και ψήφισε τις θέσεις της Νέας Αριστεράς.
Στις 22-25 Ιανουαρίου θα γίνει το Προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς που θα συζητήσει το Πρόγραμμα και τη στρατηγική του κόμματος.

Θα προχωρήσουμε με ενότητα και συντροφικότητα για να απαντήσουμε στις κοινές μας αγωνίες».

Χαρίτσης: Δημοψήφισμα στα μέλη για τις συνεργασίες της Νέας Αριστεράς

Η εσωτερική διαμάχη στο κόμμα μαίνεται μεταξύ Αλέξη Χαρίτση-Έφης Αχτσιόγλου από τη μία και Γαβριήλ Σακελλαρίδη, Ευκλείδη Τσακαλώτου και Νίκου Φίλη, από την άλλη. Ο μεν κ. Χαρίτσης θέλει συμμαχίες με τα όμορα κόμματα (προφανώς και του υπό εκκόλαψη κόμματος Τσίπρα), ο δε κ. Σακελλαρίδης επιμένει στην αυτόνομη πορεία. Στην ψηφοφορία που έγινε στην ΚΕ της Νέας Αριστεράς, ο πρόεδρος του κόμματος έχασε τη μάχη.

Ωστόσο ο κ. Χαρίτσης με νέα ανάρτησή του επιμένει, ζητώντας εσωκομματικό δημοψήφισμα για να ληφθεί από τα μέλη η σχετική απόφαση.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Χαρίτση: 

«Η (Νέα) Αριστερά σε σταυροδρόμι

Στην Αριστερά, ιστορικά, υπάρχουν δύο αποκλίνουσες προσεγγίσεις για το ποια πρέπει να είναι η στάση της σε στιγμές κρίσης.

Η πρώτη επιμένει στη λογική της αυτόνομης πορείας και σε έναν σκληρό πυρήνα ιδεολογικών και πολιτικών αναφορών. Κατά κανόνα, είναι μια στάση περιχαράκωσης και αναδίπλωσης στο όνομα των αντίξοων συνθηκών.

Η δεύτερη αναζητεί τη διέξοδο σε μέτωπα με όμορες ιδεολογικά κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Κατά κανόνα, είναι μια στάση που προκύπτει από τη λογική του κατεπείγοντος. Αυτά που μας ενώνουν, είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.
Αυτές οι δύο γραμμές βρίσκονται σε διάλογο, συγκρούονται και συντίθενται. Αλλά σε κάθε στροφή, μία είναι αυτή που δίνει τον τόνο.

Είναι γνωστό ότι στη Νέα Αριστερά υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς οφείλουμε να κινηθούμε από εδώ και πέρα. Και αυτό είναι απολύτως λογικό και θεμιτό.

Τη δική μου θέση την έχω διατυπώσει ρητά και ανοιχτά. Δεν είναι μόνο προσωπική θέση. Είναι η θέση του ιδρυτικού συνεδρίου της Νέας Αριστεράς: Λαϊκό Μέτωπο με κοινό πρόγραμμα απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη και στην άνοδο της ακροδεξιάς.
Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση επικοινωνεί με το βασικό αίτημα των αριστερών και προοδευτικών πολιτών στην Ελλάδα του 2025.

Και πιστεύω, επίσης, ότι εκφράζει και την πλειοψηφία των οργανωμένων μελών της Νέας Αριστεράς.

Ίσως κάνω λάθος. Όμως αυτό είναι κάτι που πρέπει να το διαπιστώσουμε: τι πιστεύουν οι άνθρωποι που παλεύουν για την Νέα Αριστερά.

Το θεωρώ ζήτημα πολιτικής εντιμότητας και κομματικής δημοκρατίας.

Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που το κοινωνικό αίτημα είναι η ενότητα των δυνάμεων της πληθυντικής Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου συνολικότερα.

Και μόνο μέσα από έναν ευρύ πόλο συσπείρωσης δυνάμεων που θα αντιπαρατεθεί πειστικά με τη Δεξιά, θα μπορέσουν να εκφραστούν και τα πιο δυναμικά, τα πιο ζωντανά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Όλοι εκείνοι και εκείνες που ασφυκτιούν και αναζητούν διέξοδο, που επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή. Οι άνθρωποι κινητοποιούνται και παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους όταν νιώθουν ότι εμφανίζεται μια δύναμη που εκφράζει τα υλικά τους συμφέροντα, επικοινωνεί με τις ιδέες τους, συνδέεται με αιτήματα που συμπυκνώνουν τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής μας και μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι η ενότητα και η ανασυγκρότηση. Με αυτό που λείπει: αιχμές. Εντός αυτού του πόλου προφανώς θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, τάσεις και ρεύματα. Και εκεί θέλω να δω την Νέα Αριστερά.

Γιατί η Νέα Αριστερά μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση αυτή.

Γιατί έχει προωθημένες προγραμματικές θέσεις.

Γιατί έχει την έγνοια της εφαρμογής της αριστερής πολιτικής στο σήμερα. Στα μεγάλα επίδικα της εποχής μας, στα καθημερινά προβλήματα και τις αγωνίες της κοινωνίας.

Και γι’ αυτό θεωρώ ότι τα μέλη της Νέας Αριστεράς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να εκφράσουν την άποψή τους.

Η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής διαφωνεί.

Ακούω την πολιτική διαφωνία.

Δεν συμφωνώ, αλλά την ακούω.

Νιώθω όμως ότι δεν πρέπει ένα κομματικό παρελθόν που παλαιότερα μας ταλάνισε, γιατί κομματικές δομές αφέθηκαν να μη δουλεύουν, να λειτουργεί τόσο τραυματικά ακόμα ώστε να μας οδηγεί στην αμφισβήτηση της ανοιχτότητας, στην άρνηση της δημοκρατικής συζήτησης, στον συγκεντρωτισμό, στην αυτάρκεια των δομών που δεν ανασαίνουν.

Να ανοίξουμε λοιπόν τη συζήτηση.

Σε τελευταία ανάλυση, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, την πορεία των πραγμάτων στο κόμμα μας και ευρύτερα στον αριστερό χώρο δεν μπορεί παρά να την καθορίσει η βάση του κόμματος και ο κόσμος της Αριστεράς».

Σ’ ό,τι αφορά τον Αλέξη Τσίπρα και την επιστροφή του μ’ ένα νέο κόμμα δηλώνει: «Ο Τσίπρας έχει αποδείξει ότι έχει χάρισμα, ότι επικοινωνεί με τον κόσμο και πείθει. Και έχει αποκτήσει ωριμότητα που φυσιολογικά δεν διέθετε πριν 10 – 15 χρόνια».

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Μπίστη, η Νέα Αριστερά, «δεν αρέσει» ούτε στον κόσμο της Αριστεράς αν λάβουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό και πως μπορεί να αλλάξει;

Η Νέα Αριστερά έχει ένα εξαιρετικό πρόεδρο, μία ποιοτική και πολύ εργατική κοινοβουλευτική ομάδα και αφοσιωμένους αγωνιστές στην βάση. Παρά ταύτα, όπως σωστά παρατηρήσατε, δεν μπορεί να ανασάνει δημοσκοπικά, ενώ βρίσκεται και σε  εσωτερική κρίση. Ο λόγος είναι η αδυναμία της να προβάλλει πειστική και μετρήσιμη εναλλακτική πρόταση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ακόμα και αν δεν το λένε καθαρά  οι σύντροφοι της άποψης αυτής, εκ των πραγμάτων η ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς οδηγεί σε συνεργασία με το ΜέΡΑ25 του Γ. Βαρουφάκη

Σε μια στιγμή μάλιστα που δεν έχουμε να κάνουμε με μια παραδοσιακή δεξιά κυβέρνηση αλλά με ένα καθεστώς νεοφιλελεύθερο στην οικονομία, αποδεδειγμένα διεφθαρμένο και με ροπή προς τον αυταρχισμό. Ο κόσμος επί ένα χρόνο μας λέει -και σε όλη την δημοκρατική Αντιπολίτευση- κάνετε κάτι, συνεννοηθείτε, ενωθείτε, διαμορφώστε το αντίπαλο δέος στο Μητσοτάκη, ανακόψτε την φόρα της πολύμορφης Ακροδεξιάς κι εμείς σ’ αυτό το πάνδημο αίτημα κωφεύσαμε παραλυμένοι από την αδυναμία μας να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιος θα αφήσουμε.

–Θα σας διακόψω σ’ αυτό το σημείο, κύριε Μπίστη. Σκεφτήκατε μήπως αν ήταν λάθος η αποχώρησή σας από τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως έπρεπε να δώσετε τη μάχη εντός;

Το ακούω αυτό το επιχείρημα και από άλλους ιδιαίτερα μετά την δραματική κατάσταση που διαμορφώθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ  και την υποχώρηση της Νέας Αριστεράς. Όμως όχι δεν συμφωνώ. Αν  είχαμε μείνει στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα εκεί θα ήταν ο Κασσελάκης. Κάποιοι έπρεπε να δώσουν το πολιτικό και ιδεολογικό χτύπημα σε αυτή την εξωφρενική κατάσταση, ώστε μετά να ακολουθήσουν οι διστακτικοί.

Επανέρχομαι στο πρόβλημα της Νέας Αριστεράς που είναι και πρόβλημα συνολικά της αντιπολίτευσης. Πρέπει να αποφασίσει αν θα προτάξει την ενότητα των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου,  αν θα αποφασίσει να είναι η αριστερή πτέρυγα ενός προοδευτικού Μετώπου που θα συμπεριλάβει τις δυνάμεις της αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, όπως αυτοπροσδιορίζονται στη χώρα μας και της πολιτικής οικολογίας πάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα.

Όλα τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης περνάνε σοβαρή κρίση και χρειάζεται ένα σοκ σύνδεσης με τα λαϊκά προβλήματα και τις αγωνίες για να την ξεπεράσουν

Ενός μετώπου ικανού να κερδίσει τον Μητσοτάκη και την Δεξιά σε όποια εκδοχή της τώρα, όχι μετά 10 τέρμινα. Αντ’ αυτού βασανιζόμαστε και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε λόγω της ισχυρής παρουσίας της άποψης που προτάσσει την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς με δυνάμεις σχηματικά στα αριστερά μας ως απάντηση στα προβλήματα του τόπου. Ακόμα και αν δεν το λένε καθαρά  οι σύντροφοι της άποψης αυτής, εκ των πραγμάτων η ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς οδηγεί σε συνεργασία με το ΜέΡΑ25 του Γ. Βαρουφάκη.

Ο οποίος απορρίπτει πλήρως το κυβερνητικό έργο του ΣΥΡΙΖΑ μετά την αναγκαία στροφή του καλοκαιριού του 2015.  Συνυπολογίστε ότι την άποψη του προοδευτικού μετώπου υποστηρίζει ο Πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Χαρίτσης ενώ την άλλη άποψη ο γραμματέας του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδης και  αντιλαμβάνεστε ότι αυτός ο παρατεταμένος δυϊσμός παραλύει κυριολεκτικά το κόμμα. Αυτό πρέπει να τελειώσει με τον ένα η τον άλλο τρόπο άμεσα.

–Μήπως, λοιπόν,  όσα λέγονται και όσα γράφονται για προοδευτική συμμαχία, δεν είναι κάτι περισσότερο ή λιγότερο από λόγια σε ένα πολυτελές περιτύλιγμα; Θέλω να πω ότι γίνεται μια δημόσια συζήτηση για ένα θέμα που για διάφορους λόγους δεν θα έχει κατάληξη;

Θέλω να πιστεύω ότι η πίεση των πραγμάτων και του λαϊκού παράγοντα θα αποτρέψει ένα τέτοιο φιάσκο. Όλα τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης περνάνε σοβαρή κρίση και χρειάζεται ένα σοκ σύνδεσης με τα λαϊκά προβλήματα και τις αγωνίες για να την ξεπεράσουν. Είναι απολύτως βέβαιο ότι αν συνεχίσουν έτσι θα αντιμετωπίσουν οσονούπω και υπαρξιακό πρόβλημα.

