Στον απόηχο των δηλώσεων του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά που τόνισε ότι οι ρήτρες των συμφωνιών υπονοούν πιθανή εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιφύλαξε σκληρή επιθετική απάντηση.

“Ας μην ταράζονται κάποιοι «επαγγελματίες ανησυχούντες» και ας μη αναζητούν τάχα παγίδες στις ρήτρες των συμφωνιών που τίθενται για να θωρακίσουν το Δημόσιο απέναντι σε τυχόν απαιτήσεις αποζημιώσεων απ’ τις εταιρίες.”, είπε χαρακτηριστικά.

Και συνέχισε: “Όσοι ζουν ακόμη με μία ηττοπαθή μανία καταδίωξης να σκεφτούν ότι, έως τώρα, μόνο η Τουρκία και, δυστυχώς, οι ίδιοι αντιδρούν στην εθνική πορεία της χώρας μας, την ώρα που ο ΥΠΕΞ βρίσκεται στην Ουάσιγκτον και συναντά για δεύτερη φορά σε έναν χρόνο τον Αμερικανό ομόλογό του εμβαθύνοντας τη διμερή στρατηγική μας σχέση.

Δεν υποσκάπτει τη θέση της πατρίδας η αξιοποίηση του πλούτου της και η εδραίωση των δικαιωμάτων της. Την υποσκάπτει η μίζερη αμφισβήτηση. Γιατί αληθινοί πατριώτες, ξέρετε, δεν είναι όσοι εκφράζουν διαρκώς φόβους. Αλλά εκείνοι που χτίζουν την Ελλάδα που δεν φοβάται!

Κάνοντας λόγο για ρευστή πράξη πραγμάτων, όπου η βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα, ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε ότι «η ExxonMobil και η Chebron είναι από τις κορυφαίες εταιρείες που επενδύουν στην πατρίδα μας, στα ύδατά μας, με μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Υπογραμμίζουν έτσι ότι εισέρχονται με σταθερές προοπτικές για το μέλλον της χώρας, ενώ οι επενδύσεις υπερβαίνουν το 1 δισ. ευρώ, με το όφελος του δημοσίου στο 40%»,. Οι συμφωνίες έχουν γεωπολιτικό αποτύπωμα. «Δεν είναι τυχαίο που οι εξελίξεις συνοδεύονται από την πλατφόρμα 3+1. Η ενεργειακή μας πολιτική αναδεικνύεται σε πυλώνα της εξωτερικής μας πολιτικής», είπε. 

Ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για δικαίωση της πολιτικής της κυβέρνησης. «Τέτοιες επενδύσεις δημιουργούν πολύ σημαντικά κεκτημένα, συνδεδεμένα με τα εθνικά μας θέματα», είπε.  Η σύμβαση βρίσκεται στην ατζέντα  υπουργικού συμβουλίου, καθώς ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, από τις ΗΠΑ, απ’ όπου και θα συνδεθεί μέσω τηλεδιάσκεψης και ο υφυπουργός Νίκος Τσάφος, αναμένεται να κάνουν ενημέρωση για την πορεία της. «Η Ελλάδα σήμερα που μιλάμε συζητά ήδη για τη Λιβύη, όπως το κάναμε με την Αίγυπτο. Και μια θετική εξέλιξη οφείλει να είναι συμβατή με την πρόοδο των ερευνών». 

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας συζητήθηκαν οι διμερείς σχέσεις και τρόποι περαιτέρω εμβάθυνσής τους στο πλαίσιο της στρατηγικής εταιρικής σχέσης ανάμεσα στις δύο χώρες.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, οι δύο ηγέτες επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους στην ενίσχυση της συνεργασίας και της στρατηγικής εταιρικής σχέσης προς όφελος των δύο χωρών και των λαών τους.

Αντάλλαξαν ακόμη απόψεις για διεθνή και περιφερειακά ζητήματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος, υπογραμμίζοντας τη σημασία του διαλόγου και της διπλωματίας για την ειρήνη και την ασφάλεια στη Μέση Ανατολή και στον κόσμο.

Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να συναντηθούν κατά το επόμενο χρονικό διάστημα.

Ο πρωθυπουργός επισημαίνει πως, παρά τις δυσκολίες, η μάχη με την παραβατικότητα δίνεται σε όλα τα επίπεδα: «Από τους δρόμους των πόλεων, τις συνοικίες και τα πανεπιστήμια, μέχρι τα γήπεδα, τις καταλήψεις και την οικονομική δραστηριότητα», υπογραμμίζοντας ότι ο αγώνας κατά της ατιμωρησίας είναι «συνεχής».

Χτύπημα στη φοροδιαφυγή – 43 εκατ. ευρώ ζημία

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην επιχείρηση της Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), η οποία εξάρθρωσε – όπως σημειώνει – δίκτυο απάτης με εκατοντάδες «αχυρανθρώπους».

Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, το κύκλωμα υπεξαιρούσε 43 εκατομμύρια ευρώ από το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. «Χρήματα που κανονικά θα μπορούσαν να δοθούν για καλύτερα νοσοκομεία και σχολεία αντί να καταλήξουν στις τσέπες συμμοριών», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Εξάρθρωση κυκλώματος λαθραίων καπνικών

Παράλληλα, ο κ. Μητσοτάκης αναφέρεται στην επιτυχία της Ελληνική Αστυνομία, η οποία εντόπισε μεγάλη εγκληματική οργάνωση που παρασκεύαζε και διακινούσε λαθραία καπνικά προϊόντα.

Όπως σημειώνει, η συγκεκριμένη οργάνωση είχε δομή και λειτουργία που της επέτρεπαν να δρα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, στοιχείο που – κατά τον ίδιο – αναδεικνύει τη δυσκολία της αναμέτρησης με τη σύγχρονη μορφή της παρανομίας.

