Με γνώμονα την ευρωπαϊκή πολιτική γεωγραφία πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα που δεν μπορεί να ισορροπήσει μεταξύ δύο κυβερνητικών επιλογών και ακόμα περισσότερο δεν έχει διαμορφωθεί ενδιάμεσος χώρος που υπό προϋποθέσεις θα ήταν ικανός να προσφέρει κυβερνήσεις συνεργασίας. Κάπως έτσι στο κομματικό μας σύστημα έχει εδραιωθεί η διϋστική αντίληψη ενός πολιτικού μανιχαϊσμού, κάθε κόμμα θεωρεί εαυτόν εκπρόσωπο του φωτός και ο αντίπαλος ισοδυναμεί με το σκότος.

Αυτή η μάχη καλού-κακού προσωποποιείται. Για τον Μητσοτάκη, φερ ειπείν, ο Τσίπρας είναι ο επικίνδυνος λαϊκιστής που έριξε τη χώρα στα βράχια το 2015, για τον δεύτερο ο πρωθυπουργός είναι συνώνυμο της διαφθοράς. Παρόμοια εχθροπάθεια αναπτύσσει και ο Ανδρουλάκης για τον πρώην πρωθυπουργό παρά τις προσπάθειες του δεύτερου να υπερβεί την πόλωση των μνημονιακών χρόνων. Η αρένα της Βουλής και των τηλεοπτικών στούντιο προσφέρει αρκετά επί μέρους τέτοια “υποδείγματα” με τελευταίο την ακραία “πεζοδρομιακή” σύγκρουση της Ζωής Κωνσταντοπούλου με τον Άδωνη Γεωργιάδη.

Η υπερδεκαετής κρίση ενέτεινε αυτό το φαινόμενο και μέσα από σωρρεία λαθών όλων των κομμάτων που κυβέρνησαν φτάσαμε σήμερα στο να υπάρχει ένα μεγάλο, αν και διάσπαρτο σε περισσότερα κόμματα, τμήμα του εκλογικού σώματος που στέκεται συνολικά απέναντι στο (παλαιό) πολιτικό σύστημα χωρίς, ωστόσο, να ενδιαφέρεται για το τι επαγγέλονται όσοι το καταδικάζουν και υποτίθεται πώς εκπροσωπούν τον (δήθεν) “αντισυστημισμό”.

Σε αυτό το τοπίο, είτε λόγω ιστορίας είτε εξαιτίας της αδυναμίας οιουδήποτε άλλου να προβληθεί ως τέτοιος, το ΠΑΣΟΚ είχε τη δυνατότητα να αποκαταστήσει εν μέρει ή και περισσότερο τον διαμελισμένο διπολισμό σε συνθήκες πριν το 2023, αν και πλέον από χαμηλότερη βάση.

Μετά τον αποδεκατισμό του στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, το ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να σταθεί ξανά στα πόδια του. Τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς συγκέντρωσε 6,3% (μαζί με την ΔΗΜΑ), το 2019 (ως ΚΙΝΑΛ) 8,1%, το 2023 11,85% και στις ευρωεκλογές του 2024 12,8% .

Έκτοτε κινείται με κολλημένη την (δημοσκοπική) βελόνα και ο διατυπωμένος στόχος να νικήσει τη Ν.Δ προσλαμβάνει ανεκδοτολογικά χαρακτηριστικά. Συνοπτικά:

• Αδυνατεί να υπερβεί τον κατακερματισμό της κεντροαριστεράς, να τον ενσωματώσει ως η μεγαλύτερη δύναμη του χώρου, ή, έστω, να αναλάβει πρωτοβουλίες προγραμματικού διαλόγου για την συγκρότηση εναλλακτικού πόλου απέναντι στη Ν.Δ,
• Δεν κεφαλαιοποιεί την κατά γενική ομολογία παραγωγική αντιπολίτευση που ασκεί και την δραστήρια κοινοβουλευτική του παρουσία,
• Δεν πείθει για την διακηρυγμένη αυτονομία του: ένα τμήμα της εκλογικής του βάσης τείνει υπέρ της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ (με τις μνήμες εκείνης των Σαμαρά- Βενιζέλου) και εχθρεύεται την αριστερά, το άλλο εμφορείται από αντιδεξιά αντανακλαστικά,
• Στέκεται αμήχανο έναντι της επιστροφής Τσίπρα, κόβει εκ προοιμίου κάθε γέφυρα επικοινωνίας και τον αντιμετωπίζει με εχθροπάθεια- πόσο πειστικό μπορεί, όμως, να είναι όταν συνεργάζεται ad hoc και επικοινωνεί σταθερά και με τα δύο κόμματα που αποτέλεσαν τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα;
• Αποφεύγει κάθε συζήτηση για τις αιτίες της δημοσκοπικής του στασιμότητας: φταίει ο αρχηγός του, φταίει η αμφισβήτηση του αρχηγού, φταίει η διχασμένη πολιτική του ταυτότητα;
• Δεν δείχνει να μπορεί να υπερβεί την απορία και να εξηγήσει γιατί πλειάδα κορυφαίων στελεχών της σημιτικής περιόδου έχουν αναλάβει κυβερνητικούς ρόλους στη Ν.Δ του Μητσοτάκη και άλλα του “παπανδρεϊκού” ΠΑΣΟΚ (όπως δύο πρώην γραμματείς του) βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, ενώ και κυβερνητικό DNA διαθέτει και αρκετά ικανά στελέχη θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει, οδεύει προς έναν εκλογικό ύφαλο με τον κίνδυνο να προσαράξει. Κατά τα φαινόμενα, το συνέδριό του στα τέλη Μαρτίου θα μετατραπεί σε πεδίο μηχανισμών, υπολογισμών, προσωπικών φιλοδοξιών και σκοπιμοτήτων και είναι αμφίβολο εάν μπορέσει να απαντήσει σε όλα τα παραπάνω.

Θα συνεχίσει πιθανώς να πορεύεται μεταξύ της διακήρυξης πώς δεν θα συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ και όλων εκείνων που δεν την πιστεύουν. Γίνεται έτσι ένα δομικό πρόβλημα του πολιτικού συστήματος εκεί όπου θα μπορούσε να δώσει μία κάποια λύση, αναλαμβάνοντας το κόστος τώρα μιας ελεγχόμενης διάσπασης με αποχώρηση κάποιων στελεχών του παρά μιας μεγάλης διάσπασης αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές. Και προσφέρει το ίδιο την ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα να επιχειρήσει εκείνος την ανασύνθεση του χώρου σε εντελώς νέα βάση.

Και παράλληλα, αυτή η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ και γενικότερα της κεντροαριστεράς είναι που μπορεί εν τέλει να καταστήσει τα μορφώματα του “αντισυστημισμού” ρυθμιστές της επόμενης μέρας και την Βουλή που θα προκύψει μετά από τις πρώτες ή τις δεύτερες εκλογές την πλέον δυστοπική των τελευταίων δεκαετιών.

Στη συνέντευξή του, ο κ. Γιαννούλης:

• Απευθύνει κάλεσμα συμπόρευσης: Τονίζει την ανάγκη για ένα ισχυρό προοδευτικό μέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, επισημαίνοντας ότι η «αυτόνομη πορεία» ισοδυναμεί με παραίτηση από τη δυνατότητα πολιτικής αλλαγής.
• Περιγράφει το πλαίσιο συνεργασίας: Ξεκαθαρίζει ότι οι συγκλίσεις με δυνάμεις όπως το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Αριστερά δεν πρέπει να είναι «εκλογικές συγκολλήσεις κορυφής», αλλά να βασίζονται σε κοινές δεσμεύσεις για το κράτος δικαίου και τα κοινωνικά δικαιώματα.
• Ασκεί δριμεία κριτική στην κυβέρνηση: Κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία για θεσμική απαξίωση και ευτελισμό του κοινοβουλευτισμού μέσω «κατά παραγγελία» τροπολογιών.
• Θέτει τις προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ: Αναφέρεται στις επεξεργασμένες προτάσεις του κόμματος για τη συνταγματική αναθεώρηση, εστιάζοντας στην προστασία των δημόσιων αγαθών, όπως το νερό, η υγεία και η παιδεία.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Γιαννούλη, την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας προχωρά στην ίδρυση ενός νέου κόμματος απορρίπτοντας τις συνεργασίες με άλλα κόμματα, ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ φαίνεται να μη βρίσκει τον βηματισμό του. Η διαγραφή ενός ευρωβουλευτή και η πιθανότητα μετακίνησης μιας βουλευτού σε άλλο κόμμα δεν είναι καλοί οιωνοί. Πιστεύετε ότι υπάρχουν περιθώρια για τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, να ανακάμψει έστω και λίγο;

Πρωτίστως πρέπει να ανακάμψει η χώρα και γι’ αυτό αγωνιζόμαστε.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν «υπάρχουν περιθώρια» για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αν οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν αντιληφθεί πως η κοινωνία έχει ανάγκη ένα ισχυρό προοδευτικό μέτωπο που θα σταθεί απέναντι στη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές. Και αυτή η ανάγκη είναι υπαρκτή. Η ανάκαμψη δεν θα έρθει με επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά με καθαρές πολιτικές θέσεις, προγραμματική σοβαρότητα και ουσιαστική επανασύνδεση με την κοινωνία.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μετατρέψει την απαξίωση των θεσμών σε κανονικότητα. Έχει υιοθετήσει μια πρακτική υποβάθμισης της Βουλής

Τα κόμματα  κρίνονται από τη σχέση τους με την κοινωνία και την ικανότητά τους να αρθρώνουν πειστικό πολιτικό λόγο. Σίγουρα οι αποχωρήσεις και οι διαγραφές δεν είναι ποτέ θετικές εξελίξεις, όμως δεν καθορίζουν από μόνες τους το μέλλον ενός κόμματος. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξαναμιλήσει με ειλικρίνεια, σαφήνεια και προγραμματική επάρκεια στις κοινωνικές δυνάμεις που πιέζονται σήμερα.

