Αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός:

«Από εκείνη την προεκλογική περίοδο, αξέχαστη μου έχει μείνει και η συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, στον Αλέξη Παπαχελά και τη Σία Κοσιώνη, πέντε μέρες πριν από τις εκλογές. Οι σκληρές, ακόμα και αγενείς, ερωτήσεις, με εμφανές το στοιχείο πολιτικής εχθρότητας, δεν είχαν προηγούμενο για συνέντευξη Πρωθυπουργού, στην Ελλάδα τουλάχιστον. Πολύ περισσότερο αν συγκρίνει κανείς με πόση αβρότητα αντιμετώπιζαν στο ίδιο κανάλι τον Μητσοτάκη».

«Η επιθετικότητα, η μεροληψία, η πρόθεση να με σπρώξουν κάπου να την «πατήσω» ήταν έκδηλη. Κάποιες ερωτήσεις τους αντανακλούσαν ακόμα και κουτσομπολιά, που διακινούσαν οι «Ομάδες Αλήθειας» του Μητσοτάκη για να δίνουν τροφή στις αντιπαραθέσεις του καφενείου. Στην αρχή αιφνιδιάστηκα, αναρωτήθηκα αν έκανα καλά που δέχθηκα αυτή τη συνέντευξη, ξέροντας πόσο εχθρικός ήταν ο συγκεκριμένος σταθμός.

Γρήγορα, όμως, σκέφτηκα ότι αυτή ήταν μια ευκαιρία. Να σταθώ απέναντί στην εχθρότητα με ψυχραιμία και να μιλήσω όχι στους δημοσιογράφους, αλλά στους τηλεθεατές, στον ελληνικό λαό. Και μάλιστα στο τμήμα εκείνο που δεν με συμπαθούσε ιδιαίτερα. Και όσο πιο επιθετικοί γίνονταν αυτοί τόσο πιο ήρεμος παρέμενα εγώ.

Το πιο διασκεδαστικό για μένα, και για πολλούς φαντάζομαι, ήταν ο εκνευρισμός της Σίας Κοσιώνη. Που δεν συγκρατήθηκε και, κάποια στιγμή, ξεχνώντας ότι ήταν δημοσιογράφος και τη δέσμευε κάποια δεοντολογία, μου είπε το ανεπανάληπτο: “Δεν θα με εκνευρίσετε εσείς, κύριε Τσίπρα”», συμπλήρωσε.

Και συνεχίζει: “Όταν τελείωσε η συνέντευξη, ήμουν εξαντλημένος. Βγαίνοντας από το κτίριο του ΣΚΑΪ, γύρισα και είπα στον Καρτερό, διευθυντή του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, τότε που με συνόδευε: «Ρε συ Θανάση, αυτοί με μισούν». «Μια χαρά σου κάνουν. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο καλό σου έκανε όλο αυτό», μου απάντησε μες στην καλή χαρά.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

Πάλι ο Τσίπρας! Κάθε μέρα και κυρίως κάθε νύχτα. Πάει να μπουχτίσει ακόμα και το φιλοθεάμον κοινό του Σκάι, του Star και του Mega-Σουλελέ. Αυτός έφερε τον Κασσελάκη, αυτός τον έδιωξε με τη μομφή, αυτός προσπαθεί να τον αποκλείσει από την κούρσα της αρχηγίας του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός είναι επικεφαλής της νομενκλατούρας, αυτός συνωμοτεί, αυτός είναι μπλεγμένος με μαύρα ταμεία, αυτός υπονομεύει. Όποια πέτρα να σηκώσεις από κάτω αυτός, αυτός, αυτός.

Ουδέν νεώτερον θα πείτε. Σύμφωνοι, αλλά έχουμε τώρα καινούργια επεισόδια στο σίριαλ. Επειδή ξίνισε όσο και να ‘ναι πια η σούπα -άλλαξε βρε ευλογημένε κανάλι, πάλι για τον Τσίπρα θ’ ακούμε;- διακινείται άλλο αφήγημα. Εξ οικείων κυρίως αυτό. Ο Τσίπρας προσκυνά γονυκλινής τη διαπλοκή και τους πολιτικούς της εκπροσώπους. Αυτοεξευτελισμός κι ακόμα χειρότερα, γράφει γνωστός δημοσιογράφος. Περί Νοβάρτις, αλλά και περί πάρτης, περιφέρει συγγνώμες, λέει, για να κερδίσει μια θέση στον παράδεισο και πάλι. Μέχρι καθαρίστρια του Μαξίμου του πρότεινε να γίνει -τόσο καλά και ψύχραιμα.

