Οι εργαζόμενοι σήμερα επιθυμούν οι ηγέτες τους να μιλάνε και να είναι πιο υπεύθυνοι. Σε μια εποχή που συνεχίζουμε να βιώνουμε επιταχυνόμενες αλλαγές, αυξημένες πολυπλοκότητες, αυξανόμενες πιέσεις και ανταγωνιστικές προτεραιότητες, η επίδειξη υπευθυνότητας ως ηγέτης δεν θα μπορούσε να είναι πιο κρίσιμη. Στην πραγματικότητα, η λογοδοσία ήταν ένας από τους οκτώ βασικούς παράγοντες που οδήγησαν σε θετικά αποτελέσματα που σχετίζονται με την εργασία σύμφωνα με την έκθεση της McKinsey & Company The State of Organizations 2023. Η έκθεση διαπίστωσε επίσης ότι οι οργανισμοί με υψηλή υπευθυνότητα ηγεσίας τείνουν να είναι πιο υγιείς.

Χωρίς ευθύνη, ακόμη και οι πιο ταλαντούχοι και καλοπροαίρετοι ηγέτες αποτυγχάνουν. Αποτυγχάνουν να επιτύχουν τους στόχους απόδοσής τους, να αναπτύξουν τις ομάδες τους, να προσλάβουν κορυφαία ταλέντα, να καθοδηγήσουν τους υπαλλήλους τους, να επικοινωνήσουν με σαφήνεια και να βελτιστοποιήσουν την απόδοση. Εν ολίγοις, αποτυγχάνουν την επιχείρηση συνολικά. Πρόκειται για πολλές αποτυχίες, αλλά όταν οι ηγέτες δεσμεύονται να επιτύχουν τη βέλτιστη απόδοση ευθυγραμμίζοντας τη σκέψη, τις συμπεριφορές και τη στάση τους με τα λόγια τους, μπορούν να αποφύγουν αυτού του είδους τις αποτυχίες.

Πιστεύω πολύ ότι οι ηγέτες είναι ο θερμοστάτης σε κάθε οργανισμό. Αυτό σημαίνει ότι έχουν τη δύναμη να ρυθμίσουν τη σωστή θερμοκρασία και να δημιουργήσουν το σωστό περιβάλλον για το πώς γίνονται τα πράγματα και πώς αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι. Ακολουθούν πέντε συμπεριφορές που έχουν μεγαλύτερη σημασία για τους ηγέτες να επιδείξουν υπευθυνότητα και να έχουν πραγματικό αντίκτυπο στην απόδοση της ομάδας, τις προσωπικές σχέσεις και την επιτυχία του οργανισμού.

Σημασία έχει η συνέπεια

Το να είσαι προβλέψιμος είναι εντάξει. Η πραγματικότητα είναι ότι οι εργαζόμενοι θέλουν να καθοδηγούνται. Θέλουν να εργαστούν για έναν ηγέτη που τους παρέχει καθοδήγηση και τους βοηθά να περιηγηθούν στο έδαφος της αβεβαιότητας και της αλλαγής. Όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν τι να περιμένουν από εσάς και πώς θα ανταποκριθείτε, ενισχύει τη δέσμευση, αυξάνει την ικανοποίηση και βελτιώνει τη λήψη αποφάσεων. Όλα αυτά οδηγούν σε μεγαλύτερη παραγωγικότητα. Ρωτήθηκαν περισσότερα από 50 άτομα τι σήμαινε για έναν ηγέτη να είναι συνεπής.

Οι πιο συνηθισμένες απαντήσεις ήταν: 

«Κάνουν αυτό που λένε ότι θα κάνουν». 

«Αυτό που βλέπω σήμερα είναι το ίδιο πρόσωπο που θα δω αύριο». 

«Είναι σταθεροί και αξιόπιστοι». 

«Επικοινωνούν τις προσδοκίες και τις διαχειρίζονται». 

«Κάνουν το σωστό ξανά και ξανά».

Αναρωτηθείτε λοιπόν: Θα έλεγαν αυτά τα πράγματα για εσάς;

Η υπευθυνότητα της ηγεσίας απαιτεί προσωπική δέσμευση για ειλικρίνεια και ακεραιότητα. Αυτό σημαίνει να αναλαμβάνεις την ευθύνη σου όταν τα πράγματα πάνε στραβά, να παραδέχεσαι όταν δεν ξέρεις κάτι και να ζητάς συγγνώμη όταν κάνεις λάθος. Δεν ξέρω για εσάς, γράφει ο ερευνητής, αλλά έχω εργαστεί για τέτοιου είδους ηγέτες που έκαναν λάθη και κακές αποφάσεις και στη συνέχεια τους απέτρεψαν κατηγορώντας, δικαιολογώντας ή αρνούμενοι την αλήθεια αντί να την παραδεχτούν. Όπως ανέφερα ήδη, αυτό το είδος ηγεσίας υπονομεύει την εμπιστοσύνη, τη δέσμευση και την επικοινωνία.

Ακολουθεί ένα προσωπικό παράδειγμα: Πρόσφατα, περίμενα από ένα μέλος της ομάδας να ολοκληρώσει ένα έργο εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου που ήταν ένα κρίσιμο παραδοτέο για έναν πελάτη. Καθώς έκανα check in μαζί του για την κατάσταση του έργου, απάντησε ότι δεν είχε λάβει μια αναφορά που είχα υποσχεθεί να στείλω και ότι επηρέαζε το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσής του. Θα μπορούσα να ορκιστώ ότι το είχα στείλει και του επέμενα ότι το είχα στείλει. Αλλά όταν έλεγξα το email μου, ήταν εκεί, στα πρόχειρά μου και στα μη απεσταλμένα. Είχα αποσπαστεί και ξέχασα τελείως να το στείλω λόγω του έντονου προγράμματός μου.

Του είπα αμέσως ότι λυπάμαι και ότι το έργο μπορεί να καθυστερήσει επειδή δεν το ακολούθησα. Μετά πήγα ένα βήμα παραπέρα. Κάλεσα ο ίδιος τον πελάτη για να του εξηγήσω ότι χρειαζόμασταν μερικές επιπλέον ημέρες για να ολοκληρώσουμε το έργο. Δεν κατηγόρησα το μέλος της ομάδας μου και δεν έβρισκα δικαιολογίες. Το ανέθεσα. Τελικά, το έργο ολοκληρώθηκε εγκαίρως και ο πελάτης έμεινε πολύ ευχαριστημένος.

Ζητήματα σωστής λήψης αποφάσεων

Κάθε μέρα πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις. Και ως ηγέτες, αυτές οι αποφάσεις μπορούν να επηρεάσουν τις άμεσες αναφορές, τους πελάτες, τους συναδέλφους και τους εαυτούς μας. Δυστυχώς, πάρα πολλοί ηγέτες είναι ένοχοι για την αναποτελεσματική λήψη αποφάσεων ή για την αποφυγή της λήψης αποφάσεων συνολικά. 

Αυτό είναι ένα από τα δυνατά σύνολα δεξιοτήτων μου, οπότε επιτρέψτε μου να μοιραστώ τι λειτουργεί για μένα: 

Έχω ένα «προσωπικό συμβούλιο συμβούλων». Αυτοί είναι άνθρωποι που μπορεί να εμπιστεύομαι, οι οποίοι είναι πιο έξυπνοι και πιο επιτυχημένοι από εμένα και που «ήταν εκεί και το έκαναν». Τα χρησιμοποιώ ως δεξαμενή σκέψης για την ενημέρωση των αποφάσεών μου. Και ναι, αυτό μπορεί και έχει συμπεριλάβει τις άμεσες αναφορές μου. Μην είστε πολύ περήφανοι για να ζητήσετε πληροφορίες και να αξιοποιήσετε την εμπειρία των άλλων γύρω σας.

• Πάντα επιστρέφω στον στόχο και τον σκοπό. Τι προσπαθούμε να πετύχουμε και γιατί; Θα πρέπει να καταλάβουμε τι είναι πιο σημαντικό, ποιος θα επηρεαστεί και τις συνέπειες, καθώς αυτό μας βοηθά να λάβουμε ορθές αποφάσεις.

