Ο Χαμενεΐ, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 86 ετών μετά από 36 χρόνια στην ηγεσία της χώρας, ήταν από τη Μασχάντ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν, όπου είναι θαμμένος ο πατέρας του στο ιερό του Ιμάν Ρεζά.

Δεν ανακοινώθηκε ημερομηνία για την κηδεία.

«Η τελετή αποχαιρετισμού στον ιμάμη μάρτυρα αναβλήθηκε (…) καθώς αναμενόταν συρροή χωρίς προηγούμενο», ανακοίνωσε η κρατική τηλεόραση, προσθέτοντας ότι η νέα ημερομηνία της κηδείας «θα ανακοινωθεί αργότερα».

Σήμερα το πρωί, είχε ανακοινωθεί ότι τελετή αποχαιρετισμού επρόκειτο να πραγματοποιηθεί απόψε στην Τεχεράνη μπροστά στη σορό του Αλί Χαμεϊνι, που σκοτώθηκε σε ηλικία 86 ετών στη διάρκεια πλήγματος και αναμένεται να ταφεί στην ιερή πόλη Μασχάντ (βορειοανατολικό Ιράν) απ΄όπου καταγόταν.

Παρών στην κηδεία ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας οι οποίοι εκφώνησαν τους επικήδειους .

Ο επικήδειος του πρωθυπουργού

«Σκέφτομαι ότι η γυναίκα που αποχαιρετούμε πέτυχε να γίνει αυτό που ήθελε. Μια γέφυρα ανάμεσα στα προσφυγικά της Αθήνας και τις πρωτεύουσες του κόσμου. Μια άλλη γέφυρα που ανέδειξε το Βυζάντιο ως αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας. Κι αυτό μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις και συμπλέγματα, ώστε με οδηγούς την εμπειρία και το αποτέλεσμα να βρει αναζήτηση στη φιλελεύθερη σκέψη», είπε. 

«Η προσφορά της δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε αποσπασματικά ούτε επιλεκτικά. Η παρουσία της ακολουθεί ένα σύνολο, που διατρέχει η αγάπη για την ιστορία και την πατρίδα, η έγνοια για τον συνάνθρωπο και τέλος η τολμηρή άποψη και η γενναιότητα να διατυπώνεται ανεξάρτητα από τις εφήμερες ενστάσεις που ίσως συναντήσει». 

Σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη, οι γλαφυρές της διηγήσεις δίπλα στα λιτά της αποθέματα τραβούσαν τους ανθρώπους. Η αφήγησή της υπήρξε μοναδική. Γιατί ως ιστορικός έβλεπε την επιστήμη της, την Ιστορία ως κτήμα όλων, ενώ ως πολίτης επεδίωκε να μεταφέρει τη σκυτάλη εμπειριών. 

«Με ένα μάθημα, θα ήθελα να πω το προσωπικό αντίο στην προσωπική Ελληνίδα. Ήταν σκέψεις γραμμένες στο χέρι στο πολυτονικό, το 2015, όταν με ενθάρρυνε να διεκδικήσω την ηγεσία της ΝΔ», είπε, παραθέτοντας ένα σημείωμά της. «Δεν είναι ανάγκη, μετά από το “ο καλύτερος” να λες “ναι, μεν, αλλά”,
όπως λ.χ. θα έπρεπε να έχει μάτια γαλανά, και όχι καστανά.
Οταν φτωχεύσουνε οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί.
Μα όταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί», έγραφε το σημείωμα. 

«Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου Ελένη», είπε.