Τα στοιχεία της Διεύθυνσης Οργανωμένου Εγκλήματος

Ο πρωθυπουργός παραθέτει και συγκεκριμένα στοιχεία, επισημαίνοντας ότι μόνο από τον Οκτώβριο του 2024, η Διεύθυνση Οργανωμένου Εγκλήματος έχει διαχειριστεί 958 υποθέσεις, διαλύοντας 173 εγκληματικές οργανώσεις και συλλαμβάνοντας 3.094 δράστες, οι οποίοι – όπως τονίζει – βρίσκονται πλέον στα χέρια της Δικαιοσύνης.

Την ίδια στιγμή, όπως αναφέρει, οι φορολογικές αρχές έχουν θέσει «στο μικροσκόπιο» δεκάδες περιπτώσεις σοβαρής φοροδιαφυγής και λαθρεμπορίου, κάνοντας λόγο για κυκλώματα που δρουν με θρασύτητα στην αγορά, αλλά και για «επίορκους θύλακες» που εξακολουθούν να υφίστανται στο λεγόμενο «βαθύ κράτος».

«Μάχη που απαιτεί χρόνο και συνέπεια»

Στην ανάρτησή του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλεί να αναγνωριστεί η πρόοδος που έχει επιτευχθεί, σημειώνοντας ότι πρόκειται για «σοβαρά βήματα κατά της παραβατικότητας». Παράλληλα, ξεκαθαρίζει ότι η προσπάθεια αυτή δεν είναι στιγμιαία, αλλά απαιτεί «χρόνο και συνέπεια».

Όπως τονίζει, η εμπέδωση της νομιμότητας αποτελεί «καταλύτη ασφάλειας για τον πολίτη» και βασική προϋπόθεση για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης προς την Πολιτεία.

«Συνεχίζουμε, λοιπόν. Η “Νομιμότητα Παντού” είναι για εμάς μία διαρκής δέσμευση», καταλήγει ο πρωθυπουργός.

Εκεί, όμως, που δείχνει να …πνίγεται στο ποτήρι με το νερό η κυβέρνηση είναι στα θεωρητικώς μικρά και σε πρώτη ανάγνωση λιγότερο σημαντικά. Αυτά είναι, ωστόσο, που συζητώνται περισσότερο στα καφενεία και χτυπούν το μαλακό υπογάστριο του κοινού αισθήματος.

Δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει ότι δεν το κατανοεί. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές το κατανοεί με καθυστέρηση, όταν η ζημιά έχει ήδη προκληθεί.

Στην ίδια συνέντευξη, για παράδειγμα, ρωτήθηκε και τοποθετήθηκε για δύο τέτοια -φαινομενικά μικρά- θέματα.

Πρώτα, για την διάταξη περί συνεπιμέλειας που πρώτη-πρώτη έσπευσε να αξιοποιήσει η Όλγα Κεφαλογιάννη. Το γεγονός ότι ήταν “κομμένη και ραμένη στα μέτρα της” λόγω του γνωστού προβλήματος που έχει με τη νομική σύγκρουση με τον πρώην σύζυγό της και την επιμέλεια των παιδιών τους δημιούργησε εύλογα την εντύπωση πώς είχε προηγηθεί παρασκήνιο που κατέληξε στην ευνοϊκή ρύθμιση για την υπουργό.

Η αρχική αντίδραση της κυβέρνησης ήταν φοβική και η υπουργός καλύφθηκε πολιτικά. Ακολούθησαν, όμως, κατά τις πληροφορίες, μετρήσεις από το Μέγαρο Μαξίμου και διαπιστώθηκε ότι τόσο το συντηρητικό όσο και το κεντρώο εκλογικό κοινό της Ν.Δ δεν ανέχεται τέτοιες παρασπονδίες.

Και ήρθε ο πρωθυπουργός να πει το προφανές: “Διαχωρίζω τη χρήση της διάταξης από τη διάταξη αυτή καθ’ εαυτή. Και ξέρω πολύ καλά ότι όταν κατέχουμε ένα δημόσιο αξίωμα, μερικές φορές δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο στην ουσία, αλλά πρέπει να προσέχουμε και τις εντυπώσεις“. Δεν μπορούσε αυτό να ειπωθεί από την πρώτη στιγμή που εκδηλώθηκε το πρόβλημα από την κυβέρνηση; Για να μην πώ ότι θα μπορούσε να είχε εξ’ αρχής αποφευχθεί.

Μετά, η εξωφρενική δήλωση της βουλευτού Χριστίνας Αλεξοπούλου για το “το τσάμπα πέθανε”, με αφορμή τις δυσκολίες των εκπαιδευτικών να πληρώνουν υπέρογκα ενοίκια. Έπρεπε να περάσουν 3-4 μέρες, να καλύπτει η κυβέρνηση την βουλευτή απέναντι στην κριτική της αντιπολίτευσης, για να βγει ο ίδιος ο πρωθυπουργός να την “αδειάσει”; “Πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε”, είπε όταν ρωτήθηκε σχετικά για την κυρία που είχε παλαιότερα αποκαλέσει “ανθέλληνα” τον Αντώνη Σαμαρά. Πάλι με καθυστέρηση. Ίσως και χειρότερα, διότι η βουλευτής αναγκαστηκε να ζητήσει συγγνώμη (Ant1) την επομένη της συνέντευξης του πρωθυπουργού. Μέχρι τότε η ίδια δεν είχε καταλάβει τι είπε, στη δε κυβέρνηση προσποιούνταν ότι δεν το είχε πει. Μύλος.

Έχουν συμβεί αρκετά τέτοια περιστατικά που σωρρευτικά δημιουργούν την αίσθηση πώς η κυβέρνηση δεν αφουγκράζεται το κοινό αίσθημα. Συνήθως, ο ίδιος ο Μητσοτάκης “τα μαζεύει”, ωστόσο το θέμα δεν είναι να παρέρχεται ζωτικός πολιτικός χρόνος μέχρις ότου αναγκαστεί να το κάνει.

