Αξιωματικοί της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας συνέλαβαν έναν 39χρονο άνδρα στο Λονδίνο, όπως επίσης και έναν 68χρονο και ένας 43χρονο στην Ουαλία. Και οι τρεις τους τέθηκαν υπό κράτηση.

Οι συλλήψεις έγιναν βάσει του Νόμου περί Εθνικής Ασφαλείας που ψηφίστηκε το 2023 και οποίος δίνει το δικαίωμα στους εισαγγελείς να παραπέμπουν σε δίκη τους υπόπτους για κατασκοπεία σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο περιστάσεων.

Έρευνες πραγματοποιήθηκαν σε κατοικίες όπου οι τρεις άνδρες συνελήφθησαν όπως και σε άλλες διευθύνσεις στο Λονδίνο, την Ουαλία και την Σκωτία, αναφέρει η αστυνομία.

«Ενώ πρόκειται για σοβαρά ζητήματα, δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει οποιαδήποτε επικείμενη ή άμεση απειλή για το κοινό που σχετίζεται με αυτό» αναφέρει σε δηλώσεις της η επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής αστυνομίας του Λονδίνου, διοικητής Έλεν Φάλαγκαν.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ρώσο ομόλογό του, ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Wang Yi χαρακτήρισε τις αμερικανικές ενέργειες ως «απροκάλυπτη δολοφονία» του Ιρανού ηγέτη και τις περιέγραψε ως «απαράδεκτες», κάνοντας λόγο για επιστροφή στον «νόμο της ζούγκλας». Η στάση αυτή θεωρείται συνεπής με τη σταθερή κινεζική ρητορική υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας και της κρατικής κυριαρχίας.

Σύμφωνα με την ανάλυση, σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο η Κίνα έχει λόγους ανησυχίας. Αν και θεωρούσε το Ιράν εταίρο με περιορισμένη αξιοπιστία και εσωτερικές αστάθειες, το Πεκίνο το αντιμετώπιζε ως σημαντικό αντίβαρο στην αμερικανική επιρροή στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, η Κίνα αποτελεί τον μεγαλύτερο αγοραστή ιρανικού πετρελαίου, απορροφώντας, κατά εκτιμήσεις αναλυτών, περίπου το 80% των εξαγωγών του. Η διατήρηση της ροής αυτών των ποσοτήτων αποτελεί κρίσιμο ενεργειακό ζήτημα για το Πεκίνο.

Ωστόσο, σε στρατηγικό βάθος, η εικόνα δεν εμφανίζεται αποκλειστικά αρνητική για την κινεζική ηγεσία. Μια παρατεταμένη εμπλοκή των ΗΠΑ σε νέο πολεμικό μέτωπο ενδέχεται να αποδυναμώσει την αμερικανική παρουσία και επιρροή σε άλλες περιοχές. Ένας παρατεταμένος πόλεμος θα μπορούσε να εξαντλήσει πόρους και να περιορίσει τη διάθεση της αμερικανικής κοινής γνώμης για περαιτέρω στρατιωτικές παρεμβάσεις.

Επιφυλακτική η Κίνα παρά τα οφέλη

Κατά το Sky News, αυτή η εξέλιξη θα ενίσχυε το αφήγημα που προωθεί το Πεκίνο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν ως αποσταθεροποιητική δύναμη με ιδιοτελή κίνητρα, αφήγημα που βρίσκει απήχηση σε αρκετές χώρες, ιδιαίτερα στον λεγόμενο Παγκόσμιο Νότο. Παράλληλα, οι εξελίξεις ενδέχεται να δημιουργήσουν περιθώρια κινήσεων για την Κίνα σε ζητήματα υψηλής προτεραιότητας, όπως η Ταϊβάν.

Το Πεκίνο εξακολουθεί να δηλώνει ότι επιδιώκει διπλωματική επανένωση με το αυτοδιοικούμενο νησί, το οποίο θεωρεί αποσχισθείσα επαρχία. Ωστόσο, εκτιμά ότι οι κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ μεταβάλλουν βασικές νόρμες του διεθνούς δικαίου, διαμορφώνοντας ένα νέο περιβάλλον στο οποίο ενδεχομένως θα μπορούσε να κινηθεί με μεγαλύτερη ευχέρεια, ιδίως εάν οι ΗΠΑ είναι στρατηγικά απορροφημένες αλλού.

Παρά τα πιθανά οφέλη, η κινεζική ηγεσία παραμένει επιφυλακτική. Οι δημόσιες εκκλήσεις του Τραμπ προς τον ιρανικό λαό να «εξεγερθεί» προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία στο Πεκίνο. Οι λεγόμενες «λαϊκές επαναστάσεις» αποτελούν διαχρονικά έναν από τους μεγαλύτερους φόβους της κινεζικής πολιτικής ηγεσίας, ενώ η αστάθεια σε αυταρχικά καθεστώτα αντιμετωπίζεται ως απειλή για την ευρύτερη περιφερειακή ισορροπία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει και η προγραμματισμένη επίσκεψη του Τραμπ στο Πεκίνο σε τέσσερις εβδομάδες. Αν τελικά πραγματοποιηθεί, θα πρόκειται για μια συνάντηση υψηλού συμβολισμού σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής ρευστότητας.

