Η απάντηση Γεωργιάδη προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Νίκου Φίλη και εκτυλίχθηκε σφοδρή σύγκρουση σε πολύ υψηλούς τόνους.

Οι διάλογοι

Γεωργιάδης: Πιστεύω πραγματικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται πλέον μόνον για τη μικροκομματική εκμετάλλευση αυτής της φοβερής τραγωδίας. Και παίρνω ως παράδειγμα αυτό που έγινε το Σαββατοκύριακο. Μιλάει ο Μητσοτάκης στο Μαρούσι, βγάζουν ανακοίνωση ότι μίλησε για τη θυσία στα Τέμπη που θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο κράτος και βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ και είπε απαράδεκτο, πώς το είπε αυτό ο Μητσοτάκης, δεν ντρέπεται κ.λπ.

Μπορεί να έρθει η κάμερα να δείξω κάτι; Την ευκαιρία αναστοχασμού τη βλέπετε; Βγήκε ανακοίνωση για τον Ανδρέα Ξανθό που έβλεπε το Μάτι ως ευκαιρία;

Φίλης: Απολογείσαι συνέχεια και σπεκουλάρεις.

Γεωργιάδης: Δεν είστε δικαστήριο για να κάνετε ενόχους εσείς. Πάμε, τώρα, Τσίπρας, ακούστε τι είχε πει ο Τσίπρας.

Φίλης: Τον αφήνετε και μιλάει και διασύρει… αυτό κάνει τόση ώρα. Δεν ντρέπεται τόση ώρα; Δεν ντρέπεται;

Γεωργιάδης: Ο κ. Τσίπρας έχει πει πενήντα φορές για τη θυσία του Παύλου Φύσσα που έσωσε τη χώρα από τη Χρυσή Αυγή. Γιατί δεν βγήκε ανακοίνωση για τον Τσίπρα που είπε αυτές τις λέξεις; Ακούστε τώρα γιατί σας το λέω. Γιατί είναι ψεύτες και υποκριτές. Άμα λέει ο Ξανθός “ευκαιρία” είναι καλό, άμα το λέει ο Γεωργιάδης είναι λάθος.

Φίλης: Ντροπή σου! Ντροπή σου!

Γεωργιάδης: Εσύ θα απολογηθείς, όχι εγώ. Εσύ θα απολογηθείς για όλα αυτά που έχεις κάνει στην Ελλάδα.

Στις Βρυξέλλες, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν τονίσει εδώ και καιρό ότι ο Ερντογάν έχει υιοθετήσει την προσέγγιση του Πούτιν αναφορικά με τις σχέσεις του με την Ευρώπη.

«Όπως και ο Πούτιν στην ανατολική Ευρώπη, έτσι και ο Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο τεστάρει τα νερά να δει πόσο μακριά μπορεί να φθάσει η ευρωπαϊκή αντίδραση», είπε στην EURACTIV στις Βρυξέλλες Ευρωπαίος αξιωματούχος.

«Ο Ερντογάν θαυμάζει και μιμείται τον Πούτιν», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Βαληνάκης, προσθέτοντας ότι ο Τούρκος ηγέτης θαυμάζει τη Ρωσία και τη δυναμική απειλή βίας προς την «αδύναμη» Δύση που υποχωρεί.

Η Δύση έχει μεν τη στρατιωτική δύναμη, αλλά όχι την αποφασιστικότητα που απαιτείται σε κρίσιμες στιγμές, και φυσικά ο Ερντογάν τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά ως παρατηρητής, σύμφωνα με τον κ. Βαληνάκη.

«Χρειάζεται να αντλούμε τα δέοντα διδάγματα από τον ρωσικό σχεδιασμό και την πίεση που ασκείται στην Ουκρανία και να σκεφτούμε τις δικές μας ‘έξυπνες’ κινήσεις – πριν είναι αργά», τόνισε ο κ. Βαληνάκης, προσθέτοντας ότι η Ελλάδα πρέπει να επιδείξει πλήρη αλληλεγγύη στην Ανατολική Ευρώπη (όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά στο σύνολο των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που απειλούνται), στους συμμάχους και εταίρους της.