Εν τέλει, μπροστά στις κάλπες αυτοί που όντως βάζουν ψηλά τον πήχη της πολιτικής σταθερότητας θα μετρήσουν θετικά τις πρωτοβουλίες για τη Συνταγματική αναθεώρηση, τις ενεργειακές συμφωνίες και άλλα “μεγάλα”. Υπάρχει, όμως, όπως δείχνουν και οι μετρήσεις, ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος που ασφυκτιά δυσφορώντας για να αναρίθμητα “μικρά” που όλα μαζί δημιουργούν αρνητικές εντυπώσεις και κυρίως την απουσία ενσυναίσθησης. Κι αυτούς τους ψηφοφόρους σε κάθε τέτοιο λάθος, σε κάθε αργοπορημένη διαχείριση και αντίδραση, είναι σαν να τους κάνεις δώρο στα κόμματα διαμαρτυρίας.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Σε γενικές γραμμές, οι παράμετροι που θα προσδιορίσουν τους συσχετισμούς στην τελική ευθεία προς τις επόμενες εκλογές -χωρίς να αποκλείεται να διεξαχθούν συντομότερα από το όριο της άνοιξης του 2027 που έθεσε ο πρωθυπουργός- είναι οι εξής:

-Η επιβάρυνση της εικόνας διακυβέρνησης από την διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, ακόμα και το πρόσφατο εργατικό δυστύχημα στην “Βιολάντα” που όλα μαζί σωρρευτικά αναδεικνύονται με το αίτημα για Δικαιοσύνη και αντιμετώπιση της διαφθοράς το οποίο κατατάσσεται δεύτερο μετά την οικονομία σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

-Η εντυπωσιακή αντοχή, αν και σε αισθητά χαμηλότερο επίπεδο, του πρωθυπουργικού προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη (επί μία δεκαετία, πιά, είναι το πρόσωπο που κυριαρχεί), σε συνδυασμό με την αδυναμία της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης να προβάλλει, έως τώρα, κάποιο ισχυρό “αντίπαλο δέος”.

-Οι ισχυρές ενδείξεις ότι είναι πολύ δύσκολο στις επόμενες εκλογές να προκύψει αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος (Ν.Δ), κάτι που εκ των πραγμάτων βάζει στη συζήτηση τις πιθανότητες συνεργασιών, είτε για τον σχηματισμό κυβέρνησης είτε για να αντιμετωπιστεί το προβάδισμα του κυβερνώντος κόμματος.

Τα focus groups και τα “μικρά” προβλήματα που γίνονται μεγάλα

Ειδικότερα τα focus groups του Μαξίμου (δημοσιεύτηκαν στην “Καθημερινή”) εμφανίζουν μία μετατόπιση της επιρροής της Ν.Δ από την περιοχή του φιλελευθερισμού -με αιχμή το μεταρρυθμιστικό προφίλ- στον σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων που έμμεσα ή άμεσα εξαρτώνται από το κράτος, όπως οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Σε αυτά τα τμήματα του εκλογικού σώματος σημειώνονται μικρότερες απώλειες απ΄ ότι, για παράδειγμα, στους αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες (αποτέλεσμα της τεκμαρτής φορολόγησης) και στους αγρότες (μπλόκα) που είχαν δώσει ποσοστό πάνω από 45% στη Ν.Δ στις εκλογές του 2023. Οι θύλακες αντοχής σε αυτά τα εκλογικά κοινά οφείλονται, αφενός στις κατά καιρούς επιδοματικές πολιτικές και τις αυξήσεις, αφετέρου στο ότι πρόκειται για περισσότερο συντηρητικούς πολίτες που δεν επιθυμούν ανατροπές.

Η κυβέρνηση, πάντως, έχει χάσει τα αντανακλαστικά της προηγούμενης περιόδου και δείχνει ενίοτε να πνίγεται στο ποτήρι θεωρητικά μικρών συμβάντων με σωρρευτική, όμως, επιρροή στο δυνητικό εκλογικό της ακροατήριο. Για παράδειγμα, η υπόθεση της διάταξης περί συνεπιμέλειας που αξιολογήθηκε ως “φωτογραφική” για την Όλγα Κεφαλογιάννη, ή η απερίσκεπτη τοποθέτηση του Λευτέρη Αυγενάκη σε αναπτυξιακό αγροτικό οργανισμό στην Κρήτη, ήταν δύο μόνο τέτοια περιστατικά.

Οι απώλειες στα δεξιά και η μάχη στο Κέντρο

Ένα κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο στην τελική ευθεία προς τις εκλογές θα ευδοκιμήσει το δίλημμα περί πολιτικής σταθερότητας. Όχι επειδή δεν είναι υπαρκτό με όσα συμβαίνουν διεθνώς και ειδικότερα στην ζώνη γεωπολιτικών συμφερόντων της χώρας (και στα ελληνοτουρκικά), αλλά διότι διευρύνεται σημαντικά (πάνω από 30%) το τμήμα εκείνο του εκλογικού σώματος που διακατέχεται από απογοήτευση και οργή και δείχνει να κατευθύνεται σε προσωποπαγή “αντισυστημικά” κόμματα. Σε αυτή την ζώνη του ανορθολογισμού είναι αμφίβολο εάν μπορεί να αποδόσει το σχετικό δίλημμα.

Μέχρις ώρας, το επιτελικό κέντρο του Μαξίμου εκπονεί μεθοδικά εστιασμένες πολιτικές παρεμβάσεις με στόχο να προσελκύσει τα ειδικά αυτά κοινά που θα κρίνουν σε σημαντικό βαθμό και την τελική εκλογική επίδοση. Από την άλλη, γίνεται σαφές ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται πώς δεν μπορεί να ικανοποιήσει τους πάντες και στοχεύει πολιτικά περισσότερο στον χώρο του Κέντρου (κατά το γνωστό κλισέ είναι αυτό που θα γείρει τελικά την εκλογική πλάστιγγα) επειδή εκτιμά, παράλληλα, ότι οι απώλειες προς τα δεξιά της δεν είναι εύκολα αναστρέψιμες.

