Μάλιστα, ο e-ΕΦΚΑ αναφέρει ότι τον Ιούλιο καταγράφηκε νέο ρεκόρ στην έκδοση συντάξεων με 30.200 απονομές και τονίζει ότι το χρονοδιάγραμμα έκδοσης και των τελευταίων ληξιπρόθεσμων συντάξεων, που απομένουν, προχωράει χωρίς καθυστερήσεις, με ορίζοντα υλοποίησης το τέλος του καλοκαιριού.

Υπενθυμίζεται ότι έχουν ήδη μηδενιστεί οι εκκρεμότητες για τα έτη 2016-2018, καθώς και οι εκκρεμείς κύριες συντάξεις που υποβλήθηκαν το έτος 2019. Παράλληλα, προς μηδενισμό βαίνουν και οι εκκρεμείς συντάξεις του 2020, λαμβάνοντας υπόψη ότι, στα τέλη Ιουλίου, είχε εκκαθαριστεί το 95,6% των αιτήσεων που υποβλήθηκαν, ενώ, για το 2021, το αντίστοιχο ποσοστό αγγίζει το 85,2%. Τέλος, για το 2022, το 82% των αιτήσεων που υποβλήθηκαν, κατά το πρώτο πεντάμηνο του έτους, έχει ήδη εκδοθεί, στοιχείο που, όπως επισημαίνει ο φορέας, αποδεικνύει τη σημαντική επιτάχυνση ως προς τη διεκπεραίωση των νέων αιτήσεων, επιτάχυνση που σε πολλές περιπτώσεις επιτρέπει την έκδοση μιας σύνταξης ακόμη και εντός 60 ημερών.

Οι Περιφέρειες με τις υψηλότερες επιδόσεις στην έκδοση εκκρεμών συντάξεων

Τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων και των αρμόδιων υπηρεσιών του e-ΕΦΚΑ καταδεικνύουν ότι, το τελευταίο διάστημα, έχει συντελεστεί σημαντική πρόοδος στην αποκλιμάκωση των ληξιπρόθεσμων αιτήσεων συνταξιοδότησης, αλλά και στους χρόνους έκδοσης των νέων συντάξεων.

Με βάση τα στοιχεία, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου κρατάει τα σκήπτρα της ταχύτερης απονομής των εκκρεμών αιτήσεων συνταξιοδότησης σε σχέση με άλλες Περιφέρειες της χώρας, καθώς έχει εκδώσει το 96,45% των εκκρεμών κύριων συντάξεων, οι αιτήσεις των οποίων υποβλήθηκαν από το 2016 έως και τις 31 Ιουλίου 2022.

Εκτός από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, στην πρώτη πεντάδα με τις υψηλότερες επιδόσεις στην έκδοση εκκρεμών κύριων συντάξεων – για αιτήσεις που υποβλήθηκαν στο προαναφερθέν διάστημα – περιλαμβάνονται οι Περιφέρειες Στερεάς Ελλάδας με ποσοστό ολοκλήρωσης συνταξιοδοτικών αιτημάτων, κατά το διάστημα 1/1/2016-31/7/2022, 95,61%, Κεντρικής Μακεδονίας με ποσοστό 95,59%, Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με ποσοστό 94,84% και Δυτικής Μακεδονίας με ποσοστό 94,50%.

Αμέσως μετά ακολουθεί η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, Κεφαλληνίας και Λευκάδας, η οποία έχει προχωρήσει στην έκδοση του 94,31% των εκκρεμών κύριων συντάξεων και έπονται οι Περιφέρειες Ηπείρου και Κέρκυρας με ποσοστό ολοκλήρωσης συνταξιοδοτικών αιτημάτων, κατά το διάστημα 1/1/2016-31/7/2022, 94,17%, Αττικής με ποσοστό 92,95%, Πελοποννήσου με ποσοστό 92,38% και Θεσσαλίας με ποσοστό 92,32%, ενώ τις δύο τελευταίες θέσεις καταλαμβάνουν οι Περιφέρειες Κρήτης με ποσοστό 91,55% και Βορείου Αιγαίου με ποσοστό 88,69%.

