Αρκετός κόσμος είχε συγκεντρωθεί έξω από το Ολύμπιον, όταν ομάδα ατόμων κρατούσε πλακάτ και πέταξε τρικάκια με τη φωτογραφία του πρώην πρωθυπουργού και τη λέξη «Ανεπιθύμητος», εξαιτίας της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Αμέσως, οι παρευρισκόμενοι αποδοκίμασαν έντονα το περιστατικό και για λίγα λεπτά υπήρξε κίνδυνος επεισοδίου. Άμεση ήταν η παρέμβαση της Αστυνομίας, που προχώρησε στις προσαγωγές, ενώ είχε προηγηθεί απαγόρευση διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων.

Για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου θα συζητήσουν οι:

Αντώνης Σαουλίδης Νομικός, Κωνσταντίνα Σπυροπούλου Γεωπόνος, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος στο Κτήμα Σπυρόπουλος, Πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Αμπέλου και Οίνου (ΕΔΟΑΟ),

Άρης Στυλιανού Πρόεδρος Τμήματος Πολιτικών Επιστημών, Α.Π.Θ., Διονύσης Τεμπονέρας

Δικηγόρος, Κώστας Τούμπουρος Πολιτικός μηχανικός – Επιχειρηματίας.

Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ομιλία του Αλέξη Τσίπρα

Παρουσίαση – Συντονισμός:

Φαίη Κοκκινοπούλου

Ηθοποιός

Ώρα προσέλευσης: 11.30 – Ώρα έναρξης: 12:00

Μύθοι και Αλήθειες

Οι αντίπαλοί μας, στην Ελλάδα –με πρωταγωνιστές τους υπεύθυνους της χρεοκοπίας– αλλά και στο εξωτερικό –με πρωταγωνιστές τους επίδοξους διώκτες μας από την Ευρώπη– ισχυρίζονται πως η αντίσταση που προέβαλε και η διαπραγμάτευση που  έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσαν «ζημιά» στην ελληνική οικονομία από 20 έως 100 δισ. Αναλόγως ποιον ρωτάς. Οι πιο συχνά αναφερόμενοι αριθμοί κυμαίνονται στα 80-86 δισ., όπως τα «υπολόγισε» ο Ρέγκλινγκ, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, φορέα δανεισμού της Ελλάδας στο τρίτο πρόγραμμα. Ο Ρέγκλινγκ, ο οποίος νυχθημερόν κατηγορούσε εμένα, τον Ολάντ, τη Μέρκελ και τον Γιούνκερ, γιατί θέλαμε να μείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη!

[…]

Το ποσό, λοιπόν, στο οποίο αναφέρεται, προφανώς ταυτίζεται με τη χρηματοδότηση του Τρίτου Μνημονίου (86 δισ. ευρώ). Άλλοι έχουν αναφερθεί σε κόστη που αφορούν στις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών (5-15 δισ. ευρώ), ενώ άλλοι έχουν επιχειρήσει να υπολογίσουν τις έμμεσες απώλειες του ΑΕΠ, λόγω ύφεσης από την αβεβαιότητα για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Και οι πιο ευφάνταστοι στην Ελλάδα αθροίζουν και τις τρεις εκδοχές, ώστε να τους βγει ένα ακόμα πιο θεαματικό νούμερο.

Εκτός όμως από την αριθμητική της πολιτικής εμπάθειας, υπάρχει και η αριθμητική της αλήθειας. Όσοι υπολογίζουν ως κόστος της διαπραγμάτευσης τον δανεισμό του τρίτου προγράμματος, ξεχνούν, ή κάνουν ότι ξεχνούν, πως η Ελλάδα, τον Ιανουάριο του 2015, που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση, ήταν με τη θηλιά του χρέους στον λαιμό, με άδεια ταμεία, εκτός αγορών και με το δεύτερο πρόγραμμα εκτροχιασμένο. Έπρεπε, συνεπώς, να δανειστεί ούτως ή άλλως, για να αποπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις. Και ούτε για τις υποχρεώσεις αυτές, ούτε για το χρέος, ούτε για τα άδεια ταμεία, είχε την παραμικρή ευθύνη η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα και αν δεν ήμασταν σε Μνημόνια, τα ποσά αυτά θα έπρεπε να αναζητηθούν στις διεθνείς χρηματαγορές, με επιτόκια πολύ υψηλότερα από αυτά που η δική μας διαπραγμάτευση πέτυχε στη Συμφωνία με τον ΕΜΣ.

[…]

Μήπως, όμως, υπήρχε η δυνατότητα αποφύγουμε το πικρό ποτήρι; Να ανακτήσει η χώρα πρόσβαση στις αγορές και να μπορέσει έτσι, χωρίς πίεση και εκβιασμούς, να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις και να αποφύγει τη χρεοκοπία; Αυτό κανένας σοβαρός αναλυτής δεν το συζητά. Γιατί, μιλάμε για μια χώρα που δεν είχε ολοκληρώσει καμία σοβαρή διαρθρωτική μεταρρύθμιση. Μια χώρα που δεν κατάφερε να κλείσει την 5η Αξιολόγηση του δεύτερου συνεχόμενου προγράμματος στήριξης. Μια χώρα με απαγορευτικά επιτόκια δανεισμού, ένα βουνό δημόσιου χρέους, περίπου στο 180% του ΑΕΠ, και τεράστια ποσά σε αποπληρωμές δανείων μέσα στην επόμενη τριετία.

[…]

Όσοι, πάλι, με δημιουργική λογιστική, ισχυρίζονται ότι το ΑΕΠ της χώρας θα είχε ανέβει θεαματικά, αν είχαμε παραδοθεί χωρίς αντίσταση και στηρίζουν το επιχείρημά τους στις προβλέψεις του ΔΝΤ για την τριετία 2015-2018, δεν έχουν παρά να ρίξουν μια ματιά στις αντίστοιχες προβλέψεις του ΔΝΤ για τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας από το 2010 μέχρι και το 2014.

Θα διαπιστώσουν έτσι πόσο εξωπραγματικές, ερασιτεχνικές ή υποταγμένες σε σκοπιμότητες ήταν οι εκτιμήσεις τους. Τέλος, όσοι επιχειρούν να φορτώσουν σε μας το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αποσιωπούν ή αγνοούν ότι αυτή θα ήταν αδύνατον να αποφευχθεί ακόμη και αν δεν υπήρχαν οι αναταράξεις του 2015, αφού οι ελληνικές τράπεζες ήταν ήδη σε πολύ δύσκολη κατάσταση από το 2013-2014, με πάνω από το 45% των δανείων που είχαν χορηγήσει να είναι «κόκκινα». Ενώ η απόφαση της ΕΚΤ να αποσύρει το waiver για τα ελληνικά ομόλογα μία εβδομάδα μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου επιτάχυνε την κρίση ρευστότητας των τραπεζών.

Επιπλέον, οι ανακεφαλαιοποιήσεις έγιναν με ιδιωτική συμμετοχή σε μεγάλο ποσοστό, άρα δεν ήταν πλήρως δημοσιονομικό το κόστος. Και εντέλει, οι τράπεζες απέκτησαν πάλι σύντομα πρόσβαση σε ρευστότητα, και η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος όχι μόνο επανήλθε, αλλά αυτό εξυγιάνθηκε και επέστρεψε σύντομα σε κερδοφορία.

[…]

Με όρους τεχνοκρατικού πραγματισμού, η σκληρή διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015, που οι πολιτικοί μας αντίπαλοι χαρακτήριζαν συγκρουσιακή, ορισμένοι ακόμα και τυχοδιωκτική, κατέληξε σε μία νέα συμφωνία, που τα κρίσιμα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ελάχιστη σχέση είχαν με τις δυο προηγούμενες και αποτυχημένες φάσεις της λεγόμενης προσαρμογής.

Το Τρίτο Μνημόνιο περιλάμβανε, χωρίς αμφιβολία, μια σειρά από μέτρα λιτότητας, που δεν τα θέλαμε, αλλά υποχρεωθήκαμε να αποδεχτούμε και που τον υφεσιακό χαρακτήρα και την αρνητική τους επίδραση στην ελληνική οικονομία και κοινωνία ούτε υποτίμησα ούτε έκρυψα. Από την άλλη, όμως, υποχρεώθηκε και η άλλη πλευρά, οι εταίροι, να αποδεχτούν μια σειρά από όρους, εκ των ων ουκ άνευ για εμάς.

Κατ’ αρχάς, αναγνώρισαν ρητά την ανάγκη ελάφρυνσης του χρέους, για την οποία μέχρι τότε ή αντέτασσαν κάθετη άρνηση ή πετούσαν την μπάλα στην εξέδρα. Αυτή ήταν μια από τις βασικές μας επιτυχίες στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής, της 12ης Ιουλίου 2015. Για πρώτη φορά, οι Θεσμοί παραδέχτηκαν χωρίς αστερίσκους ότι το ελληνικό χρέος ήταν μη βιώσιμο υπό τις παρούσες συνθήκες, και δρομολόγησαν σταδιακά ουσιαστικά μέτρα ελάφρυνσης.

Δεύτερον, υποχώρησαν στον προσδιορισμό των δημοσιονομικών στόχων και αποδέχτηκαν μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Η Συμφωνία του 2015 προέβλεψε μεταβατικά πρωτογενή πλεονάσματα -0,25% το 2015, 0,5% το 2016, 1,75% το 2017, και 3,5% από το 2018. Κι αυτό μας παρείχε ζωτικό δημοσιονομικό χώρο σε σύγκριση με όσα είχε αποδεχτεί η Κυβέρνηση Σαμαρά στο δεύτερο μνημόνιο: 1,5% το 2014, 3% το 2015 και 4,5% από το 2016 και μετά.

Η συνολική δημοσιονομική ελάφρυνση ήταν της τάξης του 11,5% του ΑΕΠ το διάστημα 2015-2018, δηλαδή περίπου 22 δισ. ευρώ. Το αποτέλεσμα ήταν να περιοριστεί η ύφεση το 2015 και 2016 στο –0,3% και –0,2% αντίστοιχα, αντί για βαθύτερη ύφεση που θα προκαλούσαν πιο επιθετικά μέτρα.

Τρίτον, υπήρξε σημαντική αναδιάρθρωση θεσμικών εργαλείων. Το τρίτο πρόγραμμα συνοδεύτηκε από σειρά διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, με πιο μακροπρόθεσμη στόχευση. Ξεχωρίζει η ίδρυση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), η οποία αποδέσμευσε τη φορολογική διοίκηση από την πολιτική επιρροή και αύξησε τη φορολογική συμμόρφωση κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες την τριετία 2016-2018. Παράλληλα, συστάθηκε το Υπερταμείο (ΕΕΣΥΠ), δίνοντας έμφαση όχι στην εκποίηση δημόσιας περιουσίας, αλλά στην ενεργητική διαχείρισή της.

Τέταρτον, θεσπίστηκαν κοινωνικά αντίβαρα και υπήρξε μέριμνα για την προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Η Κυβέρνησή μας προσπάθησε να αντισταθμίσει τα μέτρα λιτότητας με μέτρα κοινωνικής προστασίας. Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), που θεσμοθετήθηκε το 2016, αποτέλεσε για πρώτη φορά ενιαίο μηχανισμό, που βασιζόταν σε εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια και λειτουργούσε με ηλεκτρονικό μητρώο και διασταυρώσεις σε πραγματικό χρόνο. Παράλληλα, η Συμφωνία περιείχε ρήτρα για την προστασία της πρώτης κατοικίας έως το τέλος του 2018 – δικό μας επίμονο αίτημα, που βρέθηκε στο κέντρο της διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς.

Σε σχέση, τέλος, με την πρόταση που απέρριψε στο δημοψήφισμα ο ελληνικός λαός, η Συμφωνία που υπογράψαμε τελικά είχε παρόμοια αρνητικά, αλλά πολύ περισσότερα θετικά. Η πρόταση που απορρίφθηκε εστίαζε σε άμεσες περικοπές συντάξεων και αυξήσεις ΦΠΑ, χωρίς καθαρό πλαίσιο για ελάφρυνση χρέους. Αντίθετα, το τρίτο πρόγραμμα συνοδευόταν από πακέτο 35 δισ. ευρώ, μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων και του ΕΣΠΑ, για την ενίσχυση ρευστότητας και ανασυγκρότησης του παραγωγικού μοντέλου.

Συνοψίζοντας, η Κυβέρνησή μου και εγώ προσωπικά μπορεί να κατηγορηθήκαμε για πολλά την περίοδο της διαπραγμάτευσης. Και να κατηγορούμαστε ακόμα. Όποιος, όμως, δεν θέλει να είναι θύμα μιας αδίστακτης προπαγάνδας, αλλά να εξετάσει τα πράγματα με ψυχρό και αντικειμενικό μάτι, οφείλει να αναγνωρίσει πως η Συμφωνία που υπογράψαμε τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου δεν επιδέχεται, σε επίπεδο ρεαλισμού, θεσμικής ενίσχυσης και κοινωνικής αντιστάθμισης, καμιάς σύγκρισης με τις προηγούμενες.

Κατηγορήθηκα, τέλος, ότι δεν υιοθέτησα ποτέ την ιδιοκτησία του προγράμματος. Αποδέχομαι την κατηγορία. Είχα άλλη αντίληψη για τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Ως Πρωθυπουργός όμως ήμουν υποχρεωμένος να κινηθώ με βάση τις αντιλήψεις μου, αλλά λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις ανάγκες του λαού και της χώρας. Το πρόγραμμα που υπέγραψα αποτέλεσε αναμφισβήτητα έναν επώδυνο συμβιβασμό, αλλά έθεσε τα θεμέλια για την οριστική έξοδο της πατρίδας μας από τα Μνημόνια, το 2018, την πρωτοφανή ελάφρυνση του χρέους και την επιστροφή της σε τροχιά ανάκτησης της δημοσιονομικής και θεσμικής της αυτονομίας. Οι θυσίες του λαού μας δεν πήγαν χαμένες, όπως με τα προηγούμενα προγράμματα διάσωσης. Και εντέλει, δίκαιο είναι όσοι ασκούν κριτική στη διαπραγμάτευση και το αποτέλεσμά της να μην είναι σαν τους λωτοφάγους. Να μην ξεχνούν τι έκαναν εκείνοι που είχαν ρίξει την πατρίδα στον Καιάδα, όταν εμείς δίναμε τη δύσκολη μάχη για τη σωτηρία της.

Σύμφωνα με το πρόσφατο δελτίο Τύπου, στο βιβλίο «Ιθάκη» ο Αλέξης Τσίπρας καταγράφει με μοναδική δύναμη τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη, το 2015-2019. Η ωμότητα των δανειστών, τα σχέδια έξωσης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κλειστές τράπεζες, το δημοψήφισμα, οι συναντήσεις με ξένους ηγέτες, όπως η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Πούτιν, οι αντιδράσεις της τότε αντιπολίτευσης, οι αγωνιώδεις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να απελευθερώσει τη χώρα από το σπιράλ των μνημονίων, μετατρέπουν την αφήγηση σε πολιτικό θρίλερ.

Ταυτόχρονα, τα γεγονότα αποδίδονται και χρωματίζονται δραματικά από την προσωπική, εξομολογητική αλλά και αυτοκριτική ματιά του συγγραφέα, που υπήρξε ο νεότερος στην ελληνική ιστορία πρωθυπουργός της χώρας. Η στρατηγική της διαπραγμάτευσης και οι συγκρούσεις με τους δανειστές, οι εσωτερικοί κραδασμοί, και τα κρίσιμα διλήμματα που αποκρυσταλλώνονται σε αποφάσεις, περιγράφονται χωρίς ωραιοποιήσεις και προσχήματα, και προσδίδουν στο βιβλίο το χαρακτήρα μιας συγκλονιστικής αφήγησης που έχει μορφή ιστορικού ντοκουμέντου.

Με λογοτεχνική ενάργεια περιγράφονται τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του συγγραφέα, η ριζοσπαστική του πολιτικοποίηση στις γραμμές της ΚΝΕ και της Αριστεράς, όταν ο κόσμος άλλαζε με την πτώση του τείχους, η ανάδειξή του σε επικεφαλής του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, η είσοδος στο Μαξίμου.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό, με δυο λόγια, αφήγημα, στα 11+1 κεφάλαια του οποίου ο αναγνώστης θα αντικρίσει την αλήθεια, τεκμηριωμένη με ντοκουμέντα, πρακτικά συνεδριάσεων και δραματικούς διαλόγους με όλους τους ηγέτες της εποχής και θα κατανοήσει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του Αλέξη Τσίπρα τότε, αλλά και την κριτική ματιά του σήμερα, για την περίοδο εκείνη. Επιπλέον, θα μοιραστεί τις αξίες, τις διαδρομές και τις συνθήκες που διαμόρφωσαν τόσο τον ίδιο τον συγγραφέα, όσο και την πορεία της χώρας. Θα βρει απαντήσεις στα πώς και τα γιατί, έξω από την παραμόρφωση που έχει υποστεί η αλήθεια από την προπαγάνδα των τελευταίων χρόνων.

Θα βρει επίσης απαντήσεις για τις εξελίξεις μετά το 2019. Στα πώς και τα γιατί που οδήγησαν στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από μικρό κόμμα διαμαρτυρίας εξελίχθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας, κέρδισε τη μάχη για την απελευθέρωση της χώρας από τους καταναγκασμούς της χρεοκοπίας, αλλά έχασε τη μάχη με τις εσωτερικές παθογένειες και τον εαυτό του.

Τέλος, και το πιο σημαντικό ίσως για τον πολίτη του σήμερα που στρέφει τη ματιά του στο μέλλον, η ΙΘΑΚΗ του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ένα βιβλίο για το παρελθόν, αλλά μια διακήρυξη ελπίδας και προοπτικής για το μέλλον. Κάθε γεγονός, κάθε αποκάλυψη, κάθε κριτική και αυτοκριτική εκτίμηση δεν αντιμετωπίζεται από τον συγγραφέα ως αντικείμενο αρχειοθέτησης για το χτες, αλλά ως αντικείμενο προβληματισμού για το σήμερα και το αύριο. Ως ευκαιρία να στοχαστεί ο ίδιος, αλλά και όσοι ακόμα επιμένουν στο όραμα μιας δίκαιης Ελλάδας, όχι απλώς στο «τι κάναμε», αλλά στο τι «να κάνουμε». Ως ένα έργο που θέλει και έρχεται να προσθέσει την ενέργεια του χτες στον κινητήρα του σήμερα.

Η ματιά στο μέλλον διατρέχει ολόκληρο το βιβλίο. Οι Πρέσπες, η εξωτερική πολιτική εθνικής κυριαρχίας και ειρήνης, οι μικρές και μεγάλες μάχες, άλλες χαμένες και άλλες κερδισμένες, τα βήματα προς τα μπρος, αλλά και τα βήματα προς τα πίσω, δεν αποτελούν στην οπτική του συγγραφέα μόνο αντικείμενο στοχασμού και εμπειρίας. Αλλά και πεδίο συνάντησης όσων κατανοούν ότι είναι αναγκαίο σήμερα, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη στιγμή στη μεταπολίτευση, ένα κίνημα «από τα κάτω», που μόνο αυτό μπορεί να δώσει υλική υπόσταση σε μια προοπτική δικαιοσύνης και προόδου.

Στο τελευταίο εκτενές κεφάλαιο, ο Αλέξης Τσίπρας συνοψίζει αυτές τις σκέψεις για το μέλλον. Ένα όραμα για την Αριστερά και τη χώρα, γιατί, όπως γράφει ο ίδιος, «ένας λαός που σταματά να ονειρεύεται το καλύτερο, είναι έτοιμος να αποδεχτεί το χειρότερο».

Όπως επισημαίνει, υπερχειλίσεις χειμάρρων, πλημμυρισμένοι δρόμοι, σπίτια και επιχειρήσεις σε διάφορες περιοχές ήταν τα κυριότερα από αυτά. Στην Εύβοια ένας κτηνοτρόφος έχασε τη ζωή του ενώ στην Αττική πλημμύρισαν δρόμοι και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία στον Κηφισό τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευή.