Η ανάλυση του Sky News καταλήγει ότι, παρά τα περιθώρια στρατηγικής αξιοποίησης της συγκυρίας, η Κίνα αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για μια περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας.

Σπύρος Σιδέρης

Το γεγονός ότι, πέρα από τις διασυνοριακές ζώνες, η κρίση «άγγιξε» την πρωτεύουσα Καμπούλ αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού: ανεβάζει το πολιτικό κόστος για τους Ταλιμπάν αν φανούν «αδύναμοι» να απαντήσουν, αυξάνει τις πιθανότητες λάθους υπολογισμού και δημιουργεί πίεση στο Πακιστάν να αποδείξει ότι η στρατηγική του αποφέρει αποτέλεσμα έναντι της Τεχρίκ-ε Ταλιμπάν Πακιστάν (TTP), της πακιστανικής οργάνωσης που το Ισλαμαμπάντ κατηγορεί ότι δρα από αφγανικό έδαφος. Στο νέο περιβάλλον, τα τρία βασικά σενάρια παραμένουν, αλλά «σκληραίνουν» και αποκτούν διαφορετικό βάρος.

• Το Ισλαμαμπάντ υποστηρίζει ότι στόχευσε «στρατιωτικές εγκαταστάσεις» των Ταλιμπάν σε Καμπούλ, Κανταχάρ και Πακτίκα/Πακτία, με κρατικά μέσα και αξιωματούχους να κάνουν λόγο για εκτεταμένες καταστροφές και βαριές απώλειες στην αφγανική πλευρά—ισχυρισμοί που η Καμπούλ αμφισβητεί ή απορρίπτει, ενώ οι δύο πλευρές ανταλλάσσουν ασύμβατους αριθμούς θυμάτων. Αυτή η «μάχη αφηγήματος» δεν είναι δευτερεύουσα: λειτουργεί ως εργαλείο αποτροπής, αλλά και ως εσωτερική πολιτική νομιμοποίηση, σε δύο κοινωνίες που βιώνουν κόπωση από τη διαρκή ανασφάλεια.

Σενάριο 1: Κλιμάκωση με “πλήγματα-σήμα” και ανοικτή στρατιωτικοποίηση της σχέσης

Το πρώτο σενάριο, μετά το χτύπημα στην Καμπούλ, είναι η μετατροπή της κρίσης σε πιο συστηματική αντιπαράθεση: το Πακιστάν να επαναλαμβάνει πλήγματα «υψηλού συμβολισμού» (όχι μόνο στα σύνορα αλλά και σε βάθος), ενώ οι Ταλιμπάν να απαντούν με οργανωμένες διασυνοριακές επιχειρήσεις και επιλεκτικά πλήγματα που αυξάνουν το κόστος. Ήδη, πραγματοποιούνται εκατέρωθεν επιθέσεις κατά μήκος της συνοριακής γραμμής και πολιτικο-στρατιωτικές δηλώσεις που δείχνουν ότι η αποκλιμάκωση δεν είναι αυτόματη.

• Σε αυτή την τροχιά, το κλειδί είναι η TTP. Το Πακιστάν θα επιχειρήσει να «εξαναγκάσει» την Καμπούλ να περιορίσει έμπρακτα την οργάνωση—με κίνδυνο όμως να προκαλέσει το αντίθετο αποτέλεσμα: οι Ταλιμπάν να αρνηθούν να εμφανιστούν ότι υπακούν σε εξωτερικά τελεσίγραφα, ιδίως μετά από πλήγματα στην πρωτεύουσα. Επιπλέον, όσο περισσότερο η κρίση βαθαίνει, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να εμπλακούν τρίτοι παίκτες με τρόπο άτυπο: δίκτυα, ένοπλες ομάδες, λαθρεμπόριο, αλλά και ο παράγοντας ISIS-K, που μπορεί να εκμεταλλευτεί το χάος. Δεν είναι το βασικό σενάριο, αλλά είναι ο «πολλαπλασιαστής κινδύνου» σε κάθε παρατεταμένη κρίση.

Σενάριο 2: Ελεγχόμενη αποκλιμάκωση μέσω διπλωματίας και “τεχνικών” συμφωνιών

Το δεύτερο σενάριο είναι η επιστροφή σε διπλωματική οδό, αλλά με διαφορετική αφετηρία: πλέον δεν μιλάμε για «διάλογο ρουτίνας», αλλά για μηχανισμό αποκλιμάκωσης που θα στοχεύει πρωτίστως στην αποφυγή νέου πλήγματος σε πρωτεύουσα ή μεγάλο αστικό κέντρο. Τα διεθνή παραδείγματα δείχνουν ότι ακόμη και όταν η πολιτική εμπιστοσύνη είναι χαμηλή, μπορούν να «σταθούν» συμφωνίες τεχνικού τύπου: κοινή επιτήρηση συνόρων, ανταλλαγή πληροφοριών, δίαυλοι άμεσης επικοινωνίας στρατιωτικών διοικήσεων και ένα πλαίσιο για το πού «σταματά» η καταδίωξη ενόπλων.