Όπως σημειώνουν πηγές του e-ΕΦΚΑ, τα αποτελέσματα των επιδόσεων εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό και από τον όγκο των αιτήσεων που δέχονται και επεξεργάζονται οι αρμόδιες υπηρεσίες του φορέα ανά Περιφέρεια. Για παράδειγμα, ο νομός της Αττικής διαχειρίζεται περισσότερες συνταξιοδοτικές υποθέσεις συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη Περιφέρεια της χώρας.

Ταυτόχρονα, οι ίδιες πηγές υπογραμμίζουν ότι η πρόοδος, που έχει επιτευχθεί, οφείλεται τόσο στη δουλειά των εργαζομένων του e-ΕΦΚΑ όσο και σε μια σειρά δράσεων και πολιτικών που υλοποιήθηκαν από το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων και τη διοίκηση του φορέα.

Αναμφισβήτητα, όπως τονίζουν, κομβικό ρόλο στην επιτάχυνση της διαδικασίας απονομής των εκκρεμών συντάξεων παίζει η λειτουργία του Πύργου Ελέγχου στον e-ΕΦΚΑ, ενός σύγχρονου ψηφιακού συστήματος παρακολούθησης των εκκρεμών συντάξεων, αλλά και εκείνων που εκδίδονται καθημερινά από τις διευθύνσεις απονομών του φορέα.

Μεταξύ άλλων, οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ο Πύργος Ελέγχου αναβαθμίζει συνολικά τον e-ΕΦΚΑ και επιτρέπει στη διοίκηση, τη Γενική Διεύθυνση Συντάξεων και στους διευθυντές των δομών απονομής σε όλη την Ελλάδα, να έχουν άμεση πληροφόρηση, 24 ώρες το 24ωρο και σε πραγματικό χρόνο, για όλα τα δεδομένα που αφορούν:

– το πλήθος των εκκρεμών συντάξεων τόσο συνολικά όσο και ανά τ. Ταμείο, καθώς και ανά κατηγορία αιτήσεων (γήρατος, αναπηρίας, κ.λπ.),

– το πλήθος των συντάξεων που εκδόθηκαν ανά τ. Ταμείο και ανά ημέρα, μήνα, έτος, κ.λπ.,

– το πλήθος των συντάξεων που εκδόθηκαν ανά Περιφέρεια σε όλη την Ελλάδα και

– το πλήθος των συντάξεων που εκδόθηκαν ανά διεύθυνση, αλλά και ανά εισηγητή.

Πόσες συντάξεις εκκρεμούν

Τέλος, με βάση τα στοιχεία του Ιουλίου, οι ληξιπρόθεσμες κύριες συντάξεις περιορίστηκαν στις 56.000. Ωστόσο, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, ο αριθμός των συντάξεων που εκκρεμούν και που μπορούν να εκδοθούν είναι πολύ μικρότερος και υπολογίζεται στις 36.000, ένα μεγάλο μέρος από τις οποίες έχει ήδη εκδοθεί εντός του Αυγούστου.

Σύμφωνα με τις διευκρινίσεις του e-ΕΦΚΑ, υπάρχουν περίπου 20.000 συνταξιοδοτικές περιπτώσεις που κρίνονται ως εν δυνάμει ανελαστικές ή αναμένεται να εκδοθούν γι’ αυτές απορριπτικές αποφάσεις. Οι περιπτώσεις αυτές αφορούν περί τις 11.000 αιτήσεις, όπου δεν θεμελιώνεται εκ του νόμου συνταξιοδοτικό δικαίωμα, 2.000 αιτήσεις με οφειλές άνω των ορίων, που δεν έχουν διευθετηθεί, 1.000 περιπτώσεις με ανοιχτές δικαστικές εκκρεμότητες με τον ΕΦΚΑ και 6.000 αιτήσεις που στερούνται ιατρικής γνωμάτευσης.

Η πλειονότητα των συντάξεων που απομένουν αφορά σε συντάξεις Δημοσίου, όπου ήδη υλοποιείται ένα σχέδιο αποκλιμάκωσης των εκκρεμοτήτων σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων Δημόσιας Διοίκησης του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, με στόχο τη δημιουργία μιας πλήρως αυτοματοποιημένης διαδικασίας έκδοσης, ενώ, σύμφωνα με τον προγραμματισμό, μετά την εκκαθάριση των ληξιπρόθεσμων εκκρεμών κύριων συντάξεων, θα ακολουθήσει η διαδικασία έκδοσης των εκκρεμών επικουρικών συντάξεων, καθώς η έκδοση της οριστικής κύριας σύνταξης ενός ασφαλισμένου αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση της οριστικής επικουρικής σύνταξής του.

