Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός είχε στο πλευρό της κορυφαία ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί μαζί της κατά τη διάρκεια της πολυετούς και επιτυχημένης πορείας της. 

«Το εξαιρετικό ταλέντο, η χάρη και η πρωτοποριακή καριέρα της Μισέλ έχουν αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι τους στη βιομηχανία του θεάματος. Το αστέρι της τιμά μια πρωτοπόρο της οποίας το έργο συνεχίζει να εμπνέει το κοινό παγκοσμίως», δήλωσε η παραγωγός του Walk of Fame, Άνα Μαρτίνεζ (Ana Martinez).

Από την τελετή απουσίαζε ο σύζυγος της Ζαν Τοντ (Jean Todt), ο οποίος, όπως αποκάλυψε η ίδια στην ομιλία της, βρισκόταν σε προγραμματισμένο ταξίδι στην Ινδία. 

Ο Νούναν καθιερώθηκε στο ευρύ κοινό με τον ρόλο του Φράνσις Ντολαρχάιντ στο «Manhunter» του Μάικλ Μαν το 1986. Αργότερα έπαιξε τον Κέιν στο «RoboCop 2» και  συμμετείχε σε σημαντικές παραγωγές όπως τα «Heat», «The Last Action Hero» και «Synecdoche, New York». Εμφανίστηκε, επίσης, ως το τέρας του Φρανκενστάιν στην κωμωδία τρόμου «The Monster Squad».

Παράλληλα, είχε έντονη παρουσία στο θέατρο. Γεννημένος το 1951 στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ, ξεκίνησε από τη σκηνή και συμμετείχε στην αρχική off Broadway παραγωγή του «Buried Child» του Σαμ Σέπαρντ το 1978. Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του το 1980 με το Willie & Phil και την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στα Gloria και Heaven’s Gate.

Δεν περιορίστηκε όμως στην υποκριτική. Ως συγγραφέας και σκηνοθέτης ξεχώρισε με το «What Happened Was…,» κινηματογραφική μεταφορά δικού του θεατρικού έργου. Η ταινία, ένα «δίπρακτο» με δύο χαρακτήρες και σχεδόν όλη τη δράση χτισμένη πάνω σε μια πυκνή, προσωπική συνομιλία, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Sundance το 1994 και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής.Η Σίλας, που συνεργάστηκε μαζί του τόσο στο θέατρο όσο και στην ταινία, περιέγραψε τη συνεργασία τους ως σημείο καμπής για την ίδια και μίλησε για «προνόμιο» να δουλέψει δίπλα του, αναφέροντας ότι έφυγε ήρεμα την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Το κοινό απέδειξε για ακόμη μια φορά την αγάπη του στον αδικοχαμένο ηθοποιό James Van Der Beek. Η οικονομική στήριξη που ζητήθηκε για την χήρα και τα παιδιά του μέσα απο την πλατφόρμα  GoFundMe ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες. Μέσα σε λίγες ώρες έφτασε τα 1,1 εκατομμύρια δολλάρια και ο στόχος πία όλο και ανεβαίνει.

Ο Van Der Beek, γνωστός για τον ρόλο του ως Dawson Leery στην τηλεοπτική σειρά «Dawson’s Creek», άφησε πίσω τη σύζυγό του, Kimberly, και τα έξι παιδιά τους, Olivia, Joshua, Annabel, Emilia, Gwendolyn και Jeremiah.

Λίγο μετά την ανακοίνωση θανάτου του αγαπητού ηθοποιού μέσω μιας ανάρτησης στο Instagram την Τετάρτη, η Kimberly δημοσίευσε έναν σύνδεσμο για μια καμπάνια GoFundMe για να βοηθήσει με τα έξοδα που σχετίζονται με την παρατεταμένη ιατρική του θεραπεία. «Οι φίλοι μου δημιούργησαν αυτήν την καμπάνια για να υποστηρίξουν εμένα και τα παιδιά μου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου», έγραψε.