Εδώ ενισχύεται ο ρόλος τρίτων: στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξαν προσπάθειες μεσολάβησης, μεταξύ άλλων και από το Κατάρ και την Τουρκία, χωρίς μόνιμο αποτέλεσμα. Μετά το πλήγμα στην Καμπούλ, η ανάγκη ενός «διακόπτη» αποκλιμάκωσης γίνεται πιο επείγουσα—όχι επειδή οι πλευρές έγιναν ξαφνικά πιο πρόθυμες, αλλά επειδή το ρίσκο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης αυξήθηκε.

Σενάριο 3: «Διαχείριση σύγκρουσης» και παρατεταμένη ένταση χαμηλής έντασης

• Το τρίτο σενάριο—και πιθανώς το πιο ρεαλιστικό στο άμεσο διάστημα—είναι η μετάβαση σε μια νέα κανονικότητα χαμηλής αλλά επίμονης έντασης: περιοδικές συγκρούσεις, κλεισίματα περασμάτων, οικονομική πίεση, και παράλληλα διατήρηση κάποιων ελάχιστων λειτουργικών καναλιών. Ακόμη και τώρα, παρά τη σκληρή ρητορική, υπάρχουν ενδείξεις ότι κανάλια δεν κόβονται πλήρως, καθώς το κόστος μιας πλήρους ρήξης θα ήταν μεγάλο και για τις δύο πλευρές, ιδίως σε εμπορικό και ανθρωπιστικό επίπεδο. Σε αυτή τη λογική, η «λύση» αναβάλλεται, αλλά η κατάρρευση αποφεύγεται.

Το πρόβλημα είναι ότι, μετά την επίθεση στην Καμπούλ, η «διαχείριση» γίνεται πιο δύσκολη: χρειάζεται περισσότερο έλεγχος κλιμάκωσης και λιγότερες κινήσεις εντυπωσιασμού. Αν το Πακιστάν συνεχίσει να παρουσιάζει την κρίση ως «ανοιχτό πόλεμο», θα πρέπει να εξηγήσει πότε και πώς τελειώνει—και με ποιο μετρήσιμο αποτέλεσμα απέναντι στην TTP. Αντίστοιχα, οι Ταλιμπάν καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ανάγκη να δείξουν αποτροπή και στην πραγματικότητα ότι μια παρατεταμένη σύγκρουση με ένα ισχυρότερο κράτος θα επιβαρύνει την ήδη εύθραυστη οικονομία και την κοινωνική σταθερότητα του Αφγανιστάν.

Συνολικά, το χτύπημα στην Καμπούλ ανεβάζει τον πήχη: η κρίση Πακιστάν–Αφγανιστάν δεν είναι πια μόνο μια διασυνοριακή «σκληρή διαπραγμάτευση» γύρω από τη Γραμμή Ντουράντ, αλλά ένα τεστ για το αν οι δύο πλευρές μπορούν να βάλουν φρένο πριν η αντιπαράθεση εξελιχθεί σε χρόνια, ανεξέλεγκτη σύγκρουση με επιπτώσεις για όλη τη Νότια Ασία.

Σπύρος Σιδέρης

Σύμφωνα με τον ερευνητή διεθνούς ασφάλειας Αρίφ Ντεχκαντάρ, σε περίπτωση πολέμου μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, η στήριξη της Μόσχας και του Πεκίνου θα είχε «στρατηγικό αλλά περιορισμένο» χαρακτήρα.

Όπως επισημαίνει, τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα αντιλαμβάνονται το Ιράν ως κρίσιμο γεωπολιτικό αντίβαρο στην αμερικανική επιρροή στη Δυτική Ασία. Μια ενδεχόμενη κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος ή ο έλεγχος των ιρανικών ενεργειακών πόρων από τις ΗΠΑ θα συνιστούσε για αμφότερες «κόκκινη γραμμή» ασφαλείας.

Ωστόσο, η στήριξη αυτή δεν θα μεταφραζόταν, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή. Το πιθανότερο σενάριο περιλαμβάνει διπλωματική κάλυψη, ενίσχυση σε επίπεδο πληροφοριών και τεχνικής υποστήριξης, καθώς και προσπάθεια παράτασης της σύγκρουσης ώστε να αυξηθεί το κόστος για την Ουάσιγκτον, χωρίς να ανοίξει ο δρόμος για έναν γενικευμένο πόλεμο.