Κι έτσι ζούμε αυτές τις μέρες το παράδοξο όχι της Αριστεράς του Τσίπρα, αλλά της Περιφοράς του Τσίπρα. Που τον τελειώνουν ο καθένας καταπώς τον συμφέρει, ή καταπώς ευκολύνεται να βγάλει τα απωθημένα του. Προσέξτε και κρατάτε χτένα για το ξεμάλλιασμα της λογικής: Ο Τσίπρας κατηγορείται από κάποιους που πολεμούν τη διαπλοκή, ότι διαπλέκεται. Μάλιστα. Η  διαπλοκή όμως εξακολουθεί να τον αντιμετωπίζει σαν κακό λύκο, αν και διαπλέκεται. Και ποιον αντιμετωπίζει, μέχρι Σουλελέ, σαν Κοκκινοσκουφίτσα; Μα τον Κασσελάκη. Από Star σε Mega, κι από Παραπολιτικά σε Απογευματινή, ο Στέφανος είναι το μεγάλο θύμα του Τσίπρα. Και κλάμα η διαπλοκή και η φαντασιακή πλοκή δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, για την καταδίωξη ενός αθώου. Για την Κοκκινοσκουφίτσα που θέλει να καταβροχθίσει ο κακός λύκος.

Ω του θαύματος, ο Τσίπρας είναι διαπλεκόμενος, αλλά σε δελτία και πρωινάδικα, ο Κασσελάκης λούζεται στο φως των προβολέων και το τσάι και συμπάθεια των υποβολέων της διαπλοκής. Βλέπεις κάποιον να τρώει ξύλο σε κανάλια, εφημερίδες, σάιτ και ραδιόφωνα της διαπλοκής; Ο Τσίπρας είναι. Βλέπεις κάποιον να τον γιατροπορεύουν ως θύμα, να επιστρατεύουν δικηγόρους της συμφοράς για να στηρίξουν το δίκιο του, να απαριθμούν το δράμα του, να περιγράφουν το μέσα και το έξω της δοκιμασίας του; Ο Κασσελάκης είναι. Πώς τώρα, Μέσα που διακινούν ιδέες προοδευτικές, αριστερές, δημοκρατικές, καταφέρνουν να τραβάνε κι αυτά μερικές κλωτσιές στον Τσίπρα, που καταχτυπά μπροστά στα μάτια τους η διαπλοκή, και να δηλώνουν πολέμια της διαπλοκής, είναι η πεμπτουσία του παράδοξου. Οι μεν τον θεωρούν τελειωμένο γιατί παραμένει αδιόρθωτος, οι δε τον θεωρούν τελειωμένο -έως ηθικής εξόντωσης μάλιστα ορισμένοι- γιατί κατάντησε…διορθωμένος.  Μπερδευτήκατε; Πάρτε μια βοήθεια από το κοινό: Και οι μεν και οι δε, και οι διακονούντες και κάποιοι πολεμούντες τη διαπλοκή, έχουν ένα κοινό σημείο: Στηρίζουν, υποστηρίζουν, δοξάζουν, συγχωρούν, προωθούν, τον Κασσελάκη. Ως αναμορφωτή της Αριστεράς, ή ως θύμα της, δεν έχει σημασία. Αυτός τους ενώνει και τους δονεί, ή απλώς τους βολεύει. Κι έτσι, ανοιχτή η καρδιά και τα στούντιο και οι σελίδες της διαπλοκής, αλλά και ορισμένων της αντι-διαπλοκής γι’ αυτόν. Μαύρα μαντάτα και μάνταλα για τον Τσίπρα. Αυτά και ο νοών νοήτω.