Έχοντας αντιληφθεί ότι η βασική μάχη θα δοθεί στο Κέντρο, η κυβέρνηση φαίνεται πώς θα εστιάσει την προσοχή της ακριβώς εκεί και προς τούτο θα αξιοποιήσει και το μομέντουμ της έναρξης της διαβούλευσης για το (προ)αναθεωρητικό πλαίσιο του Συντάγματος. Θα προσπαθήσει, δηλαδή, να αναζωγονήσει, ταυτόχρονα, το μεταρρυθμιστικό της προφίλ (βάζοντας μεγάλο αριθμό διατάξεων προς αναθεώρηση στο τραπέζι: από το άρθρο 86 για την ευθύνη υπουργών μέχρι τα ιδιωτικά ΑΕΙ και την μερική τουλάχιστον άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων) και την εκμαίευση της συνεννόησης με το ΠΑΣΟΚ.

Η πλαγιοκόπηση του ΠΑΣΟΚ

Ως προς το τελευταίο, στο Μαξίμου αναγνωρίζουν ότι, εφόσον προκύψει η ανάγκη συνεργασιών για τον σχηματισμό κυβέρνησης, μόνο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα μπορούσε να γίνει εταίρος. Προκαλώντας και προσκαλώντας το ΠΑΣΟΚ στο θέμα της Συνταγματικής αναθεώρησης, λοιπόν, ίσως αναγκάσει τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που υπάρχουν εκεί να αντιδράσουν και, παράλληλα, θα ωθήσει τον Νίκο Ανδρουλάκη σε ακόμα εντονότερη αριστερή στροφή. Με αυτόν τον τρόπο ο πρωθυπουργός θα επεκτείνει την επιρροή του στο Κέντρο και θα διαμορφώσει συνθήκες μίας πιθανής μετεκλογικής συνεργασίας με κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που δεν υιοθετούν την συγκρουσιακή στρατηγική (Δούκας, Γερουλάνος, Κατρίνης κ.ά) και κινούνται πιό κοντά στην μετριοπαθέστερη στάση της Άννας Διαμαντοπούλου που επιμένει πώς βασικό επιχείρημα στο μετεκλογικό τοπίο θα είναι το “συμφέρον της χώρας”.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, άλλωστε, ότι ο πρωθυπουργός αποφάσισε να συγκροτηθεί προαναθεωρητική κοινοβουλευτική επιτροπή, όπου θα γίνει το πείραμα της συναίνεσης, την ίδια ώρα που τη Ν.Δ θα εκπροσωπήσουν πολιτικοί με κεντρώο και κεντροδεξιό προφίλ, όπως ο Γ. Γεραπετρίτης, ο Θ. Ρουσσόπουλος και ο Ευρ. Στυλιανίδης. Οι δύο τελευταίοι προέρχονται από την καραμανλική πτέρυγα, ενώ ειδικότερα ο Θόδωρος Ρουσσόπουλος (με περγαμηνές από την θητεία του στην προεδρία της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης) τοποθετείται και πρόεδρος του συνεδρίου της Ν.Δ και αναμένεται να αξιοποιηθεί περαιτέρω στην τελική ευθεία προς τις εκλογές- λέγεται ότι μπορεί να περιληφθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας ώστε να μην δεσμεύεται από το “απαγορευτικό” των περιορισμένων τηλεοπτικών εμφανίσεων κι έτσι να προωθήσει την στρατηγική προς το Κέντρο.

Οι ανεξέλεγκτες μεταβλητές που θα προσδιορίσουν και τον χρόνο των εκλογών

Οι πιό “θερμόαιμοι” στη Ν.Δ επιχαίρουν πάντως για την “βαβέλ” στο πολιτικό σκηνικό, με το κύμα του “αντισυστημισμού” να διογκώνεται και την κρίση στο ΠΑΣΟΚ να εντείνεται, θεωρώντας ότι έτσι αναδεικνύεται περισσότερο πώς δεν υπάρχει εναλλακτική διακυβέρνησης. Οι πιό ψύχραιμες φωνές, όμως, στο επιτελείο του πρωθυπουργού τονίζουν ότι είναι ακόμα νωρίς για συμπεράσματα δεδομένου ότι επίκειται η ίδρυση των δύο νέων κομμάτων, αυτών της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα. Η πρώτη εκτιμάται ότι θα προσελκύσει ψηφοφόρους της δεξιάς πτέρυγας της Ν.Δ (ήδη στις μετρήσεις εμφανίζεται ποσοστό άνω του 15% όσων ψήφισαν το κυβερνών κόμμα στις τελευταίες εκλογές που δηλώνει σίγουρα ή μάλλον να την ψηφίσει) και θα μοχλεύσει τον χώρο του “αντισυστημισμού” όπου κυριαρχούν η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική Λύση. Ο πρώην πρωθυπουργός, όμως, κινείται με βήματα αργά αλλά σταθερά και, παρότι δημοσκοπικά φαίνεται να μην δημιουργεί δυναμική ρεύματος, είναι πιθανό να αναδειχθεί ως εναλλακτική διακυβέρνησης με πολιτικά και ορθολογικά χαρακτηριστικά.

Αυτό θεωρητικά ευνοεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αφενός γιατί τον έχει ήδη νικήσει δύο φορές, αφετέρου επειδή, όπως εκτιμάται, θα ξυπνήσουν τα αντανακλαστικά του “αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου” στους κεντρώους ψηφοφόρους, όμως, από την άλλη, ένα κόμμα Τσίπρα χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος θα βάλει τη συζήτηση σε καθαρά πολιτική βάση. Άλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας έχει διατελέσει πρωθυπουργός και έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά που δεν έχει κανένας άλλος στον χώρο της αντιπολίτευσης.

