Το δημοσίευμα προκάλεσε μπαράζ διαψεύσεων από αξιωματούχους του Πενταγώνου, αλλά και τον πρόεδρο Τραμπ. «Η Κίνα δεν θα αναφερθεί καν», έγραψε αργά το βράδυ της Πέμπτης ο Ντόναλντ Τραμπ σε ανάρτησή του στο Truth Social, η οποία μάλιστα αναπαρήχθη και από τον ίδιο τον Μασκ. «Οι New York Times είναι σκέτη προπαγάνδα», σχολίασε ο CEO της Tesla. «Αναμένω με ανυπομονησία τη δίωξη όσων στο Πεντάγωνο διαρρέουν ψευδείς πληροφορίες στους New York Times. Θα τους βρούμε».

The New York Times is pure propaganda.

Also, I look forward to the prosecutions of those at the Pentagon who are leaking maliciously false information to NYT.

They will be found. pic.twitter.com/xANvLMOH5j

— Elon Musk (@elonmusk) March 21, 2025

Μετά τις διψεύσεις η εφημερίδα υποστήριζει πως δεν είναι σαφές αν η ενημέρωση για τον Μασκ θα προχωρήσει κανονικά όπως είχε προγραμματιστεί.

«Ωστόσο η πρόσβαση του Μασκ σε ορισμένα από τα πιο καλά φυλασσόμενα στρατιωτικά μυστικά της χώρας θα αποτελούσε μια δραματική ενίσχυση του ήδη εκτεταμένου ρόλου του ως σύμβουλος του Τραμπ και επικεφαλής της προσπάθειάς του να περικόψει τις δαπάνες και να εκκαθαρίσει την κυβέρνηση από ανθρώπους και πολιτικές που αντιτίθενται στον Αμερικανό πρόεδρο».

Σύμφωνα πάντα με τους New York Times, τα πολεμικά σχέδια του Πενταγώνου συγκαταλέγονται στα πιο καλά φυλασσόμενα μυστικά του στρατού – καθώς οποιαδήποτε διαρροή τους θα σήμαινε αυτόματα και την αποτυχία τους.

Η άκρως απόρρητη ενημέρωση για τα συγκεκριμένα επιχειρησιακά σχέδια περιλαμβάνει περίπου 20 με 30 διαφάνειες που περιγράφουν το πώς θα πολεμούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση με το Πεκίνο. Προβλέπουν ολόκληρη τη διαδρομή από τις πρώτες ενδείξεις για την κινεζική απειλή έως τις διάφορες επιλογές για το ποιους κινεζικούς στόχους θα μπορούσαν να πλήξουν οι Αμερικανοί και πότε.

• Αξιωματικοί που έχουν γνώση αυτών των δεδομένων, ισχυρίζονται πως αυτά θα παρουσιάζονταν στον Τραμπ για την τελική λήψη αποφάσεων.

Λίγο μετά τη δημοσίευση του άρθρου των Times το βράδυ της Πέμπτης, ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Σον Πάρνελ διευκρίνισε πως «το υπουργείο Άμυνας είναι ενθουσιασμένο που καλωσορίζει τον Έλον Μασκ στο Πεντάγωνο την Παρασκευή. Τον προσκάλεσε ο υπουργός Χέγκσεθ και είναι απλώς επισκέπτης».

Περίπου μία ώρα αργότερα, ο Πάρσελ έκανε λόγο στο X για «fake news»: «Ο Έλον Μασκ είναι πατριώτης. Είμαστε περήφανοι που τον έχουμε στο Πεντάγωνο».

Από την πλευρά του ο Πιτ Χέγκσεθ σχολίασε επίσης το X ότι «αυτή ΔΕΝ είναι μια συνάντηση για τα “άκρως απόρρητα πολεμικά σχέδια για την Κίνα”. Είναι μια ανεπίσημη συνάντηση για την καινοτομία, την αποτελεσματικότητα και την πιο “έξυπνη” παραγωγή. Θα είναι σπουδαία!»

This is 100% Fake News. Just brazenly & maliciously wrong.

Elon Musk is a patriot.

We are proud to have him at the Pentagon. pic.twitter.com/LiyXrl8gCi

— Sean Parnell (@SeanParnellATSD) March 21, 2025

Περίπου 30 λεπτά μετά από αυτή την ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ωστόσο, η Wall Street Journal επιβεβαίωσε ότι ο Μασκ είχε προγραμματιστεί να ενημερωθεί για τον πολεμικό σχεδιασμό για την Κίνα.

Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα, ο Μασκ θα χρειαζόταν πιθανότατα μια κάποια πρόσβαση στους σχεδιασμούς του Πενταγώνου, προκειμένου η ομάδα του στο Τμήμα Κυβερνητικής Αποδοτικότητας να προχωρήσει στις απαραίτητες περικοπές του προϋπολογισμού του υπουργείου Άμυνας με υπεύθυνο τρόπο.

Θα χρειαζόταν, ας πούμε, να γνωρίζει ποια οπλικά συστήματα σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει το Πεντάγωνο σε μια μάχη με την Κίνα.

Ενδεικτικά οι περικοπές σε μελλοντικές αγορές αεροπλανοφόρων θα εξοικονομούσαν δισεκατομμύρια δολάρια, χρήματα που θα μπορούσαν να δαπανηθούν σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη ή άλλα όπλα. Αλλά αν η πολεμική στρατηγική των ΗΠΑ βασίζεται στη χρήση αεροπλανοφόρων με καινοτόμους τρόπους που θα εξέπλητταν την Κίνα, η ναρκοθέτηση των υφιστάμενων πλοίων ή η διακοπή της μελλοντικής παραγωγής πλοίων θα μπορούσε να καταστρέψει αυτό το σχέδιο.

Οι πιο καλοπροαίρετοι λοιπόν θα υποστήριζαν πως για να αξιολογήσει ο Μασκ τον τρόπο αναπροσανατολισμού των δαπανών του Πενταγώνου, θα έπρεπε να γνωρίζει τι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει ο στρατός και για ποιο σκοπό.

Την ίδια ώρα, ωστόσο, τα επιχειρηματικά συμφέροντα του Μασκ είναι τέτοια που θα έπρεπε να καθιστούν οποιαδήποτε πρόσβαση σε στρατηγικά μυστικά σχετικά με την Κίνα σοβαρό πρόβλημα για την αμερικανική κυβέρνηση.

Οι τελευταίες αναθεωρήσεις των πολεμικών σχεδίων κατά της Κίνας επικεντρώνονται στην αναβάθμιση της άμυνας για το σενάριο ενός διαστημικού πολέμου, καθώς το Πεκίνο φέρεται να έχει αναπτύξει μια σειρά όπλων που μπορούν να «χτυπήσουν» αμερικανικούς δορυφόρους.

Μπορεί οι δορυφόροι χαμηλής τροχιάς του Μασκ να θεωρούνται πιο ανθεκτικοί από τους παραδοσιακούς δορυφόρους, ωστόσο ο ίδιος έχει κάθε λόγο να ενδιαφέρεται για το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να υπερασπιστούν τους δορυφόρους του σε έναν πόλεμο με την Κίνα.

Η συμμετοχή σε μια απόρρητη ενημέρωση για την κινεζική απειλή με μερικούς από τους πιο υψηλόβαθμους αξιωματούχους του Πενταγώνου και του αμερικανικού στρατού θα ήταν μια εξαιρετικά πολύτιμη ευκαιρία για κάθε εργολάβο της αμυντικής βιομηχανίας που επιδιώκει να πουλήσει υπηρεσίες στον στρατό.

Σε αυτή ο Μασκ θα μπορούσε να αποκτήσει εικόνα για τα νέα εργαλεία που μπορεί να χρειαστεί το Πεντάγωνο και τα οποία θα μπορούσε να του πουλήσει η SpaceX, στην οποία παραμένει διευθύνων σύμβουλος.

Η παροχή αποκλειστικής ενημέρωσης στον CEO μιας αμυντικής βιομηχανίας θα μπορούσε να αποτελέσει επαρκέστατο λόγο για τη διαμαρτυρία μιας σύμβασης, καθώς αποτελεί τον όρισμο της σύγκρουσης συμφερόντων.

Η SpaceX του Μασκ πληρώνεται ήδη δισεκατομμύρια δολάρια από το Πεντάγωνο και τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες κατασκοπείας για να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να δημιουργήσουν νέα στρατιωτικά δορυφορικά δίκτυαμ ενώ εκτοξεύει τους περισσότερους από αυτούς τους στρατιωτικούς δορυφόρους για το Πεντάγωνο με τους πυραύλους Falcon 9, οι οποίοι απογειώνονται από εξέδρες εκτόξευσης που έχει δημιουργήσει η SpaceX σε στρατιωτικές βάσεις στη Φλόριντα και την Καλιφόρνια.

Την ίδια ώρα ο Μασκ και η Tesla εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την Κίνα.