Και ως ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ένα ερώτημα πίκρας και οργής: Το Ντοκουμέντο του Κώστα Βαξεβάνη, με το γνωστό πρότερο έντιμο δημοσιογραφικό βίο, τι δουλειά και τι κίνητρα έχει για να συμμετέχει σ’ αυτό το πογκρόμ; Να φτάνει να κακοποιεί πολιτικά και ηθικά ακόμα και στενούς συνεργάτες του Τσίπρα, όπως τον Μιχάλη Καλογήρου; Τον οποίο εμφανίζει σε δημοσίευμά του περίπου ως συνένοχο του παιδοβιαστή Γεωργιάδη;;; Έχει σχέση αυτό το υποπροϊόν με τη δημοσιογραφία που υπηρετεί τόσα χρόνια; Κι αν το χαρακτηρίσουμε δολοφονία χαρακτήρα θα είμαστε υπερβολικοί; 

“Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι και σε ασπρόμαυρη πόζα, σε μαύρο φόντο και με το όνομά του με μωβ γράμματα, ο Κασσελάκης είναι ωραιότατος. Προφίλ αδρό και κατάλληλα φωτισμένο, βλέμμα αποφασιστικό, που ατενίζει έξω από την εικόνα -προς το μέλλον; Το μωβ δίνει μάλιστα μια αίσθηση έως μακάβριας σοβαρότητας -τέρμα τα χαμόγελα και οι χειραψίες, τώρα έχουμε μπροστά μας μια δύσκολη μάχη, ή ταν ή επί τας, είναι το μήνυμα που εισπράττει ο καλόπιστος εικονολάτρης.   

Λιγοστές οι λέξεις στην ίδια αφίσα. Το εμβληματικό ονοματεπώνυμο του τέως προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με μικρά γράμματα, προφανώς επειδή δεσπόζει η φωτογραφία του. Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΥΡΙΖΑ με λίγο μεγαλύτερα λευκά, και ένα τεράστιο ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, κατάμαυρο, που δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι δεν είναι πια στην Ιταλία, την Ολλανδία, ή τις Αζόρες. Εδώ είναι, κοντά μας, το πολύ-πολύ να πετάχτηκε για καφέ μέχρι την Άρτα και το γεφύρι με τους σαράντα μάστορες κι εξήντα μαθητάδες. Και την Όλγα.

Εκείνο πάντως που προκαλεί ερωτηματικά και στο οποίο πρέπει να δώσουν μια έγκυρη ερμηνεία οι ειδικοί της εικόνας και της επικοινωνίας είναι Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΥΡΙΖΑ. Θέλει να πει, καθώς δεσπόζει το πρόσωπό του, ότι ΑΥΤΟΣ ο ίδιος, προφίλ σήμερα και αύριο ανφάς, με το λαό ή με το σύζυγο, σε διακοπές ή με λειωμένες σόλες, είναι ο δικός μας ΣΥΡΙΖΑ; Ή θέλει να πει ότι υπάρχει πλέον κάποιος ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΡΙΖΑ -πότε πρόλαβαν κιόλας να τον χτίσουν; Και ο ΣΥΡΙΖΑ των άλλων;

Κανένα άλλο, ας πούμε πολιτικό, μήνυμα, μόνο αυτά. Είναι εδώ -ο ίδιος αυτοπροσώπως. Και ο δικός τους-δικός του- ΣΥΡΙΖΑ επίσης. Καλώς τους. Σε όποιο ΣΥΡΙΖΑ αν τοποθετεί κανείς όμως τον εαυτό του, αυτό το μαύρο-μωβ τεχνούργημα φωνάζει αν το πάρουμε στα σοβαρά την αλήθεια του Κασσελάκη. Το μέσο είναι το μήνυμα, αποφάνθηκε κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο. Το πρόσωπο είναι το μήνυμα μάς λέει η εν λόγω artistic αφίσα. ΕΓΩ είμαι το μήνυμα.  Σε κακεντρεχή μετάφραση ΕΓΩ είμαι το κόμμα.

