Μιλώντας ακριβώς τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή δεκάδων χιλιάδων Ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία κατ’ εντολή του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι η σύγκρουση συνεχίζεται, αλλά ότι η Μόσχα παραμένει ανοικτή στην επίτευξη των στόχων της μέσω πολιτικών και διπλωματικών μέσων.

«Ύστερα από την άμεση παρέμβαση σε αυτή τη σύγκρουση από δυτικοευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, η ειδική στρατιωτική παρέμβαση de facto μετατράπηκε σε μια πολύ μεγαλύτερη αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και χωρών της Δύσης, που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τον στόχο της καταστροφής της χώρας μας», δήλωσε ο Πεσκόφ.

Ερωτηθείς εάν η Μόσχα πιστεύει πως η σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί μέσω συνομιλιών, ο Πεσκόφ δήλωσε: «Συνεχίζουμε τις προσπάθειές μας να επιτύχουμε ειρήνη, η θέση μας είναι πολύ ξεκάθαρη και σταθερή. Τα πάντα εξαρτώνται τώρα από τις ενέργειες του καθεστώτος του Κιέβου».

Ο Πεσκόφ δήλωσε ότι δεν είναι ακόμα σε θέση να πει πότε και πού θα πραγματοποιηθεί ο επόμενος γύρος ειρηνευτικών συνομιλιών με την Ουκρανία καθώς είναι δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί.

«Πραγματικά ελπίζουμε ότι αυτή η δουλειά θα συνεχιστεί», δήλωσε.

Δεν ήταν ποτέ επίσημες στρατιωτικές δυνάμεις ούτε αφγανικές ούτε αμερικανικές, αλλά κάτι ενδιάμεσο: μηχανισμοί εκχώρησης ισχύος σε επιλεγμένους Αφγανούς μαχητές για να επιχειρούν εκεί όπου ο αμερικανικός στρατός δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να εμφανιστεί ανοιχτά.

Οι Zero Units λειτούργησαν με βάση την αρχή της απόλυτης μυστικότητας. Οι επιχειρήσεις τους πραγματοποιούνταν κυρίως τη νύχτα, συχνά υπό την καθοδήγηση Αμερικανών αξιωματούχων, με στόχο την καταδίωξη των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα σε περιοχές που το κανονικό στρατιωτικό πλαίσιο δεν επέτρεπε να πατήσει. Η CIA τους παρείχε εκπαίδευση, εξοπλισμό, πληροφορίες και διοικητική καθοδήγηση, ενώ η NDS προσέφερε το ανθρώπινο δυναμικό και τη νομική κάλυψη. Το αποτέλεσμα ήταν μια δομή που λειτουργούσε στο ημίφως, μακριά από διεθνείς κανόνες και τυπικές διαδικασίες λογοδοσίας.

Οι νυχτερινές επιδρομές των Zero Units ήταν γρήγορες, αιφνιδιαστικές και συχνά θανατηφόρες. Στην πράξη όμως, συνοδεύονταν από παράπλευρες απώλειες, εκτελέσεις που δεν διερευνήθηκαν ποτέ, συλλήψεις αμάχων και βασανισμούς. Δημιουργήθηκε μια κουλτούρα ασυλίας, όπου οι συνέπειες των πράξεων αυτών δεν αναλογούνταν σε κανέναν συγκεκριμένα. Το «μαύρο κουτί» της δράσης τους περιλαμβάνει όχι μόνο τις επιχειρήσεις αλλά και τη φύση της ίδιας της μονάδας: η πολιτική ευθύνη της CIA τέμνεται με την επιχειρησιακή ανεξαρτησία των Αφγανών μαχητών, αφήνοντας πίσω μια θολή εικόνα σχετικά με το ποιος έδινε εντολές και ποιος ήταν υπόλογος για τις συνέπειες.

Με την πτώση της Καμπούλ και την κατάρρευση της αφγανικής κυβέρνησης, οι Zero Units διαλύθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Τα μέλη τους θεωρήθηκαν προδότες από τους Ταλιμπάν και πολλοί έγιναν στόχος εκτελέσεων. Η Ουάσινγκτον προσπάθησε να δημιουργήσει διαύλους εκκένωσης, μεταφέροντας πολλούς πρώην μαχητές και τις οικογένειές τους στις ΗΠΑ ή σε χώρες-συμμάχους όπως το Ηνωμένο Βασίλειο. Η διαδικασία αυτή έγινε βιαστικά, χωρίς πλήρη επιχειρησιακά αρχεία, ενώ οι ψυχολογικές επιπτώσεις του πολέμου σε αυτούς τους ανθρώπους δεν αξιολογήθηκαν επαρκώς.

Το αποτέλεσμα σήμερα είναι μια νέα πραγματικότητα: χιλιάδες πρώην μαχητές με εμπειρία σε επιχειρήσεις υψηλής βίας βρίσκονται διασκορπισμένοι στη Δύση. Η πρόσφατη επίθεση στην Ουάσινγκτον επανέφερε το ζήτημα της διαχείρισης αυτής της κοινότητας. Αναδεικνύεται έτσι ένα κενό στην παρακολούθηση, στην ψυχολογική υποστήριξη και στην κοινωνική ένταξη των πρώην μαχητών. Η συζήτηση για τις Zero Units δεν αφορά πλέον τα πεδία μάχης του Αφγανιστάν αλλά τις δυτικές κοινωνίες που φιλοξενούν αυτούς τους ανθρώπους και το πώς μπορούν να διαχειριστούν τον κίνδυνο επαναδραστηριοποίησης ή ψυχολογικών τραυμάτων.