Σύμφωνα με την καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων, τα έξοδα για την ιατρική περίθαλψη του Van Der Beek «άφησαν την οικογένεια χωρίς χρήματα».

«Προσπαθούν σκληρά για να μπορέσουν να μείνουν στο σπίτι τους και να εξασφαλίσουν ότι τα παιδιά θα μπορούν να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους και να διατηρήσουν κάποια σταθερότητα κατά τη διάρκεια αυτής της απίστευτα δύσκολης περιόδου. Η υποστήριξη των φίλων, της οικογένειας και της ευρύτερης κοινότητας θα κάνει μεγάλη διαφορά».

Ο αρχικός στόχος της καμπάνιας GoFundMe ήταν τα 500.000 δολάρια, αλλά τέσσερις ώρες μετά τη δημοσίευσή της, αφού είχαν δωρίσει περισσότερα από 7.000 άτομα, ο στόχος προσαρμόστηκε στα 700.000 δολάρια. Κατά τη στιγμή της σύνταξης αυτού του άρθρου, ο στόχος έχει φτάσει τα 1.3 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Van Der Beek ήταν ανοιχτός με τους θαυμαστές του σχετικά με το άγχος που του προκαλούσαν τα ιατρικά έξοδα για την θεραπεία του. Λίγο μετά την ανακοίνωση της διάγνωσης του τον Νοέμβριο του 2024, ο αγαπητός ηθοποιός άρχισε να πουλά κοστούμια, αντικείμενα και σκηνικά από γνωστές παραγωγές που έχει συμμετάσχει, για να βοηθήσει με τα ιατρικά έξοδα για άτομα που αναρρώνουν από καρκίνο.

«Το 100% των καθαρών εσόδων μου θα διατεθεί σε οικογένειες που αναρρώνουν από το οικονομικό βάρος του καρκίνου (συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου)», είχε γράψει τότε σε μια ανάρτηση στο Instagram.

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο διάσημος ηθοποιός διαγνώστηκε με αφασία, ενώ πριν από τρία χρόνια έγινε γνωστό πως πάσχει από μετωποκροταφική άνοια. Σε αυτό το διάστημα, οι γυναίκες της ζωής του έχουν αναλάβει τον ρόλο των φροντιστών, υπερασπιστών και εκπροσώπων του.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Συνεχίζοντας, ο Κλούνεϊ αναφέρθηκε στη νέα του ταινία, το «Jay Kelly» του Noah Baumbach, περιγράφοντάς την ως μια δημιουργία «ανθρώπων που αγαπούν τους ηθοποιούς – αυτό είναι σημαντικό. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνθρωποι που γνωρίζω σχεδόν όλη μου τη ζωή… στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι είναι ηθοποιοί. Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για αυτούς και δεν απολαμβάνω να βλέπω ανθρώπους να φέρονται με σκληρότητα».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ο σκηνοθέτης Τζος Σάφντι ξανασυναντήθηκε κρυφά με τον πρωταγωνιστή της ταινίας του «Good Time», Ρόμπερτ Πάτινσον, στο νέο του κινηματογραφικό έργο «Marty Supreme».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Πριν γίνει μια από τις πιο εμβληματικές ταινίες όλων των εποχών, το Jurassic Park του Στίβεν Σπίλμπεργκ προκάλεσε… ανησυχία ακόμη και στους πρωταγωνιστές του.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Στον επίσημο λογαριασμό της εταιρείας παραγωγής στο Instagram δημοσιεύτηκαν στιγμιότυπα της αείμνηστης ηθοποιού, η οποία περιγράφεται ως «μούσα των Ελλήνων». Όπως επισημαίνεται, αν και θα μπορούσε να είναι σταρ του Χόλιγουντ, δίνοντας έμπνευση σε σκηνοθέτες, όπως ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, εκείνη προτίμησε να παραμείνει στη χώρα της και να αφοσιωθεί στην υποκριτική, την οικογένειά της και τη μητρότητα.