Των Σάββα  Γ. Ρομπόλη, Βασίλειου Γ. Μπέτση*

Μάλιστα υποστηρίζεται ό τι η κυβέρνηση δεν έκανε τολμηρά βήματα κεφαλαιοποιώντας μόνο την επικουρική ασφάλιση, αλλά θα πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί και η κύρια σύνταξη που σήμερα λειτουργεί με το διανεμητικό σύστημα της αλληλεγγύης των γενεών με συντελεστές αναπλήρωσης.

Επίσης, διατυπώνεται  η  άποψη  από  τους  υποστηρικτές  αυτού  του  εγχειρήματος  ότι με την κεφαλαιοποίηση και της κύριας σύνταξης θα ενισχυθεί η οικονομική ανάπτυξη, θα μειωθεί  περαιτέρω  η χρηματοδότηση του κράτους, και  το κόστος μετάβασης που θα δημιουργηθεί δεν θα είναι και τόσο σημαντικό.

• Σε αυτούς τους ισχυρισμούς θα πρέπει να επισημάνουμε ότι μια πλήρης κεφαλαιοποίηση της κύριας σύνταξης, που θα σημαίνει ουσιαστικά  την πλήρη κεφαλαιοποίηση  όλης της κοινωνικής ασφάλισης, είναι πρακτικά αδύνατη, γιατί το κόστος μετάβασης (κύρια  ασφάλιση) σύμφωνα με τους αναλογιστικούς υπολογισμούς μας, θα  ανέλθει  στο  επίπεδο  των 450 δις ευρώ, γεγονός που θα οδηγούσε την χώρα μας στην χρεοκοπία και την πλήρη απομόνωση της από τις διεθνείς  αγορές κεφαλαίου.

Κι’ αυτό  γιατί  θα ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθεί ένα τόσο μεγάλο χρέος, αφού σύμφωνα με τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα του Δημοσίου Τομέα, αυτό το χρέος θα  καταγραφεί στους δημόσιους λογαριασμούς. Πράγματι,  σήμερα οι εργαζόμενοι-ασφαλισμένοι στην κύρια  ασφάλιση είναι 3,9 εκατ. άτομα και όχι  2 εκατ.  περίπου που είναι  ασφαλισμένοι  στην  επικουρική  ασφάλιση και οι συνταξιούχοι κύριας σύνταξης είναι 2,5 εκατ. άτομα και όχι 1,3 εκατ.  άτομα  της  επικουρικής  σύνταξης.

Επίσης, ο μέσος συντελεστής αναπλήρωσης της κύριας σύνταξης είναι τριπλάσιος της επικουρικής σύνταξης. Αλλά, ακόμα κι αν επιλέγονταν η μετατροπή της κύριας ασφάλισης σε κεφαλαιοποιητικό σύστημα νοητών ατομικών λογαριασμών, δηλαδή στην κατάργηση των συντελεστών αναπλήρωσης, αυτό θα οδηγούσε τις συντάξεις των μελλοντικών γενεών σε μεγάλες μειώσεις, σε σχέση με το σημερινό επίπεδο.

Πιο  συγκεκριμένα, οι επιπτώσεις θα ήταν:

• μείωση  των  συντάξεων   κατά 35%, δηλαδή η μέση κύρια σύνταξη από τα 730 ευρώ (μεικτά) που είναι σήμερα, θα μειωθεί στα 500 ευρώ, ή θα πρέπει η εισφορά του 20% να αυξηθεί στο 27%, γεγονός που θα αύξανε σημαντικά το μη μισθολογικό κόστος των επιχειρήσεων, αφού αυτό ουσιαστικά θα αυξάνονταν κατά 33%,
• κατάργηση κάθε πλέγματος προστασίας που παρέχει το διανεμητικό σύστημα της αλληλεγγύης των γενεών με συντελεστές αναπλήρωσης σε ευπαθείς  ομάδες, όπως τα άτομα με αναπηρία και οι συντάξεις χηρείας, αφού δεν θα υπήρχε στο κοινωνικο-ασφαλιστικό  σύστημα  καμία αναδιανεμητική  λειτουργία.