Οι υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της Tesla στη Σανγκάη κατασκευάστηκαν με ειδική άδεια από την κινεζική κυβέρνηση και σήμερα είναι υπεύθυνες για πάνω από το ήμισυ των παγκόσμιων παραδόσεων της εταιρείας – η οποία έχει υπογράψει μια δανειακή συμφωνία ύψους 2,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων με δανειστές στην Κίνα.

Δημόσια, ο Μασκ έχει αποφύγει να επικρίνει το Πεκίνο και έχει δηλώσει την προθυμία του να συνεργαστεί με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 2022 ο δισεκατομμυριούχος δήλωσε στους Financial Times ότι θα πρέπει να δοθεί στην Κίνα κάποιος έλεγχος στην Ταϊβάν, με την δημιουργία μιας «ειδικής διοικητικής ζώνης».

Επί της ουσίας, ωστόσο, έχει αρκετά προβληματικά στοιχεία, τα οποία επειδή είναι δομικής φύσεως απειλούν να αναιρέσουν τις όποιες “καλές προθέσεις”.

Ένα ζήτημα που αποφεύγουν πολλοί να συζητήσουν είναι αυτό της ενημέρωσης εκείνων (πολιτικών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, απλών πολιτών) που γίνονται στόχοι των λεγόμενων νόμιμων επισυνδέσεων για λόγους “εθνικής ασφάλειας”.

Στις περιπτώσεις που άνοιξαν την ζοφερή υπόθεση συνέβησαν τα εξής:

–Ο Θανάσης Κουκάκης, ερευνώντας σκανδαλώδεις υποθέσεις στην γκρίζα ζώνη μεταξύ τραπεζών και πολιτικής, υποψιάστηκε πως το κινητό του τηλέφωνο μπορεί να παρακολουθείται. Απευθύνθηκε στο Citizen Lab που του επιβεβαίωσε πως είχε “επιμολυνθεί” από το pretador. Με αυτή την πληροφορία κινήθηκε νομικά και έφτασε και στην ΑΔΑΕ, η οποία ανταποκρίθηκε με θεσμική υπευθυνότητα για να φτάσουμε στην επιβεβαίωση (μέσω παρόχων) πως παρακολουθείτο και από την ΕΥΠ.

–Ο Νίκος Ανδρουλάκης έμαθε πως έγινε απόπειρα παρακολούθησής του με pretador, εντελώς τυχαία, μέσω έρευνας της αρμόδιας (νεοσυσταθείσας) επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ακολούθησε η μυνητήρια αναφορά του και η ενεργοποίηση -ξανά- της ΑΔΑΕ για να γίνει γνωστό ότι υπήρξε στόχος και νόμιμης επισύνδεσης.

Συμπέρασμα: Και στις δύο περιπτώσεις που αποκάλυψαν το μέγα σκάνδαλο, η γνώση της παρακολούθησης προήλθε, ή τυχαία, ή μετά από κάποια αμυδρή υποψία του “στόχου”. Όλοι οι άλλοι που αναφέρονται στις λίστες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ή καθείς και καθεμία από τους/τις περίπου 15.000 νόμιμες επισυνδέσεις (έκθεση ΑΔΑΕ) που έκανε η ΕΥΠ –με εντολή Κοντολέοντος και υπογραφή Βλάχου– το 2021, με λόγους “εθνικής ασφαλείας”, γιατί θα έπρεπε να υποψιαστούν κάτι, ή να σπεύσουν να ερευνήσουν μία τέτοια πιθανότητα; Ο υπουργός, ο επιχειρηματίας, ο γενικός γραμματέας που “μετράει ο λόγος του” για συμβάσεις του δημοσίου, ο δημοσιογράφος και τόσοι άλλοι, γιατί πρέπει να πιστεύουν πως παρακολουθήθηκαν; Και πώς, τελικά, με βάση το ισχύον και το μελλοντικό πλαίσιο θα γίνει, καθένας ή καθεμία τους, κοινωνός αυτής της τόσο σημαντικής, για τους ίδιους, και τους θεσμούς, πληροφορίας; Έως τώρα αυτή την δυνατότητα την έχει θεωρητικά η ΑΔΑΕ, τώρα, όμως, αποδυναμώνεται.

Έχει, άλλωστε, ατονήσει και για πρακτικούς λόγους, καθώς το επίμονο αίτημα της αρχής για ένα ψηφιακό αρχείο των εντολών που εκδίδει η ΕΥΠ παραπέμπεται διαρκώς στις καλένδες. Ένα κράτος που υπερηφανεύεται για τις τόσες ψηφιακές πλατφόρμες εξυπηρέτησης των πολιτών, δεν μπορεί να εγκαταστήσει μία τεχνολογικά απλή διαδικασία που θα εκσυγχρονίζει την ανεξάρτητη αρχή; Ή, απλώς, δεν θέλει;

Διότι, είναι αυτονόητο πώς μία αρχή με ελάχιστο προσωπικό δεν μπορεί να κάνει βουτιές σε έναν ωκεανό “χαρτούρας” δεκάδων χιλιάδων εντολών για παρακολουθήσεις, ούτε διαθέτει τεχνολογικό εξοπλισμό και αρκετούς ειδικούς ώστε να ανταπεξέλθει στην κακόβουλη δράση των λογισμικών- είτε λειτουργούν αυτόνομα από “ιδιωτικά κέντρα”, είτε σε κάποια σύνδεση με κρατική αρχή.

Διαβουλευόμαστε, λοιπόν, δημοσίως, για ένα νομοσχέδιο που βαθαίνει, τελικά, την αδυναμία ενημέρωσης όποιων γίνονται στόχοι παρακολούθησης. Η θέσπιση τριετίας δυσχεραίνει έτι περαιτέρω αυτή την δυνατότητα. Ουσιαστικά την απενεργοποιεί. Αφενός γιατί, όταν και εάν φτάσει η ώρα της ενημέρωσης, τα αρχεία δεν θα υπάρχουν (!), αφετέρου διότι, ακόμα και τότε, θα πρέπει να συναινέσει κάποιος δικαστής που δεν θα έχει καμία προηγούμενη σχέση με την υπόθεση. Αλλά, ξανά επί της ουσίας, πώς και γιατί ο ανυποψίαστος θα μπορέσει να φτάσει, έστω και μετά από 3 χρόνια, στην αναζήτηση της αλήθειας. Και γιατί ένα κράτος θα υποκύψει στους θεσμούς όταν γνωρίζει πως θα παραμείνει στο απυρόβλητο για 3 ή 4 χρόνια (διάρκεια μιας κυβερνητικής θητείας), κι ενώ εύκολα, ίσως, μπορεί να αναλάβει το ρίσκο να μην μάθει ποτέ αυτός που παρακολουθήθηκε, και το ό,τι του συνέβη, και τους λόγους γι αυτό.

Στην περίπτωση Ανδρουλάκη, βεβαίως, το μείζον είναι πώς θα φτάσει στις εκλογές με την σκιά ότι κάποια στιγμή και για κάποιο άγνωστο λόγο κρίθηκε ύποπτος για αντεθνική δράση (;), προδοσία (;), εξυπηρέτηση συμφερόντων κατά της πατρίδας (;). Η δε εξήγηση του κυβερνητικού εκπροσώπου σχετικά με την τριετία είναι, τουλάχιστον, ανεπαρκής.

«Το χρονικό όριο των τριών ετών που τίθεται συνδέεται με την ανάγκη να υπάρχει μία αντικειμενική χρονική απόσταση πριν από την ενημέρωση, ώστε να μην υπάρχει οποιαδήποτε επικινδυνότητα για την εθνική ασφάλεια», είπε.

Πώς αίρεται η “επικινδυνότητα για την εθνική ασφάλεια” εάν η ενημέρωση εκείνου που παρακολουθήθηκε γίνει στα δύο χρόνια και 11 μήνες, ή στα τρία χρόνια και μία ημέρα; Και πώς υφίσταται τέτοιο θέμα για δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες που παρακολουθήθηκαν με αυτό το “σκεπτικό” (που τώρα γίνεται πολύ ευρύτερο και περιλαμβάνει θεωρητικά ακόμα και εκείνους που θεωρούνται επικίνδυνοι για το περιβάλλον και το κλίμα…), και για τους οποίους δεν υπήρξε το παραμικρό (ενοχοποιητικό) εύρημα;

Τα υπόλοιπα είναι δουλειά των συνταγματολόγων και αντικείμενο της διαβούλευσης μεταξύ κομμάτων και άλλων ειδικών. Πλην της ΑΔΑΕ, βεβαίως, η οποία ούτε ρωτήθηκε, ούτε της ζητήθηκε πρόταση. Παρότι είναι το μοναδικό θεσμικό ανάχωμα (γι αυτό δεν ιδρύσαμε τις ανεξάρτητες αρχές, άλλωστε;)και θα έπρεπε να την εμπιστευόμαστε πολύ περισσότερο από Κοντολέοντες και χαμηλού κύρους εισαγγελείς που δηλώνουν ευθαρσώς πως θα παρακολουθούσαν ακόμα και την/τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.