Στους εργαζόμενους, στους νέους, στους ανθρώπους που βιώνουν την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, την ανασφάλεια. Αν το κάνει αυτό, τότε όχι απλώς μπορεί να ανακάμψει, αλλά μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεργασίες στον προοδευτικό χώρο.

–Ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση, πριν από λίγες ημέρες δηλώσατε ότι «δεν μπορείς να ευτελίζεις τον κοινοβουλευτισμό και την ίδια ώρα να εμφανίζεσαι θεματοφύλακας του Συντάγματος. Οι κατά παραγγελία τροπολογίες και η απαξίωση της Βουλής υπονομεύουν κάθε συζήτηση περί θεσμικής σοβαρότητας». Ωστόσο αυτή η κριτική σε πολλές περιπτώσεις σύμφωνα με τους πολίτες αφορά ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού και κυρίως όσων που κυβέρνησαν τη χώρα. Σε αυτό τι απαντάτε;

Είναι αλήθεια ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντιμετωπίζει συνολικά το πολιτικό σύστημα με δυσπιστία. Αυτό δεν προέκυψε τυχαία και η σχεδόν επταετής διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ συνέβαλε καθοριστικά σε αυτό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μετατρέψει την απαξίωση των θεσμών σε κανονικότητα

Έχει υιοθετήσει μια πρακτική υποβάθμισης της Βουλής, με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, περιορισμό του κοινοβουλευτικού ελέγχου και περιφρόνηση της θεσμικής διαδικασίας. Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι θεματοφύλακας του Συντάγματος όταν καθημερινά το υπονομεύεις στην πράξη.  

Η συνταγματική αναθεώρηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πεδίο πολιτικού μάρκετινγκ ή ως εργαλείο πίεσης προς την αντιπολίτευση

Όταν λοιπόν μιλάμε για ευτελισμό του κοινοβουλευτισμού, δεν το κάνουμε αφηρημένα. Το κάνουμε συγκεκριμένα και τεκμηριωμένα. Για εμάς η θεσμική σοβαρότητα δεν είναι ρητορική επίκληση αλλά μία  καθημερινή πρακτική. Παράλληλα εξαντλούμε όλα τα περιθώρια που μας δίνει ο κοινοβουλευτισμός για να αναδεικνύουμε προβλήματα της κοινωνίας, να ελέγχουμε την κυβέρνηση, να καταθέτουμε προτάσεις. Αν ανατρέξετε στα πρόσφατα στοιχεία του vouliwatch θα διαπιστώσετε ότι στη λίστα  με τους 25 πιο δραστήριους βουλευτές, με καταθέσεις ερωτήσεων και αναφορών, οι 19 είναι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

–Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, θα στηρίξει κάποιες από τις αλλαγές του Συντάγματος που προανήγγειλε ο πρωθυπουργός; Μήπως θα υποβάλει κάποιες δικές του προτάσεις;

Η συνταγματική αναθεώρηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πεδίο πολιτικού μάρκετινγκ ή ως εργαλείο πίεσης προς την αντιπολίτευση. Πρόκειται για μια κορυφαία θεσμική διαδικασία που απαιτεί εμπιστοσύνη, σοβαρό διάλογο και πραγματική πρόθεση συναίνεσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν αντιμετωπίζει τη Νέα Αριστερά ως αντίπαλο, αλλά ούτε και ως δεδομένο σύμμαχο

Η αναθεώρηση δεν είναι απλώς αλλαγή άρθρων, αλλά αφορά ενίσχυση του κράτους δικαίου και θεσμικών εγγυήσεων και ο ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ έχει επεξεργασμένες προτάσεις για καίρια ζητήματα όπως η Συνταγματική κατοχύρωση κοινωνικών δικαιωμάτων, η προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας ιδιοκτησίας αγαθών όπως το νερό, η διασφάλιση της δημόσιας παιδείας και υγείας ως συνταγματικά κατοχυρωμένων δημόσιων αγαθών, η αναθεώρηση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών, η ενίσχυση ανεξάρτητων Αρχών και Δικαιοσύνης.

–Η συνεργασία με την Νέα Αριστερά, ή έστω ένα μέρος της πιστεύετε ότι είναι εφικτή;

Οι προοδευτικές συγκλίσεις δεν προκύπτουν επειδή «πρέπει», αλλά επειδή υπάρχει κοινό πολιτικό έδαφος, κοινή ανάλυση της πραγματικότητας και κοινή στρατηγική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν αντιμετωπίζει τη Νέα Αριστερά ως αντίπαλο, αλλά ούτε και ως δεδομένο σύμμαχο. Αν υπάρχουν σημεία προγραμματικής σύγκλισης, αυτά πρέπει να συζητηθούν ανοιχτά, χωρίς μικροκομματικούς υπολογισμούς. Οι πολίτες δεν θέλουν συγκολλήσεις κορυφής· θέλουν καθαρές λύσεις και ειλικρινή πολιτική.

Στην κατεύθυνση αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και Πρόεδρος του Σωκράτης Φάμελλος έχουν απευθύνει εδώ και ένα χρόνο ανοιχτό, δημόσιο και επίμονο κάλεσμα προς το ΠΑΣΟΚ, τη Νέα Αριστερά και κάθε προοδευτικό πολιτικό και κοινωνικό σχήμα για τη συγκρότηση ενός κοινού προοδευτικού μετώπου.

Στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης υπάρχει πλούσια προγραμματική δουλειά για την ακρίβεια, το κοινωνικό κράτος, τη στέγη, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου

Όχι στη βάση μιας ευκαιριακής εκλογικής συγκόλλησης, αλλά πάνω σε σαφές προγραμματικό πλαίσιο, με κοινές δεσμεύσεις για το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία, τα κοινωνικά δικαιώματα και την ανάσχεση της αυταρχικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Είναι ξεκάθαρο πως η πολυδιάσπαση του προοδευτικού χώρου λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας, σε μια περίοδο που η κοινωνία ζητά εναλλακτική διακυβέρνηση και όχι απλώς καταγραφή κομματικών διαφορών. Η συγκρότηση ενός αξιόπιστου προοδευτικού πόλου δεν μπορεί να αναβάλλεται επ’ αόριστον. Η άρνηση διαλόγου ή η επιλογή της αυτόνομης πορείας δεν συνιστά στρατηγική αλλά  παραίτηση από τη δυνατότητα πολιτικής αλλαγής.

–Τελικά τι δεν πάει καλά στα κόμματα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης; Οι «φανερές και κρυφές» δημοσκοπήσεις ή μήπως η πολιτική που παράγουν δεν είναι πειστική;  

Αυτό που σίγουρα δεν βοηθά είναι η υπερεκτίμηση των δημοσκοπήσεων ως πολιτικού οδηγού. Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν στιγμές, δεν χαράσσουν στρατηγική και πολύ συχνά λειτουργούν αποθαρρυντικά αντί να φωτίζουν τις πραγματικές κοινωνικές διεργασίες. Το βασικό ζήτημα σήμερα δεν είναι η έλλειψη πολιτικών προτάσεων.

Αντίθετα, στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης υπάρχει πλούσια προγραμματική δουλειά για την ακρίβεια, το κοινωνικό κράτος, τη στέγη, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Εκεί που υπάρχει υστέρηση είναι στη μετατροπή αυτών των προτάσεων σε κοινό πολιτικό αφήγημα με διάρκεια, συνοχή και καθαρό στόχο την πολιτική αλλαγή. Η κοινωνία ζητά αξιοπιστία, ειλικρίνεια και σχέδιο. Και αυτά δεν προκύπτουν από επικοινωνιακούς ανταγωνισμούς ή από τη λογική «ο καθένας μόνος του», αλλά από σοβαρό διάλογο, προγραμματικές συγκλίσεις και παρουσία δίπλα στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών.

Το θετικό είναι ότι αυτό το αίτημα για έναν ισχυρό, αξιόπιστο προοδευτικό πόλο υπάρχει και παραμένει ζωντανό στην κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και συνολικά ο προοδευτικός χώρος έχουν τη δυνατότητα και την ευθύνη να το εκφράσουν ξανά με αυτοπεποίθηση, πολιτική σαφήνεια και προοπτική διακυβέρνησης.