Αυτή είναι η μικρή ιδέα του Κασσελάκη για το ΣΥΡΙΖΑ -τι πρέπει να κάνει ακόμα για να το καταλάβουμε;  Και η μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Κανείς πια δεν μπορεί να πει ότι δεν ξέρει. ΑΥΤΟ είναι εδώ. Εσείς πού είστε;” 

Μάλιστα, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «δεν ενδιαφέρεται για το χώρο, τη διαδρομή, τις αξίες, τους ανθρώπους του, αλλά καταφεύγει στο γνωστό: γαία πυρί μιχθήτω. Ας πάμε σε εμφύλιο, ας γκρεμίσουμε ό,τι έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να περάσει το δικό μου».

Το άρθρο του Θανάση Καρτερού στην Αυγή

Τι θα αφήσει πίσω του ο εμφύλιος που κηρύσσει ο τέως, όταν επιτίθεται στο ίδιο του το κόμμα. Κι εδώ, για όσους σήκωσαν το βάρος της μομφής, ένας είναι ο δρόμος
Μπορείς βέβαια να βαφτίζεις την εκλεγμένη με μυστική ψηφοφορία από τα μέλη του κόμματος Κεντρική Επιτροπή γραφειοκρατία και νομενκλατούρα. Να βαφτίζεις υπονομευτές και πραξικοπηματίες και να παραδίδεις στη χλεύη των τρολ ανθρώπους με δεκαετίες αγώνων στην Αριστερά. Να παραπέμπεις αγέρωχα στη συγκεκριμένη διαδικασία μομφής όσους σε αμφισβητούν, να συμμετέχεις στη συνεδρίαση και την ψηφοφορία χωρίς να θέσεις θέμα νομιμότητάς της, και ύστερα, όταν η απόφαση είναι εις βάρος σου, να βαφτίζεις όλη τη διαδικασία «εκτροπή». Και μπορείς σε συνέχεια, όταν κάποιοι φανατισμένοι από τη δική σου στάση και το δικό σου νεύμα οπαδοί ασχημονούν έξω από την Κουμουνδούρου κατά της «εκτροπής» να μιλάς για προβοκάτσιες.

Γιατί να μη μπορείς; Κασσελάκης αφού. Αν μπορείς να βαφτίζεις το ΝΑΤΟ ιερή αμυντική συμμαχία, τον εαυτό σου μάγιστρο της ανανέωσης και βέβαιο πρωθυπουργό, με δύο μάλιστα θητείες, τον Τσίπρα υπονομευτή και την πισίνα σηπτική δεξαμενή, η διαδικασία μομφής θα σε σταματήσει; Και εκτροπή θα την πεις και πραξικόπημα και προδοσία και ό,τι άλλο διαθέτει η ελληνική γλώσσα. Μόνο που αυτή δεν είναι στάση ηγέτη, πολιτικού, ανθρώπου που κατέλαβε όπως κατέλαβε την ανώτατη θέση ευθύνης ενός κόμματος. Είναι στάση ανεύθυνου, ή και τυχοδιώκτη, που δεν ενδιαφέρεται για το χώρο, τη διαδρομή, τις αξίες, τους ανθρώπους του, αλλά καταφεύγει στο γνωστό: γαία πυρί μιχθήτω. Ας πάμε σε εμφύλιο, ας γκρεμίσουμε ό,τι έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να περάσει το δικό μου.

Δεν θα περάσει βέβαια το δικό του. Οι εκλογές θα βεβαιώσουν του λόγου το ασφαλές. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα για όσους -και υπάρχουν χιλιάδες- τραυματίες από το βομβαρδισμό του ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν σιωπώντας διέξοδο. Το θέμα είναι τι θα μείνει στο τέλος με τέτοιες τοξικές ανοησίες για εκτροπές, πραξικοπήματα κλπ, και τέτοιο ανασκολοπισμό διαδρομών και ανθρώπων. Τι θα αφήσει πίσω του ο εμφύλιος που κηρύσσει ο τέως, όταν επιτίθεται στο ίδιο του το κόμμα. Κι εδώ, για όσους σήκωσαν το βάρος της μομφής, ένας είναι ο δρόμος. Να μη «τσιμπήσουν». Να τον αφήσουν να παίζει μόνος του τον εμφύλιο ως την κάλπη. Να πάρουν όλα τα μέτρα, ως το τέλος, ώστε να μη γίνει η προσωπική του φάρσα τραγωδία για όλους…