Η κινεζική διάσταση: Ενέργεια και οικονομική ανθεκτικότητα

Για το Πεκίνο, το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας είναι καθοριστικό. Η Κίνα αποτελεί τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο του Ιράν και βασικό εισαγωγέα ιρανικού πετρελαίου. Σε περίπτωση πολεμικής αναμέτρησης, εκτιμάται ότι θα αξιοποιούσε τα ισχυρότερα διπλωματικά της εργαλεία, επιδιώκοντας παράλληλα τη διατήρηση οικονομικών διαύλων που θα απέτρεπαν την κατάρρευση της ιρανικής οικονομίας.

Η κινεζική στρατηγική θα μπορούσε να κινηθεί «κάτω από το κατώφλι του πολέμου», με χρηματοοικονομική στήριξη, διευκολύνσεις σε πληρωμές εκτός δολαρίου και τεχνολογική συνεργασία. Η παρατεταμένη αστάθεια στην περιοχή βλάπτει τα ευρύτερα οικονομικά συμφέροντα της Κίνας· ωστόσο ο πλήρης έλεγχος των ιρανικών ενεργειακών πόρων από τις ΗΠΑ θα συνιστούσε ακόμη μεγαλύτερο πλήγμα για το Πεκίνο.

Η ρωσική οπτική: Γεωπολιτική αποσυμπίεση και τεχνική στήριξη

Για τη Μόσχα, μια πολεμική ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γεωπολιτική αποσυμπίεση, μετατοπίζοντας τη διεθνή προσοχή από την Ουκρανία στη Μέση Ανατολή. Ο Ντεχκαντάρ εκτιμά ότι η Ρωσία θα επιθυμούσε μια σύγκρουση «μακρά και κοστοβόρα» για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε πρακτικό επίπεδο, η ρωσική στήριξη θα μπορούσε να περιλαμβάνει ανταλλαγή δορυφορικών πληροφοριών, παροχή ανταλλακτικών ή ακόμη και προηγμένων συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας, μέσω χερσαίων διαδρομών της Κασπίας. Παράλληλα, δεν αποκλείεται η ενεργοποίηση κυβερνοεπιχειρήσεων κατά αμερικανικών υποδομών. Ωστόσο, όπως και η Κίνα, η Ρωσία δύσκολα θα ρίσκαρε την αποστολή στρατευμάτων για την υπεράσπιση ιρανικού εδάφους.

Η λογική που φαίνεται να κυριαρχεί είναι αυτή της ασύμμετρης αποτροπής και όχι μιας παραδοσιακής στρατιωτικής συμμαχίας. Το Ιράν δεν θα πρέπει να αναμένει «πυρηνική ομπρέλα» ή άμεση εμπλοκή ρωσικών και κινεζικών δυνάμεων, αλλά ένα είδος διεθνούς «βαλβίδας ασφαλείας» που θα αποτρέπει την πλήρη απομόνωσή του.

Εξοπλιστική κινητικότητα και «υπόγεια» στήριξη

Το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με διεθνή πρακτορεία, έχουν καταγραφεί ενδείξεις επιτάχυνσης της στρατιωτικής συνεργασίας Ιράν–Κίνας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Τεχεράνη βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση συμφωνίας για την προμήθεια κινεζικών αντιπλοϊκών πυραύλων CM-302, υπερηχητικών και σχεδιασμένων να διαπερνούν ναυτικές άμυνες, με εμβέλεια έως 290 χιλιόμετρα. Μια τέτοια εξέλιξη θα ενίσχυε σημαντικά την ιρανική αποτρεπτική ικανότητα στον Κόλπο.

Παράλληλα, οι συνομιλίες φέρονται να περιλαμβάνουν φορητά αντιαεροπορικά συστήματα (MANPADS), αντιπυραυλικά μέσα και τεχνολογίες με δυνητική αντιδορυφορική χρήση. Από ρωσικής πλευράς, δεδομένα πτήσεων δείχνουν επαναλαμβανόμενες μεταφορές φορτίου προς την Τεχεράνη, ενώ διαρροές κάνουν λόγο για ιρανικό αίτημα αγοράς ρωσικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας αξίας 500 εκατ. ευρώ μετά τον πρόσφατο κύκλο περιφερειακών συγκρούσεων.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή μιας έμμεσης ενίσχυσης: Ρωσία και Κίνα αποφεύγουν την άμεση πολεμική εμπλοκή, αλλά παρέχουν στην Τεχεράνη τα μέσα να αυξήσει το κόστος οποιασδήποτε επίθεσης.

Οι συμφωνίες στρατηγικής εταιρικής σχέσης

Η συνεργασία αυτή εδράζεται σε θεσμικό υπόβαθρο. Τον Μάρτιο του 2021, Ιράν και Κίνα υπέγραψαν μνημόνιο συνολικής στρατηγικής συνεργασίας, με πρόβλεψη για 25ετή ορίζοντα σε τομείς όπως ενέργεια, υποδομές, βιομηχανία και άμυνα. Αντίστοιχα, η 20ετής συνθήκη «Συνολικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης» μεταξύ Ρωσίας και Ιράν τέθηκε σε ισχύ τον Οκτώβριο του 2025, μετά την υπογραφή της στη Μόσχα από τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Μασούντ Πεζεσκιάν.