Στην ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας θα αναφερθεί στη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, την έναρξη της οποίας εξήγγειλε τη Δευτέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αναμένεται να εστιάσει ιδιαίτερα στην αναγκαιότητα της ανατροπής μιας πορείας ερήμωσης της περιφέρειας που καταγράφεται ολοένα και πιο έντονα. Τονίζοντας μάλιστα τις μεγάλες προσπάθειες που έγιναν από την διακυβέρνησή του, οι οποίες και έχουν εγκαταλειφθεί από τη Ν.Δ.

Μεταξύ άλλων αναμένεται να επισημάνει πως «το 2018, μετά από 13 περιφερειακά Συνέδρια διαβούλευσης, η κυβέρνησή μας παρουσίασε την Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική για τη Βιώσιμη και Δίκαιη Ανάπτυξη με στόχο το 2030. Είχαμε, τότε, 12 χρόνια μπροστά μας. Ξέραμε ότι η χώρα έβγαινε από το καθεστώς των Μνημονίων. Διαθέταμε την εμπειρία για ένα συνολικό σχέδιο αναπτυξιακού μετασχηματισμού με στόχους, χρονοδιαγράμματα και κοινωνική συμμετοχή. 100 μεταρρυθμίσεις. 40 εμβληματικοί ποσοτικοί και ποιοτικοί στόχοι. Ένα όραμα: μια δίκαιη Ελλάδα. Η Νέα Δημοκρατία ένα χρόνο μετά κέρδισε τις εκλογές και εγκατέλειψε συνειδητά το σχέδιο αυτό. Όπως πέταξε στα σκουπίδια τα επιστημονικά πορίσματα για τις φυσικές καταστροφές. Όπως επιχείρησε να μας παρουσιάσει ως ανίδεους για το πως λειτουργεί η οικονομία, παρότι εμείς που παραλάβαμε μια χρεοκοπημένη χώρα, την αφήσαμε με 37 δις στα ταμεία, εκτός μνημονίων με το χρέος ρυθμισμένο και σε τροχιά ανάπτυξης. Αλλά εν πάση περιπτώσει, ας παραδεχτούμε. Ούτε γόνοι, ούτε επαγγελματίες της εξουσίας ήμασταν. Δε γεννηθήκαμε σε σαλόνια με πολιτικά τζάκια. Αλλά εμείς, όπως κι αν μας είπαν, σεβαστήκαμε μέχρι και το τελευταίο ευρώ του ελληνικού λαού».

Ο πρώην πρωθυπουργός αναμένεται να τονίσει πως «οι ρήξεις μαζί με τις θεσμικές τομές και μεταρρυθμίσεις ουσίας, που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων είναι ένα αναγκαίο βήμα προκειμένου να προχωρήσουμε σε μια νέα μεταπολίτευση». Επιμένοντας έτσι στον συγκεκριμένο όρο που συνιστά την βούληση του Αλέξη Τσίπρα για μια πολιτική που θα έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα που επιδιώκουν τη συντήρηση.

Θα αναφερθεί σε «αναβάπτιση των θεσμών και νέους θεσμούς που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες» ενώ πριν μερικά 24ωρα παρουσίασε την πρόταση του για διαφάνεια στον δημόσιο τομέα. Συνολικά αναμένεται να επισημάνει την ανάγκη για έναν «άνεμο εντιμότητας και δικαιοσύνης που θα σαρώσει τα παλιά στερεότυπα, με βασικό το πιο πικρό και απογοητευτικό από αυτά: Ότι τίποτε δεν γίνεται. Ότι δεν αλλάζει η Ελλάδα.»

Στο πάνελ που θα προηγηθεί της ομιλίας Τσίπρα θα βρίσκεται ο Γιώργος Μπουλμπασάκος, -μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν γραμματέας του Τομέα Υγείας του ΠΑΣΟΚ- ο οποίος προέρχεται από τον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς. Στην αποχώρησή του είχε μιλήσει για την ανάγκη μιας μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Στο ίδιο πάνελ θα βρεθεί και Πέτρος Κόκκαλης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και επικεφαλής του κόμματος «Κόσμος-Πράσινη Συμφωνία». Πριν λίγες ημέρες πρόταξε την δέσμη προτάσεών του για «Την ανατροπή της ενεργειακής φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Τη διασφάλιση θεμελιωδών δικαιωμάτων (υγεία, διατροφή, θέρμανση).Τον κομβικό ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην ενίσχυση του εισοδήματος».

Στο ίδιο «πάνελ» θα βρεθεί ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Καλογήρου, η καθηγήτρια υποκριτικής Μαρία Κατσουλίδη και ο συντονιστής της ΚΟΙΝΣΕΠ Electra Energy Δημήτρης Κιτσικόπουλος.

Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν οι δημοσιογράφοι Όλγα Στέφου και Άρης Ραβανός που διαθέτουν το στοιχείο της εντοπιότητας αφού αμφότεροι κατάγονται από την Ήπειρο.

Ράνια Τραγόμαλλου

Το τοπίο παραμένει ρευστό, με διαρκείς διεργασίες, εσωτερικές ζυμώσεις και στρατηγικά ανοιχτά μέτωπα. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά βρίσκονται σε κινητικότητα, αλλά με διαφορετικές ταχύτητες και, συχνά, με αντικρουόμενες κατευθύνσεις.

Κοινός παρονομαστής; Η αναμονή. Για αποφάσεις, για πρωτοβουλίες, για πρόσωπα.

ΠΑΣΟΚ: η «βελόνα» των εσωκομματικών

Στο ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αυτόνομη στρατηγική και το άνοιγμα προς τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει να αποτινάξει την εικόνα της πολιτικής μοναχικότητας, χωρίς όμως να αμφισβητήσει την επιλογή της αυτοτελούς πορείας. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι το κόμμα δεν φοβάται τον διάλογο, αρκεί αυτός να κινείται εντός ενός πλαισίου που δεν αλλοιώνει την πολιτική του φυσιογνωμία.

Στη Χαριλάου Τρικούπη ωστόσο η «βελόνα» που κινείται πιο έντονα  είναι  των εσωκομματικών διαφοροποιήσεων. Δηλώσεις και παρεμβάσεις στελεχών, θολώνουν το πολιτικό σήμα και δυσκολεύουν την ανάγνωση της συνολικής στρατηγικής.  Η Άννα Διαμαντοπούλου, επανέφερε με έμφαση τη γραμμή της διεύρυνσης μέσω προσώπων και όχι μέσω σχημάτων.

«Διεύρυνση σημαίνει αυτόνομη κάθοδος, αμφίπλευρο άνοιγμα, πρόσκληση σε πρόσωπα και στελέχη, στους πολίτες που έδιναν τις μεγάλες πλειοψηφίες στο ΠΑΣΟΚ», σημείωσε  στη συνέντευξή της στην Εφημερίδα των Συντακτών.  Αν και ξεκαθαρίζει στις τοποθετήσεις της  ότι «πολιτικά και ηθικά δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με τη Ν.Δ.», υπογράμμισε  ότι «την επομένη των εκλογών, με βάση την εντολή του ελληνικού λαού, θα λειτουργήσουμε όπως πάντα στην ιστορία μας: με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον της πατρίδας και την προοπτική εφαρμογής των αδιαπραγμάτευτων προταγμάτων μας».

Την ίδια στιγμή, ο Χάρης Δούκας, ζητά να υπάρξει ψήφισμα στο συνέδριο που θα αποτυπώνει ρητά το «όχι»  στην συγκυβέρνηση με την ΝΔ και ζητά να ξεκινήσει τώρα ο προγραμματικός διάλογος με όλα τα προοδευτικά  κόμματα. Στο τραπέζι μπαίνουν από στελέχη και ζητήματα θεσμικής συνέπειας, υπογραμμίζοντας ότι ενδεχόμενες μετακινήσεις βουλευτών από άλλα κόμματα θα πρέπει να συνοδεύονται από επιστροφή της έδρας. 

Στην «αναμονή»

Στον ΣΥΡΙΖΑ, η εικόνα νηνεμίας που εκπέμπεται προς τα έξω μοιάζει περισσότερο με στάση αναμονής. Η Κουμουνδούρου παρακολουθεί προσεκτικά τις κινήσεις του ΠΑΣΟΚ, κρατώντας στάση επιφυλακτικότητας. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι αν το άνοιγμα της Χαριλάου Τρικούπη αφορά έναν πραγματικό, ισότιμο διάλογο για προγραμματικές συγκλίσεις ή αν πρόκειται απλώς για μια διαδικασία εσωτερικής ενίσχυσης του ΠΑΣΟΚ.

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ μιλά  συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων με σαφές πολιτικό πλαίσιο και κοινό ψηφοδέλτιο. Χαρακτηριστική είναι η σημερινή συνέντευξη του Σωκράτη Φάμελλου στο libre ο οποίος δηλώνει: “Απευθυνόμαστε σε όλο τον προοδευτικό χώρο. Και στο ΠΑΣΟΚ και στη Νέα Αριστερά και στον Πέτρο Κόκκαλη, στη Λούκα Κατσέλη, στον Νίκο Κοτζιά, στα προοδευτικά κινήματα, στην πολιτική οικολογία, στους προοδευτικούς και δημοκράτες πολίτες. Και θεωρούμε ότι σε αυτή την προσπάθεια είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα”. 