Ουσιαστικά θα καταργούνταν το κατώτατο όριο των 768 ευρώ μηνιαία αναπηρική σύνταξη, αφού  αποκλειστικά  θα  εξαρτάται  από το ύψος του νοητού ατομικού λογαριασμού.

Επίσης, θα καταργούνταν ουσιαστικά και το κατώτατο όριο των 384 ευρώ στις συντάξεις χηρείας. Με  άλλα  λόγια,  από  μία  τέτοια  επιλογή  η  νεοφιλελεύθερη  αντίληψη  και  πολιτική,  ουσιαστικά  προσβλέπει,  χωρίς  να  συνυπολογίζει  τις  σοβαρές  δημοσιονομικές (χρεοκοπία)  και  κοινωνικές  συνέπειες (κοινωνική κρίση), στην κατάργηση της οποιασδήποτε κρατικής χρηματοδότησης στην κοινωνική ασφάλιση, η  οποία με  τις  ισχύουσες  μνημονιακές  νομοθετικές  συνθήκες  από  9,5% (2018)  του  ΑΕΠ, εκτιμάται  ότι   θα  διαμορφωθεί  στο 5,5% (2070) του  ΑΕΠ.

*Ομ. Καθ. Παντείου Πανεπιστημίου, Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου

Των Σάββα Γ.  Ρομπόλη, Βασίλειου  Γ.  Μπέτση*

Έτσι, ανάλογα με το χρηματοδοτικό καθεστώς που λειτουργεί, ένα σύνταξιοδοτικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης επιδρά με διαφορετικό τρόπο στην κατανάλωση, την αποταμίευση, την αγορά εργασίας και την  αναδιανομή  του παραγόμενου εισοδήματος από το σύνολο της οικονομίας.

Πιο  συγκεκριμένα, οι δύο τρόποι χρηματοδότησης των συνταξιοδοτικών παροχών αναφέρονται στο:

• ανα-διανεμητικό σύστημα χρηματοδότησης, και
• στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα χρηματοδότησης. Το ανα-διανεμητικό σύστημα χρηματοδότησης βασίζεται  στην άμεση πληρωμή των συντάξεων των συνταξιούχων διαμέσου των εισφορών των εργαζομένων.

Το βασικό χαρακτηριστικό του κεφαλοποιητικού συστήματος είναι ότι στηρίζεται στην αλληλεγγύη των γενεών και την συλλογική αντιμετώπιση του κινδύνου του γήρατος (της φτώχειας και της ένδειας των ηλικιωμένων).

Με  το σύστημα της άμεσης πληρωμής  των  συντάξεων  ουσιαστικά έχουμε μια μεταφορά εισοδήματος από τους νέους εργαζόμενους προς τους συνταξιούχους.

Όμως, η  μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζόμενους προς τους συνταξιούχους,  σε  όρους  συστημικής  ανάλυσης  της  οικονομικής  λειτουργίας, δεν είναι μονόδρομη, όπως  θεωρεί  η  νεοφιλελεύθερη  αντίληψη, αλλά αντίθετα είναι αμφίδρομη.

Έτσι, η συστημική  αυτή  οικονομική  λειτουργία, σημαίνει  ότι το εισόδημα που λαμβάνουν οι συνταξιούχοι με την μορφή της σύνταξης τους, επιστρέφεται στους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις,  διαμέσου της κατανάλωσης  των  προϊόντων και των  υπηρεσιών που παράγουν  και  προσφέρουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις (J.Hindriks-G.D.Myles,Cambridge,2013).  

Τα προϊόντα που παράγονται και οι υπηρεσίες που προσφέρονται δημιουργούνται από την εργασία των νέων εργαζομένων. Έτσι, η ροπή προς κατανάλωση των συνταξιούχων, η οποία είναι μεγαλύτερη από αυτή των νέων εργαζομένων, αυξάνει την ζήτηση για προϊόντα και υπηρεσίες. Η αύξηση της ζήτησης για προϊόντα ωθεί τις επιχειρήσεις να προσλάβουν νέους εργαζόμενους που ήταν άνεργοι, προκειμένου να ανταποκριθούν παραγωγικά στην αυξημένη ζήτηση.