Πιο αναλυτικά, στην ανάρτηση αναφέρεται: «Θα μπορούσε να είναι σταρ του Χόλιγουντ, μούσα του Κιούμπρικ και του Κόπολα, να περπατά στο κόκκινο χαλί και να κερδίζει Όσκαρ. Όμως η Τζένη αποφάσισε να μείνει σε αυτόν τον τόπο τον μικρό, που γινόταν μεγάλος μαζί της. Έγινε μούσα των Ελλήνων. Έγινε επαναστάτρια, μητέρα, κόρη, αδελφή και σύμβολο γυναικείας δύναμης και ακέραιου ήθους. Έγινε η Τζένη μας. Και την ευχαριστούμε εκεί ψηλά για όλα».

Η δημοσίευση της Φίνος Φιλμ

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Finos Film (@finosfilm_official)

Ο TK Carter ήταν γνωστός για τον ρόλο του Nauls στην ταινία τρόμου «The Thing» του 1982, καθώς και για τους ρόλους του στις ταινίες «Space Jam», «Domino» και «The Steve Harvey Show».

Σύμφωνα με πληροφορίες, ηθοποιός βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στην Καλιφόρνια το απόγευμα της Παρασκευής (09.01.2026), μετά από κλήση που έγινε στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αστυνομία απέκλεισε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας.

Η καριέρα του Κάρτερ ως ηθοποιός διήρκεσε περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες. Αν και ο ρόλος του ως Nauls, ο μάγειρας με τα πατίνια στο κλασικό έργο τρόμου του Τζον Κάρπεντερ από το 1982, παραμένει η πιο εμβληματική του ερμηνεία μεταξύ των οπαδών του είδους, το έργο του περιλαμβάνει μια μακρά λίστα έργων.

Το ντεμπούτο του ως ηθοποιός ήταν σε ένα επεισόδιο της σειράς Police Woman. Ο Κάρτερ εμφανίστηκε επίσης στις σειρές Good Times, The Sinbad Show, The Steve Harvey Show, A Different World, καθώς και στις τηλεταινίες Polly και τη συνέχεια της το 1990.

Στην τηλεόραση, ο Κάρτερ ήταν ένα γνωστό πρόσωπο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και του ’90. Εμφανίστηκε στο Punky Brewster ως δάσκαλος Mike Fulton και αργότερα έπαιξε τον T-Bone στο The Steve Harvey Show, κερδίζοντας τη φήμη ενός αξιόπιστου ηθοποιού που μπορούσε να μετακινηθεί εύκολα μεταξύ κωμωδίας και δράματος. Το βιογραφικό του περιλαμβάνει επίσης guest ρόλους σε σειρές όπως Good Times, Hill Street Blues, Seinfeld, ER και NYPD Blue.

Στον κινηματογράφο, ο Κάρτερ εμφανίστηκε σε μια μεγάλη γκάμα έργων, όπως Runaway Train, Hollywood Shuffle, Poetic Justice, Space Jam και Domino. Η ευελιξία του του επέτρεψε να εργαστεί σε διάφορα είδη και εποχές, από σκληρά δράματα έως κωμωδίες στούντιο, εμφανιζόμενος συχνά σε δευτερεύοντες ρόλους.

Ακόμη και τα τελευταία χρόνια, ο Κάρτερ συνέχισε να εργάζεται σταθερά. Οι πιο πρόσφατες συμμετοχές του περιλαμβάνουν εμφανίσεις στο δράμα του ABC The Company You Keep και στην κωμωδία του FX Dave το 2023, αποδεικνύοντας τη μακροβιότητα του στην βιομηχανία.

Η είδηση του θανάτου του Κάρτερ προκάλεσε μια πληθώρα αφιερωμάτων από τους θαυμαστές του, ιδιαίτερα από εκείνους που τον ανακάλυψαν μέσω της ταινίας The Thing, η οποία έχει γίνει μια από τις πιο σεβαστές ταινίες τρόμου όλων των εποχών.