Στελέχη του κόμματος ξεκαθαρίζουν ότι δεν ενδιαφέρονται για συμμετοχή σε προσχηματικά «τραπέζια διαλόγου», αλλά για ουσιαστικές διαδικασίες που μπορούν να οδηγήσουν σε αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Καθοριστικός παράγοντας για τις ισορροπίες παραμένει ο Αλέξης Τσίπρας. Παρότι δεν δείχνει διάθεση να κινηθεί σε κομματικούς διαλόγους, η πολιτική του παρουσία επηρεάζει συνολικά τον χώρο. Στον ΣΥΡΙΖΑ εκτιμούν ότι οι επόμενες κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού θα λειτουργήσουν καταλυτικά. Ένα «νεύμα» του άλλωστε περιμένουν αρκετοί βουλευτές, ενώ άλλοι ελπίζουν να πάρει την απόφαση ναπολλαπλασιάσει τον αριθμός στελεχών που θα θελήσει να εντάξει στο νέο του εγχείρημα.

Σταυροδρόμι αποφάσεων

Σε μια παράλληλη τροχιά, η Νέα Αριστερά βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, με το συνέδριό της να αναδεικνύεται σε πεδίο στρατηγικής σύγκρουσης. Από τη μία πλευρά, η γραμμή που επιδιώκει συγκλίσεις και προγραμματικές συνεργασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Από την άλλη, η τάση που εκφράζεται μέσω μιας πιο καθαρής, αριστερής κατεύθυνσης, με έμφαση στην ιδεολογική ανασύνθεση και αποστάσεις από τον Αλέξη Τσίπρα.

Οι συντεταγμένες πορείας που θα δοθούν δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο νέας διάσπασης, γεγονός που θα επανακαθορίσει τις δυνατότητες κινήσεων.

Το βέβαιο είναι ότι η Κεντροαριστερά διανύει μια περίοδο όπου τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο. Τα προσκλητήρια περισσεύουν, οι όροι διαλόγου πολλαπλασιάζονται, αλλά η κοινή γλώσσα παραμένει ζητούμενο. Οι επόμενοι μήνες –και οι αποφάσεις συγκεκριμένων προσώπων– θα δείξουν αν το σκηνικό θα οδηγήσει σε σύγκλιση, παράλληλες πορείες ή σε έναν νέο κύκλο κατακερματισμού.

Μέχρι τότε, το μόνο που κινείται με βεβαιότητα είναι η εσωτερική «βελόνα» των κομμάτων, που συχνά δείχνει αλλού από εκεί που υποδεικνύουν τα προσκλητήρια.

Η απάντηση κρύβεται στα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων. Η αντιπολίτευση δηλώνει βαρύγδουπα ότι η μεγάλη πλειοψηφία επιζητεί πολιτική αλλαγή και βαθμολογεί αρνητικά την κυβέρνηση, την ίδια ώρα που οι πολίτες κρατούν το κόμμα το ΠΑΣΟΚ πάνω από δέκα ποσοστιαίες μονάδες πίσω από τη Ν.Δ και ωθούν τα άλλα κόμματα της κεντροαριστεράς στον πάτο του βαρελιού.

Ο δε “αντισυστημισμός” καλά κρατεί –σε διάφορες εκφάνσεις– φτάνοντας αθροιστικά σε ποσοστό μεγαλύτερο απ΄ αυτό του κυβερνώντος κόμματος, και ο πρωθυπουργός δικαίως διατηρεί τις φιλοδοξίες του να επιτύχει και τρίτη θητεία υπό το δίλημμα περί κινδύνου ακυβερνησίας και αφού ουδείς μπορεί να παρουσιάσει πειστική εναλλακτική διακυβέρνησης.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και για όποιον δεν θέλει να την δει τόσο το χειρότερο για τον ίδιο, όχι για την πραγματικότητα.

Η επιστροφή Τσίπρα και η πρόθεσή του να ιδρύσει νέο κόμμα με προοπτική διακυβέρνησης προκαλεί ρωγμές στην παγωμένη πολιτική λίμνη και δημιουργεί προϋποθέσεις για έναν ενδιαφέροντα ανταγωνισμό. Η πλήξη έδωσε τη θέση της σε επανυπολογισμούς και κινητικότητα, όποιο κι αν είναι τελικά το αποτέλεσμα.

Εάν λάβει κανείς υπόψιν του, επίσης, ότι σε ένα τοπίο χωρίς την προοπτική Τσίπρα θα εισέβαλλε μόνο η διέξοδος διαμαρτυρίας και …αναταραχής με το κόμμα Καρυστιανού (ιδιαίτερα μετά την αποκαλυπτική δήλωση για τις αμβλώσεις), τα πράγματα θα ήταν ακόμα χειρότερα για όσους υποτίθεται ότι μπορούν… να ρίξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά καταγράφουν υποπολλαπλάσιο ποσοστό απ΄ αυτόν στις μετρήσεις καταλληλότητας για πρωθυπουργοί.

Χάρη στον Τσίπρα, όμως, αίφνης ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει (με όσα είπε στο Μαρούσι) να μετακινείται από το “σύννεφο” της αυτονομίας και ανακαλύπτει τη… συστράτευση των προοδευτικών δυνάμεων και ξεκαθαρίζει πώς δεν πρόκειται το κόμμα του να συνεργαστεί σε μία κυβέρνηση με κορμό τη Ν.Δ. Και είναι η …σκιά του πρώην πρωθυπουργού που αναγκάζει τον Φάμελλο και τον Χαρίτση να ξαναδούν χωρίς εγωϊστικές περιχαρακώσεις την πιθανότητα συγκλίσεων.

Είναι προφανές ότι μερίδα των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς έχει αναθαρρήσει και ελπίζει στην αναβίωση ενός ανταγωνιστικού αντίπαλου πόλου στην μειωμένη αλλά εν ισχύ πολιτική κυριαρχία της Ν.Δ, και είναι ακόμα πιό προφανές ότι η προοπτική Τσίπρα επαναφέρει την αντιπαράθεση στο πεδίο της πολιτικής από αυτό της διαμαρτυρίας.

Εάν αυτό θα οδηγήσει κάπου θα κριθεί από τους ίδιους τους πολίτες, τις ηγεσίες των κομμάτων της κεντροαριστεράς και εν τέλει τον πρώην πρωθυπουργό, ως προς τις πραγματικές και όχι εικαζόμενες δυνατότητές του να επανατοποθετηθεί αξιόπιστα χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος. Τον τελευταίο λόγο τον έχει, ούτως ή άλλως, η κυβέρνηση και καλά θα κάνουν ορισμένοι να μην την υποτιμούν- αυτή έχει το σαφές δημοσκοπικό πολιτικό προβάδισμα και την ευχέρεια πρωτοβουλιών.

Σε κάθε περίπτωση, εάν δεν υπήρχε η προοπτική Τσίπρα (ό,τι κι αν πετύχει ή δεν πετύχει στην πορεία) η σημερινή κατάσταση μάλλον θα εξελισσόταν γραμμικά. Γι’ αυτό και όσοι, στην αντιπολίτευση, ξυνίζουν τα μούτρα και υιοθετούν παλιά σχήματα και παλιά σύνδρομα εναντίον του, εάν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την εφεύρουν. Τώρα, τουλάχιστον, διακρίνονται κάποια “σημάδια ζωής”.

Ράνια Τραγόμαλλου

Το ΠΑΣΟΚ ενισχύει την παρουσία του στη Βουλή και στις γειτονιές, την ώρα που η Ν.Δ δέχεται σκληρή πίεση από τις αγροτικές κινητοποιήσεις και την απόφαση των παραγωγών να μην προσέλθουν στη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό, εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματα τους

Στόχος του ΠΑΣΟΚ: Το δίπολο με τη Ν.Δ.

Στη Χαριλάου Τρικούπη αναγνωρίζουν ότι οι αγρότες αποτέλεσαν κρίσιμη δεξαμενή ψήφων για τη κυβερνών κόμμα  και γι’ αυτό κρατούν ανοιχτό μέτωπο. Κάθε ρωγμή στην κυβερνητική εικόνα μετατρέπεται άμεσα σε πεδίο αντιπαράθεσης, με στόχο το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει στο πολιτικό δίπολο με τη Ν.Δ., αφήνοντας εκτός κάδρου τον Αλέξη Τσίπρα και το νέο πολιτικό φορέα που φέρεται να ετοιμάζει.

Παράλληλα στη Χαριλάου Τρικούπη βλέπουν τη μάχη του προϋπολογισμού ως ευκαιρία να αναδείξουν την «ηγετικότητα του Ανδρουλάκη» και να παρουσιάσουν «το εναλλακτικό αφήγημα διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ», ποντάροντας στην ευθεία αντιπαράθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Νέο μέτωπο σύγκρουσης

Την ίδια ώρα η αποκάλυψη της πρόσφατης υπόθεσης για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στην Κρήτη και οι συλλήψεις που ακολούθησαν ανοίγουν  νέο κύκλο σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ. Στο επίκεντρο βρίσκονται η εμπλοκή κομματικών στελεχών, οι   προσωπικές σχέσεις, οι κουμπαριές,  και το πάρτι με τις μαϊμού επιδοτήσεις  που επαναφέρουν στο προσκήνιο ζητήματα διαφάνειας και πολιτικής ευθύνης.