Σε κάθε περίπτωση, ο πρωθυπουργός θα μπορέσει να προσδιορίσει με μεγαλύτερη σαφήνεια την προεκλογική του τακτική μετά τον Απρίλιο, όταν όπως φαίνεται θα έχουν εκκινήσει οι πρωτοβουλίες του (Σύνταγμα κ.ά) και θα έχει αποτυπωθεί ο νέος πολιτικός χάρτης, και θα αξιολογήσει εάν και κατά πόσο τον συμφέρει να φτάσει στις κάλπες την άνοιξη του 2027, όπως έχει δηλώσει, ή να τις φέρει λίγο νωρίτερα. Η περίοδος μετά την επόμενη ΔΕΘ, ή τα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου του 2027 είναι δύο εναλλακτικές που εξετάζονται σοβαρά με την πρώτη να κερδίζει αρκετούς υποστηρικτές.

Σε βίντεο που αναρτήθηκε στο Instagram, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται στην κορυφή της Στύγας, περιγράφοντας με χαλαρή διάθεση τις νέες παροχές του χιονοδρομικού. «Μου ζήτησαν να παρουσιάσω το νέο καφέ στην κορυφή της Στύγας, στα Καλάβρυτα. Αυτό είναι το καφέ, έχει και σόμπα. Και αυτός είναι ο αναβατήρας», ακούγεται να λέει, δείχνοντας τις εγκαταστάσεις.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων (@kalavritaskiresort)

Το στιγμιότυπο ολοκληρώνεται με ένα χαλαρό thumbs up.

Από την πλευρά του, ο λογαριασμός του χιονοδρομικού κέντρου σχολίασε στη λεζάντα της ανάρτησης: «Τερματίσαμε το trend», κάνοντας tag στον πρωθυπουργό.

Εάν νικήσει στις επόμενες εκλογές και εξασφαλίσει την τρίτη “σερί” θητεία διακυβέρνησης θα επιτύχει κάτι που δεν κατόρθωσε κανένας αρχηγός κόμματος μετά την Μεταπολίτευση, κι αυτό είναι προφανώς μία καταγραφή υστεροφημίας που γοητεύει κάθε πολιτικό, ακόμα κι αν δημοσίως δεν το ομολογεί.

Η μακρά και σχεδόν αδιατάρακτη πολιτική ηγεμονία Μητσοτάκη βασίστηκε, αναμφίβολα, σε διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνες που είχαν για μικρότερα χρονικά διαστήματα οι προκάτοχοί του. Άλλες εποχές, άλλοι συσχετισμοί, διαφορετικές “αρχιτεκτονικές” του πολιτικού συστήματος, άλλες κοινωνικές διαστρωματώσεις, άλλα προβλήματα, όμως και άλλοι πολιτικοί αντίπαλοι.

Το τελευταίο ήταν ίσως μέχρι τώρα το ισχυρότερο ατού του Μητσοτάκη και αυτό δεν συνέβη τυχαία. Εκμεταλεύτηκε στο έπαρκο το μομέντουμ της τελευταίας περιόδου της οικονομικής κρίσης και τα τρωτά σημεία της διακυβέρνησης Τσίπρα.

Ως προς το πρώτο, είναι αλήθεια ότι βοήθησε και η συγκυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, κατά τρόπο που απορρόφησε τους ισχυρότατους κοινωνικούς και πολιτικούς κραδασμούς της χρεοκοπίας 2009-2010 και δημιούργησε σε πολλούς τις εντυπώσεις, αρχικά μιας σχεδόν γενικευμένης (συν)ευθύνης, και μετά, ό,τι το “σημείο μηδέν” της κρίσης δεν ήταν εκεί που ξεκίνησε (και πριν απ΄ αυτό, όταν δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις του κραχ) αλλά το καλοκαίρι του 2015.

Είτε το ομολογούν είτε όχι οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ο Μητσοτάκης είχε το καλύτερα επεξεργασμένο και προσαρμοσμένο στους καιρούς και στο κοινό αίσθημα πολιτικό αφήγημα από οποιαδήποτε άλλη περίοδο διακυβέρνησης τις τελευταίες δεκαετίες. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η επιτυχία Μητσοτάκη μοιάζει κάπως με την επιτυχία του εκσυγχρονιστικού αφηγήματος του αείμνηστου Κώστα Σημίτη που τον κράτησε επί οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Μόνο κατ’ αναλογία, φυσικά, δεδομένου ότι οι διαφορές είναι αρκετές.

Ο Μητσοτάκης κατόρθωσε να δημιουργήσει μοντέλο διακυβέρνησης, απεχθές για τους αντιπάλους του, ανεκτό, όμως, και εν τέλει αποδεκτό από σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Κι αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη ισχυρού αντίπαλου δέους συνέδραμε στην πολιτική του μακροημέρευση. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν του έτυχαν όλα αυτά, τα πέτυχε. Ακόμα και η αρχικά επικοινωνιακή και μετά εκλογική διάλυση του πολιτικού υποδείγματος της διακυβέρνησης Τσίπρα ήταν μία καλά οργανωμένη καμπάνια που, βεβαίως, ενισχύθηκε από την απειρία, την ανοργανωσιά, την άγνοια κινδύνου και τα σφάλματα του πολιτικού του αντιπάλου μέχρι το 2023.

Σε 15 περίπου μήνες –εάν δεν συμβεί κάτι που θα ανατρέψει τον σχεδιασμό– ο Μητσοτάκης θα έχει τη δυνατότητα να γράψει το όνομά του στο εγχώριο πολιτικό “Γκίνες”, αυτή τη φορά έχοντας ως ίσως το πιο διεισδυτικό επιχείρημα ότι αυτός και μόνο αυτός μπορεί να εγγυηθεί την σταθερότητα. Κάνουν λάθος όσοι υποτιμούν αυτή την σχετικά ασαφή έννοια που σε μία εποχή χαμηλών προσδοκιών και μεγάλου φόβου (εσωτερικά και διεθνώς) αποκτά χαρακτηριστικά ιερού πολιτικού δισκοπότηρου.