Επικήδειος του Κωνσταντίνου Τασούλα

«Πέρασε στην αιωνιότητα των οικουμενικών Ελληνίδων, ένα κορίτσι από τον Βύρωνα, που έθεσε τον εαυτό της υπεράνω μέτρων. Ήταν μια ιστορικός που ήθελε να αναμετρηθεί με την Ιστορία. Γιατί όπως έλεγε, είχε διαγράψει τον όρο “αδύνατον”. Έλεγε ότι ο εφησυχασμός είναι η μεγαλύτερη δειλία. Και μόνο δειλή δεν υπήρξε. Υπέβαλε όλες τις αλήθειες και τις αλήθειες των άλλων στη διαδικασία του ορθολογισμού. Όχι μόνον εφησύχασε σε στερεότυπα, αλλά προχώρησε και κατέκτησε νέα εδάφη. Ετσι αναμετρήθηκε με τα μεγάλα, έτσι έκανε τα αδύνατα δυνατά», τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Όπως είπε, ανέσκαψε και «έφερε στο φως αλήθειες που η Ευρώπη και η Ελλάδα είχαν αγνοήσει και ξεχάσει. Ήταν μια από τις πλέον αναγνωρισμένες προσωπικότητες στις κλασικές σπουδές διεθνώς. Γιατί απέδειξε ότι το Βυζάντιο βρίσκεται στην καρδιά της Δύσης». 

Η Αρβελέρ, είπε, απέδειξε την ενότητα Ευρώπης και Ελλάδος και μας έμαθε ότι το Βυζάντιο είναι η γέφυρα μεταξύ αρχαιότητας και ελληνικής ιστορίας. Και μας εξήγησε ότι η Ελλάδα και η ορθοδοξία αποτελούν τη βάση της νεοελληνικής ταυτότητας. «Ήταν ένα υπόδειγμα αυθεντικότητας, θάρρους και ελευθερίας της σκέψης. Νίκησε τον χρόνο με όλους τους τρόπους. Με το έργο της και τη μακρά ζωή της και με το νεανικό πείσμα της κατόρθωσε να επιβεβαιώσει ότι η πνευματική εγρήγορση δεν γνωρίζει ηλικία». 

Στην εξόδιο ακολουθία βρέθηκαν ι και η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, αλλά και η πρώην Πρόεδρος της ΔημοκρατίαςΚατερίνα Σακκελαροπούλου.

Στη Μητρόπολη βρίσκονται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κώστας Χατζηδάκης, ο Περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαλδαλιάς, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ Γεράσιμος Σιάσος, η Άντζελα Γκερέκου και άλλοι επίσημοι.

Μετά την εξόδιο ακολουθία θα ακολουθήσει η ταφή της στο νεκροταφείο Βύρωνα.

Η κηδεία γίνεται δημοσία δαπάνη, μετά από κοινή απόφαση των υπουργείων Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών, Παιδείας και Πολιτισμού.

Ποια ήταν η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926 από Μικρασιάτες γονείς. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, Μικρασιάτης έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.

Έφτασαν στην Αθήνα, στη συνοικία του Βύρωνα, με τα πρώτα τους παιδιά ως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία μετά τη «Μεγάλη Καταστροφή».

Σε ηλικία 6 ετών, εκφωνεί τους πρώτους της πολιτικούς λόγους στη γειτονιά της, διαβάζοντας μια εφημερίδα ανάποδα υπέρ του Βενιζέλου.

Εντάσσεται στην Αντίσταση σε ηλικία 14 ετών, το 1942, στη συνοικία της στον Βύρωνα, όπου είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά μηνυμάτων. Ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές της στο 4ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας).

Αμέσως μετά τον πόλεμο, η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη επιθυμεί να προσλάβει την καλύτερη φοιτήτρια της φιλολογίας. Παραβλέποντας τις πολιτικές απόψεις της Ελένης Αρβελέρ, την προσλαμβάνει ως γραμματέα του ιδρύματος που δημιούργησε για τα σπίτια των άπορων παιδιών. Παράλληλα, η Ελένη Αρβελέρ εργάζεται σκληρά για τη διεξαγωγή ερευνών για τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Θα δώσει στην οικογένειά της όλα όσα κέρδισε, και για τις έρευνές της στη Μικρά Ασία (1949-1953).

Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Écoledes Hautes Études, όπου ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Ιστορίας (1960). Το 1956 γνωρίζει τον Ζακ Αρβελέρ (1918–2010), που ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας και ο οποίος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού, τον οποίο παντρεύτηκε το 1957. Με τον Ζακ Αρβελέρ απέκτησε μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν.

Δύο χρόνια μετά την άφιξή της στο Παρίσι, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Γαλλία) (CNRS) και το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη. Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres, με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, που εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας (Byzance et la mer, Παρίσι: Presses universitaires de France).

Εξελέγη καθηγήτρια βυζαντινής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967. Διετέλεσε διευθύντρια του τμήματος Ιστορίας και πρόεδρος της επιτροπής έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-1970), προσκεκλημένη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (1973-1974), αντιπρόεδρος (1970-1973) και στη συνέχεια η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Πανεπιστημίου Paris I Panthéon-Sorbonne (1976-1981, επίτιμη πρόεδρος από το 1981).

Διορίστηκε η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Ακαδημίας και καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού (1982-1989). Στη συνέχεια, διορίστηκε πρόεδρος του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού (1989-1991), του οποίου ήταν αντιπρόεδρος από το 1976 έως το 1989.

Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης (Γαλλία), αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Danielle Mitterrand, εμπειρογνώμονας στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην UNESCO, πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, επίτιμη πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Σπουδών (από το 1975), γενική γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1980-1990), πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη πρόεδρος της Παγκόσμιας Κίνησης Επιστημονικής Ευθύνης (MURS), πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου (Ελλάδα) (1999-2012), πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1993-2022) και του Διεθνούς Ιδρύματος Dmitri Shostakovich.

Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Βρετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου και της Βουλγαρίας. Ήταν και επίτιμη διδάκτωρ πλήθους πανεπιστημίων (Λονδίνο, Χάρβαρντ, Βελιγράδι, Νέα Υόρκη, Νιου Μπράνσγουικ, Λίμα, Χάιφα, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Παρισιού, Φριμπούργκ, Θεσσαλονίκη και Κρήτη.

Η κηδεία τελέστηκε στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως στο Κεφαλάρι παρουσία συγγενών, φίλων και συνεργατών του επιχειρηματία.

Την επικήδειο εκφώνησε ο Κώστας Γεράρδος γιος του θανόντα. Ο κ. Κώστας Γεράρδος αναφέρθηκε στις προσωπικές τους στιγμές χαρακτηρίζοντας τον “μαχητή”.

“Δεν τον λύγιζαν ποτέ οι φουρτούνες. Ήταν ένας μαχητής που άνθιζε παντού”, τόνισε, ενώ πρόσθεσε, μεταξύ άλλων: «Το Πλαίσιο, τους συνεργάτες του, τους θεωρούσε παιδιά του και συνοδοιπόρους του. Τούς αγαπούσε πολύ. Τούς μιλούσε με τρόπο ευθύ, χωρίς να κρύβει τα λόγια του. Και τους έβλεπε να ανθίζουν και να γίνονται καλύτεροι… Δεν εύχομαι στον μπαμπά μου καλή ανάπαυση γιατί είχε δυσανεξία στην πολλή ξεκούραση. Σίγουρα ο Θεός μάλλον τον είχε στα σχέδια του να κάνει κάτι. Εύχομαι να κάνει ένα διάλειμμα και να πετάει πάνω απ’ τις θάλασσες και τις ψυχές μας. Καλό ταξίδι μπαμπά!”.

Η πορεία του Γιώργου Γεράρδου

Ο Γεώργος Γεράρδος γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο το 1946. Ήταν πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Το 1969, ο κ. Γεώργιος Γεράρδος σε ηλικία 23 ετών και, ακόμη, ως φοιτητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ίδρυσε την Πλαίσιο στην οδό Στουρνάρη σε ένα κατάστημα 12 τ.μ. για την διάθεση ειδών σχεδίου για τους φοιτητές του Πολυτεχνείου.