Στη Χαριλάου Τρικούπη εκτιμούν ότι η υπόθεση αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, για το οποίο η κυβέρνηση φέρει ακέραια την πολιτική ευθύνη. Το ΠΑΣΟΚ, αφού προχώρησε στη διαγραφή στελέχους που φέρεται να εμπλέκεται στην υπόθεση, επιχειρεί να ενισχύσει το αφήγημα της «μηδενικής ανοχής», υπογραμμίζοντας ότι αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Όπως σημειώνουν στελέχη του κόμματος, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν αφήνει περιθώρια για σκιές, ενώ κατηγορούν τον πρωθυπουργό ότι αποφεύγει την ανάληψη πολιτικών ευθυνών και αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για το κυβερνητικό περιβάλλον.

Ενεργοποιούνται στελέχη

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Νίκος Ανδρουλάκης  ανεβάζει σταδιακά τους τόνους και εντείνει την κοινοβουλευτική πίεση προς την κυβέρνηση, με επίκαιρες ερωτήσεις και πρωτοβουλίες που εστιάζουν τόσο στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ όσο και στα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Ταυτόχρονα, επιχειρεί να δώσει πιο ενεργό ρόλο σε στελέχη του κόμματος, ενισχύοντας την εικόνα μιας πιο οργανωμένης και μαχητικής αντιπολίτευσης.

Κομβικό ρόλο στην αντιπαράθεση έχει η εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με το ΠΑΣΟΚ να εκτιμά  ότι έχουν αναδειχθεί από του βουλευτές του, κρίσιμα στοιχεία και αντιφάσεις που εκθέτουν την κυβέρνηση.

Το επόμενο διάστημα αναμένεται να δώσει πιο σαφείς απαντήσεις για τις ισορροπίες που διαμορφώνονται στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Οι κινήσεις του Νίκου Ανδρουλάκη, η πορεία της κοινοβουλευτικής πίεσης προς την κυβέρνηση και οι δημόσιες παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα θα μπουν στο μικροσκόπιο, την ώρα που οι δημοσκοπήσεις θα αποτυπώνουν –ή θα αμφισβητούν– τη δυναμική κάθε στρατηγικής.

ΣΥΡΙΖΑ: Με το βλέμμα στον Τσίπρα

Την ίδια ώρα, στην Κουμουνδούρου τα βλέμματα στρέφονται στη νέα δημόσια παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα, στο πλαίσιο της παρουσίασης του βιβλίου «Ιθάκη» στην Πάτρα. Η δημοσιοποίηση της πρόσκλησης για την ομιλία του, σε χρονική σύμπτωση με τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή, προσδίδει πρόσθετο πολιτικό βάρος στην παρέμβασή του.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να αφήσει πίσω  την εσωστρέφεια των τελευταίων ημερών και να επανέλθει σε καθαρά αντιπολιτευτικούς ρυθμούς, με αιχμή τις αγροτικές κινητοποιήσεις και τη μάχη του προϋπολογισμού. Ο Σωκράτης Φάμελλος υπογράμμισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει «παρών» και χρήσιμος στην κοινωνία.

Μηνύματα από την Πάτρα

Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως επανέρχεται σταδιακά στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας, τοποθετούμενος για τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα. Στο πάνελ της εκδήλωσης στην Αχαϊκή πρωτεύουσα  θα συμμετέχουν οι Β. Αϊβαλής, Θ. Κουφονικολάκου, Γ. Παππάς, Γ. Σιακαντάρης και ο ηθοποιός Αιμ. Χειλάκης, ενώ τον συντονισμό θα κάνει η δημοσιογράφος Λίνα Μπάστα. Μετά τη συζήτηση θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, στέλνοντας το μήνυμα ότι υλοποιεί την απόφαση του  για μια αδιαμεσολάβητη σχέση με τους πολίτες.

Το πολιτικό ενδιαφέρον μεταφέρεται πλέον στο αν οι εξελίξεις των επόμενων μηνών θα οδηγήσουν σε περαιτέρω πόλωση, σε ανασύνθεση του χώρου ή σε νέα δεδομένα συνεργασιών. Τα επόμενα επεισόδια της πολιτικής αντιπαράθεσης αναμένεται να κρίνουν όχι μόνο τους συσχετισμούς δυνάμεων, αλλά και το ποιος θα καταφέρει να διαμορφώσει την ατζέντα της επόμενης ημέρας.

Ο ίδιος ο Τσίπρας, πάντως, αφού τους ευχαρίστησε –πρώτα βεβαίως τον Άδωνη– για την διαφήμιση που του προσέφεραν, οφείλει να κάνει το επόμενο βήμα από το αριστοτεχνικό μάρκετινγκ της “δικής του αλήθειας” στην ουσία της πολιτικής. Υπόσχεται να το πράξει την προσεχή Τετάρτη στην παρουσίαση της “Ιθάκης” (στο “Παλλάς”), κι από εκείνη τη βραδιά και ύστερα θα κριθεί εάν έχει πράγματι να καταθέσει κάτι νέο που να δικαιολογεί το πολιτικό του “come back”.

Αυτές τις μέρες μέτρησε πόσοι πολιτικοί φίλοι του έχουν απομείνει, ίσως και να αφουγκράστηκε τον αχό της κοινωνίας αλλά και του χώρου της κεντροαριστεράς. Εκτός, ωστόσο, της πολιτικής πρότασης που πρέπει να αιτιολογεί την επιστροφή του, θα δώσει και μάχη με τον χρόνο. Η εκδήλωση στο “Σεράφειο” με Δούκα, Φάμελλο, Χαρίτση, Κόκκαλη, και γκεστ σταρ τον Ανδρουλάκη, επιβεβαιώνει ότι προσωπικότητες και κόμματα του χώρου σπεύδουν να πάρουν θέση.

Εάν όλοι αυτοί συμφωνούσαν αύριο σε έναν προγραμματικό διάλογο που θα άφηνε ορθάνοιχτη την πόρτα για σχέδιο διακυβέρνησης και ενιαίο ψηφοδέλτιο στις επόμενες εκλογές, το όποιο νέο πολιτικό εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού θα βρισκόταν ενώπιον του διλήμματος να συγκλίνει, ή, ακόμα, και να τύχει αναθεώρησης.

Οι πολιτικοί εγωϊσμοί των άλλων και οι εσωτερικές αντιθέσεις στα κόμματά τους, όμως, καταλήγουν σε αβελτηρίες και αναποφασιστικότητα, κι αυτό, αναμφίβολα, τον ευνοεί.

Διότι, κατά βάθος, ο Τσίπρας προτιμά, όχι μόνο να αναδειχθεί ως ο βασικός, ή και μοναδικός, αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και να προβάλλει το καινούριο με την εμπειρία και την αυτογνωσία του παλαιού που υπερβαίνει τις γραμμές της εσωστρέφειας στο ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, και τη Νέα Αριστερά. Έτσι θα μπορέσει να επιλέξει ποιοί πραγματικά από την κεντροαριστερά πρέπει και μπορούν να τον ακολουθήσουν, και να μην πιεστεί να ενσωματώσει όλους όσοι πρωταγωνιστούν αρνητικά, ή απλώς απουσιάζουν από τις σελίδες της “Ιθάκης”.

Φτάνει, δηλαδή, η ώρα που θα κατανοήσει πώς είναι μεν τολμηρό να γράφει κανείς ένα βιβλίο απολογισμού και αυτοκριτικής, ακόμα και να θίγει την πολιτική επάρκεια προσώπων που ο ίδιος επέλεξε, αλλά είναι ευκολότερο από το να επανϊδρύει τον εαυτό του και να επανεκτίθεται στη δοκιμασία του εκλογικού σώματος. Τώρα, χρειάζεται προγραμματική πρόταση, με αρχή, μέση, και τέλος, και πολλά νέα πρόσωπα που θα πείθουν με το καλημέρα ότι έχουν τις εγγυήσεις πώς δεν θα βρεθούν στις σελίδες μιας νέας “Ιθάκης”.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Κι έτσι, επιστρέφουμε στο εάν μπορεί να υπάρξει αντίπαλος στον πρωθυπουργό, και ποιός μπορεί να είναι αυτός. Στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να πείσουν ότι το θέμα είναι λυμένο, και πώς η αξιωματική αντιπολίτευση, υπό καθεστώς πολιτικής και εκλογικής αυτονομίας, μπορεί να κερδίσει “έστω και με μία ψήφο”. Για να είμαστε ειλικρινείς, ούτε τα ίδια τα κορυφαία στελέχη πιστεύουν πράγματι κάτι τέτοιο, παρότι ποιούν τον κομματικό πατριωτισμό, φιλοτιμία.

Στην κεντροαριστερά και αριστερά επικρατεί μία παραλυτική ακινησία, κόμματα και προσωπικότητες δείχνουν να αναμένουν την διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών, από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας θα φτάσει στην “Ιθάκη”, και θα εξαγγείλλει την ίδρυση του νέου κόμματος.