Οι συμφωνίες αυτές δεν συνιστούν ρητές στρατιωτικές συμμαχίες τύπου ΝΑΤΟ, αλλά δημιουργούν ένα πλαίσιο βαθιάς συνεργασίας σε τομείς από τις πληροφορίες και την άμυνα έως την ενέργεια και την τεχνολογία.

Πόλεμος ή ελεγχόμενη αποκλιμάκωση;

Παρά τις πολεμικές ρητορικές και τις απειλές για «καλή συμφωνία» γύρω από το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, η συνέχιση των συνομιλιών στη Γενεύη δείχνει ότι παραμένει ενεργό το διπλωματικό κανάλι. Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι ακόμη και σε περίπτωση περιορισμένης στρατιωτικής κλιμάκωσης στον Κόλπο, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα κινητοποιηθεί για την επιβολή εκεχειρίας και όρων αποκλιμάκωσης.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι μόνο αν Ρωσία και Κίνα θα σταθούν στο πλευρό του Ιράν, αλλά μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένες να φτάσουν. Όλα δείχνουν ότι θα λειτουργήσουν ως στρατηγικοί εταίροι σε καιρό ειρήνης και ως υποστηρικτές «από τα μετόπισθεν» σε καιρό πολέμου — επιδιώκοντας να μετατρέψουν οποιαδήποτε σύγκρουση σε γεωπολιτικό τέλμα για την Ουάσιγκτον, χωρίς να εμπλακούν άμεσα στην πρώτη γραμμή.

Ο Αμερικανός πρόεδρος αναμένεται να συναντηθεί με τον Κινέζο ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ στο πλαίσιο της διευρυμένης επίσκεψης, καθώς οι δύο πλευρές εξετάζουν αν θα παρατείνουν την εμπορική εκεχειρία που σταμάτησε την κλιμάκωση των δασμών, δήλωσε ο αξιωματούχος, ο οποίος αρνήθηκε να κατονομαστεί.

«Αυτή θα είναι μια τολμηρή επίσκεψη», δήλωσε ο Τραμπ σε ξένους ηγέτες χθες, Πέμπτη, για το ταξίδι στην Κίνα. «Πρέπει να κάνουμε τη μεγαλύτερη επίδειξη που έχετε δει ποτέ στην ιστορία της Κίνας».

Παράλληλα, Ρωσία και Κίνα αποστέλλουν πολεμικά πλοία για κοινές ασκήσεις με το Ιράν στην περιοχή, σύμφωνα με το Anadolu Agency. Ο σύμβουλος του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, Νικολάι Πατρούσεφ, δήλωσε ότι οι κινήσεις αυτές εντάσσονται σε μια προσπάθεια οικοδόμησης «πολυπολικής παγκόσμιας τάξης στους ωκεανούς», αξιοποιώντας και το πλαίσιο των BRICS.

BREAKING 🇨🇳🇷🇺🇮🇷

China and Russia are set to deploy their naval forces to the Strait of Hormuz for joint exercises alongside Iran. pic.twitter.com/RFlJfKtQ74

— Defense Intelligence (@DI313_) February 17, 2026

Η άσκηση «Maritime Security Belt», που φιλοξενείται από το Ιράν στα Στενά του Ορμούζ – ανάμεσα στον Περσικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν – αποτελεί συνέχεια κοινών ναυτικών γυμνασίων που ξεκίνησαν το 2019. Σύμφωνα με το Tasnim, το Ιράν προχώρησε και σε ασκήσεις με πραγματικά πυρά.

Τα Στενά του Ορμούζ θεωρούνται η πιο ζωτικής σημασίας θαλάσσια οδός εξαγωγής πετρελαίου στον κόσμο, καθώς μέσω αυτών διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, συνδέοντας παραγωγούς όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, το Ιράκ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με την Αραβική Θάλασσα.

Η εξέλιξη έρχεται την ώρα που ΗΠΑ και Ιράν ξεκινούν νέο γύρο έμμεσων συνομιλιών για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, εντείνοντας το γεωπολιτικό ενδιαφέρον στην περιοχή.

Στην κοιλάδα που είναι γνωστή Zitong, στην επαρχία Σετσουάν, οι μηχανικοί έχουν κατασκευάσει νέα καταφύγια και προμαχώνες. Ένα νέο συγκρότημα κτιρίων είναι γεμάτο σωλήνες, γεγονός που υποδηλώνει ότι η εγκατάσταση χειρίζεται εξαιρετικά επικίνδυνα υλικά.

Σε άλλη κοιλάδα, γνωστή ως Πινγτονγκ φιλοξενείται εγκατάσταση με διπλό φράκτη, όπου οι ειδικοί πιστεύουν ότι η Κίνα κατασκευάζει πυρήνες πυρηνικών κεφαλών γεμάτους πλουτώνιο. Η κύρια δομή, στην οποία υπάρχει ένας αεραγωγός ύψους 110 μέτρων, έχει ανακαινιστεί τα τελευταία χρόνια με νέους αεραγωγούς και γύρω της βρίσκονται σε εξέλιξη και άλλες κατασκευές.