Η είσοδος της εταιρείας στην αγορά της πληροφορικής συνοδεύτηκε από αυξημένη ζήτηση με αποτέλεσμα την αύξηση των σημείων παρουσίας της Πλαίσιο σε κύρια σημεία της Αθήνας. Το 1988 ο κ. Γεώργιος Γεράρδος σύστησε την Πλαίσιο Computers με την σημερινή της εταιρική μορφή.

Ο πρώην βουλευτής της Κορίνθου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών το πρωί της Πέμπτης (12/2), αντιμετωπίζοντας το τελευταίο διάστημα προβλήματα υγείας.

Στην κηδεία, που πραγματοποιείται σήμερα, παρευρίσκεται και η κόρη του, Λένα, ενώ στο στεφάνι η οικογένειά του έγραψε συγκινητικά: «Στον καλύτερο μπαμπά και παππού του κόσμου».

Στεφάνια απέστειλαν μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Βουλής, υπουργοί της κυβέρνησης καθώς και άλλοι πολιτικοί και συνεργάτες, τιμώντας τη μνήμη του.

Το «παρών» έδωσαν μεταξύ άλλων οι πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, καθώς και υπουργοί της κυβέρνησης.

Κατά τη διάρκεια της κηδείας της, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου, άπαντες συγκλονίστηκαν από τον επικήδειο του γιου τους, ο οποίος μεταξύ άλλων υποστήριξε ότι ο θάνατος της μητέρας του δεν οφείλεται σε ατύχημα.

«Δεν ήταν ατύχημα. Ήταν αποτέλεσμα αμέλειας, αδιαφορίας και πράξεων που δεν έγιναν όπως έπρεπε», είπε μεταξύ άλλων και συνέχισε: «Η Αγάπη Μπουνόβα δεν έφυγε απλώς, της στέρησαν τη ζωή. Τη δική της των τεσσάρων συναδέλφων της. Όμως, όσο άδικος και αν ήταν ο τρόπος που έφυγε, η Αγάπη δεν έσβησε, δεν μπορεί να σβήσει ότι ζει μέσα μας.

Σήμερα, δεν βρισκόμαστε εδώ μόνο για να πενθήσουμε, βρισκόμαστε για να την ευχαριστήσουμε. Να την ευχαριστήσουμε για όσα μας έδωσε, για την αγάπη που μας δίδαξε χωρίς λόγια, για το παράδειγμα μιας γυναίκας που στάθηκε όρθια, αγάπησε βαθιά, ήταν παρούσα.

Ήταν παρούσα στις ζωές των παιδιών της, στον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της και στο εγγόνι της που θα μεγαλώσει με το όνομά της σαν ευλογία και με την ιστορία της γιαγιάς της σαν δύναμη»

«Σου πήραν άδικα τη ζωή, η φωτιά δεν μπόρεσε να κάψει αυτό που ήσουν»

Λίγο αργότερα, άπαντες ράγισαν ότι ο γιος της Αγάπης στάθηκε στο γεγονός δεν έμεινε το πτώμα της μητέρας του από τη φονική έκρηξη.

«Δεν έμεινε τίποτα. Είναι ένα δυστύχημα που μας στέρησε μέχρι και το σώμα σου για να το αποχαιρετήσουμε», ανέφερε μεταξύ άλλων.

«Μαμά, σου πήραν άδικα τη ζωή αλλά δεν θα αφήσουμε να πάρουν τη μνήμη σου. Η αγάπη σου είναι ακόμα εδώ, ζει μέσα μας, ζει στα παιδιά σου, ζει στο εγγόνι σου που θα μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι είχε μια γιαγιά που την αγαπούσε απέραντα ακόμα και αν δεν προλάβατε όσα θα έπρεπε. Θα μιλάμε για εσένα, θα σε θυμόμαστε, θα αγαπάμε όπως μας έμαθες και θα προσέχουμε ο ένας τον άλλο.

Δεν θα σε ξεχάσουμε, θα σε κουβαλάμε στις πράξεις μας, στις αποφάσεις μας, στον τρόπο που αγαπάμε τους ανθρώπους μας. Σε αποχαιρετούμε χωρίς να σε βλέπουμε αλλά σε νιώθουμε παντού. Καλό σου ταξίδι μαμά. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου.