Αντί, δηλαδή, να εκκινήσουν τις διεργασίες συνεννόησης ανεξαρτήτως του τι θα κάνει ο πρώην πρωθυπουργός, αφήνουν όλες τις πρωτοβουλίες σε εκείνον. Κάποιοι, μετά, θα σταθούν απέναντί του, άλλοι θα χτυπούν την πόρτα του, ελπίζοντας να τους την ανοίξει.

Υποθετικά μιλώντας, εάν δεν υπήρχε αυτή τη στιγμή στο πολιτικό και δημοσκοπικό τοπίο η βεβαιότητα της επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είχε μόνο να διευθετήσει τις αντιδράσεις των δικών του βουλευτών, με αφορμή την σωρρεία διαχειριστικών λαθών (όπως με τα ΕΛΤΑ), την κόπωση του κυβερνητικού σχήματος, και, τέλος, τις κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά. Σε μία τέτοια περίπτωση, το πολιτικό παιχνίδι θα γινόταν στο γήπεδο της Ν.Δ και μόνο εκεί.

Κανονικά, όμως, στην περιοχή που ξεκινά στο ΠΑΣΟΚ και φτάνει μέχρι τη Νέα Αριστερά, θα έπρεπε να επικρατεί πολιτικός οργασμός. Να έχουν ανοίξει δίαυλοι επικοινωνίας, να ανιχνεύονται πιθανότητες προγραμματικών συγκλίσεων, να δοκιμάζονται σχήματα και πολιτικές, ακόμα και να αποσαφηνίζεται ποιός θέλει τι. Έστω κι αυτό οδηγούσε σε συγκρούσεις, ή και αποχωρήσεις.

Αντ’ αυτού:

Στη Χαριλάου Τρικούπη, παρά την ανακωχή ενόψει συνεδρίου, είναι σαφές ότι όλα τα κορυφαία στελέχη αμφισβητούν τις επιλογές του Νίκου Ανδρουλάκη, χωρίς να μπορούν (θα ήταν αστείο) να αμφισβητήσουν τον ίδιο. Ακινησία.

Για παράδειγμα, η σύμπραξη υπό τον Χάρη Δούκα στην ΚΕΔΕ κατάφερε να κερδίσει 89 έδρες έναντι 92 του Λαζ. Κυρίζογλου (Ν.Δ), αλλάζοντας άρδην τους προηγούμενους συσχετισμούς υπέρ του τελευταίου (10 έδρες έλαβε η Λαϊκή Συσπείρωση του ΚΚΕ). Θα μπορούσε να εκτιμηθεί από το ΠΑΣΟΚ ως ένα μήνυμα υπέρ των συγκλίσεων, ωστόσο κανείς δεν το επισημαίνει, ίσως για να μην πιστωθεί στον δήμαρχο Αθηναίων και αυξήσει την τιμή της εσωκομματικής μετοχής του. Αντιθέτως, η συσπείρωση υπέρ Δούκα αξιολογείται ως “νίκη του ΠΑΣΟΚ” και παραβλέπεται η διάσταση των συνεργασιών!

Στο συνέδριο, την άνοιξη, θα τεθεί το θέμα των συνεργασιών, κι εκεί θα φανεί τι απήχηση θα έχει η πρόταση για “προοδευτικό μέτωπο” (ακόμα και εκλογικό), ή, από την άλλη, η θέση περί αυτονομίας μέχρι τέλους, και η άποψη για ανοικτές πόρτες για μετεκλογικές συνεργασίες, ακόμα και με τη Ν.Δ.Μέχρι τότε, και πιθανώς και μετά από το συνέδριο, η εικόνα θα παραμένει θολή, και το ΠΑΣΟΚ θα παλινδρομεί και θα ελπίζει να κουνηθεί η δημοσκοπική βελόνα.

Η ίδρυση του κόμματος (ή κάτι ανάλογο) Τσίπρα θα προκαλέσει δημοσκοπική αναδιάταξη, με όχι αμελητέα την πιθανότητα το ΠΑΣΟΚ να βρεθεί τρίτο. Τότε, ίσως είναι αργά, κι αυτό που θα μπορούσε να δρομολογηθεί τώρα με πρωταγωνιστικούς όρους, να οδηγήσει σε εσωστρέφεια.

Στον ΣΥΡΙΖΑ, η αμηχανία χτυπάει κόκκινο, αν και οι προτάσεις του Σωκράτη Φάμελλου, για συμπόρευση με παραλήπτη τον Τσίπρα, και για ενιαίο ψηφοδέλτιο πρωτίστως προς τη Νέα Αριστερά, και δευτερευόντως προς το ΠΑΣΟΚ, και τον πρώην πρωθυπουργό, είναι οι μοναδικές που βγάζουν νόημα. Στην Κουμουνδούρου αποφασίζουν ακόμα και την διευθέτηση των οικονομικών τους, κατά ορισμένους “καθαρίζουν το ΑΦΜ”, ίσως επειδή γνωρίζουν πώς στις επόμενες εκλογές δεν μπορεί να συνυπάρξουν, και οι ίδιοι, και το κόμμα Τσίπρα.

Στη Νέα Αριστερά, τέλος, τσακώνονται για το “αδειανό πουκάμισο” που στις μετρήσεις καταγράφει ποσοστά πολύ μακριά από την είσοδο στην επόμενη Βουλή. Ο μεν Αλέξης Χαρίτσης συνεχίζει να μιλά για προοδευτικές συγκλίσεις και δείχνει έτοιμος να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ (το προφανές), και σε δεύτερο χρόνο να συνομιλήσουν με τον Αλέξη Τσίπρα, ο δε Γαβριήλ Σακελλαρίδης, επικουρούντος του Ευκλ. Τσακαλώτου, προσεγγίζουν το Μερα25 του Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος τους κατηγορεί για όσα συνέβησαν επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μετά την δική του αποχώρηση. Η “διάσπαση του ατόμου” είναι προ των πυλών.

Και κάπως έτσι είναι προφανές ότι ένα κόμμα Τσίπρα είναι το μόνο που μπορεί να σπάσει την παγωμένη λίμνη και να δημιουργήσει συνθήκες στοιχειώδους ανταγωνισμού με τη Ν.Δ. Όχι, απαραίτητα, με όρους εκλογικής επικράτησης, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, αλλά ως προϋπόθεση να προκύψουν πραγματικές πρωτοβουλίες.

Ράνια Τραγόμαλλου

Ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Σωκράτης Φάμελλος επιχειρούν να ενισχύσουν το πολιτικό τους αποτύπωμα, αναζητώντας σαφές στίγμα και ρόλο στο τοπίο της αντιπολίτευσης.

Την ίδια στιγμή, η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα έρχεται να ανατρέψει συσχετισμούς, προκαλώντας νέα κινητικότητα στο εσωτερικό της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης.

ΠΑΣΟΚ: Η «Μαύρη βίβλος» και το σχέδιο διακυβέρνησης

Για το ΠΑΣΟΚ, η ΔΕΘ αποτελεί ορόσημο. Η Χαριλάου Τρικούπη ρίχνει το βάρος στην ανάδειξη μιας ρεαλιστικής και αξιόπιστης κυβερνητικής εναλλακτικής.

Από την 1η έως την 5η Σεπτεμβρίου, στελέχη του κόμματος θα προχωρήσουν σε καθημερινές παρεμβάσεις, παρουσιάζοντας τη λεγόμενη «Μαύρη Βίβλο» της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, με αιχμές σε κρίσιμους τομείς: οικονομία, κοινωνικό κράτος, παραγωγική ανασυγκρότηση, κόστος ζωής και θεσμική λειτουργία.

Η 3η Σεπτεμβρίου, επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, θα τιμηθεί με ειδική εκδήλωση αφιερωμένη στο μείζον ζήτημα του δημογραφικού, επιχειρώντας να υπογραμμίσει την κοινωνική ευαισθησία του κόμματος.

Το κεντρικό πολιτικό γεγονός, ωστόσο, θα είναι η παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ, για πρώτη φορά υπό την ιδιότητα του επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα παρουσιάσει αναλυτικό σχέδιο 100 πρώτων ημερών διακυβέρνησης, το οποίο έχει διαμορφωθεί με τη συνδρομή στελεχών, τεχνοκρατών και έμπειρων πρώην υπουργών.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει να στείλει μήνυμα αξιοπιστίας και ηγετικής ικανότητας, με συνεργάτες του να σημειώνουν πως θα αναδείξει την προσήλωσή του στους θεσμούς, την ανάγκη για νέα πολιτική ηθική και την ετοιμότητα του ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει με υπευθυνότητα και διαφάνεια.

Σιγή για Τσίπρα

Ωστόσο, η δημόσια εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο Συνέδριο του Economist, την παραμονή της ομιλίας του πρωθυπουργού στο Βελλίδειο, προσθέτει έναν απρόβλεπτο παράγοντα.

Μια ενδεχόμενη πολιτική αντιπαράθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη αναμένεται να απορροφήσει το ενδιαφέρον, μετατρέποντας τη ΔΕΘ σε πεδίο πολιτικής αναμέτρησης ανάμεσα σε δύο πρώην πρωθυπουργούς και ενδεχόμενους μελλοντικούς μονομάχους.