Η διαδικασία αυτή αυξάνει τα έσοδα  και  τα κέρδη των επιχειρήσεων τα οποία χρησιμοποιούνται για νέες επενδύσεις οι οποίες οδηγούν στην αύξηση της  παραγωγής  και  του παραγόμενου εθνικού προϊόντος μια χώρας. Δηλαδή οδηγούν στην  αύξηση  του  ΑΕΠ  και  στην  οικονομική ανάπτυξη (και (T. Jappelli, 2005).  

Δηλαδή,  η ανάπτυξη και  η  δημιουργία  νέων  θέσεων  εργασίας,  προκαλείται κυρίως από την αύξηση της κατανάλωσης (consumption) για  τα   προϊόντα και τις  υπηρεσίες,  στη  παραγωγή  των  οποίων  η  οικονομική  λειτουργία  του  δημόσιου-αναδιανεμητικού  συστήματος  κοινωνικής  ασφάλισης, η  σύζευξη  του  και  η  επίδραση  του  στην   διευρυμένη  αναπαραγωγή  του  οικονομικού συστήματος  είναι  προφανής, σημαντική  και καθοριστική.   

Αντίθετα,  στην περίπτωση της κεφαλαιοποίησης της κοινωνικής ασφάλισης, οι εισφορές που καταβάλλουν οι νέοι εργαζόμενοι αποταμιεύονται σε έναν ατομικό λογαριασμό,  το ποσό του οποίου  τοποθετείται στις κεφαλαιαγορές και  τις  χρηματαγορές,  προσδοκώντας, σε  συνθήκες  επενδυτικού  κινδύνου,  στην  αύξηση  του από  τις  αποδόσεις  των  κεφαλαίων. Ταυτόχρονα, τα χρηματικά κεφάλαια  αυτά, χρησιμοποιούνται για τον δανεισμό των επιχειρήσεων διαμέσου του τραπεζικού συστήματος, είτε για την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων μέσω των κεφαλαιαγορών και  των  χρηματαγορών.

Έτσι, σε αυτή την περίπτωση η οικονομική ανάπτυξη και  η  δημιουργία  νέων  θέσεων  εργασίας,  όπως υποστηρίζεται από  την  νεοφιλελεύθερη  αντίληψη,  θα προκληθεί από την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων  διαμέσου  των  κεφαλαιαγορών και των χρηματαγορών.

Όμως,  είναι  ενδιαφέρον  να  σημειωθεί  ότι  οι κυριότεροι παράγοντες που διαμορφώνουν το ΑΕΠ μια χώρας είναι:

• το μέγεθος του εργατικού δυναμικού, το οποίο μελλοντικά μπορεί να εκτιμηθεί μέσω των πληθυσμιακών προβολών (population projections),
• η συμμετοχή του πληθυσμού στο εργατικό δυναμικό (participation rate),
• η αύξηση της παραγωγικότητας της οικονομίας (Total Factor Productivity) και
• οι επενδύσεις κεφαλαίου, δηλαδή οι επενδύσεις κυρίως σε νέα μηχανήματα και τεχνολογικό εξοπλισμό.

Πιο συγκεκριμένα, οι δύο πρώτοι παράγοντες μπορούν να βελτιωθούν στην χώρα μας, με μια ορθά σχεδιασμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη δημογραφική πολιτική, η οποία θα έχει ως στόχο κυρίως να δημιουργηθούν, μεταξύ  των  άλλων, οι κοινωνικές δομές συμφιλίωσης  της  οικογενειακής  και  επαγγελματικής  ζωής των  γυναικών- μητέρων,  ώστε να αυξηθεί  η γεννητικότητα  και  να προωθηθεί  η αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό που ιστορικά είναι χαμηλότερη από αυτή των ανδρών.