«Η κλιμάκωση στα ουκρανικά σύνορα αποτελεί μια ‘golden opportunity’ για την Ελλάδα», τονίζει ο κ. Βαληνάκης.

Υποστηρίζει πως πρέπει να συμμετέχουμε στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αλλά είναι η ευκαιρία μας ως χώρα να ξεκαθαρίσουμε ότι περιμένουμε αντίστοιχη αλληλεγγύη και απέναντι στην απειλή της Τουρκίας.

«Κάθε δήλωση, συνδρομή και κυρώσεις που θα συνδιαμορφώσουμε θα πρέπει στο πλαίσιο αυτό να συνδεθεί με αντίστοιχη αλληλεγγύη στην αποτροπή, επιβολή κυρώσεων και αμυντική συνδρομή έναντι της Τουρκίας», υπογράμμισε.

Ιωακειμίδης: H ουκρανική κρίση συνδέεται με την τουρκική κλιμάκωση

Ο καθηγητής Παναγιώτης Κ. Ιωακειμίδης πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ΕΛΙΑΜΕΠ, δήλωσε στη EURACTIV Ελλάδας πως «η κρίση στην Ουκρανία συνδέεται με έμμεσο τρόπο με την τρέχουσα ένταση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις».

Θεωρεί ότι ένας συνδυασμός εσωτερικών και εξωτερικών λόγων ερμηνεύουν γιατί η Τουρκία/ Ερντογάν ενώ επιχειρεί βελτίωση των σχέσεων με όλες τις χώρες της περιοχής (Ισραήλ, Αίγυπτος, ΗΑΕ, Σ. Αραβία) -ακόμη και με Αρμενία βεβαίως και με ΗΠΑ, κλιμακώνει την ένταση με την Ελλάδα.

Διασυνδέοντας, π.χ. με τρόπο νομικά εντελώς αστήρικτο την στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αν. Αιγαίου με την Ελληνική κυριαρχία τους.

Είπε ότι προφανώς οι συγκυριακοί εσωτερικοί λόγοι συνδέονται με τις πολιτικές πιέσεις που αντιμετωπίζει ο Ερντογάν, τη σχετικά ευνοϊκή διεθνή θέση του μετά τις πρόσφατες εξελίξεις (αγωγός EastMed, κλπ.), αλλά και την κρίση στην Ουκρανία στο πλευρό της οποίας έχει ταχθεί και αυτό επιδοκιμάζεται από τη Δύση, και βεβαίως τις διαπραγματευτικές σκοπιμότητες.

Υπάρχουν, όμως, τουλάχιστον δύο βαθύτεροι, δομικοί λόγοι, ένας πρωτογενής και ένας δευτερογενής, ως συνδυαστικές υποθέσεις ερμηνείας  και αυτοί θα πρέπει να προβληματίσουν, τονίζει ο κ. Ιωακειμίδης.

«Πέρα από τις θεωρίες για τη νεο-οθωμανική επεκτατική λογική, το κλειδί κατανόησης  της συμπεριφοράς της Τουρκίας βρίσκεται στο γεγονός ότι η Άγκυρα έχει καταληφθεί τελευταία από ένα παρανοϊκό φόβο ότι η Ελλάδα θα επιχειρήσει να επιβάλει τετελεσμένα στο Αιγαίο».

Ειδικότερα, σύμφωνα με τον κ. Ιωακειμίδη, η Τουρκία σε καμιά περίπτωση δεν θέλει το Αιγαίο ως ελληνική λίμνη. Και βεβαίως η Ελλάδα δεν έχει δηλωμένη πρόθεση να μετατρέψει «το Αιγαίο σε  Ελληνική λίμνη» αλλά η (νομικά έγκυρη) θέση ότι θα επεκτείνει μονομερώς (έξω από  κάθε  διαπραγμάτευση ή ΔΔΧ) συνολικά και καθολικά τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. μετατρέπει de facto το Αιγαίο σε Ελληνική λίμνη αφού εκτείνει την κυριαρχία της από το 42% σήμερα στο 73%, ενώ η Τουρκία από το 7% στο 8%.