Αυτό, εκ των πραγμάτων, προκαλεί ανησυχία, παρά τις προσπάθειες της Χαριλάου Τρικούπη να αντιμετωπίσει τις κινήσεις Τσίπρα ως εσωτερική υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΥΡΙΖΑ: Η πρώτη ΔΕΘ του Φάμελλου

Την ίδια ώρα, στην Κουμουνδούρου επικρατεί κλίμα αναμονής και εσωτερικής έντασης.

Ο Σωκράτης Φάμελλος θα εμφανιστεί για πρώτη φορά στη ΔΕΘ ως πρόεδρος του κόμματος, αλλά υπό τρεις βασικές «σκιάσεις»: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αξιωματική αντιπολίτευση, τα ποσοστά του παραμένουν μονοψήφια ενώ η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα τροφοδοτεί διαρκώς σενάρια επιστροφής του.

Ο Σωκράτης Φάμελλος προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες, επαναλαμβάνει ότι ο κ. Τσίπρας αποτελεί σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο για το κόμμα και ότι συμμετέχει στην κοινή προσπάθεια για ανασυγκρότηση.

Η αμηχανία της Κουμουνδούρου

Ωστόσο, η αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει και γίνεται ακόμη πιο εμφανής καθώς η δημόσια παρέμβαση Τσίπρα προηγείται των κεντρικών πολιτικών γεγονότων της ΔΕΘ, με κάποιους να εκτιμούν ότι ουσιαστικά διαμορφώνει ατζέντα.

Παρά τα μηνύματα της ηγεσίας, στο εσωτερικό του κόμματος παραμένει ζωντανός ο προβληματισμός.

Η συμμετοχή του πρώην πρωθυπουργού στο συνέδριο του Economist —πριν ακόμα την ομιλία του Φάμελλου ή του ίδιου του πρωθυπουργού— ενισχύει την εικόνα ενός ηγέτη που δεν έχει αποχωρήσει οριστικά από το προσκήνιο ενώ οι παρεμβάσεις του, λειτουργούν σαν υπενθύμιση ότι παραμένει στο κάδρο των εξελίξεων.

Αλ. Τσίπρας: Παύση επαφών

Για πολλούς, η χρονική συγκυρία των παρεμβάσεων Τσίπρα δεν είναι καθόλου τυχαία.

Αν και ο ίδιος, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει επικεντρωθεί στην συγγραφή του βιβλίου κάνοντας-αυτό το διάστημα- μια παύση στις επαφές του- κάθε δημόσια δήλωση ή εμφάνιση αρκεί για να ανοίξει νέο κύκλο συζητήσεων σχετικά με το πότε —και αν— σκοπεύει να επιστρέψει ενεργά στην κεντρική πολιτική σκηνή, ανακατεύοντας εκ νέου τα χαρτιά των εξελίξεων.

Εκφράζει την εκτίμηση ότι «όταν έρθει η πτώση για την κυβέρνηση θα είναι απότομη και μεγάλων διαστάσεων, όπως ακριβώς είχε γίνει με την κυβέρνηση Καραμανλή».

Μιλά επίσης για τα κέρδη των Τραπεζών, τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται το μεταναστευτικό, αλλά και την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι η χώρα μας «έχει πάψει να συνομιλεί με όλους και να δρα ως γέφυρα, ως ένας αξιόπιστος συνομιλητής που παίζει τον ρόλο του διαμεσολαβητή και ειρηνοποιού στην περιοχή».

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Γερουλάνε, όσα συνέβησαν το 2015 ήρθαν στο προσκήνιο και πάλι με αφορμή τον δημόσιο διάλογο τα όσα ειπώθηκαν στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν τελικά η δημοσιοποίηση των πρακτικών από την εφημερίδα «Τα Νέα» βοήθησε στο αποκτήσουμε καλύτερη εικόνα για τα γεγονότα της εποχής εκείνης ή όχι.

Είμαστε στο 2025. Καθήκον μας, πιστεύω, ως πολιτικοί είναι να επικεντρωνόμαστε στο τι θα κάνουμε για την κοινωνία από τώρα και δέκα χρόνια μπροστά και λιγότερο στο τι έγινε δέκα χρόνια πίσω.

Δεν το υποτιμώ, έχω σπουδάσει Ιστορία για να μπορώ να αναγνωρίζω τη σημασία της, όπως και τη σημασία της εθνικά υπεύθυνης στάσης του ΠΑΣΟΚ και εκείνες τις μέρες.

Το σενάριο σενάριο συγκυβέρνησης (με τη ΝΔ) δεν είναι και δεν πρέπει καν να περνάει από το μυαλό κανενός προοδευτικού πολιτικού

Μπροστά σε αυτά όμως που ζει η κοινωνία, η συζήτηση αυτή είναι σημαντική για τους ιστορικούς και τους δημοσιογράφους αλλά αυτό που πρέπει να κοιτάμε εμείς οι πολιτικοί είναι το μέλλον.

Η χώρα μας χρειάζεται δομικές αλλαγές για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος. Εμείς είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για το πώς θα μπορέσουμε να τις πετύχουμε.

–Το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν ανακάμπτει; Η κυβέρνηση βρίσκεται στη δίνη σκανδάλων και ελέγχων αλλά το ΠΑΣΟΚ υπολείπεται πολύ της πρώτης θέσης. Μήπως τελικά αναγκαστεί να «συνθηκολογήσει» και να συγκυβερνήσει με την ΝΔ;

Αστειεύεστε; Αυτό είναι ένα σενάριο το οποίο δεν είναι, και δεν πρέπει καν να περνάει από το μυαλό κανενός προοδευτικού πολιτικού.

• Γιατί; Πρώτον, διότι αν θέλουμε να ξεριζώσουμε αποστήματα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με το σύστημα που τα στήριξε.
• Δεύτερον, διότι η καθεστωτική νοοτροπία της Νέας Δημοκρατίας δεν μπορεί να μπολιαστεί με προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.
• Και τρίτον, διότι οι συμμαχίες του Κέντρου, σε όλη την Ευρώπη, έχουν αναδείξει ακραίες φωνές, πολλές φορές χρηματοδοτούμενες από εξωτερικούς παράγοντες. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα ήταν ολέθριο για την πατρίδα μας.

Έχω τονίσει επανειλημμένως πως για να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη του κόσμου, οφείλουμε να έχουμε αυτόνομη πορεία που θα οδηγήσει σε μία αμφίπλευρη διεύρυνση, στη βάση, από την Αριστερά και το Κέντρο μέχρι τους απογοητευμένους προοδευτικούς ψηφοφόρους του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Όταν έρθει η πτώση για την κυβέρνηση θα είναι απότομη και μεγάλων διαστάσεων, όπως ακριβώς είχε γίνει με την κυβέρνηση Καραμανλή 

Αυτή η διεύρυνση για να επιτευχθεί χρειάζεται καθημερινή και σκληρή δουλειά. Οφείλουμε να μιλήσουμε για τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν σήμερα την Ελληνίδα και τον Έλληνα. Το καταφέρνουμε αυτό, μέσα από τον διάλογο που γίνεται στις περιφερειακές και θεματικές συνδιασκέψεις μας, αλλά και από το γεγονός ότι κάθε στέλεχός μας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, σε κάθε πόλη και χωριό της Ελλάδας.

Πιστεύω λοιπόν, πως όταν έρθει η ώρα, το ΠΑΣΟΚ, αλλά και ο κόσμος, θα είναι έτοιμοι για να φέρουν τη νίκη στις εκλογές και την πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος.

–Υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι τρία τεράστια θέματα που το καθένα για διαφορετικούς λόγους αγγίζουν τους πολίτες. Ωστόσο, δεν φαίνεται να επηρεάζουν την κυβέρνηση στο βαθμό που ανέμεναν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν συμφωνείτε με αυτή την εκτίμηση και αν «ναι» μπορείτε να μου πείτε σε ποιους λόγους οφείλεται;

Όλα όσα αναφέρατε είναι τρανά παραδείγματα του πως η εξουσία μπορεί να καπηλευτεί τη δύναμή της και να οδηγήσει σε αποφάσεις εις βάρος του λαού. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις, η Κυβέρνηση έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να μην λάμψει η αλήθεια. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα μάθουμε ποτέ τι πήγε λάθος ώστε να το διορθώσουμε.

Και στο ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ φαίνεται πως θα ακολουθήσει το ίδιο μοτίβο, αποποιούμενη των ευθυνών που της αναλογούν. Δεν πιστεύω πως αυτά δεν τα βλέπουμε οι πολίτες. Και τίποτα δεν ξεχνιέται, σας διαβεβαιώ.

Για τα ΑΤΜ, η Κυβέρνηση όφειλε να γνωρίζει την κατάσταση και να έχει λάβει μέτρα νωρίτερα

Όλα συσσωρεύονται και όταν έρθει η πτώση για την κυβέρνηση θα είναι απότομη και μεγάλων διαστάσεων, όπως ακριβώς είχε γίνει με την κυβέρνηση Καραμανλή. 