«Ήμουν μεγάλος θαυμαστής του… λυπάμαι που το ακούω», έγραψε ένας θαυμαστής μέσω του X, ενώ ένας άλλος πρόσθεσε: «Αναπαύσου εν ειρήνη, T-bone».

Όπως ανακοίνωσε, μέσω του Facebook, το πρωί της Κυριακής (28.12.2025) «έφυγε» από τη ζωή η πολυαγαπημένη του μητέρα, Φανή. Μάλιστα, ο Αργύρης Ξάφης εξομολογήθηκε ότι τέτοιες ημέρες πριν από τέσσερα χρόνια πέθανε ο πατέρας του. 

«Ξέχνα ρε Μπίλη τη Φανή.

Η μητέρα μου πέθανε σήμερα. Η Φανή. Καθόλου πλήρης ημερών. Ελπίζω μέσα της να ήταν πλήρης αγάπης από τη Φρόσω κι από μένα, απ´ τις φίλες και τα αδέρφια της. Νομίζω ήταν.

Τέτοιες μέρες πριν 4 χρόνια χάσαμε -πάλι σε νοσοκομείο- τον πατέρα μου. Ο Βασίλης. Μέσα στον covid. Δεν μπορέσαμε καν να τον αποχαιρετίσουμε σωστά, άσχημες εικόνες, τραυματικές, που λέμε να τις αφήσουμε κι αυτές πίσω μας.

Η μητέρα μου, η λατρεία μου, είχε καρκίνο. Παντού πια. Η αδύναμη καρδούλα της δεν επέτρεπε ισχυρές θεραπείες και έτσι δοκίμαζαν, οι καταπληκτικοί γιατροί που την πρόσεχαν, συνεχώς καινούρια σχήματα μιας και απέρριπτε σωματικά τα προηγούμενα, την διέλυαν κάθε φορά με την τοξικότητά τους.

Όταν πρωτοδιαγνώστηκε το 2021, ο καινούριος νόμος που είχε μόλις φέρει ο Μητσοτάκης, δεν τις επέτρεπε να πάρει το μοναδικό φάρμακο που θα την έσωζε. Ήταν ανασφάλιστη.

Ο γιατρός που την πρόσεχε, ως ιδιώτης, δεν μπορούσε να γράψει το συγκεκριμένο φάρμακο σε ανασφάλιστη. Έπρεπε να το κάνει γιατρός του δημοσίου. Τα μοναδικά ραντεβού που μας έδινε το 1535 ήταν αρκετούς μήνες αργότερα, μάλλον αφού θα την είχαμε χάσει. Όσοι με ξέρουν πιο κοντά, ξέρουν ότι τότε κάναμε τεράστιο αγώνα να βρούμε ένα μέσον ώστε να μας γράψει το ibrance, ντρέπομαι που το λέω, αλλά αυτό κάναμε γιατί ήταν επείγον.

Τελικά δεν βρήκαμε, αλλά βρήκαμε την λύση να κάνουμε μια πρόσληψη στην μάνα μου, ώστε να εμφανιστεί ως ασφαλισμένη και να μπορεί να τις τα γράψει άμεσα ο ιδιώτης και να την προλάβουμε. Έτσι βέβαια έχανε τη σύνταξη χηρείας και άλλα δικαιώματα, αλλά ήταν πιο σημαντικό να νικήσουμε τον άμεσο κίνδυνο.

Πάω λίγο πίσω πάλι, πριν τις θεραπείες.

1 μέρα αφού βγήκε από την μαστεκτομή η μαμά, ο πατέρας μου μπήκε στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό. Θυμάμαι φτάνοντας στο Αγία Όλγα, οι εργαζόμενοι, που είχαν μειωθεί τρομακτικά λόγω κοβιντ, διαδήλωναν έξω από το νοσοκομείο. Έλεγαν ότι ο νεοδιορισμένος διευθυντής του νοσοκομείου ήταν άσχετος και βύσμα και συνεχώς σε ταξίδια για ιατρικά συνέδρια.

Μέσα ζήσαμε και την σκληρή αλήθεια όλων αυτών: ούτε πάπια, ούτε κουβέρτα, χάος, 2 άνθρωποι έτρεχαν για 100-120 ασθενείς, οι άρρωστοι πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο (απ´ τον θάλαμο του πατέρα μου έφυγαν 5 από τους 6 -κανείς δεν είχε μπει για κοβιντ, αλλά κολλούσαν από το χάος του νοσοκομείου με τις αφύλακτες εισόδους και τους εκτεθειμένους σε όλα νοσηλευτές. Δεν ψέγω αυτούς -ούτε για αστείο!, θυσία είχαν γίνει οι άνθρωποι-, δεν υπήρχαν αντικαταστάτες και έτρεχαν για όλα οι ίδιοι).

Σκεφτόμασταν να το τρέξουμε δικαστικά έχοντας μαζέψει αρκετό υλικό κακής διαχείρισης (ενδεικτικά πρόλαβα τον πατέρα μου κυριολεκτικά κατα τύχη σε έναν διάδρομο που τον πήγαιναν για αφαίρεση νεφρού ενώ είχε μπει για εγκεφαλικό!). Αλλά η σκέψη ότι θα την πληρώσουν πάλι κάποιοι που δεν φταίνε και το σύστημα θα συνεχίζει να θερίζει κόσμο, μας απέτρεψε. Και ακόμα περισσότερο η θλίψη από τον χαμό του πατέρα μας και η ανάγκη στήριξης της μαμάς μας, μας έκανε να το αφήσουμε εντελώς στην άκρη.

4 χρόνια μετά.

Η μαμά είχε γεμίσει. Οι θεραπείες άλλαζαν, κάθε βήμα γινόταν και πιο δύσκολο. Η μητέρα μου λίγες μέρες πριν, μου έστελνε βίντεο από την εξεταστική του ΟΠΟΚΕΠΕ, γελώντας. Δύσκολα, αλλά γελώντας. Αυτή ήξερε τι περνούσε, πόσο πόνο μας έκρυβε. Λέγοντάς μας πόσο μας αγαπάει και πόσο περήφανη είναι για μας και πόσο θέλει να τα καταφέρει.

Αλλά το κεφάλι δεν αστειεύεται. Αυτό ορίζει το παιχνίδι. Αυτό ανοιγοκλείνει τις λειτουργίες του σώματος. Αυτός ο ανεξερεύνητος πλανήτης, το κεφάλι.
Έτσι άρχισε να δίνει τις τελικές εντολές. Και σήμερα έκλεισε και την καρδιά. Και αυτό το πλάσμα, που μέσα της αναγνωρίζω το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού μου, τη φωνή μου – της. Τα χούγια μου – της. Το πόσο troll είμαι – είναι – ήταν. Το γέλιο και το κλάμα της – μου. Τα μάτια της.

Έκλεισε τα πάντα. Ησύχασε. Εκωφαντικά. Άντε να το χωνέψω αυτό. Άντε να χωνέψω πως είναι σύμπτωση πως έφυγε ίδιες μέρες με το αγόρι της (που είχαμε βρει κρυμμένα πακέτα τσιγάρα τον καιρό που νοσηλευόταν το κορίτσι του – αιώνια ερωτευμένος έφηβος)

Άντε να χωνέψω πως το τραγούδι που κορόιδευα μικρός ως άνοστο και τώρα έχει κολλήσει στο μυαλό μου, κρατώντας με άυπνο,
δεν είναι το ρέκβιεμ, δεν είναι η προσωπική μου “λειτουργία υπέρ τεθνεώτων” μου καθώς τους φαντάζομαι με το μικρό μας Φίατ 127, όπως τους θυμάμαι μικρός κάπου στα 80s, να φεύγουν παρέα για κάπου και το ράδιο να παίζει.

“Όσο και να το θέλεις πια, δεν πρόκειται να ξαναρθεί”», έγραψε στην ανάρτηση του ο Αργύρης Ξάφης.