Η φωτιά δεν μπόρεσε να κάψει αυτό που ήσουν γιατί η αγάπη η δική σου δεν καίγεται. Η αγάπη η δική σου μένει για πάντα ζωντανή», κατέληξε.

Συντετριμμένοι συγγενείς και φίλοι αποχαιρετησαν σήμερα τις τρεις από τις πέντε γυναίκες που έχασαν με τραγικό τρόπο τη ζωή τους στην έκρηξη της Βιολάντα.

Και στις τρεις κηδείες το σκηνικό συνθέτουν πόνος, οργή και αναπάντητα γιατί.

Σε κλίμα οδύνης πραγματοποιήθηκε η κηδεία της 47χρονης Σταυρούλας Μπουκουβάλα στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στο Προάστιο Καρδίτσα.

 Η άτυχη γυναίκα ήταν μητέρα τριών παιδιών ηλικίας 23, 18 και 15 ετών.

• Στην εκκλησία συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι για το τελευταίο «αντίο».

Η σορός της 47χρονης μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό στη μιάμιση το μεσημέρι. Τη Σταυρούλα Μπουκουβάλα αποχαιρετησαν ο σύζυγός της Σωτήριος Λιάκος, τα παιδιά της Άγγελος, Μαρία και Χάρης, οι γονείς της Χαρίσης και Ελένη Μπουκουβάλα, τα αδέλφια, τα ανίψια και οι λοιποί συγγενείς.

Η τοπική κοινωνία παραμένει συγκλονισμένη από το τραγικό δυστύχημα στο εργοστάσιο, με τα αίτια της διαρροής προπανίου να διερευνώνται, ενώ κυριαρχεί το αίτημα για πλήρη διαλεύκανση των συνθηκών και απόδοση ευθυνών.

Το Γριζάνο Τρικάλων αποχαιρέτησε την Αναστασία Νάσιου.

​Η Αναστασία είχε γυρίσε από τη Γερμανία και τους τελευταίους έξι μήνες εργαζόταν στο εργοστάσιο της «Βιολάντα», όπου βρήκε τραγικό θάνατο τα ξημερώματα της Δευτέρας. Αφήνει πίσω της τρία παιδιά.

Φίλοι και συγγενείς αποχαιρετησαν την Αγάπη Μπουνόβα στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Μεγαλοχωρίου Τρικάλων.

Αύριο, Παρασκευή, στις 11:30 το πρωί θα τελεστεί η κηδεία της 45χρονης Ελένης Κατσαρού στον Άγιο Κωνσταντίνο Τρικάλων και στις 14:00 της Βασιλικής Σκαμπαρδώνη στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Φιλύρας Τρικάλων.

Το «παρών» δίνει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, Μαρέβα Γκραμπόβσκι Μητσοτάκη. Στο Α’ Νεκροταφείο βρίσκονται επίσης ο Παύλος και ο Νικόλαος Ντε Γκρες, τιμώντας τη μνήμη του εκλιπόντος.

Ο Νίκος Στασινόπουλος ηγήθηκε επί δεκαετίες του ομίλου Βιοχάλκο, ενός από τους ισχυρότερους πυλώνες της ελληνικής βιομηχανίας, με καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του κλάδου και έντονη διεθνή παρουσία. Παρά την τεράστια επιχειρηματική ισχύ που συγκέντρωσε, παρέμεινε διαχρονικά μακριά από τη δημοσιότητα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αποφεύγοντας κοινωνικές εμφανίσεις και κάθε μορφή επίδειξης πλούτου.