Δουλειά μας, ως αντιπολίτευση, αλλά και ως μελλοντική Κυβέρνηση, είναι να διασφαλίσουμε τη διαφάνεια στη χώρα μας. Ώστε να μην υπάρξουν ποτέ ξανά στο μέλλον Κυβερνήσεις που δεν θα αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

-Κάνατε μια ερώτηση για τις «αυθαιρεσίες» των Τραπεζών σχετικά με τις προμήθειες στα ATM. Ποιος ελέγχει τελικά τις Τράπεζες; Να σας επισημάνω ότι οι τέσσερις συστημικές τράπεζες ανακοίνωσαν κέρδη της τάξης του 1,2 δισ. € στο πρώτο τρίμηνο του 2025 αλλά δεν πληρώνουν φόρους λόγω του «αναβαλλόμενου φόρου». Οφείλουν στο δημόσιο περίπου 13 δισ. € και μοιράζουν μερίσματα στους μετόχους τους.

Για τα ΑΤΜ καταθέσαμε συγκεκριμένη πρόταση που επιλύει το ζήτημα των αντικοινωνικών αυθαίρετων χρεώσεων συνολικά, ολιστικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάμε για αυτό το ζήτημα. Και τον προηγούμενο Δεκέμβριο καταθέσαμε συγκεκριμένη πρόταση την οποία η κυβέρνηση δεν την άκουσε και η αυθαιρεσία παρέμεινε.

Είναι αμέτρητες οι φορές που θέσαμε στο παρελθόν ζήτημα για τις χρεώσεις και στα POS και στο IRIS, θέματα για τα οποία η Κυβέρνηση πήρε μέτρα πολύ αργότερα από όταν εμείς τα φέραμε στην επιφάνεια. Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι πως οι τράπεζες αυθαιρετούν και το κράτος δεν ελέγχει την κατάσταση.

Το ζήτημα για εμάς (στο μεταναστευτικό-προσφυγικό) δεν είναι να γίνει η χώρα μας μία «μεγάλη φυλακή» αλλά να μπορεί να κρίνει γρήγορα ποιοι από τους ανθρώπους που έρχονται δικαιούνται πραγματικά άσυλο και ποιοι όχι

Για την ακρίβεια, με τις πολιτικές της κάνει μια άτυπη χρηματοδότηση ενός άρρωστου και ολιγοπωλιακού τραπεζικού συστήματος στην πλάτη του πολίτη. Έχει αποφασίσει να κάνει μια ακόμα ανακεφαλαίωση τους, την τέταρτη κατά σειρά μετά την οικονομική κρίση. Για αυτό ανέχεται πρακτικές που σωρεύουν κέρδη στις τράπεζες, την ώρα που η κοινωνία και η οικονομία χρειάζονται τράπεζες ανταγωνιστικές που κερδοφορούν από την χορήγηση δανείων και όχι από χρεώσεις για απλές τραπεζικές συναλλαγές που δεν έχουν για τις τράπεζες κόστος.

Στο παράδειγμα των ΑΤΜ, η Κυβέρνηση όφειλε να γνωρίζει την κατάσταση και να έχει λάβει μέτρα νωρίτερα. Αφότου το αναδείξαμε μαζί με την κοινωνία, οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι πρώτα είπαν ότι θα ενημερωθούν και ύστερα αποφάσισαν πως θα λάβουν μέτρα. Όμως, αν δεν είχε αντιδράσει η κοινωνία, κι αν εμείς ως ΠΑΣΟΚ αλλά και άλλα κόμματα δεν είχαμε παρέμβει, η Κυβέρνηση δεν θα έκανε τίποτα, και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο μέρος της ιστορίας.

–Το νέο «δόγμα» της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό – που το ΠΑΣΟΚ εμμέσως στήριξε με το «παρών» που ψήφισε – είναι «ή φεύγετε ή μπαίνετε φυλακή». Σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις του πρώην υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Βορίδη  «η ελληνική αστυνομία πέρυσι έκανε 75.000 συλλήψεις, αλλά αναγκαστικές επιστροφές προς τρίτες χώρες έγιναν μόλις για 500 έως 1.000 άτομα». Τι σημαίνει όλο αυτό κατά τη γνώμη σας;

Αυτό το οποίο θα κάναμε εμείς, ως Κυβέρνηση, είναι να προλάβουμε καταστάσεις. Οι μεταναστευτικές ροές ήταν, είναι και θα είναι μία πραγματικότητα και η διαχείριση τους θέλει πρόληψη. Έγκαιρες πρωτοβουλίες. Σύνθεση απόψεων. Ενεργητική εξωτερική πολιτική.

Ξέρετε οι βάρκες των διακινητών από τις ακτές της Λιβύης πλέουν προς τη χώρα μας μήνες τώρα. Δεν υπήρξε καμία πρωτοβουλία της κυβέρνησης προς τις αρχές της Λιβύης και την Ε.Ε. Και όταν ξύπνησε το μόνο που έκανε είναι επιδείξεις αυστηρότητας, με αντισυνταγματικές και αναποτελεσματικές ρυθμίσεις. Όταν αποτύχουν στην ουσία, το ρίχνουν στην επικοινωνία, μόνιμο μοτίβο της κυβέρνησης Μητσοτάκη. 

Τα αλλεπάλληλα διεθνή χτυπήματα στο πρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης είναι τόσο ανησυχητικά που ούτε ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να τα αγνοήσει

Το ζήτημα για εμάς δεν είναι να γίνει η χώρα μας μία «μεγάλη φυλακή» αλλά να μπορεί να κρίνει γρήγορα ποιοι από τους ανθρώπους που έρχονται δικαιούνται πραγματικά άσυλο και ποιοι όχι. Εκτός από αυτό, χρειάζεται συνεργασία και σε εθνικό, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τις χώρες προέλευσης και εκεί είναι που χρειάζεται η ενεργητική εξωτερική πολιτική. Η θέση της χώρας μας πρέπει να αναβαθμιστεί. Μία Ελλάδα με κύρος στο διεθνές στερέωμα θα μπορούσε να διαχειριστεί αποτελεσματικότερα τέτοιου είδους ζητήματα.

Η χώρα μας, με τη σημερινή Κυβέρνηση, έχει χάσει αυτού του είδους τις πρωτοβουλίες και έχει μείνει πίσω από τις εξελίξεις, με αποτέλεσμα σήμερα να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση που είναι ήδη σε εξέλιξη, με συνομιλητές που έχουμε αφήσει να απομακρυνθούν από το τραπέζι μας.

–Θα ήθελα τέλος, τη θέση σας για τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα. Η κυβέρνηση φαίνεται ότι ρίχνει το βάρος στο θέμα με τα θαλάσσια οικόπεδα, στην επιρροή των αμερικανικών εταιρειών. Με την Τουρκία δεν φαίνεται να υπάρχει διάλογος στο προσκήνιο, ενώ η περιοχή της Μέσης Ανατολής βρίσκεται σε τεράστια κρίση. Ποια είναι η θέση σας σε όλα αυτά;

Να κάνουμε έναν απολογισμό της σημερινής κατάστασης; Συρία: η κυβέρνηση πιάστηκε στον ύπνο. Λιβύη: η κυβέρνηση πιάστηκε στον ύπνο – και με τις δύο κυβερνήσεις και με ρηματικές διακοινώσεις που μαθαίνουμε με χρονοκαθυστέρηση. Αναβάθμιση ρόλου Τουρκίας στην περιοχή, καλώδιο που δεν ποντίζεται, κανονισμός SAFE που τα ίδια κυβερνητικά στελέχη χαρακτηρίζουν εν δυνάμει «κερκόπορτα», Eurofighter. Και τέλος Μονή Σινά.

Βρισκόμαστε σε ένα πολύ επικίνδυνο, εμπόλεμο τόξο στην Μέση Ανατολή, του οποίου οι αποσταθεροποιητικές συνέπειες αρχίζουν να φαίνονται και στην περιοχή μας

Τα αλλεπάλληλα διεθνή χτυπήματα στο πρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης είναι τόσο ανησυχητικά που ούτε ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να τα αγνοήσει. Και για αυτό επιτίθεται στο παρελθόν. Είναι ένας φοβισμένος πρωθυπουργός. Γιατί άσκησε μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική, επενδύοντας τα πάντα στην προσωπική του ανάδειξη και σε έναν παράγοντα, τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι τελευταίες όμως άλλαξαν πλευρά, έκλεισαν την πόρτα στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, και το μόνο που έχει απομείνει είναι οι αμερικανικές εταιρίες που διατηρούν συμφέροντα στην περιοχή. 

Βρισκόμαστε σε ένα πολύ επικίνδυνο, εμπόλεμο τόξο στην Μέση Ανατολή, του οποίου οι αποσταθεροποιητικές συνέπειες αρχίζουν να φαίνονται και στην περιοχή μας. Η Ελλάδα έχει πάψει να συνομιλεί με όλους και να δρα ως γέφυρα, ως ένας αξιόπιστος συνομιλητής που παίζει τον ρόλο του διαμεσολαβητή και ειρηνοποιού στην περιοχή. 

Όταν παύεις να ασκείς ενεργητική εξωτερική πολιτική και να συνομιλείς με όλους, τότε αναγκάζεσαι να αγκιστρωθείς πάνω σε άλλα συμφέροντα, με την ελπίδα αυτά να υπερασπιστούν και τα δικά σου.