Το 2019 ο Μητσοτάκης κέρδισε τον Τσίπρα επειδή εκπροσώπησε δεξιοτεχνικά την μεγάλη κοινωνική “περιοχή” από την δεξιά έως το κέντρο (κυρίως το δεύτερο), με αιχμή του δόρατος το “αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο”. Το 2023 κυρίαρχησε εντυπωσιακά επειδή διατήρησε σε πλήρη ισχύ τα παραπάνω και πρόσθεσε ένα μεγαλεπήβολο μεταρρυθμιστικό πλαίσιο.

Το 2027 θα επιχειρήσει να υπερβεί τον κακό εαυτό μιας κουρασμένης και προβληματικής, πια, διακυβέρνησης, απέναντι σε μία κατακερματισμένη αντιπολίτευση που δεν μπορεί να προβάλλει συνεκτικά μία εναλλακτική πρόταση. Μία αντιπολίτευση που πιθανότατα θα έχει τρία διαφορετικά πολιτικά πρόσωπα απέναντί του: τον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη, και την Καρυστιανού.

Παρότι μόνο ο πρώτος έχει καθαρά πρωθυπουργικά χαρακτηριστικά, μάλλον θα αλληλοσπαράζονται κι αυτό θα ενισχύει το δίλημμα Μητσοτάκη περί σταθερότητας, αν και από δυσμενέστερη βάση. Το σοβαρό μεονέκτημα θα είναι πώς διαθέτει έναν μόνο στόχο, την αυτοδυναμία, καθώς ο,τιδήποτε άλλο είναι πολύ δύσκολο, αν και όχι -υπό συγκεκριμένες συνθήκες- ανέφικτο.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο προετοιμάζεται και πώς θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε συνθήκες μιας γενικευμένης πολιτικής αναταραχής, όπου η κοινωνία δεν θα υποκύπτει σε ευκαιριακά διλήμματα και δεν θα υπάρχει άλλος δρόμος πλην αυτού της συνεννόησης. Αλλά, ως φαίνεται, μάλλον κανείς δεν είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο.

Το ξεκίνημα της νέας χρονιάς βρίσκει τον Κυριάκο Μητσοτάκη με το βάρος της επταετούς θητείας του και τις πληγές που έχει αφήσει, όμως ακόμα ανθεκτικό και χωρίς -προς το παρόν- αντίπαλο που να μπορεί να τον απειλήσει έναντι του διλήμματος περί σταθερότητας που φιλοτεχνεί και θα θέσει σκληρά στον κατάλληλο προεκλογικό χρόνο.

Εγκλωβισμένος εκ των πραγμάτων στη στρατηγική της αυτοδυναμίας ο πρωθυπουργός θα μελετά τις δημοσκοπήσεις και θα προσαρμόζει την τακτική του όχι τόσο ως προς την πρώτη θέση, που φαίνεται εξασφαλισμένη, όσο ως προς τις επιλογές που θα πρέπει να κάνει το βράδυ της πρώτης Κυριακής των εκλογών. Βασική επιλογή παραμένει η διαπίστωση του αδιεξόδου σχηματισμού κυβέρνησης και η επίρριψη ευθυνών στην αντιπολίτευση ώστε να σκληρύνει ακόμα περισσότερο το δίλημμα της ακυβερνησίας και να κερδίσει την αυτοδυναμία στις επαναληπτικές εκλογές.

Η Ν.Δ βλέπει τον χώρο εκλογικής της επιρροής να έχει συρρικνωθεί και το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2024 (28,3%) να καταγράφεται και δημοσκοπικά, κι έτσι να δυσκολεύει πολύ τον τελικό στόχο. Λογικό είναι να διεκδικήσει την διεύρυνση αυτής της επιρροής σε δύο κατευθύνσεις: αφενός προς την –κατά τον Ευ. Βενιζέλο– “άπω δεξιά“, όπου κυριαρχεί ο Κυριάκος Βελόπουλος και ίσως εμφανιστεί ο Αντώνης Σαμαράς με νέο κόμμα, αφετέρου προς το κέντρο όπου σημειώθηκαν σημαντικές απώλειες στις ευρωεκλογές.

Σε αυτή την προσπάθεια, ωστόσο, δεν είναι άοπλος.

Οι τελευταίες παρεμβάσεις των Άδωνι Γεωργιάδη και Θάνου Πλεύρη με το αντι-αριστερό κρεσέντο κατά διεθνών οργανισμών για το μεταναστευτικό, επιβεβαιώνουν ότι οι δύο υπουργοί είναι σταθερά οι φύλακες των δεξιών συνόρων, απέναντι στην Ελληνική Λύση και τις ηχηρές υπερδεξιές παρεμβάσεις της Αφροδίτης Λατινοπούλου.

Ποιό θα είναι το επιχείρημα;

Τι περισσότερο μπορούν να πουν (περί μεταναστών και άλλων τινών) στο σκληρά δεξιό ακροατήριο ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου που δεν το λένε -και δη από τον κυβερνητικό άμβωνα- οι Γεωργιάδης και Πλεύρης; Η παράμετρος Σαμαρά ίσως μεταβάλλει τα πράγματα καθώς οι δύο “σαμαρικοί” υπουργοί θα έχουν δυσκολία να αντιπαρατεθούν με τον πολιτικό τους μέντορα.

Από την άλλη, προς το κέντρο ο πρωθυπουργός έχει, πλην του δικού του διεισδυτικού προφίλ, έναν ακόμα σύμμαχο. Ο δημοφιλής πρόεδρος, πλέον, του Eurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης είναι ο φύλακας της μεθορίου μεταξύ κεντροδεξιάς και κέντρου, ικανός πιθανώς να προσελκύσει κι εκείνο το τμήμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν πάντοτε θετικά μία επανάληψης της συγκυβέρνησης του 2012-15.

Όλα αυτά συγκροτούν ένα άθροισμα πιθανών τακτικισμών που μπορεί να είναι αποτελεσματικό μόνο εφόσον η κυβέρνηση αναμετρηθεί επιτυχώς με τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που έρχονται από τα προηγούμενα χρόνια και θα κρίνουν και τη νέα χρονιά.

Η κυβέρνηση είναι σοβαρά πληγωμένη, βασίζεται όμως στο γεγονός ότι η αντιπολίτευση δεν μπορεί να προβάλλει πειστικό αφήγημα διακυβέρνησης. Ο Νίκος Ανδρουλάκης παλεύει ακόμα με την “ακούνητη βελόνα” του ΠΑΣΟΚ στις μετρήσεις, η δε κεντροαριστερά παραμένει κατακερματισμένη και αμήχανη.

Ίσως ο πρωθυπουργός χρειάζεται επιπλέον έναν πραγματικό πολιτικό αντίπαλο και έναν αόρατο έμμεσο σύμμαχο. Ο πρώτος είναι ο Αλέξης Τσίπρας που, όπως ελπίζουν στην κυβέρνηση, με την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα θα προκαλέσει συσπείρωση της δεξιάς και κεντρώας βάσης της Ν.Δ.

Ο δεύτερος θα ήταν ένα κόμμα υπό την Μαρία Καρυστιανού που θα προκαλέσει αναταράξεις και μετακινήσεις στην κεντροαριστερά. Ενδεχομένως κάποιοι υποτιμούν ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε οδό διαφυγής και για δεξιούς ψηφοφόρους, σε κάθε περίπτωση όμως ο χάος που θα προκληθεί ίσως αποδειχθεί …δημιουργικό για τον πρωθυπουργό που ελπίζει ότι έτσι θα ενισχύσει το προφίλ κυβερνησιμότητας του κόμματός του και του ιδίου.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συμμετείχε στο 27ο Ετήσιο Capital Link Invest in Greece Forum με βιντεοσκοπημένο μήνυμα, τονίζοντας ότι «το Capital Link Invest in Greece Forum με τα χρόνια έχει αναδειχθεί σε σημαντική γέφυρα μεταξύ της Ελλάδας και της επενδυτικής κοινότητας των Ηνωμένων Πολιτειών».

«Καθώς το 2025 πλησιάζει στο τέλος του», ανέφερε ο πρωθυπουργός, «θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις σκέψεις μου σχετικά με την κατάσταση της οικονομίας μας και τις προοπτικές της για τη νέα χρονιά. Η Ελλάδα συνεχίζει την πρόοδό της, και γίνεται ένας ολοένα και πιο ελκυστικός επενδυτικός προορισμός».

«Η χώρα μας προσφέρει ευκαιρίες υψηλής ανάπτυξης, όπως αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα της αγοράς για όλες τις κατηγορίες ελληνικών περιουσιακών στοιχείων, προσφέρει υγιή δημοσιονομικά θεμελιώδη στοιχεία, σαφή γεωπολιτικό προσανατολισμό και, φυσικά, τον πολύ σημαντικό παράγοντα της πολιτικής σταθερότητας», ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης.

 Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις «εξαιρετικές επενδυτικές ευκαιρίες που υπάρχουν στην Ελλάδα σε πολλούς τομείς, από παραδοσιακούς, όπως ο τουρισμός, οι υποδομές, τα logistics και τα αγροδιατροφικά, έως νέους, όπως η ενέργεια, η μεταποίηση, οι βιοεπιστήμες και, φυσικά, η τεχνολογία».

«Προσελκύουμε αυξανόμενους όγκους Άμεσων Ξένων Επενδύσεων -FDI, και Χρηματοοικονομικών Επενδύσεων, επιβεβαιώνοντας τη θεαματική στροφή της Ελλάδας από την κρίση στην ανάκαμψη και την αυξανόμενη ευημερία», τόνισε.

Ο κ. Μητσοτάκης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στους στενούς δεσμούς Ελλάδας και ΗΠΑ που ενισχύονται ολοένα και περισσότερο.

«Τον περασμένο μήνα, είχαμε την ευκαιρία να υπογράψουμε εκτεταμένες ενεργειακές συμφωνίες στην Αθήνα, σχετικά με τη διανομή αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), ξεκινώντας από την Ελλάδα και συνεχίζοντας βόρεια, σε πολλές χώρες της περιοχής, μέχρι και την Ουκρανία, και υπεράκτιες γεωτρήσεις εξερεύνησης στο Ιόνιο Πέλαγος, ως συνεργασία ελληνικών και αμερικανικών εταιρειών ενέργειας», τόνισε ο κ. Μητσοτάκης.

Αυτές οι συμφωνίες, ανέφερε, «ενισχύουν περαιτέρω τους ήδη ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών μας και εδραιώνουν τη θέση της Ελλάδας ως βασικής ενεργειακής πύλης και οικονομικού κόμβου για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και πέρα από αυτήν».

«Με βάση τα υγιή οικονομικά θεμελιώδη στοιχεία και την πολιτική σταθερότητα που έχουμε θεσπίσει κατά τη διάρκεια της διοίκησής μας, είμαι βέβαιος ότι το 2026 θα είναι μια ακόμη επιτυχημένη χρονιά, για την ελληνική οικονομία στο σύνολό της, για τις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις και φυσικά για τους διμερείς δεσμούς Ελλάδας-ΗΠΑ. Σας προσκαλώ όλους και τον καθένα από εσάς να γίνετε μέρος του success story της οικονομίας της Ελλάδας», ανέφερε, κλείνοντας ο πρωθυπουργός.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, Νικόλα και Όλγα Μπορνόζη, «το φετινό Συνέδριο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς η Ελλάδα θεωρείται πλέον “success story” στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον και έχει κάνει μια δυναμική επιστροφή στην παγκόσμια οικονομική σκηνή».