–Βάζετε και το ΠΑΣΟΚ σε αυτή την κατηγορία; 

Προφανώς. Το μείζον πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι το θέμα της ηγεσίας αλλά η ύπαρξη μιας φιλομητσοτακικής πτέρυγας που με διάφορα προσχήματα εργάζεται από τώρα για την συνεργασία με την ΝΔ στην πολύ πιθανή περίπτωση – σχεδόν βέβαιη – απώλειας της αυτοδυναμίας από την τελευταία.

Πρώτα, αποφασίζεις ότι θα συναντηθείς με τον όμορο χώρο και μετά βρίσκεις, με αμοιβαίες υποχωρήσεις και καλή θέληση το κοινό μίνιμουμ πρόγραμμα

Το ΠΑΣΟΚ επί έναν χρόνο είχε όλη την ευχέρεια να προχωρήσει από θέση σχετικής ισχύος στην συγκρότηση προοδευτικού Μετώπου στο οποίο θα είχε κυρίαρχο ρόλο. Επέλεξε την γραμμή της νίκης απέναντι στην ΝΔ «με μια ψήφο διαφορά από την ΝΔ», γραμμή που δεν την πιστεύει και ο πιο φανατικός οπαδός του.

Τώρα δυσανασχετούν που ένας φίλος από τα – όχι και τόσο-  παλιά, φαίνεται πως σχεδιάζει να υλοποιήσει αυτό το σχέδιο. Η φύση και η πολιτική, όμως, απεχθάνονται το κενό.

–Εννοείτε προφανώς τον κ. Τσίπρα αν διαβάζω σωστά τις τοποθετήσεις σας. Όμως, πριν πάμε εκεί θέλω να σας ρωτήσω: Αυτό που είχατε προτείνει για ένα «μίνιμουμ πρόγραμμα», των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς μπορείτε να το κάνετε πιο συγκεκριμένο; Και πόσο μπορεί να σταθεί αυτό στην πράξη;

Προφανώς, χρειαζόμαστε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα. Όμως, αντιθέτως από ότι είναι γενικώς παραδεκτό, πιστεύω ακράδαντα ότι του προγράμματος προηγείται η πολιτική βούληση. Πρώτα, αποφασίζεις ότι θα συναντηθείς με τον όμορο χώρο και μετά βρίσκεις, με αμοιβαίες υποχωρήσεις και καλή θέληση το κοινό μίνιμουμ πρόγραμμα.

Και να το αποδείξω, με παράδειγμα γνωστό τοις πάσι. Πρώτα, ο Φλωράκης και ο Κύρκος αποφάσισαν ότι θα συνεργασθούν και μετά φτιάχθηκε το πρόγραμμα του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Είχαν είκοσι χρόνια να πουν καλημέρα και για την ΕΟΚ οι μεν την θεωρούσαν άβατο των μονοπωλίων και οι δε πεδίο, στο οποίο η Αριστερά μπορούσε να αναπτύξει την πολιτική της.

Και, όμως, τα βρήκαν και ανάσανε η Αριστερά. Δεν μπορώ να ακούω ότι δεν μπορούν να τα βρουν προγραμματικά οι Υπουργοί του Τσίπρα με τον πρωθυπουργό που δίπλα του πορεύτηκαν, ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας ή ο Γερουλάνος με τον Φάμελλο και τον Χαρίτση και όλοι μαζί να βρουν 5 σημεία και να τα προτείνουν στον λαό .

Χρειαζόμαστε προφανώς την ουσία της πολιτικής χρειαζόμαστε όμως και ηγέτη ικανό να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να ανεβάσει τον κόσμο λίγο ψηλότερα