Ανήκε στη γενιά των μεγάλων πρωτοπόρων της ελληνικής βιομηχανίας, δίπλα σε ονόματα όπως ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, ο Λεωνίδας Κανελλόπουλος και ο Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος. Μια γενιά ανθρώπων που, παρά την οικονομική τους επιφάνεια και τη δύναμη που κατείχαν, επέλεξαν να ζουν και να κινούνται αθόρυβα, μακριά από υπερβολές και δημόσιες «πασαρέλες», εκπροσωπώντας ένα πρότυπο επιχειρηματικής ισχύος με μέτρο, διακριτικότητα και ουσία.

Πριν από την εξόδιο ακολουθία, από τις 08:00 π.μ. έως τις 10:30 π.μ., το φέρετρο – τλυγμένο με την ελληνική σημαία – βρίσκεται στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου, για όσους επιθυμούν να αποτίσουν τα σέβη τους

Στη συνέχεια, η εκλιπούσα πριγκίπισσα θα ταφεί στο Τατόι, δίπλα στον αδερφό της Κωνσταντίνο, και τους γονείς της, Παύλο και Φρειδερίκη.

Η πριγκίπισσα Ειρήνη πέθανε στο Παλάτι της Θαθουέλα (Zarzuela Palace) στη Μαδρίτη, περίπου την ώρα που στο Τατόι τα μέλη της οικογένειας τελούσαν το ετήσιο μνημόσυνο για τη συμπλήρωση των τριών ετών από τον θάνατο του αδερφού της, τέως βασιλιά Κωνσταντίνου.

Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας και το τελευταίο διάστημα, η 87χρονη βασίλισσα Σοφία είχε ακυρώσει όλες τις υποχρέωσείς της προκειμένου να είναι συνεχώς δίπλα στην πολυαγαπημένη της, μικρότερη αδερφή, περιμένοντας το μοιραίο.

«Ο αείμνηστος Νικόλαος Στασινόπουλος υπήρξε η εμβληματική ηγετική μορφή του Ομίλου της VIOHALCO επί επτά δεκαετίες. Το μεγάλο του έργο καθόρισε την πορεία και την ανάπτυξη της VIOHALCO και των εταιρειών της και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη βιομηχανία της Ελλάδας» σημειώνεται στη λιτή ανακοίνωση.

Όπως τονίζεται, ο Νικόλαος Στασινόπουλος, πρωτοπόρος και οραματιστής, ισχυρός πυλώνας της ελληνικής βιομηχανίας. Στο τιμόνι της ΒΙΟΧΑΛΚΟ επί δεκαετίες και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της VIOHALCO μέχρι σήμερα, όχι μόνο έθεσε γερές βάσεις για την ανάπτυξή της, οδηγώντας τη σταθερά σε έναν κορυφαίο βιομηχανικό όμιλο επεξεργασίας μετάλλων στην Ευρώπη, αλλά και σχεδίασε την ελληνική βιομηχανία του αύριο που αναδείχθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ποιος ήταν ο Νικόλαος Στασινόπουλος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932, μαθήτευσε αριστούχος στη σχολή Μπερζάν και αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) με ιδιαίτερα υψηλές επιδόσεις. Εργάσθηκε από νωρίς στις οικογενειακές επιχειρήσεις σε διάφορες θέσεις, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες της μεταπολεμικής περιόδου, αλλά και μετέχοντας ενεργά στην παραγωγική ανάπτυξη και την εξωστρέφεια της τότε Ελληνικής Βιομηχανίας Χαλκού και Αλουμίνιου. Το 1964, μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Στασινόπουλου, ανέλαβε μαζί με τον αδελφό του Ευάγγελο τα ηνία της ΒΙΟΧΑΛΚΟ. Ο Νικόλαος Στασινόπουλος έβλεπε πάντα μπροστά από την εποχή του. Διορατικός πάντα και ο ίδιος, διαθέτοντας εξαιρετικές ικανότητες, έδινε ιδιαίτερη έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα και στο υψηλό επίπεδο επιχειρηματικής ηθικής και διαφάνειας. Με τόλμη, διορατικότητα αλλά και σταθερότητα, οπλισμένος με ήθος, συνέχισε και εξέλιξε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έργο του πατέρα του Μιχαήλ.

Αντελήφθη από νωρίς, ότι οι αγορές του εξωτερικού και οι διεθνείς συνεργασίες, ήταν μονόδρομος για την επέκταση του Ομίλου. Ανέπτυξε ένα αποτελεσματικό και ευέλικτο επιχειρηματικό μοντέλο, καθιστώντας τη ΒΙΟΧΑΛΚΟ ως εταιρεία συμμετοχών και μεταφέροντας όλη την παραγωγή της σε θυγατρικές και συνδεδεμένες εταιρείες. Παράλληλα με μακρόπνοο όραμα και δυναμισμό κράτησε τον Όμιλο σε διαρκή εγρήγορση και στην πρωτοπορία, επιλέγοντας στρατηγικές επενδύσεις και επιδιώκοντας σταθερά την τεχνολογική πρωτοπορία στις παραγωγικές μονάδες.

Εντείνοντας τον εξαγωγικό προσανατολισμό των εταιριών, ανέπτυσσε στρατηγικές συνεργασίες με μεγάλες διεθνείς εταιρίες. Παράλληλα, στοχεύοντας στην παραγωγή πρωτοποριακών και ποιοτικών προϊόντων για τις διεθνείς αγορές, επένδυε στις νέες τεχνολογίες και τεχνογνωσίες που ενίσχυαν την ανταγωνιστικότητα των εταιριών, δημιουργώντας ένα διεθνές δίκτυο τεχνολογικών συνεργασιών.

Με πίστη στην ανθρώπινη πλευρά της επιχειρηματικότητας, εστίασε στην ανάπτυξη των εργαζομένων στις εταιρίες, στους οποίους ήταν πάντα κοντά στηρίζοντάς τους με ουσιαστικό τρόπο. Με πολύχρονες προσπάθειες, μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό, σωστές επιχειρηματικές επιλογές εξέλιξε σταθερά την ΒΙΟΧΑΛΚΟ σε έναν κορυφαίο βιομηχανικό όμιλο επεξεργασίας μετάλλων στην Ευρώπη και τη μεγαλύτερη εξαγωγική δύναμη της Ελλάδας. Όλα αυτά, μαζί με την εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της ελληνικής βιομηχανίας και τη στήριξη και συνεισφορά στην εθνική οικονομία, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο ως στοιχεία μιας εξέχουσας επιχειρηματικής διαδρομής.

Ο Νικόλαος Στασινόπουλος ευτύχησε επίσης να δει την επόμενη γενιά, τους υιούς του Μιχάλη και Γιάννη, να αναλαμβάνουν το επιχειρηματικό τιμόνι αυτού του διεθνούς Ομίλου προσδίδοντας νέα ορμή και σύγχρονο πνεύμα, αλλά πάντα με τις ίδιες θεμελιακές αξίες των ιδρυτών.

Ως δείγμα αναγνώρισης της προσφοράς του στον στίβο του επιχειρείν, ο Νικόλαος Στασινόπουλος τιμήθηκε το 2018 με το «Αριστείο ΙΟΒΕ» για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.Επιπλέον, το 2019 έλαβε το βραβείο «Δίολκος» από την Ελληνική Ακαδημία Μάρκετινγκ για τη συμβολή και το παράδειγμά του στην εξωστρέφεια της ελληνικήςβιομηχανίας.

Ο Νικόλαος Στασινόπουλος διακρίθηκε επίσης στον πολιτιστικό και κοινωνικό τομέα, καθώς, μαζί με τη μητέρα του Μαριάνθη και τον αδελφό του Ευάγγελο, ίδρυσε στη μνήμη του πατέρα του, το Κοινωφελές Ίδρυμα «Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος – ΒΙΟΧΑΛΚΟ». Με το Ίδρυμα, το οποίο στη συνέχεια ανέλαβε η σύζυγος του Αλεξάνδρα Στασινοπούλου, άφησε σημαντικό κοινωνικό αποτύπωμα στην Τεγέα Αρκαδίας, τόπο καταγωγής της οικογένειας.