Ο κ. Ιωακειμίδης προσθέτει πως «αυτό η Τουρκία δεν πρόκειται να το δεχτεί ουδέποτε. Και θα κάνει οτιδήποτε θεμιτό ή αθέμιτο, νόμιμο ή παράνομο για να το αποτρέψει, από το (έκνομο) casus belli έως τη διασύνδεση στρατιωτικοποίησης/κυριαρχίας και ευθεία αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας (γκρίζες ζώνες, κ.λπ.)».

Αυτός είναι ο πρωτογενής  δομικός λόγος – κλειδί. Ο δευτερογενής παραπέμπει στους πρόσφατους ελληνικούς  εξοπλισμούς  που ερμηνεύονται από την Τουρκία (αυθαιρέτως) ως προσπάθεια… επιβολής από την Ελλάδα τετελεσμένων στο Αιγαίο και ως… απειλή για την ίδια, καταλήγει ο κ. Ιωακειμίδης.

Το ΥΠΕΞ καταδικάζει την απόφαση Πούτιν

Πριν λίγο το ελληνικό ΥΠΕΞ εξέδωσε ανακοίνωση για την αναγνώριση από τη Ρωσία της παράνομης και μονομερούς ανακήρυξης “ανεξαρτησίας” των αποσχιστικών εδαφών του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ  της Ουκρανίας.

“Η αναγνώριση από τη Ρωσία της παράνομης και μονομερούς ανακήρυξης “ανεξαρτησίας” των αποσχιστικών εδαφών του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ της Ουκρανίας αποτελεί κατάφορη παραβίαση θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Δικαίου, της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, και των συμφωνιών του Μινσκ,” αναφέρει το ΥΠΕΞ.

“Έχουμε τονίσει επανειλημμένα ότι η Ελλάδα τάσσεται υπέρ του σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας, της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας όλων των κρατών και καταδικάζει κάθε απόφαση που αντιβαίνει τις θεμελιώδεις αυτές αρχές του Διεθνούς Δικαίου. Στο πλαίσιο των δεσμεύσεων της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, η Ελλάδα θα διαβουλευθεί και θα συντονιστεί με τους Ευρωπαίους εταίρους και τους Συμμάχους της αναφορικά με την αντίδραση στην απόφαση αυτή.”

Πηγή: euractiv.gr

Στις αποθήκες τους υπάρχει άφθονο χειμερινό στοκ εμπορευμάτων, ενώ την ίδια στιγμή χρειάζονται ρευστότητα για τις παραγγελίες της ανοιξιάτικης σεζόν. Κι όλα αυτά, όταν ο κίνδυνος για ένα νέο lockdown, είναι ακόμα ορατός.

Παράγοντες της αγοράς αναφέρουν πώς οι έμποροι είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε «γενναίες» εκπτώσεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν ρευστότητα στα ταμεία τους.

Αναφέρουν, επίσης, ότι οι εκπτώσεις στην ένδυση και την υπόδηση μεοσταθμικά θα κυμαίνονται στο 30%, ωστόσο, κάποια είδη θα διατεθούν από την πρώτη κιόλας ημέρα με ποσοστό έκπτωσης πολύ μεγαλύτερο, που δεν αποκλείεται να φθάσει έως και το 70%.

Οι χαμηλές θερμοκρασίες αποτελούν σύμμαχο των εμπόρων που θέλουν να ξεπουλήσουν το χειμερινό τους εμπόρευμα, όχι με «σκοτωμένες» τιμές, αλλά με την προοπτική του να αφήσουν κάποιο κέρδος. Από την άλλη όμως δεν παύουν να σκέφτονται το ενδεχόμενο ενός νέου lockdown, κριτήριο που θα καθορίσει και την πολιτική τιμών κατά την εκπτωτική περίοδο.