Πάνω από την είσοδο της εγκατάστασης υπάρχει ένα ρητό του προέδρου της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ το οποίο είναι γραμμένο με τόσο μεγάλα γράμματα που φαίνονται από το διάστημα: «Μείνετε πιστοί στον ιδρυτικό αγώνα και να θυμάστε πάντα την αποστολή μας».

Αυτές είναι μερικές από τις μυστικές εγκαταστάσεις που σχετίζονται με τον πυρηνικό τομέα στην επαρχία Σετσουάν, οι οποίες έχουν επεκταθεί και αναβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια.

Η ενίσχυση της Κίνας περιπλέκει τις προσπάθειες για την επαναφορά των παγκόσμιων ελέγχων για τα πυρηνικά και τα συμβατικά όπλα. Η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι μετά τη λήξη της συνθήκης New START οποιεσδήποτε συμφωνίες πρέπει να δεσμεύουν και την Κίνα, αλλά το Πεκίνο δεν έχει δείξει κανένα ενδιαφέρον να καθίσει στο τραπέζι της συζήτησης.

«Οι αλλαγές που παρατηρούμε στο πεδίο σε αυτές τις εγκαταστάσεις συνάδουν με τους ευρύτερους στόχους της Κίνας να καταστεί παγκόσμια υπερδύναμη. Τα πυρηνικά όπλα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτού του στόχου», δήλωσε ο ειδικός σε θέματα πληροφοριών, Ρένι Μπαμπιαρζ, ο οποίος ανέλυσε δορυφορικές εικόνες και άλλα οπτικά στοιχεία των εγκαταστάσεων και μοιράστηκε τα ευρήματά του με την εφημερίδα New York Times.

Παραλλήλισε κάθε πυρηνική τοποθεσία στην Κίνα με ένα κομμάτι «μωσαϊκού» που, ως σύνολο, δείχνει ένα μοτίβο ταχείας ανάπτυξης. «Υπήρξε εξέλιξη σε όλες αυτές τις τοποθεσίες, αλλά σε γενικές γραμμές, αυτή η αλλαγή επιταχύνθηκε από το 2019», δήλωσε.

Η ανάπτυξη της Κίνας στον τομέα των πυρηνικών όπλων προκαλεί αυξανόμενη ένταση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τόμας Γ. ΝτιΝάννο, υφυπουργός Εξωτερικών για τον έλεγχο των όπλων και τη διεθνή ασφάλεια, κατηγόρησε δημοσίως αυτό το μήνα την Κίνα ότι διεξάγει κρυφά «πυρηνικές δοκιμές» κατά παράβαση του παγκόσμιου μορατόριουμ. Το Πεκίνο απέρριψε την κατηγορία ως αναληθή.

Η Κίνα διέθετε περισσότερες από 600 πυρηνικές κεφαλές μέχρι το τέλος του 2024 και, σύμφωνα με την τελευταία ετήσια εκτίμηση του Πενταγώνου, αναμένεται να φτάσει τις 1.000 μέχρι το 2030. Το απόθεμα της Κίνας είναι πολύ μικρότερο από τις πολλές χιλιάδες που διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία, αλλά η αύξηση του εξακολουθεί να είναι ανησυχητική, δήλωσε ο Μάθιου Σαρπ, πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και νυν ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Πολιτικής Πυρηνικής Ασφάλειας του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης.

«Νομίζω ότι χωρίς έναν πραγματικό διάλογο για αυτά τα θέματα, ο οποίος μας λείπει, είναι πραγματικά δύσκολο να πούμε πού θα καταλήξει η κατάσταση, και αυτό, για μένα, είναι επικίνδυνο. Γιατί τώρα είμαστε αναγκασμένοι να αντιδράσουμε και να σχεδιάσουμε με βάση την χειρότερη ερμηνεία μιας ανησυχητικής τάσης». τόνισε ο Μάθιου Σαρπ.

Οι εγκαταστάσεις στο Σιτσουάν χτίστηκαν πριν από έξι δεκαετίες ως μέρος του «Τρίτου Μετώπου» του Μάο Τσε Τουνγκ, ενός έργου που αποσκοπούσε στην προστασία των εργαστηρίων και των εργοστασίων παραγωγής πυρηνικών όπλων της Κίνας από επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Σοβιετικής Ένωσης.

Δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες, μηχανικοί και εργάτες εργάστηκαν κρυφά προκειμένου να «σκάψουν» τα βουνά και να δημιουργήσουν αυτό που ο Ντάνι Μπ. Στίλμαν, ένας Αμερικανός πυρηνικός επιστήμονας που επισκέφθηκε την περιοχή, αποκάλεσε αργότερα, σε ένα βιβλίο που συνέγραψε, «μία πυρηνική αυτοκρατορία στην ενδοχώρα».

Όταν οι εντάσεις της Κίνας με την Ουάσινγκτον και τη Μόσχα υποχώρησαν τη δεκαετία του 1980, πολλές πυρηνικές εγκαταστάσεις του «Τρίτου Μετώπου» έκλεισαν ή συρρικνώθηκαν, και συχνά οι επιστήμονές τους μετακόμιζαν σε ένα νέο εργαστήριο όπλων στην κοντινή πόλη Μιανγιάνγκ. Εγκαταστάσεις όπως το Πινγκτόνγκ και το Ζιτόνγκ συνέχισαν να λειτουργούν, αλλά οι αλλαγές στα χρόνια που ακολούθησαν ήταν αποσπασματικές, αντανακλώντας την τότε πολιτική της Κίνας να διατηρεί ένα σχετικά μικρό πυρηνικό οπλοστάσιο, είπε ο Δρ Μπαμπιάρζ.

Πριν από περίπου 7 χρόνια, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, η Κίνα άρχισε να κατασκευάζει ή να αναβαθμίζει πολλές εγκαταστάσεις πυρηνικών όπλων, ενώ επιταχύνθηκε και η κατασκευή των εγκαταστάσεων στο Σετσουάν, σύμφωνα με τον Δρ. Babiarz. Η επέκταση περιλαμβάνει ένα τεράστιο εργαστήριο ανάφλεξης με λέιζερ στο Μιανγιάνγκ, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να μελετηθούν οι πυρηνικές κεφαλές χωρίς να πυροδοτηθούν.

Ο σχεδιασμός του συγκροτήματος Πινγκτόνγκ υποδηλώνει ότι χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυρήνων πυρηνικών κεφαλών — του μεταλλικού πυρήνα, που συνήθως περιέχει πλουτώνιο — σύμφωνα με τον Δρ. Μπαμπιάρζ. Σημείωσε ότι η αρχιτεκτονική του ήταν παρόμοια με εκείνη των εγκαταστάσεων κατασκευής πυρήνων σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Εργαστηρίου Λος Άλαμος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο Ζιτονγκ, τα νέα οχυρά και τα τείχη πιθανόν χρησιμοποιούνται για τις δοκιμές ισχυρών εκρηκτικών, τα οποία σύμφωνα με ειδικούς αφορούν χημικές ενώσεις που εκρήγνυνται για να δημιουργήσουν τις συνθήκες για μια αλυσιδωτή αντίδραση σε πυρηνικά υλικά.

«Έχουμε ένα στρώμα ισχυρών εκρηκτικών και ταυτόχρονα το ωστικό κύμα καταρρέει προς το κέντρο. Αυτό απαιτεί δοκιμές έκρηξης για να τελειοποιηθεί», δήλωσε ο Χούι Ζανγκ φυσικός που ερευνά τα πυρηνικά προγράμματα της Κίνας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

Το συγκρότημα Πινγκτόνγκ περιλαμβάνει μια οβάλ περιοχή μεγέθους περίπου 10 γηπέδων μπάσκετ. Ο στόχος αυτών των αναβαθμίσεων παραμένει θέμα συζήτησης. Ο Χούι Ζανγκ δήλωσε ότι οι δορυφορικές εικόνες προσφέρουν περιορισμένες πληροφορίες. «Δεν γνωρίζουμε πόσες κεφαλές έχουν παραχθεί, αλλά βλέπουμε μόνο την επέκταση του εργοστασίου», τόνισε ο φυσικός.

Ορισμένες από τις πρόσφατες αλλαγές μπορεί απλώς να αντανακλούν αναβαθμίσεις για λόγους ασφαλείας, δήλωσε ο Χούι Ζανγκ. Οι Κινέζοι μηχανικοί, που είναι εξειδικευμένοι τα πυρηνικά, ενδέχεται να χρειάζονταν μεγαλύτερες εγκαταστάσεις και περιοχές δοκιμών στο Ζιτόνγκ για να τροποποιήσουν τα σχέδια των κεφαλών για νέα όπλα, όπως πυραύλους που εκτοξεύονται από υποβρύχια, είπε ο φυσικός.

Ένα σημαντικό θέμα που απασχολεί την Ουάσιγκτον είναι το πώς αυτό το μεγαλύτερο, πιο σύγχρονο οπλοστάσιο μπορεί να αλλάξει τη συμπεριφορά της Κίνας σε περίπτωση που ανέβει η ένταση, ιδίως όσον αφορά την Ταϊβάν.

Η Κίνα θέλει να βρίσκεται «σε μία θέση από όπου πιστεύει ότι είναι σε μεγάλο βαθμό απρόσβλητη από πυρηνική πίεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε ο Μάικλ Σ. Τσέις, πρώην αναπληρωτής υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ για την Κίνα, ο οποίος είναι τώρα ανώτερος πολιτικός επιστήμονας στο RAND.

Σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Axios, που επικαλείται δύο πηγές από την αμερικανική κυβέρνηση, οι δύο ηγέτες συμφώνησαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προχωρήσουν σε νέες κινήσεις με στόχο τον περιορισμό των ιρανικών ενεργειακών ροών προς το Πεκίνο.

Όπως ανέφερε μία από τις πηγές, «συμφωνήσαμε ότι θα φτάσουμε στο τέρμα την εκστρατεία μέγιστης πίεσης στο Ιράν, για παράδειγμα όσον αφορά τις ιρανικές πωλήσεις πετρελαίου στην Κίνα».

Η Κίνα απορροφά περίπου το 80% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, γεγονός που καθιστά το συγκεκριμένο κανάλι ζωτικής σημασίας για τα έσοδα της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Οποιαδήποτε ουσιαστική μείωση στις ροές αυτές θα μπορούσε να επιφέρει σημαντικό δημοσιονομικό πλήγμα στην Τεχεράνη.

Στο τραπέζι των επιλογών, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, βρίσκεται η επιβολή πρόσθετων τελωνειακών δασμών ύψους 25% σε χώρες που συναλλάσσονται ενεργειακά με το Ιράν. Ένα τέτοιο μέτρο θα είχε χαρακτήρα δευτερογενών κυρώσεων και θα ενίσχυε περαιτέρω το πλέγμα οικονομικής πίεσης.

Το πρώτο επισκεπτήριο στις φυλακές Κορίνθου είχε ο προφυλακισμένος σμήναρχος, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες του Star το όνομα και τρίτου Κινέζου «χειριστή» είναι «Μάικ».

Στις φωτογραφίες ο αξιωματικός εμφανίζεται στο Σινικό Τείχος, χαμογελαστός, δίπλα στον άνδρα που φέρεται να τον στρατολόγησε και ο οποίος κατονομάζεται ως «Στίβεν Γουέιν». Σε άλλη εικόνα απεικονίζεται μαζί με τον φερόμενο ανώτερο του «Στίβεν», που αναφέρεται ως «Γουίλιαμ».

Ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε σε προφυλάκιση έπειτα από απολογία διάρκειας άνω των οκτώ ωρών στο Αεροδικείο Αθηνών. Οι ανακριτικές αρχές εστίασαν:

• στις επαφές που διατηρούσε στο εξωτερικό,
• στον τρόπο πρόσβασης και διαχείρισης διαβαθμισμένων στρατιωτικών αρχείων,
• στη διαδρομή χρημάτων που φέρονται να καταβλήθηκαν μέσω ψηφιακού πορτοφολιού (crypto wallet).

Κατά τους ισχυρισμούς του, η αρχική επαφή έγινε μέσω της πλατφόρμας LinkedIn, όταν –όπως υποστήριξε– άγνωστα άτομα εντόπισαν το βιογραφικό του και επικοινώνησαν μαζί του. Όπως ανέφερε, η προσέγγιση δεν έγινε απευθείας από κινεζικές αρχές, αλλά μέσω εταιρείας με έδρα τη Μαλαισία, η οποία παρουσιαζόταν ως συμβουλευτικός οργανισμός για χώρες της Ασίας.

Στη συνέχεια, σύμφωνα με την κατάθεσή του, τα αιτήματα κλιμακώθηκαν και άρχισαν να αφορούν όλο και πιο ευαίσθητα και διαβαθμισμένα έγγραφα. Σε αυτό το στάδιο, όπως φέρεται να περιέγραψε, ενεργοποιήθηκε ο «Στίβεν», ο οποίος εμφανίζεται ως ο βασικός σύνδεσμος.

Ο 54χρονος παραδέχθηκε ότι ταξίδεψε στην Κίνα, ενώ σύμφωνα με τις πληροφορίες συναντήθηκε τόσο στο Πεκίνο όσο και στην Αθήνα με τον φερόμενο στρατολογητή του. Εκεί, όπως υποστηρίζεται, του παραδόθηκαν κωδικοί για ψηφιακό πορτοφόλι μέσω του οποίου γίνονταν οι πληρωμές.

Κατά την ίδια πηγή, όσο περισσότερες πληροφορίες παρείχε, τόσο αυξάνονταν τα χρηματικά ανταλλάγματα. Ο ίδιος φέρεται να ισχυρίστηκε ότι όταν συνειδητοποίησε την πραγματική φύση των επαφών του με την Κίνα, «ήταν πλέον αργά» και είχαν ήδη ξεκινήσει πιέσεις και εκβιασμοί.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στο γεγονός ότι –σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες– ο σμήναρχος είχε παραδώσει και σχέδια άμυνας που δεν αφορούσαν την Ελλάδα, στοιχείο που διευρύνει το εύρος της υπόθεσης.

Ο ίδιος φέρεται να υποστήριξε ότι βασικό του κίνητρο ήταν η μελλοντική επαγγελματική του αποκατάσταση μετά την αποχώρησή του από την Πολεμική Αεροπορία, επιδιώκοντας –όπως είπε– «ένα καλό επόμενο βήμα».