Ο τρίτος παράγοντας μπορεί να βελτιωθεί με την εφαρμογή  πολιτικών ρύθμισης της αγοράς εργασίας, ώστε οι εργαζόμενοι να μην έχουν το αίσθημα της ανασφάλειας και η εργασία να αποτελεί  γι’ αυτούς  μια δημιουργική δραστηριότητα, αυξάνοντας έτσι την παραγωγικότητα. Παράλληλα, απαιτείται να καταπολεμηθούν όλες οι  μορφές  ανισοτήτων  που  έχουν  δημιουργηθεί   και  διευρυνθεί  από  τις  ασκούμενες  πολιτικές  στην αγορά εργασίας.

Η ανάπτυξη του τέταρτου παράγοντα, μπορεί να προωθηθεί διαμέσου της ροπής προς κατανάλωση που ευνοείται από το αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ή/και από  την ροπή προς αποταμίευση  η  οποία ευνοείται  με την κεφαλαιοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης. Όμως, από τις  πραγματοποιούμενες  μελέτες που εμπλουτίζουν  την  διεθνή  βιβλιογραφία, έχει υπολογιστεί ότι η κατανάλωση συμβάλλει στην διαμόρφωση του  60%-70% του ΑΕΠ των ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών. Ενώ, οι ιδιωτικές επενδύσεις συμβάλλουν στην διαμόρφωση του ΑΕΠ σε αρκετά μικρότερο (20%) βαθμό (CFA Institute, 2010).

Κατά  συνέπεια, στις  συνθήκες  αυτές  η  απόπειρα  μετάβασης στην  χώρα  μας  της  δημόσιας επικουρικής  ασφάλισης  σε κεφαλαιοποιητική (ιδιωτική) ασφάλιση, απαιτείται  σε  πρωθύστερο  χρόνο  να  διερευνήσει  τις ζημιές και  τα  οφέλη  που θα προκληθούν στην ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Επιπλέον,  απαιτείται  οι  προκαλούμενες  ζημιές να συνοδεύονται με τον υπολογισμό των πιθανοτήτων να συμβούν. Αυτό σημαίνει ότι τα οποιαδήποτε οφέλη της κεφαλαιοποίησης της επικουρικής  ασφάλισης  στην  χώρα  μας,  που προβάλλονται  στον  δημόσιο  διάλογο,  σχετικά  με  την αύξηση του ΑΕΠ και την  δημιουργία  νέων  θέσεων εργασίας,  αποδεικνύεται  με τον  πιο  εύληπτο  τρόπο, ότι  είναι «αίολες» παραδοχές και η πιθανότητα  να συμβούν είναι σχεδόν αδύνατη. Κι’ αυτό  γιατί το χρέος που προκαλείται στην χώρα  μας  από το κόστος (57  δις  ευρώ) μετάβασης, υπολογίζεται με αναλογιστικές μεθόδους, χρησιμοποιώντας έγκυρους πίνακες επιβίωσης, οι οποίοι  συμβάλλουν σε  εκτιμήσεις  αρκετά μεγάλης  ακρίβειας.

Επίσης, ο ισχυρισμός ότι οι αποταμιεύσεις των ατομικών λογαριασμών θα μπορούν να επενδυθούν σε υποδομές, δεν είναι ορθός, αφού η επιλογή  της ατομικής αποταμίευσης  διαμέσου των ατομικών λογαριασμών δεν ευνοεί αυτή την πρακτική. Κι’ αυτό  γιατί  οι ατομικοί λογαριασμοί (defined contribution), οι οποίοι  αποτελούν  ταυτόχρονα  και την αναλογιστική υποχρέωση, αποτιμώνται σε κάθε χρονική στιγμή στις τιμές αγοράς (market values) των χρηματοοικονομικών προϊόντων (μετοχών, ομολόγων κ.α).

Κατά  συνέπεια, οι ατομικοί λογαριασμοί ισούνται ανά πάσα χρονική στιγμή με τις επενδύσεις και άρα με το ύψος των τιμών αυτών που εξαρτώνται από τις διακυμάνσεις των κεφαλαιαγορών και  των  χρηματαγορών,  γεγονός  που  αποδεικνύει  ότι η  συμβολή  της κεφαλαιοποίησης (ιδιωτικοποίησης)  της  δημόσιας  και  αναδιανεμητικής  κοινωνικής  ασφάλισης στην  ανάπτυξη  και  στην  δημιουργία  νέων  θέσεων  εργασίας  δεν είναι  προφανής.

*Ομότ.Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου, Υποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου