Η νέα βιογραφία της Τίνα Γκοντουέν επιχειρεί να φωτίσει τα πάθη και της αδυναμίας της άλλοτε ηγέτιδας της Μεγάλης Βρετανίας, που έμεινε στην ιστορία για τη σκληρή οικονομική της πολιτική, σε σημείο μέχρι σήμερα να γίνονται στη Μεγάλη Βρετανία γιορτές εναντίον της. Η Γκουντουέν δεν δίνει τόσο το βάρος στην οικονομική και πολιτική της ζωή, ούτε καν στα μέτρα κατά της οπαδικής βίας, που την έκαναν διάσημη, όσο στην ανθρώπινη της πλευρά.

Τα νέα για την προσωπική ζωή της Μάργκαρετ Θάτσερ έρχονται στο φως μέσα από το βιβλίο της Βρετανίδας Τίνα Γκοντουέν, με τίτλο «The Incidental Feminist» («Φεμινίστρια κατά τύχη»), που κυκλοφόρησε με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη γέννηση της πρώην πρωθυπουργού.

Σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί, η Γκουντουέν επιχειρεί να φωτίσει άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας και της ιδιωτικής ζωής της, παρουσιάζοντας στοιχεία που προκαλούν συζητήσεις στη Μεγάλη Βρετανία.

Το βιβλίο παρουσιάζει για πρώτη φορά προσωπικές λεπτομέρειες της ζωής της Θάτσερ, αποκαλύπτοντας ότι είχε συνάψει δύο εξωσυζυγικές σχέσεις με στενούς συνεργάτες της. Η πρώτη, σύμφωνα με τους Times του Λονδίνου, αφορά στα πρώτα χρόνια της πολιτικής της καριέρας, όταν ήταν ακόμη βουλευτής. Ο πρώτος εραστής της φέρεται να ήταν ο Χάμφρεϊ Άτκινς, βουλευτής των Συντηρητικών επί 32 χρόνια και υπουργός στα πρώτα κυβερνητικά σχήματα της Θάτσερ μεταξύ 1979 και 1982.

Η Γκοντουέν, επικαλούμενη μαρτυρίες από πρόσωπα του πολιτικού περιβάλλοντος της εποχής, αναφέρει ότι «ακόμα και τότε κυκλοφορούσαν φήμες. Ήταν ευπαρουσίαστος άνδρας και αυτό ίσως να την είχε επηρεάσει».

Σύμφωνα μ’  έναν παλιό βουλευτή, «οι πολλές προαγωγές του Άτκινς χτυπούσαν άσχημα, καθώς θεωρούνταν λιγότερο ικανός από άλλους». Ο Άτκινς πέθανε το 1996 σε ηλικία 74 ετών, έξι χρόνια μετά την αποχώρηση της Θάτσερ από την πρωθυπουργία.

Η δεύτερη σχέση, όπως υποστηρίζει η συγγραφέας, ήταν «φιλία εκτός πρωτοκόλλου» με τον λόρδο Τίμοθι Μπελ, επικοινωνιακό της σύμβουλο και στενό συνεργάτη της επί σειρά ετών. Η Γκοντουέν υποστηρίζει ότι η μεταξύ τους σχέση ξεπερνούσε τα επαγγελματικά όρια, με τον Μπελ να εμφανίζεται ιδιαίτερα οικείος μαζί της. «Ο λόρδος Μπελ είχε την άνεση να ακουμπά το χέρι του πάνω στο γόνατό της και γενικά να είναι διαχυτικός μαζί της σε δημόσιες εμφανίσεις, όπως επίσημα δείπνα», γράφει χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, στην επίσημη βιογραφία της Θάτσερ, την οποία υπογράφει ο λόρδος Μουρ, δεν θεωρεί πως υπήρχε σχέση με τον Μπελ. Ο Μουρ είχε αναφέρει ότι είχαν φτάσει στ’ αυτιά του φήμες για τον Άτκινς, αλλά δεν βρήκε αποδείξεις.

Η συγγραφέας, η οποία έχει μελετήσει επί δεκαετίες τη ζωή και το έργο της Θάτσερ, υποστηρίζει ότι το πιο διαρκές στοιχείο της κληρονομιάς της είναι η κανονικοποίηση της γυναικείας παρουσίας στην εξουσία.

«Έχοντας γίνει η πρώτη αρχηγός κόμματος, η πρώτη πρωθυπουργός της Βρετανίας, η πρώτη γυναίκα ηγέτης χώρας των G7, κανονικοποίησε την ιδέα ότι οι γυναίκες μπορούν ν΄ αναλάβουν την εξουσία και άνοιξε την πόρτα για όλες μας. Κάθε γυναίκα με επιτεύγματα, σε οποιονδήποτε τομέα, από το 1975 και μετά, της οφείλει πολλά, όποια κι αν είναι τα πολιτικά πιστεύω της», δηλώνει η Γκοντουέν. Παράλληλα, σημειώνει ότι «το δεύτερο πράγμα για το οποίο είμαι απόλυτα βέβαιη ότι έκανε την πιο σωστή επιλογή ήταν ότι παντρεύτηκε τον Ντένις Θάτσερ. Χωρίς αυτόν δεν θα είχε ούτε την οικονομική ούτε τη συναισθηματική στήριξη για να γίνει πρωθυπουργός».

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Θάτσερ πήρε πράγματι το σκληρό και τολμηρό μέτρο να αποσύρει όλες τις αγγλικές ομάδες από τα ευρωπαϊκά κύπελλα για πέντε ολόκληρα χρόνια (ίσως και για να προλάβει μια ανάλογη ταπεινωτική απόφαση της ΟΥΕΦΑ) μετά την τραγωδία στο Χέυζελ, με 39 νεκρούς φιλάθλους, το 1985. Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι αν το σοκ που προκάλεσε το μέτρο έπαιξε κάποιο ρόλο, δεν ήταν πάντως το «σκληρό μέτρο» που έλυσε το πρόβλημα της βίας- στο βαθμό που αυτό λύθηκε. Η βία στα αγγλικά γήπεδα συνεχιζόταν, «εντός έδρας», και μετά τον ευρώ-αποκλεισμό. Και θα συνεχιζόταν ίσως ακόμη, αν τον Απρίλιο του 1989, δεν σημειωνόταν μια ακόμη πιο αιματηρή ποδοσφαιρική τραγωδία, στο στάδιο του Χίλσμπορο, με 95 νεκρούς φιλάθλους της Λίβερπουλ (και με βαριά, όπως αργότερα αναγνώρισε η δικαιοσύνη, ευθύνη της αστυνομίας).

Ήταν αυτή η τραγωδία που κινητοποίησε και άλλαξε τα πράγματα. Συγκροτήθηκε μια επιτροπή, υπό έναν ανώτατο δικαστικό, τον Λόρδο Τέϋλορ, η οποία μελέτησε συνολικά το πρόβλημα της βίας και πρότεινε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα το οποίο περιείχε, φυσικά, και σκληρά μέτρα αλλά όχι μόνον σκληρά μέτρα. Η λύση- στο βαθμό που το πρόβλημα έχει λυθεί και, φυσικά, δεν έχει λυθεί ολοκληρωτικά- δόθηκε από έναν συνδυασμό νομοθετικών παρεμβάσεων, αυστηρών και συστηματικών αστυνομικών μέτρων, αλλαγής κουλτούρας και υποδομών στο ίδιο το ποδόσφαιρο.

Τα γήπεδα μεταμορφώθηκαν εκ θεμελίων, η σχέση των ποδοσφαιρικών ομάδων με τον κοινωνικό τους περίγυρο άλλαξε και η αστυνόμευση των αγώνων άλλαξε δραματικά, με την δημιουργία ειδικής μονάδας αντιμετώπισης της βίας στα γήπεδα, με ειδικά εκπαιδευμένους αξιωματικούς, κάμερες στα γήπεδα, έλεγχο στις εισόδους, αυστηρές ποινές για πράξεις βίας και δημιουργία μητρώου όσων έχουν καταδικαστεί για τέτοιες πράξεις.

Μεταφέροντας, λοιπόν, στα καθ’ ημάς την εμπειρία αυτή είναι φανερό ότι τα κατά καιρούς «σκληρά μέτρα» που ανακοινώνονται (αυστηροποίηση ποινών, διακοπή πρωταθλημάτων ή διεξαγωγή αγώνων χωρίς θεατές) από μόνα τους δεν λύνουν κανένα πρόβλημα.

Μπορούν να βοηθήσουν μόνον στο βαθμό που υπηρετούν ένα συνολικό, αποτελεσματικό σχέδιο και προσφέρουν χρόνο για την εφαρμογή του ή δίνουν κίνητρο στις ποδοσφαιρικές υπηρεσίες να συμμορφωθούν. Στην περίπτωσή μας, το ερώτημα είναι: όποια κι αν είναι τα μέτρα, ποιο είναι το σχέδιο;

Πηγή: KREPORT

Πρωταγωνιστής του βίντεο είναι ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και οι υπουργοί του, Άδωνις Γεωργιάδης και Πάνος Τσακλόγλου, ενώ ένα πέρασμα κάνει και η… Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του βίντεο, που αναρτήθηκε και στον ιστότοπο isyriza.gr, καλεί στους πολίτες να γίνουν μέλη του κόμματος και να εγγραφούν στην πλατφόρμα.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Στέφανου Κασσελάκη

«Όταν έκλαψε η Θάτσερ. Ή αλλιώς: Όλες οι «μεγάλες επενδύσεις» Μητσοτάκη σε ένα βίντεο. Η απάντησή μας; Δυναμώνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Γίνε μέλος στο https://www.isyriza.gr/»

Και ενώ δεκάδες ήταν οι συνάδελφοί της που έπεσαν στην παγίδα της ίντριγκας και της εσωκομματικής διαμάχης, η Τρας κατάφερε να βγει αλώβητη ακόμη και από το πρόσφατο κύμα παραιτήσεων που ακολούθησε την πτώση της Τερέζα Μέι. Η Λιζ Τρας θεωρούνταν πάντα πιστή και εργατική, χωρίς ωστόσο να γίνει μια εκτενής αξιολόγηση των επιτευγμάτων της.

Με πρόγραμμα… όπου φυσά ο άνεμος

Η Λιζ Τρας δεν φαινόταν από κούνιας ότι θα ενταχθεί στους Συντηρητικούς: ο πατέρας της ήταν καθηγητής μαθηματικών, η μητέρα της νοσοκόμα και οι πολιτικές τάσεις της οικογένειας ήταν κατά βάση αριστερές. Η νεαρή Λιζ πήγαινε μάλιστα σε διαδηλώσεις κατά των πυρηνικών. Βέβαια η βρετανίδα πολιτικός έχει συμβιβαστεί εδώ και καιρό με το παρελθόν της.

Το ίδιο ισχύει και για το ξεκίνημά της στην πολιτική, το οποίο δοκίμασε για πρώτη φορά ως φοιτήτρια στο Φιλελεύθερο Κόμμα. Βέβαια αυτό το έχει κατατάξει εδώ και καιρό ως «νεανικό αμάρτημα». Με την αλλαγή πορείας της, από φιλοευρωπαία πριν από το δημοψήφισμα για το Brexit το 2016 σε μία από τις πιο ένθερμες υποστηρίκτριες της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, φαίνεται να είναι επίσης αρκετά χαλαρή. Τα τελευταία χρόνια η Τρας κινείται σταθερά με πορεία όλο και πιο δεξιά.

Εμπνευσμένη από τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ

Θεωρεί τον εαυτό της διάδοχο της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία τη δεκαετία του 1980 έβαλε τη βρετανική οικονομία σε αναπτυξιακή τροχιά μέσω ενός ταχύρυθμου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων. Ένας από τους στόχους της Τρας είναι τώρα να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό με φορολογικές περικοπές – παρά το ότι οικονομολόγοι της Τράπεζας της Αγγλίας επικρίνουν το εγχείρημά της.

Η Τρας θα παρουσιάσει τον προϋπολογισμό όταν αναλάβει το αξίωμά της, λέει συνοπτικά. Επιπλέον θέλει να χορηγήσει δεκάδες νέες άδειες παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Βόρεια Θάλασσα. Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες δεν παίζουν κανέναν ρόλο για εκείνη. Στην εξωτερική πολιτική, από την άλλη πλευρά, είναι σαφές ότι η υποψήφια θέλει άμεσα να ξεκινήσει μια μάχη με την Ευρώπη και να καταργήσει το συντομότερο το Πρωτόκολλο της Βόρειας Ιρλανδίας από τη Συνθήκη για το Brexit.

Ο Άνταμ Χάρισον, από τη δεξαμενή σκέψης European Council on Foreign Relations θεωρεί ότι η Τρας αντιμετωπίζει το Brexit με «τη θέρμη ενός προσηλυτισμένου», ενώ όλη η κοσμοθεωρία της είναι «διαμορφωμένη από τον (πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ) Ρήγκαν και τη συμμαχία της Μεγάλης Βρετανίας με τις ΗΠΑ εναντίον Ρωσίας και Κίνας, χωρίς τη βοήθεια των ‘δειλών’ Ευρωπαίων. Της αρέσει να εμπλουτίζει τα σχόλιά της για τη διεθνή κατάσταση με αναφορές στον Ψυχρό Πόλεμο και την ελευθερία».

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται ανησυχητικά, ωστόσο η Λιζ Τρας δεν προσπαθεί, τουλάχιστον προς το παρόν, να πείσει την πλειοψηφία των Βρετανών για τα σχέδιά της, αλλά μόνο τα περίπου 160.000 μέλη του Συντηρητικού κόμματος – ένα ποσοστό που αντιπροσωπεύει περίπου το 1,5% του βρετανικού πληθυσμού. Οι βρετανικές εκλογές θα διεξαχθούν σε δύο χρόνια και ήδη πολλοί αμφιβάλλουν ότι η Λιζ Τρας μπορεί να αντέξει τόσο πολύ.

Ρίσι Σουνάκ, Λιζ Τρας

Είναι άλλωστε γεγονός, ότι η πλειοψηφία των συντηρητικών βουλευτών θα προτιμούσε τον αντίπαλό της, τον υπουργό Οικονομικών Ρίσι Σουνάκ. Το αν και για πόσο καιρό θα αντέξει η Τρας παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Έχουν ήδη δείξει με την Τερέζα Μέι και πρόσφατα με τον Μπόρις Τζόνσον πώς αντιμετωπίζουν τους αποτυχημένους πρωθυπουργούς. Μένει επίσης να δούμε, αν η Λιζ Τρας θα απορρίψει από μόνη της μέχρι τότε τη συντηρητική ιδεολογία της με την ίδια ταχύτητα που έκανε και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν. Σε κάθε περίπτωση, η σύγκρουση μεταξύ της σκληρής πραγματικότητας και των πεποιθήσεών της θα είναι ένα ενδιαφέρον θέαμα.

Πηγή: DW