Το εορταστικό 15νθήμερο που τα καταστήματα λειτούργησαν με click away, αποδείχθηκε ελάχιστος χρόνος για τους εμπόρους, που αναγκάστηκαν να ξαναβάλουν στις αποθήκες τους τα εμπορεύματά τους μέχρι το επόμενο άνοιγμα, τη σημερινή δηλαδή ημέρα. Γι’ αυτό και ο τζίρος των φετινών Χριστουγέννων ήταν πολύ περιορισμένος, καθώς κυμάνθηκε στο 1,5 δισ. ευρώ, όταν ο αντίστοιχος περσινός άγγιζε τα 3,5 δισ. ευρώ.

Το μεγάλο στοίχημα για τους εμπόρους θα κερδηθεί, όταν δουν τους τζίρους των καταστημάτων τους να αυξάνονται , κυρίως όμως, προτού βρεθούν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο ενός νέου λουκέτου, που ίσως για κάποιους να αποτελέσει και τη χαριστική βολή.

Του Αντρέα Παναγόπουλου

Σε όλους τους υπόλοιπους που φτιάχνουν σενάρια, κάνουν υποθέσεις εργασίας και αναλύσεις σε «εξελόχαρτα» δεν θα έπρεπε να χαραμίσουμε ούτε σέντσι εάν όλα αυτά δεν συνοδεύονται από μία ενδελεχή ανάλυση του πως ήταν ο κόσμος μία μέρα πριν ο κοροναϊός κλείσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας στο σπίτι του και πατήσει το «pause» στις παγκόσμιες οικονομικές, γεωπολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.

Κι επίσης αν δεν συνοδεύονται σε πλήρη καταγραφή των ελλείψεων, των αδυναμιών και των λαθών που μας έφεραν μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή υγειονομική (και όχι μόνο) κρίση.

Κανένα από τα μεγάλα προβλήματα όπως είναι οι κοινωνικές ανισότητες, η φτώχεια, ύφεση, το ιδιωτικό και δημόσιο χρέος, καμία από τις τοπικές, proxy συγκρούσεις, στη Συρία, στη Λιβύη, στο Ιράκ, στη Νιγηρία αλλά και οι κοινωνικές αναταραχές σε Ευρώπη, Νότια Λατινική Αμερική, Αφρική, Ινδίες και νοτιοδυτική Ασία δεν επιλύθηκαν όταν σκεπάστηκαν από το πέπλο της πανδημίας. Ισα-ίσα μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι όχι απλώς θα οξυνθούν, την επόμενη ημέρα αλλά ότι θα πάρουν νέες απρόβλεπτες (κι αυτές) διαστάσεις και θα επεκταθούν και σε άλλα σημεία της υφηλίου.

Παλιοί και νέοι παίκτες θα επιδιώξουν να καταλάβουν νέες, προνομιούχες θέσεις στη διεθνή σκακιέρα αλλά και να ανατρέψουν το συσχετισμό δυνάμεων του χθες.

Εδώ θα πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπ’όψιν κάτι που ίσως τώρα παραβλέπουμε και είναι ότι η πανδημία ήταν το μικρότερο κακό στις διακεκαυμένες περιοχές του πλανήτη σε απόλυτους αριθμούς θυμάτων. Οταν μία χώρα μετράει 400.000 νεκρούς εξ’ αιτίας του πολέμου, μερικές χιλιάδες νεκροί από τον ιό είναι σταγόνα στον ωκεανό του αίματος που ρέει… Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τη Συρία αλλά και για δεκάδες άλλες περιοχές που μαστίζονται από εμφύλιες ή διασυνοριακές συγκρούσεις, πείνα και τοπικές επιδημίες. 

Αντίθετα, τα πλήγματα που έχουν δεχτεί οι «ειρηνικές» δυτικές χώρες είναι συντριπτικά με την ανθρωπιστική καταστροφή να απειλεί τα θεμέλιά τους. Θεμέλια που είχαν ήδη υπονομευθεί από την πολυετή οικονομική κρίση. Είναι, έτσι, αναμενόμενο οι μεγάλες αλλαγές της επόμενης ημέρας και η επιδείνωση της θέσης τους ή η ριζική αλλαγή πορείας τους να αφορά περισσότερο αυτές τις χώρες, της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής αλλά και συνολικά τις χώρες του G20 που  εξαναγκάστηκαν να παραδεχτούν τις βαθιές συστημικές αδυναμίες των συστημάτων υγείας.