Το δίκτυο αυτομάτων μετεωρολογικών σταθμών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών / meteo.gr κατέγραψε μεγάλα ύψη βροχής από την Πέμπτη έως και το πρωί του Σαββάτου. Όπως προκύπτει από τις καταγραφές αυτές, ο μεγαλύτερος όγκος νερού έπεσε στην Ιθάκη (460 χιλιοστά) και ακολούθησαν η Ιερά Μονή Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος (297 χιλιοστά) και το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας (262 χιλιοστά). Μεγάλα ύψη βροχής καταγράφηκαν και στην Αθήνα, όπου ο σταθμός των Πατησίων κατέγραψε 182 χιλιοστά βροχής.

Ο κ. Τσίπρας ενημερώθηκε για τις μεγάλες ζημιές από την κακοκαιρία «Μπάλλος», καθώς το νησί της Ιθάκης πλήγηκε περισσότερο από κάθε άλλο μέρος της χώρας. 

Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας συνεχάρη τον Δήμαρχο κ. Στανίτσα, για τη διαχείριση της κακοκαιρίας και την άμεση αντίδραση με την απόφαση που πήρε τη στιγμή της κρίσης να σπάσει τα τοιχία στο λιμάνι που εμπόδιζαν τα νερά να φύγουν προς τη θάλασσα, σώζοντας έτσι τις ζωές των κατοίκων.

Ο υπουργός είχε επίσης την ευκαιρία να συνομιλήσει με κατοίκους της Ιθάκης και να ενημερωθεί για τα προβλήματα που αντιμετώπισαν εξαιτίας της κακοκαιρίας ενώ στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο δημαρχείο του νησιού με συμμετοχή του δημάρχου του νησιού, Διονύσιου Στανίτσα, του Έπαρχου Ιθάκης, Αθανάσιου Λιβιτσάνη, των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, τους προέδρους των τοπικών κοινοτήτων, καθώς και τους διοικητές του Πυροσβεστικού Σώματος, της Ελληνικής Αστυνομίας και του Λιμενικού Σώματος.    

«Με εντολή του πρωθυπουργού ήρθαμε να επισκεφθούμε ειδικά την Ιθάκη, γιατί είναι η περιοχή της Ελλάδος που έχει πληγεί περισσότερο από αυτή τη φυσική καταστροφή, τον «Μπάλλο», όπως τον ονομάσαμε. Η Ιθάκη έχει δεχτεί τόσο μεγάλο όγκο νερού που σύμφωνα με τις στατιστικές, όπως πληροφορήθηκα από τους ειδικούς, αποτελεί το τέταρτο ή το πέμπτο ρεκόρ βροχόπτωσης. 345 χιλιοστά σε αυτό το μικρό νησί. Αντιλαμβάνεστε τι ζημιές έχουν γίνει», δήλωσε μεταξύ άλλων ο κ. Στυλιανίδης ενώ προσέθεσε ότι κατά τη διάρκεια της αυτοψίας που πραγματοποίησαν με τον υφυπουργό, Χρήστο Τριαντόπουλο, τον γενικό γραμματέα,  Βασίλη Παπαγεωργίου, με τη συνοδεία του δημάρχου και του υπόλοιπου Δημοτικού Συμβουλίου και όλων των Αρχών του νησιού, αυτό που είδαν «είναι συγκλονιστικό».  «Επισκεφθήκαμε την εκκλησία, σπίτια, επιχειρήσεις. Το νησί χρειάζεται άμεση βοήθεια. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος έχει ήδη συνομιλήσει, μόλις κατεβήκαμε από το ελικόπτερο, με τον δήμαρχο, μας έδωσε εντολή να προχωρήσουμε άμεσα. Για το λόγο αυτό είναι μαζί μας ο υφυπουργός, κ. Τριαντόπουλος, ο οποίος είναι αρμόδιος για τα θέματα αποκατάστασης μετά από φυσικές καταστροφές. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να δώσουμε λύσεις για την Ιθάκη», επισήμανε ο κ. Στυλιανίδης. 

Σχετικά με όσα έγιναν στην Ιθάκη την ώρα της καταστροφικής κακοκαιρίας ο κ. Στυλιανίδης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις προληπτικές ενέργειες και δράσεις που έκανε η τοπική αυτοδιοίκηση και στην απόφασή τους να σπάσουν ορισμένα τοιχία στο λιμάνι που εμπόδιζαν το νερό να βγει προς τη θάλασσα. «Έχει σημασία και δείχνει ξεκάθαρα ότι η πρόληψη είναι το παν, είναι η καλύτερη θεραπεία. Υπό την ηγεσία του δημάρχου και του δημοτικού Συμβουλίου πάρθηκε μία πολύ σημαντική απόφαση. Τη στιγμή της κρίσης αποφάσισαν να σπάσουν ορισμένα τοιχία στο λιμάνι που εμπόδιζαν το νερό να βγει προς τη θάλασσα. Διαφορετικά θα είχαμε νεκρούς. Αυτό σημαίνει προληπτική στάση στο σωστό χρόνο», υπογράμμισε ο κ. Στυλιανίδης, ενώ στη συνέχεια συνεχάρη τον δήμαρχο και όλη την ηγεσία του νησιού, που πήραν, όπως είπε, «αυτή τη σημαντική απόφαση τη στιγμή που έπρεπε». «Τον ευχαριστούμε όλοι γιατί σώθηκαν ζωές», σημείωσε. 

«Αυτό κάναμε και στην Αθήνα. Αν διαβάσετε σήμερα άρθρα καθηγητών για την επικινδυνότητα του φαινομένου είναι προφανές ότι πήραμε τη σωστή απόφαση να κλείσουμε τον Κηφισό για όλο το βράδυ. Γιατί αυτές ήταν οι προβλέψεις που είχαμε. Μοναδικός μας γνώμονας για κάθε απόφαση είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Και αυτό κάναμε και στην Ιθάκη και στην Αθήνα και στη Χαλκιδική και στην Κρήτη», υπογράμμισε ο υπουργός. 

Τέλος, ευχαρίστησε και συνεχάρη «τους ήρωες των σωμάτων ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων, όλους εκείνους που εκείνη τη δύσκολη στιγμή έδρασαν αποτελεσματικά και έσωσαν ζωές, τους αφανείς ήρωες σε όλη την Ελλάδα». «Το Πυροσβεστικό Σώμα με την ΕΜΑΚ, οι Ένοπλες Δυνάμεις, η Ελληνική Αστυνομία, το Λιμενικό Σώμα αξίζουν της αναγνώρισης και της ευγνωμοσύνης μας», κατέληξε ο κ. Στυλιανίδης. 

Πηγή: ΑΜΠΕ

Την απόφαση γνωστοποίησε με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, Στέλιος Πέτσας, συμπληρώνοντας: «Στεκόμαστε δίπλα στην τοπική κοινωνία, συνδράμοντας στο έργο της αυτοδιοίκησης, για να επιλύουμε τα προβλήματα του πολίτη. Η καθημερινότητά του, προτεραιότητά μας».

Πηγή: ΑΜΠΕ

«Οι καταστροφές στην Ιθάκη δεν αντιμετωπίζονται μόνο με τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Χρειάζεται να αξιοποιήσει πόρους από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Αλληλεγγύης. Να απλοποιήσει διαδικασίες έτσι ώστε παρά πολύ γρήγορα να πάρουν τις αποζημιώσεις οι επαγγελματίες και οι ιδιοκτήτες» τόνισε η κ. Γεννηματά μετά τη συνάντησή τους με τις τοπικές Αρχές και την ενημέρωση που είχε για τις καταστροφές και τα μέτρα αποκατάστασης. Επισήμανε ότι ο δήμος χρειάζεται στήριξη για να μπορέσει να συνεχίσει να έχει σε λειτουργία τα πολύ σημαντικά εργοστάσια αφαλάτωσης με αύξηση στην επιχορήγηση που παίρνει από το κράτος.

Η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ ενημερώθηκε και για τα προβλήματα λειτουργίας στο Κέντρο Υγείας και τόνισε την ανάγκη ενισχυθεί με επιπλέον ασθενοφόρα για την αντιμετώπιση των περιστατικών κατά την τουριστική περίοδο.

«Τα μικρά νησιά δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με οριζόντιες πολιτικές. Χρειάζονται ειδικό σχέδιο στήριξης και ανάπτυξης και αυτό πρέπει να γίνει τώρα χωρίς καθυστέρηση, ιδιαίτερα για την Ιθάκη που έχει χτυπηθεί από το φυσικό αυτό φαινόμενο», υπογράμμισε η κ. Γεννηματά.

Πηγή: ΑΜΠΕ