Όπως αναφέρουν σε ανακοίνωση Τύπου, «χάρη στις κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις και τις προοπτικές ανάπτυξης, η χώρα είναι πλήρως ανοιχτή στις επενδύσεις, δίνοντας τη δυνατότητα σε ένα ευρύ επενδυτικό πλαίσιο με στόχο περισσότερες διασυνοριακές συγχωνεύσεις και εξαγορές».

«Οι μεταρρυθμίσεις, οι προοπτικές ανάπτυξης (με ρυθμό ανάπτυξης πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ για έκτο συνεχόμενο έτος) και οι τελευταίες ενεργειακές και γεωπολιτικές αναβαθμίσεις για την ανάπτυξη είναι μεταξύ των παραγόντων που δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για την προσέλκυση νέων επενδυτών στη χώρα», αναφέρουν οι διοργανωτές.

Το συνέδριο παρέχει, επίσης, μια ολοκληρωμένη επισκόπηση του οικονομικού και επενδυτικού τοπίου της χώρας, τονίζοντας τη στρατηγική της θέση, τις πολιτικές και τους τομείς που είναι ανοιχτοί για επενδύσεις.

Η «Goldman Sachs», η «Morgan Stanley» και η TEN Ltd (Tsakos Energy Navigation) είναι οι βασικοί χορηγοί. Το συνέδριο πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στη Νέα Υόρκη.

Είτε κερδίσει, είτε χάσει από τον συνυποψήφιό του από το Βέλγιο, ο Πιερρακάκης προβάλλει τρία πλεονεκτήματα στο πολιτικό βιογραφικό του: πρώτο, το “πρότζεκτ” της ψηφιοποίησης του κράτους, ως υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, δεύτερο, το νομικό πλαίσιο για τα μη κρατικά ΑΕΙ, ως υπουργός Παιδείας, και τρίτο, το θετικό προφίλ που έχει αποκτήσει η οικονομία. Το τελευταίο μπορεί να μην του ανήκει εξ΄ ολοκλήρου, ως “τσάρος” …οκταμήνου, η κληρονομιά του προκατόχου του Κ. Χατζηδάκη, ωστόσο, αντανακλά και στον ίδιο, και πιστώνεται από τις Βρυξέλλες και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Με τις μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες (Γερμανία, Γαλλία) να κλονίζονται, ένας υπουργός Οικονομικών από το Νότο θεωρείται από αρκετούς ξένους αναλυτές πώς μπορεί να συμβολίσει την αποκατάσταση σχετικής ισορροπίας στην ευρωζώνη, μετά την δεκαετή οικονομική κρίση. Από τους τέσσερις που προηγήθηκαν στην ηγεσία του Eurogroup (Γιουνκέρ, Ντάϊσελμπλουμ, Σεντένο, Ντόναχιου), οι πρώτοι δύο χειρίστηκαν στην ελληνική χρεοκοπία και τα μνημόνια που ακολούθησαν, κι αυτό ενισχύει τον συμβολισμό της ελληνικής υποψηφιότητας.

Από μόνη της η υποψηφιότητα, ακόμα περισσότερο η εκλογή Πιερρακάκη, θα εισαχθεί στα πολιτικά καθ΄ημάς. Για τον ίδιο θα αποτελέσει αναμφίβολα το “διαβατήριο” για το πολιτικό του μέλλον στο κυβερνών κόμμα, για τον πρωθυπουργό θα μετατραπεί σε επιχείρημα απέναντι στο πολιτικό εγχείρημα του Τσίπρα μετά την “Ιθάκη”.

Επικοινωνιακά θα προβάλλεται ως δίπολο Βαρουφάκη- Πιερρακάκη, και υποδορίως θα ενισχύει την αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Τσίπρα μέσω των “συνεργατών” και των επιλογών τους σε πρόσωπα.

Βεβαίως, οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν στην έμμεση επιβράβευση της θετικής εικόνας της ελληνικής οικονομίας διεθνώς με τυχόν εκλογή Πιερρακάκη στο Eurogroup. Οι επιβραβεύσεις δεν ρίχνουν τις τιμές στα σούπερ μάρκετ και τα ενοίκια, ούτε ρίχνουν φως στις συσκοτίσεις στο σκάνδαλο των παράνομων κοινοτικών επιδοτήσεων. Όμως, τα πρόσωπα, κι αυτή η παράμετρος της “καταλληλότητας για πρωθυπουργός” στις δημοσκοπήσεις, παίζουν ρόλο στο προεκλογικό κλίμα και στα διλήμματα που θα τεθούν.

Ο Μητσοτάκης θα μιλάει για το ρίσκο της πολιτικής και οικονομικής αστάθειας, οι αντίπαλοί του θα σηκώνουν τη σημαία της πολιτικής αλλαγής και θα προβάλλουν την ακρίβεια και τη διαφθορά. Για τον Ανδρουλάκη που ασθμαίνει δημοσκοπικά, το άγχος της “καταλληλότητας” είναι μεγάλο (το σχετικό ποσοστό του απέχει περίπου 20 μονάδες από αυτό του πρωθυπουργού), αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο, αφού τα αξιώματα που κατείχε στο παρελθόν περιορίζονται στη γραμματεία του κόμματος επί Βενιζέλου και στην έδρα στην Ευρωβουλή.

Για τον Τσίπρα, όμως, η επιλογή των προσώπων που θα πλαισιώσουν το νέο εγχείρημα θα παίξει μεγάλο ρόλο. Κανένα δεν πρέπει να θυμίζει τις λανθασμένες επιλογές και την αναποφασιστικότητα των στιγμών που περιγράφει στο βιβλίο του. Ο ίδιος διετέλεσε πρωθυπουργός, έχει θετικές και αρνητικές καταγραφές, εκ των πραγμάτων θα αντιπαρατεθεί ως προς την “καταλληλότητα” με τον Μητσοτάκη. Οφείλει, ωστόσο, να παρατάξει και μία ομάδα έμπειρων αλλά και “φρέσκων” προσώπων που να επιβεβαιώνει ότι η αυτοκριτική περνάει και στην πράξη.