Μόνο που κι αυτή, η αναγκαστική παραδοχή είναι στενόκαρδη και λειψή καθώς  πολύ σύντομα θα ανακαλύψουν είτε το παραδέχονται είτε όχι ότι οι συστημικές αδυναμίες του Παλιού Κόσμου δεν περιορίζονται μόνο στα συστήματα υγείας αλλά διατρέχουν οριζόντια και κάθετα όλους τους τομείς της οικονομίας και των θεσμών του κράτους αφήνοντας ξεκρέμαστους και χωρίς δίκτυ προστασίας τους πολίτες τους και ιδιαίτερα τους πλέον ευάλωτους, τους ηλικιωμένους, τους άνεργους, το πρεκαριάτο της ελαστικής απασχόλησης, τις μειονότητες αλλά και το σύνολο σχεδόν της μεσαίας τάξης που τώρα θα αντιμετωπίσει ξανά το τσουνάμι της ανεργίας και της μείωσης των εισοδημάτων της όντας ήδη καταχρεωμένη σε τράπεζες και δημόσιο.

Πέρα όμως από τις συνέπειες που θα υπάρξουν στην οικονομία, στις εργασιακές σχέσεις και στο βιωτικό επίπεδο των δυτικών πολιτών ένας πολύ σημαντικός, αστάθμητος παράγοντας των όποιων εξελίξεων είναι η επίδραση του πολυήμερου (ίσως και πολύμηνου αλλά και επαναλαμβανόμενου, αν υπάρξουν νέα κύματα της πανδημίας) lockdown στο ψυχισμό, στη νοοτροπία, στις καταναλωτικές και άλλες συνήθειες αλλά και στις ιδέες και στις πολιτικές εκτιμήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων που εξαναγκάστηκαν να ζήσουν σε πρωτόγνωρες συνθήκες.

Μία τέτοιας έκτασης αλλαγή του τρόπου ζωής δεν μπορεί να ξεχαστεί την επόμενη ημέρα όταν ακόμη και λιγότερο επείγουσες και ειδικές καταστάσεις ξέρουμε ότι εγγράφονται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη. Με όλα τα αρνητικά αλλά και τα θετικά του, διότι υπάρχουν και αυτά…

Πως οι δυτικοί πολίτες θα ζητήσουν πίσω στο ακέραιο όλες τις ελευθερίες που στερήθηκαν αλλά και την ανάκληση κάθε μέτρου επιτήρησης, ελέγχου και παρακολούθησης της προσωπικής τους ζωής κόβοντας την όρεξη σε όσα καθεστώτα βρήκαν την ευκαιρία να ασκήσουν αυταρχική εξουσία με αφορμή τον κοροναϊό;

Με ποιο τρόπο  οι δυτικοί πολίτες θα ζητήσουν πίσω στο ακέραιο όλες τις ελευθερίες που στερήθηκαν αλλά και την ανάκληση κάθε μέτρου επιτήρησης, ελέγχου και παρακολούθησης της προσωπικής τους ζωής κόβοντας την όρεξη σε όσα καθεστώτα βρήκαν την ευκαιρία να ασκήσουν αυταρχική εξουσία με αφορμή τον κοροναϊό.

Άραγε θα κάνουν βήματα πίσω ή αντίθετα θα επιβάλουν την ενίσχυση των συστημάτων υγείας και του παραμελημένου ή και εντελώς καταργημένου κοινωνικού κράτους στα χρόνια της οικονομικής κρίσης και πριν από αυτά;

Κατά πόσο θα καταλάβουν ότι αυτές τις δύσκολες εβδομάδες της απομόνωσης, του περιορισμού των κινήσεων, της κοινωνικής απόστασης κρατηθήκαμε όρθιοι χάρη στους γιατρούς, τους νοσηλευτές και νοσοκόμους, το πρεκαριάτο των ανθρώπων που δουλεύουν στα σούπερ-μάρκετ και τις ταχυμεταφορές, στους οδηγούς των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, στης «γης τους κολασμένους» αλλά και ότι πηγή όλων των δεινών μας δεν είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες;

Πως οι δυτικοί πολίτες θα ζητήσουν πίσω στο ακέραιο όλες τις ελευθερίες που στερήθηκαν αλλά και την ανάκληση κάθε μέτρου επιτήρησης, ελέγχου και παρακολούθησης της προσωπικής τους ζωής κόβοντας την όρεξη σε όσα καθεστώτα βρήκαν την ευκαιρία να ασκήσουν αυταρχική εξουσία με αφορμή τον κοροναϊό;

Πως δεν θα κάνουν βήμα πίσω αλλά αντίθετα θα επιβάλουν την ενίσχυση των συστημάτων υγείας και του παραμελημένου ή και εντελώς καταργημένου κοινωνικού κράτους στα χρόνια της οικονομικής κρίσης και πριν από αυτά;

Πόσο θα καταλάβουν ότι αυτές τις δύσκολες εβδομάδες της απομόνωσης, του περιορισμού των κινήσεων, της κοινωνικής απόστασης κρατηθήκαμε όρθιοι χάρη στους γιατρούς, τους νοσηλευτές και νοσοκόμους, το πρεκαριάτο των ανθρώπων που δουλεύουν στα σούπερ-μάρκετ και τις ταχυμεταφορές, στους οδηγούς των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, στης «γης τους κολασμένους» αλλά και ότι πηγή όλων των δεινών μας δεν είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες;

Κατά πόσο θα συνειδητοποιήσουν το ότι σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου δεν υπήρξε “Ολοκαύτωμα” των ηλικιωμένων αυτό συνέβη διότι δεν τους αποθέτουμε μαζικά σε ιδρύματα και γηροκομεία όταν πάψουν να είναι παραγωγικοί όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες της Δύσης;

Αλλά και κατά πόσο θα συνειδητοποιήσουν -και πως θα εκμεταλλευτούν αυτή τη γνώση- ότι το περιβάλλον και το κλίμα ωφελήθηκαν από το μαζικό lockdown οπως αποδεικνύουν τα στοιχεία μετρήσεων αλλά και οι εικόνες των δορυφόρων που δείχνουν τον πλανήτη να παίρνει βαθιές ανάσες μέσα σε ελάχιστο σχετικά διάστημα μείωσης της ανθρώπινης δραστηριότητας;

Ισως τέλος να αναρωτηθούν για τις δυνατότητες των ψηφιακών τεχνολογιών στους τομείς της εργασίας, την εκπαίδευσης, των δημόσιων υπηρεσιών, του εμπορίου αλλά και των διαπροσωπικών σχέσεων που ενώ είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο, μέχρι χθες έμεναν ουσιαστικά ανεκμετάλλευτες από την κοινωνία ως αναγκαία πρόσθετα των smart τηλεφώνων, των γκάτζετ και επιχειρήσεων όπως η Google και το Facebook…

Από όλα τα παραπάνω, αν ισχύσουν, εξαρτάται το αν η επόμενη μέρα θα είναι μία καλύτερη ημέρα ή μία επιστροφή στην π.Κ. (προ Κοροναϊού) εποχή ή ακόμη χειρότερα, σε μία αυταρχική, ακραία νεοφιλελεύθερη περίοδο.

Από όλα τα παραπάνω και από κάτι ακόμη: το επαναπροσδιορισμό του τι σημαίνει ανάπτυξη και παγκοσμιοποίηση. Μακριά από τον δίχως όριο και χωρίς εκτίμηση του κόστους για την ανθρώπινη ζωή και υγεία, ανάπτυξη που πάνω του πατάει τόσο ο καπιταλισμός όσο και ο κλασικός μαρξισμός. Οδηγώντας μας στον ανορθολογισμό και τον θάνατο…

Ας ήμαστε μετρημένα αισιόδοξοι…

(*μ.Κ. : μετά τον Κοροναϊό)