Έχω μάθει πώς να ισορροπώ τα συναισθήματά μου με ορθολογική σκέψη και σταθερό κεφάλι. Αυτό είναι επίσης γνωστό ως συναισθηματική νοημοσύνη. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν οι καιροί είναι έντονοι, αγχωτικοί ή δύσκολοι. Ακόμα κι όταν είμαι στενοχωρημένος, έχω μάθει να παίρνω τάιμ άουτ πριν πάρω μια σημαντική απόφαση. Η λήψη δύσκολων αποφάσεων είναι μέρος του ρόλου κάθε ηγέτη και δεν έχετε πάντα την πολυτέλεια να το κάνετε.

Πριν πάρω μια απόφαση, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν και σκεφτόμουν σε βαθμό που θα με… παρέλυε από το να αποφασίσω έγκαιρα. Και μπορείτε να φανταστείτε πόσο απογοητευτικό ήταν αυτό για το προσωπικό μου και τους άλλους. Το κατέκτησα αποδεχόμενος ότι δεν θα έχω πάντα όλες τις πληροφορίες που χρειάζομαι για να πάρω μια απόφαση. Έμαθα να βασίζομαι στο προσωπικό μου συμβούλιο συμβούλων και να εμπιστεύομαι την εμπειρία μου και το ένστικτό μου.

Λήψη απόφασης. Ακόμα κι αν δεν είναι το καλύτερο, το να πάρεις μια απόφαση είναι καλύτερο από το να μην πάρεις καθόλου.

Μια από τις χειρότερες εμπειρίες μου ήταν να δουλέψω για έναν ηγέτη που ενθουσιάστηκε από την κριτική, την υποτίμηση και το να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται μικροί. Ήταν ασυνεπής στο να μοιράζεται σχόλια και σπάνια είχε κάτι θετικό να πει. Ήταν πάντα δύσκολο να ξέρεις πού βρισκόσουν μαζί της, ωστόσο θα σε θεωρούσε υπεύθυνο για τα αποτελέσματα. Περιττό να πούμε ότι όλοι ήταν άθλιοι υπό την ηγεσία της.

Τελικά, μετακόμισα σε άλλη εταιρεία. Σίγουρα με έμαθε τι να μην κάνω. Αλλά δόξα τω Θεώ για τον τελευταίο ηγέτη με τον οποίο είχα τη χαρά να συνεργαστώ για έξι χρόνια. Τον αποκαλώ το καλύτερο αφεντικό μου. Σε αντίθεση με τον κακό ηγέτη, μου δίδαξε πώς έμοιαζε αποτελεσματική η κριτική.

Δημιούργησε ένα πολύ θετικό εργασιακό περιβάλλον. Ποτέ δεν ένιωσα να με επικρίνει ή να περιθωριοποιηθεί από αυτόν, ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Δεν του άρεσε καν να χρησιμοποιεί τη λέξη «κριτική» γιατί είχε αρνητική χροιά. Προσέξτε ότι ούτε εγώ χρησιμοποίησα τη λέξη. Το ονόμασε «προπόνηση για βελτίωση» ή «διορθωτική ανατροφοδότηση». Και ο τρόπος που το έκανε ήταν να με ρωτήσει πώς ένιωθα ότι πήγαιναν τα πράγματα σε ένα έργο ή μια εργασία, ή πώς πήγαν τα πράγματα κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης. Με ρώτησε επίσης πώς θα μπορούσα να είμαι πιο αποτελεσματικός και να βελτιωθώ. Μόλις άκουγε τις σκέψεις μου, μοιραζόταν τις δικές του.

Παρείχε επίσης συνεπή ανατροφοδότηση, θετική και διορθωτική. Συναντιόμασταν επίσημα μία φορά το μήνα για να συζητήσουμε έργα και ειδικές αναθέσεις, αλλά αν χρειαζόμουν ανατροφοδότηση πριν από τη συνάντηση, τηρούσε μια πολιτική ανοιχτών θυρών. Εμπιστεύτηκε και πίστευε σε εμένα και στην εργασιακή μου ηθική και μου υπενθύμιζε συχνά ότι με προσέλαβε λόγω της εξειδίκευσής μου. Και βασίστηκε στην τεχνογνωσία και την εμπειρία μου και μου έδωσε την αυτονομία να κάνω τη δουλειά μου. Προσέφερε με συνέπεια την υποστήριξή του και μου υπενθύμιζε ότι είχα πολλά ταλέντο και δυνάμεις να προσφέρω. Δεν ήταν ποτέ ο δρόμος του ή ο αυτοκινητόδρομος.

Υπό την ηγεσία του, άκμασα. Είχα ασχοληθεί πλήρως με τη δουλειά. Τον εμπιστεύτηκα και ένιωθα ότι με εκτιμούν. Έδωσα περισσότερα από όσα περίμενα. Βρήκα πολλές δημιουργικές λύσεις και ήθελα να μείνω. Αυτό μοιάζει με το να δίνεις θετικά σχόλια και έτσι μοιάζει να είσαι ένας ηγέτης χωρίς αποκλεισμούς. Είναι η εμπειρία που θέλει κάθε εργαζόμενος. Και είμαι περήφανος που λέω ότι έχω προσφέρει την ίδια εμπειρία στην ομάδα μου, η οποία συχνά με αναφέρεται ως το καλύτερο αφεντικό τους. Είμαι περήφανος για αυτόν τον τίτλο και εργάζομαι σκληρά για να είμαι τέτοιος ηγέτης.

Σημασία έχει η αποτελεσματική επικοινωνία

Κάνω σχεδόν 100 παρουσιάσεις το χρόνο. Οδηγώ μια ομάδα παγκόσμιων ανώτερων συμβούλων και αλληλεπιδρώ καθημερινά με πελάτες από όλο τον κόσμο. Κοινοποιώ συνεχώς τις προσδοκίες μου στο προσωπικό μου, μεταφέρω την αξία της εταιρείας μου στους πελάτες και μοιράζομαι στρατηγικές και λύσεις που επιτρέπουν στο κοινό μου να τις εφαρμόσει. Και κάθε μέρα επηρεάζω τη σκέψη, τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις των άλλων. Στην πορεία, έχω πάρει μερικές ιδέες και βέλτιστες πρακτικές που συνέβαλαν στην επιτυχία μου.

Αναγνωρίζω πάντα ποιο είναι το κοινό μου (οι «ακροατές»). Αναγνωρίζω ότι διαθέτουν διαφορετικές εμπειρίες, προσδοκίες και στυλ μάθησης, ότι προέρχονται από διαφορετικά υπόβαθρα και έχουν διαφορετικά επίπεδα γνώσης. Έτσι, έμαθα να είμαι ευέλικτος και προσαρμόσιμος στο στυλ επικοινωνίας μου για να είμαι πιο κατανοητός και επιδραστικός.

Εξασκώ αποτελεσματική επικοινωνία:

Να είστε σαφείς. Οι άνθρωποι πρέπει να κατανοούν τους στόχους, την κατεύθυνση, τις προσδοκίες ή γιατί κάτι γίνεται (ή δεν γίνεται). Γιατί όταν η επικοινωνία δεν είναι ξεκάθαρη, είναι δύσκολο να περιμένει κανείς λογοδοσία.

Να είστε συνοπτικοί. Φτάστε στο σημείο και μείνετε συγκεντρωμένοι στο βασικό μήνυμα. Μην κατακλύζετε ή μην κατακλύζετε με πληροφορίες—βεβαιωθείτε ότι οι άνθρωποι κατανοούν τι αναμένεται.

Να είστε συνεπείς. Βεβαιωθείτε ότι τα λόγια σας ταιριάζουν με τις πράξεις σας και επικοινωνήστε όσο πιο συχνά μπορείτε. Αυτό δημιουργεί εμπιστοσύνη και υπευθυνότητα.

Να είστε αξιόπιστοι. Δώστε ακριβείς, πλήρεις και ειλικρινείς πληροφορίες που βοηθούν τους άλλους να λαμβάνουν τεκμηριωμένες αποφάσεις και να αναλαμβάνουν δράση.

Το να επιδεικνύεις υπευθυνότητα ως ηγέτης δεν είναι εύκολο – διαφορετικά, θα το βλέπαμε πιο συχνά – αλλά είναι ένα κρίσιμο και απαραίτητο χαρακτηριστικό. Όταν οι ηγέτες αποτελούν παράδειγμα λογοδοσίας, δημιουργούν τις βάσεις για μια θετική οργανωτική κουλτούρα που εκτιμά την ευθύνη και τη δέσμευση και όπου τα λάθη αναγνωρίζονται ανοιχτά με διαφάνεια.

Πηγή: fastcompany.com

Ο καθηγητής Νικόλας Φαραντούρης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της ομοσπονδιακής ομάδας Spinelli, δήλωσε στην Euractiv ότι η Αριστερά εμπνεύστηκε τον ομοσπονδιακό χαρακτήρα της ΕΕ και, ως εκ τούτου, «δεν επιδίδεται σε εσωστρέφεια, εσωτερικές αντιφάσεις, διαιρέσεις και δογματισμό». «Πιστεύω σε αυτή την Αριστερά ως προπύργιο απέναντι στην ακροδεξιά για την Ευρώπη και την Ελλάδα», σημείωσε.

Αναφερόμενος στην αναταραχή του ΣΥΡΙΖΑ, είπε ότι ήρθε η ώρα να βγούμε από το «παρατεταμένο, πολυετές σπιράλ εσωστρέφειας, απαξίωσης και παρακμής».

Την περασμένη εβδομάδα, πηγή προσκείμενη στον Κασελάκη δήλωσε στην Euractiv ότι από μετά τις ευρωεκλογές, «κάποιοι πιέζουν για ένα ευρύτερο κεντροαριστερό μέτωπο και να έρθουν πιο κοντά στο [σοσιαλιστικό] ΠΑΣΟΚ ή σε άλλους […] χωρίς καμία προϋπόθεση [που να σχετίζεται με την πολιτική ατζέντα] ή τον Κασελάκη ως ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ».

Σύ,φωνα με τον κ. Φαραντούρη, όμως, χρειάζεται συζήτηση με άλλες προοδευτικές δυνάμεις. Για να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη γραμμή των προοδευτικών ιδεών και κινημάτων και τελικά των προοδευτικών δυνάμεων, πρέπει να αφυπνιστεί. «Με αυτοπεποίθηση, χωρίς να εκβιάζει τη συζήτηση μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων», είπε.

Ο ευρωβουλευτής σημείωσε ότι το κλίμα ενότητας και εξωστρέφειας έχει κλονιστεί και τόνισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να νιώσει «αυτοπεποίθηση» για να αναλάβει πρωτοβουλίες απέναντι στις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις.

Χάρη σε μια επιτυχημένη και έξυπνη καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναφέρει το ρεπορτάζ ο Στέφανος Κασελάκης κατάφερε να μπει στην ελληνική πολιτική και να γίνει talk of the town μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Η παρουσία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει ενοχλήσει ορισμένα μέλη της παραδοσιακής αριστεράς, με τον Φαραντούρη να επικρίνει αυτή την επικοινωνιακή στρατηγική.

«Εξωστρέφεια σημαίνει πολιτική δράση παντού χωρίς αυτοαναφορικότητα και προσωπική προβολή», είπε.

Όταν ρωτήθηκε τι θα άλλαζε από την πρώτη ημέρα αν αναλάμβανε, αναφέρθηκε στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα (Ιανουάριος 2015 – Ιούλιος 2019), λέγοντας ότι θα τιμήσει και θα «φυλάξει» την κληρονομιά του «μεγαλύτερου αριστερού κόμματος της Ευρώπης».

• «Την κληρονομιά ενός κόμματος που κυβέρνησε πρόσφατα τη χώρα, εδραίωσε τη σταθερότητα στα Βαλκάνια και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, έλυσε προβλήματα, οδήγησε την Ελλάδα από τα μνημόνια με γεμάτα ταμεία και προστάτευσε το κοινωνικό κράτος». «Αυτή την κληρονομιά, αισθάνομαι μπροστά στα χιλιάδες μέλη και τους φίλους μας ότι πρέπει να περιφρουρήσω και να διευρύνω με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Θέτοντας μάλιστα τον εαυτό του στην κρίση των μελών μας», πρόσθεσε.

Το ρεπορτάζ αναφέρει επίσης:

Ο νυν ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανος Κασελάκης βαδίζει εδώ και μήνες σε τεντωμένο σχοινί. Οι προσπάθειές του να εδραιώσει τον έλεγχό του επί του κόμματος μετά την ανάληψη της ηγεσίας τον Σεπτέμβριο του 2023 – αντικαθιστώντας τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα – δεν είχαν επιτυχία.

Ένα «μεγάλο διαζύγιο» τον Νοέμβριο του 2023 -όταν μια μεγάλη παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησε και δημιούργησε το κόμμα της Νέας Αριστεράς- ακολουθούμενο από πρόσφατες εσωτερικές αναταραχές είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθεί ο αριθμός των μελών που αμφισβητούν την ηγεσία του.

Η επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει αβέβαιη, καθώς τοπικές πληροφορίες αναφέρουν ότι επίκειται πρόταση μομφής κατά του Κασελάκη.

Εν τω μεταξύ, μια νέα δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα από το τηλεοπτικό κανάλι Open TV έδειξε ότι το 63,3% των Ελλήνων πιστεύει ότι η χώρα βαδίζει προς τη λάθος κατεύθυνση.

Το κυβερνών κεντροδεξιό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (ΕΛΚ) βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, καθώς τα ποσοστά του πέφτουν στο 21,6% έναντι 29% στις ευρωεκλογές του περασμένου Ιουνίου. Αλλά η αντιπολίτευση δεν μπορεί να επωφεληθεί από τις χαμένες ψήφους του κυβερνώντος κόμματος: Ο ΣΥΡΙΖΑ, που εκτιμάται στο 8,5%, αντικαθίσταται στη δεύτερη θέση από το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, με 10,5%.

Επιπλέον, αυξάνεται η πίεση στα προοδευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αμφισβητήσουν την πολιτική κυριαρχία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη – ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει σημαντικά βήματα.

Τυχόν επισημοποίηση της υποψηφιότητας Πολάκη συνεχίζει το δημοσίευμα οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε νέες εκλογές ηγεσίας από τη βάση του κόμματος, είτε με απόφαση του Στέφανου Κασσελάκη, είτε με την κίνηση των προβλέψεων του Καταστατικού για την αμφισβήτηση του προέδρου.

Η δε τακτική Πολάκη θέτει νέες προκλήσεις στους «87», αν δηλαδή θα παραμείνουν στην Κουμουνδούρου προκειμένου να διεκδικήσουν την ηγεσία του κόμματος με υποψήφιο αρχηγό που θα ορίσουν ή αν το θεωρούν μια μάταιη προσπάθεια!

Οι παραπάνω εξελίξεις -παρότι η προσπάθεια να κλείσει το μέτωπο Κασσελάκη με Πολάκη θα συνεχιστούν αλλά χωρίς να διαθέτουν μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας- δείχνουν πως το Καταστατικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που είναι προγραμματισμένο για 4 έως 6 Οκτωβρίου βρίσκεται στον αέρα!

Στα social media αλλά και στην βάση του κόμματος ο Παύλος Πολάκης διαθέτει μεγάλη απήχηση και επιρροή, κυρίως, δε, από την ίδια βάση που στήριξε την υποψηφιότητα του Στέφανου Κασσελάκη και συνεχίζει να τον στηρίζει έναντι της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Θεωρεί, μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι αυτό του επιτρέπει να ορίσει το πλαίσιο της σύγκρουσης με τον πρόεδρο του κόμματος. Το γεγονός, δε, ότι διεγράφη για την σεξιστική επίθεσή του στην Αθηνά Λινού, ωστόσο παραμένει εντός των ηγετικών οργάνων και συνεχίζει ανενοχλητος τις επιθέσεις, αποδεικνύει και την ουσιαστική αδυναμία του Στέφανου Κασσελάκη έναντι του πολιτικού του μέντορα, του ανθρώπου, δηλαδή, που τον έφερε στον ΣΥΡΙΖΑ και στήριξε καθοριστικά την υποψηφιότητά του ένα χρόνο πριν.

Σε διαδοχικές εκλογές επικράτησαν μικροπολιτικές, προσωποπαγείς και ευνοιοκρατικές στρατηγικές. Αυτό οδήγησε σε, διαιρέσεις που διέτρεξαν το κόμμα από τα στελέχη μέχρι και τη βάση των φίλων του. Τίποτα από αυτά δεν συνάδουν με τις αξίες του ΠΑΣΟΚ. Αυτό το γνωρίζει η κοινωνία, η οποία στις πρόσφατες εκλογές, τις απέρριψε με κάθε τρόπο» αναφέρει σε συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα».

Για «ηχηρό χαστούκι» στο πολιτικό σύστημα, «οριζοντίως και χωρίς καμία εξαίρεση με την ενίσχυση της άκρας δεξιάς» κάνει λόγο ο Νίκος Παπανδρέου ενώ αναφέρει ότι «η Νέα Δημοκρατία δεν είναι κυβέρνηση επειδή έχει να επιδείξει έργο, αλλά εν απουσία -έστω προσωρινώς- άλλης επιλογής.».

Πολλοί μιλούν για την ανάγκη συνένωσης του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, η ένωση δύο ή και περισσότερων μικρών και μεσαίων κομμάτων της κεντροαριστεράς από μόνη της ενέχει κινδύνους. Εμπεριέχει την αντίφαση ότι συλλέγοντας προβληματικούς πολιτικούς οργανισμούς θα χτίσουμε ένα υγιές και ενιαίο κόμμ, είπε για να τονίσει στη συνέχεια ότι «ο μόνος αξιόπιστος φορέας για την ανάταξη της κεντροαριστεράς είναι και παραμένει το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα πολιτικού καιροσκοπισμού.Το ΠΑΣΟΚ Είναι συνυφασμένο με τις μεγαλύτερες πολιτικές μας στιγμές», ανέφερε.

«Είχαμε μια χρονιά ορόσημο όπου η λαϊκίστική και ενίοτε αιμοσταγής πολιτική φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε. Ήταν όμως και η τρίτη συνεχή χρονιά καθώς και η τρίτη συνεχή εκλογή, όπου το ΠΑΣΟΚ έμεινε στάσιμο σε πολύ χαμηλά διψήφια ποσοστά και δυστυχώς καθηλώθηκε. Παραδοσιακοί ψηφοφόροι μας επέλεξαν να μην μας εμπιστευθούν, για την πρωτοβουλία στην προοδευτική αντιπολίτευση, πόσο μάλλον για τη διακυβέρνηση. Αντ’αυτού προτίμησαν οτιδήποτε άλλο. Ήταν μια ιστορική ευκαιρία που δυστυχώς παρήλθε ανεπιστρεπτί. 

Η τρίτη θέση συνιστά ήττα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το υποδεκάμετρο. Δεν γίνεται πολιτική ανατροπή με βάση μικροπολιτικές αναλύσεις για λίγα δεκαδικά ψηφία. Στην πολιτική μετριέσαι στα μάτια της κοινωνίας σε σχέση με τους άλλους, όχι με τον εαυτό σου και το πρόσφατο παρελθόν του. Το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να εκφράσει ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο. Τα όργανα του κόμματος δε λειτούργησαν ώστε να μεταφέρουν τα επιμέρους μηνύματα στους πολίτες. Διαδοχικές εκλογικές ευκαιρίες χάθηκαν. Και η ιστορία δε γυρίζει πίσω», είπε ο Νίκος Παπανδρέου επισημαίνοντας:

Οι ευθύνες στην πολιτική είναι αντικειμενικές. Την ευθύνη έχει η ηγεσία de facto και είναι αυτή η οποία απορρίφθηκε από το πολιτικό σώμα. Ενίοτε όμως οι ευθύνες είναι και υποκειμενικές. Σε διαδοχικές εκλογές επικράτησαν μικροπολιτικές, προσωποπαγείς και ευνοιοκρατικές στρατηγικές. Αυτό οδήγησε σε, διαιρέσεις που διέτρεξαν το κόμμα από τα στελέχη μέχρι και τη βάση των φίλων του. Τίποτα από αυτά δεν συνάδουν με τις αξίες του ΠΑΣΟΚ. Αυτό το γνωρίζει η κοινωνία, η οποία στις πρόσφατες εκλογές, τις απέρριψε με κάθε τρόπο».

Το ερώτημα που προκύπτει είναι «εάν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το τελευταίο ατυχές αποτέλεσμα, ως απινίδωση για την αφύπνιση του χώρου μας ή η ιστορική παράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου θα αιμορραγήσει- αργά ίσως- αλλά σίγουρα βασανιστικά προς την ιστορική της εξαφάνιση. Το τελευταίο είναι κάτι που προσωπικά δεν μπορώ να δεχθώ για πλείστους λόγους», είπε ο ευρωβουλευτής και τόνισε ότι το ΠΑΣΟΚ «είναι ζωντανός οργανισμός με κάποιους από τους αξιότερους ανθρώπους του πολιτικού χώρου και μπορεί να συνεχίσει να εκπληρώνει την ιστορική του αποστολή και το λόγο για τον οποίο ιδρύθηκε με προϋπόθεση μια ριζοσπαστική ανατροπή και η επανεκκίνηση της παράταξης».

«Όχι η διαχείριση της ιστορικής του σφραγίδας. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όπως και η προοδευτική παράταξη συνολικά. Οποιαδήποτε συζήτηση χρήζει άμεσα νομιμοποιήσεως.Ο Βορράς στην πολιτική του πυξίδα είναι ο λαός τον οποίο πρέπει να υπηρετεί. Ο κόσμος θέλει ένα γνήσιο λαϊκό κίνημα. Ένα ΠΑΣΟΚ που αγκαλιάζει τους πολίτες. Ένα ΠΑΣΟΚ που δεν αφαιρεί αλλά προσθέτει. Ένα ΠΑΣΟΚ που δεν διαιρεί αλλά ενώνει. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή για το κόμμα μας, το λόγο πρέπει να έχουν άμεσα οι φίλοι και τα μέλη της, η αληθινή βάση του ΠΑΣΟΚ. Τα προβλήματα μεγαλώνουν και η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει. Η ιστορία τους απρόθυμους τους αφήνει πίσω», καταλήγει ο Νίκος Παπανδρέου

«Η Νάντια Γιαννακοπούλου είχε έτοιμη δήλωση» αναφορικά με το αν θα τεθεί θέμα προέδρου, ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Δουδωνής μιλώντας στον ΑΝΤ1. Ο κ. Δουδωνής άφησε μάλιστα αιχμές κατά της κ. Γιαννακοπούλου, αποδίδοντας μερίδιο ευθύνης για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών για το ΠΑΣΟΚ, αναφέροντας ότι στο κόμμα υπάρχει «επί 8 μήνες μια υποτροπιάζουσα συζήτηση εσωστρέφειας, με συγκεκριμένο στόχο», συμπληρώνοντας ότι «δεν βγήκε και το αποτέλεσμα που ήθελε η κ. Γιαννακοπούλου γιατί ανεβήκαμε».

Υπενθυμίζεται ότι η κ. Γιαννακοπούλου, νωρίτερα μιλώντας στο Action24, είχε σημειώσει ότι στο ΠΑΣΟΚ «όλα είναι προς συζήτηση», ακόμη και το αν θα τεθεί θέμα ηγεσίας. «Στα όργανα δεν μπορείς να πας και να πεις ότι η ατζέντα είναι προδιαγεγραμμένη και κλειστή. Θα πάμε πρωτίστως να μιλήσουμε για πολιτικές. Αλλά στα δημοκρατικά κόμματα όλα είναι ανοιχτά», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. 

🔵Η Ν. Γιαννακοπούλου απαντά αν τίθεται θέμα ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ: «Όλα είναι προς συζήτηση» #Action24 #ProiniZoni @georgekakousis @Anna_livathinou pic.twitter.com/9fNUifFwv9

— Action24 (@action24tv) June 10, 2024

Σε ερώτηση για το εάν τίθεται θέμα αρχηγού, η κ. Γιαννακοπούλου είχε δηλώσει χτες, μιλώντας και στον ΣΚΑΪ, ότι «οφείλουμε να τα συζητήσουμε όλα. Οταν λέμε όλα, εννοούμε όλα». 
Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά τις σημερινές δηλώσεις Δουδωνή, η κ. Γιαννακοπούλου απάντησε μέσω του protothema.gr τα εξής: «Δεν θέλω να σχολιάσω απαράδεκτες δηλώσεις. Ο διάλογος στο ΠΑΣΟΚ δεν ποδηγετείται. Είμαστε βαθιά δημοκρατικό κόμμα και θα συζητήσουμε έτσι η αλλιώς τα συμπεράσματα της πορείας μας όπως αποκρυσταλλωθήκαν στο εκλογικό αποτέλεσμα το οποίο καταγράφηκε»

Το άρθρο:

1. Ο Αλέξης Τσίπρας αναμετρήθηκε με την Ιστορία και βγήκε νικητής. Κανείς άλλος ηγέτης στην εκατοντάχρονη ιστορία της ελληνικής Αριστεράς δεν κατόρθωσε αυτό που πέτυχε ο Τσίπρας: να την οδηγήσει στην διακυβέρνηση. Η κυβερνώσα αριστερά από άπιαστο όνειρο έγινε ζώσα πραγματικότητα και ηθική υποχρέωση. Από εδώ και μπρος δεν νοείται η Αριστερά να δειλιάζει μπρος στην κυβερνητική ευθύνη. Η πολιτική παρακαταθήκη του Αλέξη Τσίπρα δεν συνιστά απλώς μια ιστορία για να την αφηγείται με νοσταλγία η σημερινή γενιά αριστερών στις επόμενες, όπως συνέβη με το 24% της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958. Με την επιτυχία του ο Τσίπρας αλλά και με την πρόσφατη απόφαση του να παραιτηθεί έθεσε το κριτήριο βάση του οποίου θα αξιολογηθεί η επόμενη ηγεσία: την προοπτική της διακυβέρνησης.

2. Για καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ήταν υπερβολικά εξαρτημένος από τα χαρίσματα του ηγέτη του. Αντανακλούσε την εικόνα ενός ασπόνδυλου κόμματος, με ασαφή πολιτική ταυτότητα, χαοτική έκφραση των επιμέρους προσωπικών πολιτικών καταβολών και αναμνήσεων των στελεχών του. Αν και οι αναμνήσεις παρουσιάζουν ενδιαφέρον για το ατομικό παρελθόν του καθενός δεν προσφέρουν πολλά στο συλλογικό αύριο, δεν βοηθούν στη σύνθεση. Χρειάζεται μεγαλύτερη συλλογικότητα. Επιπλέον, στο επίπεδο των προσώπων, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παρέμεινε υπερβολικά όμοιος με αυτόν που είχε χάσει τις εκλογές του 2019. Η ανανέωση που ο Αλέξης Τσίπρας επιδίωξε ήρθε αργά, έγινε βιαστικά και δεν πρόλαβε να εμπεδωθεί από την κοινωνία. Επιβάλλεται να προχωρήσει.

3. Ο λόγος του κόμματος παρουσίασε έλλειμμα συνοχής τόσο στο περιεχόμενο όσο και στο ύφος του. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ απώλεσε ψηφοφόρους προς όλες τις κατευθύνσεις. Πολλοί θεωρούσαν ότι έκανε υπερβολικά οξεία αντιπολίτευση, άλλοι ότι είχε αντιπολιτευτικό έλλειμμα. Παραδόξως συνέβησαν και τα δυο.

4. Ο πολιτικός οργανισμός χώλαινε σε μεθοδικότητα και επαγγελματισμό. Η συλλογική κομματική ευφυΐα αποδείχτηκε μικρότερη από το άθροισμα της ατομικής ευφυΐας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ενώ το κόμμα από καιρό έπαψε να λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος.

5. Ως εκ τούτου, η εκλογική ήττα έχει σύνθετες αιτίες, και μακροχρόνιες και συγκυριακές. Δεν αφορά αποκλειστικά την επικοινωνιακή αυτοκρατορία του αντιπάλου, το υπονομευμένο κράτος δικαίου και το πλαίσιο της ελαττωματικής δημοκρατίας μέσα στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έπρεπε να κινηθεί. Ούτε και τη κοντόφθαλμη αντιμετώπιση της απλής αναλογικής εκ μέρους των άλλων της κεντροαριστεράς. Δεν συνδέεται απλώς με ένα ή μερικά πρόσωπα που θόλωσαν την εικόνα, με τις προεκλογικές αστοχίες, τις οργανωτικές αδυναμίες, την ελλιπή ανανέωση ή το ασαφές πολιτικό στίγμα. Αφορά όλα τα παραπάνω μαζί.

6. Οι συνθήκες είναι πιεστικές και επείγουσες. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Στις 10 Σεπτεμβρίου η νέα ηγεσία πρέπει να λάβει ισχυρή εντολή από μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων. Μια εβδομάδα αργότερα, στη ΔΕΘ, ο λόγος πρέπει να είναι πανηγυρικός και ελπιδοφόρος και να τύχει θετικής υποδοχής από τους πολίτες.

7. Η νέα ηγεσία θα κριθεί από την ικανότητα της να παρουσιάσει σύντομα έναν πειστικό αντιπολιτευτικό λόγο και να συγκροτήσει μια εξίσου αξιόπιστη προοπτική διακυβέρνησης. Διλήμματα του τύπου «προς το κέντρο ή προς τ’ αριστερά» μπορεί να έχουν ακαδημαϊκό ενδιαφέρον αλλά στην πραγματικότητα συνιστούν διαχωριστικές γραμμές εσωτερικής κατανάλωσης κενές περιεχομένου. Γιατί το βασικό ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν είναι αν λέει κάτι αριστερό αλλά αν θα πείσει πως θα κάνει κάτι αριστερό. Δηλαδή αν το πρόγραμμα του θα συνιστά μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση απέναντι στη ΝΔ, κι όχι ένα συνονθύλευμα υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα. Η αξιοπιστία είναι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όχι ο προσανατολισμός.

8. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να πείσει και για το διαφορετικό του ήθος. Αυτό το ηθικό πλεονέκτημα που διέθετε κάποτε. Πρέπει να πείσει εκ νέου την κοινωνία πως δεν συνιστά μια κυνική δύναμη με βουλιμία για εξουσία χωρίς να διαφέρει ουσιαστικά από την δεξιά. Αυτό σημαίνει πως οι κανόνες που απαιτεί για τους άλλους πρέπει να ισχύουν πρωτίστως για τον ίδιο.

9. Η νέα ηγεσία οφείλει να εγγυηθεί την ενότητα και να ανατάξει οργανωτικά το κόμμα. Καλείται όμως, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, πριν απ’ όλα να σταματήσει την δημοσκοπική κατρακύλα. Οι δημοσκοπήσεις αμέσως μετά την εκλογή του Σεπτεμβρίου θα είναι κρίσιμες. Στη συνέχεια οι ευρωεκλογές θα αποτελέσουν το πρώτο εκλογικό πεδίο αξιολόγησης της νέας ηγεσίας.

10. Κάθε λεπτομέρεια μετράει. Κάθε «ψεγάδι» θα μεγεθυνθεί από την επικοινωνιακή υπεροπλία της ΝΔ που επιδιώκει την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αλλά και από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που προσδοκούν άνοδο εις βάρος του. Κάθε υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρέπει να πείσει πως διαθέτει πραγματικά τα εχέγγυα για να οδηγήσει το κόμμα προς την διακυβέρνηση. Και αυτά τα εχέγγυα ποιότητας και προοπτικής, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν τα αξιολογεί αποκλειστικά το εσωτερικό ακροατήριο. Τα κρίνει συνολικά η κοινωνία. Είναι αδύνατον ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, το κάθε μέλος ξεχωριστά, να κάνει ότι δεν βλέπει, ότι δεν ακούει, ότι δεν καταλαβαίνει. Αν η κοινωνία αγνοηθεί τότε πραγματικότητα θα είναι αμείλικτη, δεν θα χαριστεί. Γιατί ως γνωστόν, η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό.

11. Οι αναλυτές εξήγησαν τις αιτίες της ηγεμονίας της ΝΔ και της πτώσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με διάφορους τρόπους. Το ζήτημα είναι αυτή η κατάσταση να αλλάξει. Μαζί με την Έφη ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί να τα καταφέρει.

(Ο Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και έχει συνταχθεί υπέρ της υποψηφιότητας της Έφης Αχτσιόγλου για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ).

Σεραφείμ Κοτρώτσος

-Διαρκές συνέδριο, άμεσα (όπως ήδη αποφάσισε η Πολιτική Γραμματεία), για τον όσο το δυνατόν πιο ειλικρινή απολογισμό σχετικά με τα αίτια της ήττας, με πλήρη ανάληψη ευθύνης από το σύνολο της κομματικής ιεραρχίας στην κατεύθυνση που την ανέλαβε και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

-Κατάθεση υποψηφιοτήτων για την ηγεσία με καθαρή πρόταση για την πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος, αλλά και σχέδιο για την επιστροφή σε τροχιά κυβερνησιμότητας με εκπροσώπηση ευρύτερων κοινωνικών κατηγοριών. Ταυτόχρονα, εναλλακτικό σχέδιο για την χώρα που να απαντά στον “πολυδύναμο εκσυγχρονισμό” του Κυριάκου Μητσοτάκη.

-Εκλογή νέας ηγεσίας με νέα ομάδα πολιτικών στελεχών και υποστήριξη επαγγελματιών της επικοινωνίας και της πολιτικής τεκμηρίωσης, η οποία θα εμφανιστεί ως εγγυητής επανίδρυσης και επανεκκίνησης και με το νέο της σχέδιο στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, το επόμενο σαββατοκύριακο από την ομιλία του πρωθυπουργού.

-Πριν απ΄ αυτό (μέχρι τα τέλη Αυγούστου), ανακοινώσεις για την υποψηφιότητα κορυφαίων πολιτικών στελεχών αλλά και την στήριξη ανεξάρτητων υποψηφιοτήτων σε μεγάλους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας. Οι λαλίστατοι θεωρητικολογούντες για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ που διαθέτουν αναγνωρισιμότητα και ευρύτερες συμπάθειες πρέπει πρώτοι/ες να μπουν στη μάχη των αυτοδιοικητικών με στόχο, όπου είναι εφικτό να νικήσουν, ή έστω να καταγράψουν ποσοστά μεγαλύτερα από το 17,8% του Ιουνίου και έτσι να δημιουργήσουν αίσθηση επανεκκίνησης.

Αντ΄ αυτών, πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται με ιδεασμούς, ωθούν το απισχνασμένο και παράλυτο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ρόλο που μάλλον απεμπολούν προσβάλλοντας τους πολίτες) σε έναν δεύτερο (πολιτικό) θάνατο.

Επιζητούν εκκαθάριση εσωκομματικών λογαριασμών και διαμοιρασμό ιματίων προς το βαθύ φθινόπωρο ή τις αρχές του χειμώνα, χαρίζοντας πολύτιμο χρόνο στην κυβέρνηση να εδραιώσει την ηγεμονία της, το δε ΠΑΣΟΚ για να καλύψει κενά. Ο χάρτης των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι έτσι πιθανό να έχει μικρές κουκίδες πράσινου μέσα στο επίμονο μπλε, πουθενά ροζ…

Εύλογη η οργή του Αλέξη Τσίπρα –όπως αναφέρεται από συνομιλητές του– για την αυτοκτονική διάθεση των επιγόνων. Επειδή, όμως, έχει δηλώσει σαφώς πως θα είναι παρών πριν, κατά την διάρκεια, και μετά την εσωκομματική εκλογή και τον απολογισμό, και πως θα εγγυηθεί την ενότητα, μήπως θα έπρεπε να το δείξει;

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Οι πληροφορίες θέλουν τα δύο αυτά κορυφαία στελέχη (πρώην υπουργοί) να συνασπίζονται προκειμένου μόνο η πρώτη να κατέλθει στην διαδικασία διεκδίκησης της ηγεσίας. Είναι στενοί πολιτικοί φίλοι και μοιράζονται περίπου τις ίδιες θέσεις. Εάν η συνεργασία αυτή επισημοποιηθεί, η Έφη Αχτσιόγλου θα είναι το μεγάλο φαβορί, ιδιαίτερα εάν οι λεγόμενοι “προεδρικοί” –που δεν υφίστανται πια ως τέτοιοι τη απουσία του… προέδρου και δεν διαθέτουν καν συνοχή– δεν κατορθώσουν να συμφωνήσουν σε συγκεκριμένη και ισχυρή υποψηφιότητα. Νίκος Παππάς και Ρένα Δούρου το σκέπτονται και είναι αρκετά πιθανό ένας από τους δύο ή και οι δύο να διεκδικήσουν τελικά την ηγεσία.

Όμως, το “επίδικο” παραμένει η πολιτική πλατφόρμα, ήτοι ποιά κατεύθυνση θα επιλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ για τα επόμενα χρόνια. Πώς μεταφράζεται αυτό:

–Θα διεκδικήσει χαμένα και νέα εδάφη προς το κέντρο, θα συνεχίσει, δηλαδή, και θα ολοκληρώσει την πορεία που ξεκίνησε ο Αλέξης Τσίπρας αλλά εγκλωβίστηκε σε καθυστερήσεις, πισωγυρίσματα, ισορροπίες και μικρές υπονομεύσεις;

–Ή θα επιστρέψει σε θέσεις που θυμίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ του ριζοσπαστισμού;

Τα παραπάνω συμπυκνώνονται στο εάν η όποια νέα ηγεσία επιλέξει να παραμείνει στην τροχιά της κυβερνώσας (κεντρο)αριστεράς. Δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για να γίνει αντιληπτό πως εάν στον ΣΥΡΙΖΑ επιθυμούν να είναι κόμμα εξουσίας και κάποτε να επιστρέψουν στην διακυβέρνηση, αυτό δεν μπορεί να συμβεί δια της εκπροσώπησης της “ριζοσπαστικής αριστεράς” (κάτι που επιμόνως παραμένει στην επωνυμία του κόμματος…). Εκτός εάν κάποιοι θεωρούν πως με προσευχή και υπομονή η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα κατανοήσει τις γραφές και θα ασπαστεί τον ριζοσπαστισμό.

Δυστυχώς, κάτι τέτοιο (όπως είχε υπονοήσει κάποτε ένα κορυφαίο στέλεχος) θα ήταν πιθανό να συμβεί μόνο μέσα από μία συγκλονιστική κρίση ανάλογη με την καταστροφή της χρεοκοπίας του 2009 και των μνημονίων που ακολούθησαν. Μάλλον παρήλθαν αυτά και έδωσαν τη θέση τους σε άλλες μεγάλες εστίες κρίσης (μεταναστευτικό, ανισότητες, ασφάλεια) που δυστυχώς σε όλη την Ευρώπη οδηγούν μεγάλα τμήματα των κοινωνιών στην ακροδεξιά και τον δήθεν “αντισυστημισμό”.

Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμφωνήσει με μεγάλη πλειοψηφία στο ό,τι η πορεία προς την διακυβέρνηση περνάει μέσα από την “κανονικοποίησή” του και μέσα από την μεσαία τάξη και το πολιτικό κέντρο, τότε καμία νέα ηγεσία δεν μπορεί να επικαλείται τον στόχο του κόμματος εξουσίας. Εάν συμβεί αυτό με ειλικρίνεια, αξιοπιστία και “ρήτρες εγγύησης”, τότε μπορεί να υπάρξει μία (σχετικά) ενωτική υποψηφιότητα.

Η δε νέα ηγεσία πρέπει να σχεδιάσει εκ βάθρων αλλαγή των πάντων, να αποκτήσει επαγγελματισμό και συνοχή. Δηλαδή, ενιαία έκφραση, σχέδιο διακυβέρνησης, πολιτική επικοινωνία, σχέσεις με τις κοινωνικές ομάδες που εγκατέλλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αξιόπιστη επαφή με την επιχειρηματικότητα, οργάνωση και άλλα πολλά. Και στην πορεία αυτή ίσως χρειαστεί να …χυθεί αίμα: τα φέουδα και οι φεουδάρχες που εκφράζουν μόνο τους εαυτούς τους δεν πρέπει να μπορούν να σηκώνουν μπαϊράκια και να δημιουργούν σύγχυση.

Εάν, δε, η όποια νέα ηγεσία επιχειρήσει να μεταθέσει χρονικά τα διλήμματα ή, ακόμα χειρότερα, να συνεχίσει να πατά σε δύο βάρκες, τα διαλυτικά φαινόμενα θα συνεχιστούν και θα δώσουν χώρο στο ΠΑΣΟΚ ή θα σηματοδοτήσουν την ανάγκη δημιουργίας νέου κόμματος.

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξαν, πρώτα ο βουλευτής Γιώργος Τσίπρας με την σκληρή αυτοκριτική που διατυπωσε, και μετά ο Δημήτρης Παπαδημούλης που περιέγραψε ένα ηγετικό σχήμα με τον Αλέξη Τσίπρα με μία ομάδα κορυφαίων στελεχών δίπλα του (Έφη Αχτσιόγλου, Αλέξης Χαρίτσης και Νάσος Ηλιόπουλος), δήλωση που εξελήφθη ως πρόταση για “αρχηγό υπό επιτροπεία”.

Η νέα παρέμβαση του Ανδρέα Ξανθού που άφησε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να συζητηθεί θέμα ηγεσίας μετά τις εκλογές συμπλήρωσε το παζλ της αμφισβήτησης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σφοδρή ήταν η αντίδραση της Ρένας Δούρου που στήριξε απολύτως τον κ. Τσίπρα και επιτέθηκε στον κ. Παπαδημούλη.

Σφοδρή επίθεση Δούρου σε Παπαδημούλη

Ως αηδιαστικές χαρακτήρισε η Ρένα Δούρου τις χθεσινές δηλώσεις του Δημήτρη Παπαδημούλη, αναφορικά με την αλλαγή προσώπων που στελεχώνουν τον Αλέξη Τσίπρα.

Η Ρένα Δούρου, η οποία εξελέγη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 21ης Μαΐου, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha Radio 989 και στην εκπομπή των Τάκη Χατζή και Γιώργου Ευγενίδη, εκτόξευσε τα «βέλη» της προς τον επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για αυτά που είπε.

«Εγώ ξαφνιάστηκα. Ο κ. Παπαδημούλης εδώ και πολύ καιρό θορυβωδώς είπε ότι δεν συμμετέχει και όντως δεν συμμετέχει στα συλλογικά όργανα και προτίμησε τον τηλεοπτικό χρόνο για να υποδείξει στα συλλογικά όργανα και στον Αλέξη Τσίπρα τι πρέπει να κάνει. Αυτά δεν τιμούν ούτε την πορεία του ούτε το γεγονός ότι ο κόσμος τον έχει τιμήσει και τον έχει στείλει στην Ευρωβουλή αλλά κοντός ψαλμός αλληλούια θα τα πούμε και αυτά. Το θυμάστε εκείνο το Γιώργο άλλαξε τα όλα; Δεν πήγε και πάρα πολύ μακριά. Εγώ ισχυρίζομαι ότι βεβαίως τα πρόσωπα παίζουν ρόλο αλλά οι αιτίες του αποτελέσματος αυτού δεν είναι μόνο θέμα προσώπων, είναι και θέμα πολιτικών. Διότι τα καλύτερα πρόσωπα να έχεις τα πιο δημοφιλή, αν η πολιτική σου και αν αυτά τα οποία μάχεσαι δεν είναι αυτά τα οποία ανταποκρίνονται στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας το να αλλάξεις τα πρόσωπα θα παίξεις τις μουσικές καρέκλες», είπε η Ρένα Δούρου και πρόσθεσε: «Για αυτό επανέρχομαι στις δηλώσεις του κ. Παπαδημούλη που στην καλύτερη περίπτωση είναι αηδιαστικές για να μην αποδώσω άλλα πολιτικά σχέδια».

Και στη συνέχεια εξήγησε: «Δεν μπορεί αυτή τη στιγμή στο μέσο της μάχης και στο μέσο μιας δύσκολης μάχης που έχουμε ένα διπλό μέτωπο όχι στενά για το κόμμα αλλά για τον τόπο, δηλαδή να σταθούμε δυνατό ανάχωμα στην παντοδυναμία και την αλαζονεία της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη και να μην κάνουμε το χατίρι όσων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ να δουν τον Αλέξη Τσίπρα να αποσύρεται να μπαίνουν κάποιοι σε ονοματολογία. Θεωρώ ότι είναι ατυχείς αυτές οι δηλώσεις ιδίως όταν δεν γίνονται μέσα στα συλλογικά όργανα».

Θέμα ηγεσία θέτει ο Ανδρέας Ξανθός

«Νομίζω ότι όλα θα τεθούν στο τραπέζι» δήλωσε o Ανδρέας Ξανθός, πρώην υπουργός Υγείας επί ΣΥΡΙΖΑ, ερωτηθείς από τον Θάνο Σιαφάκα στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ  εάν στις εσωκομματικές συζητήσεις μετά και τις εκλογές της 25^ης Ιουνίου, θα τεθεί ζήτημα ηγεσίας.

Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Ξανθός, σημείωσε ότι δεν μπορεί να συζητηθεί τώρα ποιες θα είναι οι κινήσεις που θα κάνει το κόμμα μακροπρόθεσμα, καθώς απαιτείται μια απόσταση από την συγκυρία, όπως και να έχει ολοκληρωθεί ο εκλογικός κύκλος με την διενέργεια και των επόμενων εκλογών, της 25^ης Ιουνίου, ωστόσο είπε χαρακτηριστικά «πιστεύω ότι μετά από ένα τέτοιο αρνητικό αποτέλεσμα κανείς δεν μπορεί να πει ότι “αυτό είναι ένα θέμα ταμπού, δεν το συζητάω”» .

«Θεωρώ όμως ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι κυρίως η ταυτότητα, η φυσιογνωμία και η στρατηγική. Τώρα για το μεσοπρόθεσμο, για το άμεσο μέχρι τις εκλογές, νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε πολύ πιο σαφείς τις προγραμματικές μας αιχμές και προτεραιότητες. Πρέπει δηλαδή αυτή την περίοδο να μην απευθυνθούμε με όρους εθνικούς ακροατηρίου, αλλά να πάμε και να επικεντρώσουμε κυρίως σε ομάδες, κοινωνικές στρώματα τα οποία ζορίζονται σήμερα και αποδεδειγμένα έχουν πιεστεί και είναι ανασφαλείς στην καθημερινότητά τους και κυρίως στο οικονομικό σκέλος. Να αναδείξουμε τις προτεραιότητες που έχουν σχέση με το κοινωνικό κράτος, με το δημόσιο σύστημα υγείας, με την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης, με την άρση της πελατειακής κουλτούρας στο κράτος» προσέθεσε.

Αύριο με την συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, θα γίνει προσπάθεια, είπε ο κ. Ξανθός αυτό το κλίμα να συμπυκνωθεί «σε ένα restart που μπορεί να γίνει, όποιο restart μπορεί να γίνει αυτές τις μέρες, με μια σαφήνεια στον προγραμματικό και πολιτικό λόγο».

Σχετικά με την πρόταση του κ. Παπαδημούλη για πλαισίωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ως τις εκλογές της 25^ης,  με νέας γενιάς στελέχη που διακρίθηκαν στις κάλπες, η άποψη του κ. Ξανθού, είναι ότι αυτή η συζήτηση «είναι εκτός τόπου και χρόνου».

«Προφανώς θα πάμε στις εκλογές με τη σημερινή ηγεσία. Το αν θα γίνει μια καλύτερη αξιοποίηση κάποιων προσώπων, τα οποία απέδειξαν και στην προεκλογική περίοδο τις δυνατότητές τους και την εμβέλεια τους, είναι μια άλλη συζήτηση. Αλλά νομίζω ότι αυτή την περίοδο δεν μπορεί να τεθεί θέμα αναπροσαρμογής της ηγετικής ομάδας ή οτιδήποτε άλλο. Ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι επικεφαλής» συμπλήρωσε.

Ο κ. Ξανθός επισήμανε ότι χρειάζεται σαφήνεια προγραμματική, συστράτευση και αλληλεγγύη, ενώ υπογράμμισε «όσοι προδιαγράφουν ότι ξόφλησε ο ΣΥΡΙΖΑ και θέτουν ως προτεραιότητα την εκλογική του λεηλασία, θα διαψευστούν».

«Και επίσης όσοι πιστεύουν ότι η επικράτηση Μητσοτάκη πλήττει μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολύ γελασμένοι. Κατά την άποψή μου, η νίκη και μάλιστα με αυτά τα πολύ υψηλά ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας και του κ. Μητσοτάκη σηματοδοτεί μια βαθύτερη συντηρητική στροφή της κοινωνίας. Αυτό είναι κάτι που δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά ευρύτερα τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις» ανέφερε ακόμα.

Αν και είναι πολύ πρόωρο, σημείωσε, να γίνει μια συνολική αποτίμηση του δυσμενούς για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσματος, ο κ. Ξανθός εξέφρασε την εκτίμηση ότι το αφήγημα του κόμματος για την διακυβέρνηση της χώρας δεν ήταν πειστικό.

«Δεν έδινε μια προοπτική σταθερής και με ρεαλιστικούς όρους, ας πούμε συνεργατικής κυβέρνησης, αφού αυτό ήταν υποτίθεται το κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης. Από τη μια είχαμε την γραμμή της αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας και από την άλλη ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης το οποίο θα χρησιμοποιούσε το δημοκρατικό εργαλείο της απλής αναλογικής για να διασφαλίσει ευρύτερες συνεργασίες. Αυτό το πράγμα δεν ήταν πειστικό με δεδομένη προφανώς και την κάθετα αρνητική στάση των άλλων δυνητικά εταίρων σε ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα» επισήμανε.

Η παρέμβαση του Γιώργου Τσίπρα

«Οδηγηθήκαμε σε μια απίστευτη ρευστοποίηση, σε μια κατολίσθηση» ανέφερε σε μια αυτοκριτική ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα μετά το αποτέλεσμα των εκλογών ο βουλευτης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Γιώργος Τσίπρας, προσθέτοντας πως «η περίοδος της παιδικής χαράς τελειώνει με ένα χαστούκι. Μας έφτυσαν, δεν βρέχει».

«Το χαστούκι είναι η τελευταία ευκαιρία να σοβαρευτούμε. Η δεύτερη ευκαιρία που μας δόθηκε με το 32% του 2019 δεν υπάρχει πια», κατέληξε ο κ. Τσίπρας.

Αναλυτικά, η ανάρτηση:

Ευχαριστώ όλους όσους με τίμησαν με την ψήφο τους. Ιδιαίτερα, ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσους βοήθησαν σε αυτή τη μάχη.

Η συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ έχει δύο διαστάσεις. Τη ρευστοποίηση των τελευταίων ημερών από τα αυτογκόλ που οδήγησαν στην μαζική τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κόσμος μας είπε «φτάνει πια». Το είπε τις τελευταίες μόλις μέρες σε εμάς αντί στη ΝΔ της ακρίβειας και των υποκλοπών. Και οδηγηθήκαμε σε μια απίστευτη ρευστοποίηση, σε μια κατολίσθηση. Σε ποιο πράγμα είπε ο κόσμος «φτάνει πια»; Αυτό είναι το ένα ερώτημα.

Αλλά και πριν τη ρευστοποίηση, ο συσχετισμός μετά από τέσσερα χρόνια Μητσοτάκη δεν ήταν αυτός που θα έπρεπε να είναι. Δεν έφταιγαν οι δημοσκοπήσεις, τα κατεχόμενα μίντια, οι πελατειακές σχέσεις. Για όσους ήθελαν να το δουν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπειθε ως εναλλακτική λύση. Οι περισσότεροι σύντροφοι δεν ήθελαν να το δουν. Γιατί; Αυτό είναι το δεύτερο ερώτημα.

Τα δυο ερωτήματα έχουν την ίδια απάντηση. Η περίοδος της παιδικής χαράς τελειώνει με ένα χαστούκι. Μας έφτυσαν, δεν βρέχει. Το χαστούκι είναι η τελευταία ευκαιρία να σοβαρευτούμε. Η δεύτερη ευκαιρία που μας δόθηκε με το 32% του 2019 δεν υπάρχει πια. Την κατασπαταλήσαμε τόσο που χειρότερα δε γινόταν. Η υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα το βράδυ των εκλογών του 2019 για τη μεγάλη προοδευτική παράταξη και μετασχηματισμό του κόμματος, που γέννησε ελπίδα σε χιλιάδες δημοκρατικού κόσμου, ενταφιάστηκε πανηγυρικά σε εσωκομματικές ισορροπίες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πολλοί σύντροφοι θεωρούσαν το 32% του 2019 ως βάση εκκίνησης. Απογείωση από την πραγματικότητα. Απ’ την αρχή λοιπόν.

Στις χθεσινές εκλογές το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο θριάμβευσε. Ζει και βασιλεύει παρά τις διαβεβαιώσεις της Κουμουνδούρου περί του αντιθέτου. Δεν ισχύει το «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε». Το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο δεν είναι μόνο τα κανάλια και οι καναλάρχες. Είναι κυρίως η απογοήτευση, επιφύλαξη, τσαντίλα πολλών διαφορετικών κοινωνικών «φυλών» για πλευρές της πολιτικής μας και πριν και μετά το 2019. Για πολλές πλευρές από αυτές έχει δίκιο ο κόσμος και όχι εμείς. Η αυτοαναφορικότητα και αλαζονεία απέναντί του δεν αποτελεί απάντηση, είναι ό,τι χειρότερο. Η άρνηση ακόμη και να δούμε σε τι συνίσταται το διαβόητο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο είναι στρουθοκαμηλισμός. Και το πληρώσαμε.

Αυτά και άλλα πολλά μετά τις δεύτερες εκλογές. Προέχει η μάχη των επόμενων εκλογών. Δεν είναι χαμένη. Δεν έχει τελειώσει τίποτα. Η αυτοδυναμία Μητσοτάκη κάθε άλλο παρά σίγουρη είναι. Χρειάζεται συστράτευση δυνάμεων εντός κι εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Με όλες μας μας τις δυνάμεις. Το δίλλημα δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη ή Αλέξης Τσίπρας και αλλαγή πολιτικής παραμένει αντικειμενικά το επίδικο των εκλογών, παρά τη συντριβή. Δεν έφταιξε το επίδικο ούτε απέκτησε ξαφνικά ρεύμα ο Μητσοτάκης. Άλλα έφταιξαν.