Σε κάθε περίπτωση μπορούν να συνεννοηθούν στην κατάργηση όλων των αντεργατικών ρυθμίσεων, στην κατάργηση του 13ωρου, στην αύξηση του κατώτατου μισθού σε λογικά πλαίσια,  σε επαρκή άμυνα και όχι κυνήγι εξοπλισμών χωρίς τέλος, στην ανάγκη διαλόγου με την Τουρκία, στην επίλυση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Μπορούν να συνεννοηθούν σε λογικές ρυθμίσεις για τον περιορισμό του Airbnb, στη λήψη πρωτοβουλιών για την πάταξη της ακρίβειας και την αντιμετώπιση του προβλήματος της στέγης. Στα θέματα δικαιοσύνης, αντί για πολυσέλιδες ανακοινώσεις, μπορούν να δεσμευτούν ότι η Προοδευτική Κυβέρνηση θα επιδιώξει να είναι Υπουργός Δικαιοσύνης ένα πρόσωπο, όπως ο Χρήστος Ράμμος για να αρχίσει η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Τώρα, αν διαφωνήσουμε στις εξορύξεις και στο καλώδιο διασύνδεσης με την Κύπρο (προσωπικά θεωρώ και τα δυο λάθος) μπορούμε να ζήσουμε με τις διαφωνίες μας. 

–Πάμε τώρα στο κόμμα Τσίπρα ή ότι άλλο ετοιμάζει ο πρώην πρωθυπουργός. Το «κόμμα Τσίπρα», μπορεί να φέρει κάτι νέο; Εκτός από το ότι θα ελέγχεται από τον αρχηγό του και όχι από την «πολιτική γραμματεία», τι νέο μπορεί να φέρει; Τελικά μας  λείπει ο «μεσσίας» ή η ουσία της πολιτικής;

Να ξεκινήσω από το τελευταίο, που αποτελεί κατά την γνώμη μου ψευτοδίλημμα. Χρειαζόμαστε προφανώς την ουσία της πολιτικής (αυτό που ονομάζω στην συγκεκριμένη συγκυρία μίνιμουμ πρόγραμμα) χρειαζόμαστε όμως και ηγέτη ικανό να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να ανεβάσει τον κόσμο λίγο ψηλότερα.

Αυτή την στιγμή ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο εμβρυουλκός για την ενότητα της προοδευτικής παράταξης

Πρόσφατο είναι το παράδειγμα του Μαμντάνι στην Νέα Υόρκη. Συγκεκριμένο πρόγραμμα τεσσάρων σημείων αλλά και πολύ συγκεκριμένο φωτεινό πρόσωπο, ικανό να επικοινωνήσει με έξυπνο και καινοτόμο τρόπο την πολιτική του. Όποιος νομίζει ότι κάποιος άλλος με το ίδιο πρόγραμμα θα έφερνε και το ίδιο αποτέλεσμα ή ότι είναι εύκολο να βρεις στην πολιτική αγορά και άλλους σαν τον Μαμντάνι κάνει μέγα λάθος.

Ο Τσίπρας έχει αποδείξει ότι έχει χάρισμα, ότι επικοινωνεί με τον κόσμο και πείθει. Και έχει αποκτήσει ωριμότητα που φυσιολογικά δεν διέθετε πριν 10 – 15 χρόνια. Εκ των πραγμάτων έχουμε να κάνουμε με ένα ‘‘νέο και διαφορετικό Τσίπρα’’ αριστερό βέβαια αλλά προσγειωμένο. Συνετό αριστερό θα έλεγα. Επίσης, θεωρώ ότι μπορεί να σηκώσει από τον καναπέ ένα μέρος του κόσμου της αποχής. 

Στην Ιθάκη του θα μάθουμε πως αξιολογεί ο ίδιος αυτήν την πορεία, πως αντιμετωπίζει εκ των υστέρων επιλογές θέσεων και προσώπων που έκανε. Όλα αυτά έχουν την σημασία τους. Γεγονός παραμένει ότι πολύ συντομότερα από ότι θα περίμενε κάποιος – ίσως και ο ίδιος – επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αδυναμία των δυνάμεων της αντιπολίτευσης να ενώσουν δυνάμεις και στην λαϊκή πίεση που αποζητά εναλλακτική πρόταση. Αν κάποιος έχει άλλη πρόταση να το προτείνει. Αυτή την στιγμή ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο εμβρυουλκός για την ενότητα της προοδευτικής παράταξης. Και  πρέπει να τετραγωνίσει τον κύκλο. Γιατί ο κόσμος που τον ωθεί στο προσκήνιο θέλει και ενότητα του προοδευτικού χώρου και κάτι καινούργιο. Η αντίφαση είναι προφανής και η τέχνη του πολιτικού είναι να ικανοποιήσει κατά το δυνατόν αυτές τις αντικρουόμενες διαθέσεις. Ο κόσμος δεν θέλει, κατά την γνώμη μου, ένα Τσίπρα ανεξέλεγκτο, υπεράνω των πολιτικών δυνάμεων. Εξίσου, όμως, δεν θέλει και έναν Τσίπρα εξαρτώμενο από βαρωνίες, με ισορροπίες τρόμου και ατέρμονες συζητήσεις για ταυτοτικά θέματα και το γένος των αριστερών και λοιπών αγγέλων. Σε αυτόν εναπόκειται να βρει την χρήση τομή. Βάρος στο καινούργιο με την δόση του αξιόμαχου παλιού που απαιτείται. Παρθενογένεση δεν υπάρχει αλλά και ο βάλτος μιας ανήμπορης  αντιπολίτευσης μας τραβάει στον πάτο. 

–Να σας κάνω μια τελευταία ερώτηση για το Κυπριακό, με το οποίο ασχολείστε χρόνια. Θεωρείτε ότι με την εκλογή του Τουφάν Ερχιουρμάν στην ηγεσία των Τουρκοκύπριων ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας για λύση;

Ναι, αρκεί να μην το κλείσουμε ερμητικά εμείς. Δηλαδή, κυρίως η ελληνοκυπριακή πλευρά που υπονόμευσε κατά σειρά την Δέσμη Ιδεών Γκάλι, το Σχέδιο Ανάν, το σχέδιο στο Μον Πελεράν και κυρίως το Κραν Μοντανά, όπου Αναστασιάδης και Χριστοδουλίδης απέδρασαν για να μην υπογράψουν  την έτοιμη Συμφωνία. Βλέπω τους απορριπτικούς υπερπατριώτες να ζεσταίνουν πάλι τις μηχανές τους. Αυτή την φορά όμως νέο ναυάγιο υπαιτιότητας μας θα σημάνει οριστική διχοτόμηση. 

Ειδικότερα, βουλευτές από τα δύο κόμματα κατέθεσαν προς τον πρόεδρο της Βουλής αίτηση για τη διενέργεια ονομαστικής ψηφοφορίας επί των άρθρων: 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 130 131, 152 και 153 στο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας.

Αναλυτικά η αίτηση ονομαστικής ψηφοφορίας:

«Με βάση το άρθρο 72 του Κανονισμού της Βουλής, εμείς οι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ , που συνυπογράφουμε την παρούσα αίτηση, αιτούμεθα τη διενέργεια ψηφοφορίας με ονομαστική κλήση, επί των άρθρων: 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 130, 131, 152 και 153 στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού: «Σύσταση νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Ελληνορθόδοξη Ιερά Βασιλική Αυτόνομη Μονή του Αγίου και Θεοβάδιστου όρους Σινά στην Ελλάδα», ρυθμίσεις θεμάτων αρμοδιότητας Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων, ενίσχυση της ασφάλειας στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, διατάξεις για τον αθλητισμό, απονομή ισόβιας σύνταξης σε λογοτέχνες και καλλιτέχνες έτους 2025 και λοιπές ρυθμίσεις».

Οι αιτούντες βουλευτές:

Καλαματιανός Διονύσης
Τσαπανίδου Παρθένα (Πόπη)
Γιαννούλης Χρήστος
Ακρίτα Έλενα
Ζαμπάρας Μιλτιάδης
Κασιμάτη Νίνα
Μαμουλάκης Χαράλαμπος
Νοτοπούλου Αικατερίνη
Ξανθόπουλος Θεόφιλος
Παπαηλιού Γιώργος
Πολάκης Παύλος
Τζούφη Μερόπη
Ηλιόπουλος Αθανάσιος ( Νάσος)
Αναγνωστοπούλου Αθανασία (Σία)
Τσακαλώτος Ευκλείδης
Φωτίου Θεανώ»