Οι Zero Units δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική μονάδα. Ήταν η εκδήλωση ενός πολέμου με «θολούς» κανόνες, χωρίς σαφή όρια ευθύνης και με πραγματική βία που σημάδεψε ζωές και κοινωνίες. Μετατόπισαν την ευθύνη από τον αμερικανικό στρατό σε παραστρατιωτικές δυνάμεις, και σήμερα η ευθύνη των συνεπειών τους μεταφέρεται στις κοινωνίες που τους απορρόφησαν. Ο θεσμικός έλεγχος δεν υπήρξε ούτε κατά τη διάρκεια της δράσης τους ούτε μετά τη διάλυσή τους, αφήνοντας ένα ανοιχτό πεδίο για μελλοντικές κρίσεις πολύ πιο σοβαρές από το περιστατικό στην Ουάσινγκτον.

Η ιστορία των Zero Units είναι ταυτόχρονα πολιτική, ανθρωπιστική και θεσμική. Θέτει ερωτήματα για τη διαφάνεια των μυστικών επιχειρήσεων, για την ευθύνη των κρατών, και για τις κοινωνίες που καλούνται να εντάξουν πρώην μαχητές σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν στον οποίο εκπαιδεύτηκαν να δρουν. Το ζήτημα δεν περιορίζεται στην ασφάλεια· αφορά και την ηθική και την ικανότητα της Δύσης να αντιμετωπίσει το κόστος ενός πολέμου που δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά. Η μεγάλη σκιά των Zero Units εξακολουθεί να πλανάται, υποδεικνύοντας ότι οι συνέπειες των πολέμων δεν μένουν στα πεδία μάχης αλλά ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στις κοινωνίες που επιλέγουν να τους φιλοξενήσουν.

Με πληροφορίες από το CBS

“Η σιωπή τους είναι εκκωφαντική” σημειώνει ο Ιμάμογλου.Και συμπληρώνει: “Η Ουάσινγκτον εξέφρασε απλώς ‘ανησυχίες σχετικά με πρόσφατες συλλήψεις και διαδηλώσεις’ στην Τουρκία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι Ευρωπαίοι ηγέτες απέτυχαν να προσφέρουν μια ισχυρή απάντηση”.

Να σημειωθεί, στο σημείο αυτό, ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αυτήν την εβδομάδα, αποκάλεσε τον Ερντογάν “καλό ηγέτη”. 

Όπως σημειώνει ο Ιμάμογλου, η έλλειψη διεθνούς καταδίκης του Ερντογάν βοηθά στη διασφάλιση της στροφής της Τουρκίας προς τον αυταρχισμό.

“Η δημοκρατία, το κράτος δικαίου και οι θεμελιώδεις ελευθερίες δεν μπορούν να επιβιώσουν στη σιωπή (…)” αναφέρει ακόμα. “Μια χώρα με μακρά δημοκρατική παράδοση αντιμετωπίζει τώρα τον σοβαρό κίνδυνο να περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή” συμπληρώνει.

Ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης συνελήφθη με κατηγορίες για διαφθορά, με τον ίδιο να τις απορρίπτει, ενώ η τουρκική κυβέρνηση διαμηνύει ότι τα δικαστήρια είναι ανεξάρτητα και δεν ενεργούν με οδηγίες της προεδρίας. 

Στον απόηχο της σύλληψής του, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου βγήκε στους δρόμους για να διαδηλώσουν, ενώ οι μετοχές και τα ομόλογα της χώρας “κατακρημνίστηκαν”.

Σπύρος Σιδέρης

Αυτή η αναζήτηση μιας νέας τάξης μπορεί να ονομαστεί «Αρμονία της Μέσης Ανατολής», αναφερόμενη στη δομή που καθιερώθηκε από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815.

Οι προφανείς ομοιότητες μεταξύ της τάξης που πρέπει να οικοδομηθεί στη Μέση Ανατολή σήμερα και της τάξης που εγκαθιδρύθηκε στην Ευρώπη το 1815 καθιστούν αυτή την ονοματολογία ουσιαστική. Ένας από τους κύριους στόχους του Συνεδρίου της Βιέννης ήταν να αποκαταστήσει το status quo που είχε διαταραχθεί μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, οι οποίοι είχαν αναθεωρητικές βλέψεις, και να φέρει σταθερότητα στο κέντρο της Ευρώπης. Οι δυνάμεις του status quo της εποχής, η Βρετανία, η Ρωσία και η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, όρισαν αυτή τη νέα τάξη ως «Ευρωπαϊκή Αρμονία».

• Η οικοδόμηση μιας νέας δομής που θα αντικαταστήσει την τάξη Σάικς-Πικό, δηλαδή της μυστικής συνθήκη του 1916 μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας, με τη σύμφωνη γνώμη της Ρωσίας και της Ιταλίας, για τον καθορισμό των αμοιβαία συμφωνημένων σφαιρών επιρροής και ελέγχου τους σε μια ενδεχόμενη διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποδυναμώθηκε από τη διαδικασία της Αραβικής Άνοιξης, ίσως είναι το πιο σημαντικό θέμα της ημερήσιας διάταξης στη Μέση Ανατολή σήμερα.

Η έννοια της «Αρμονίας της Μέσης Ανατολής» αναφέρεται στη δημιουργία ενός συστήματος κρατών στην περιοχή, το οποίο θα είναι πολύ αδύναμο για να αποτελεί απειλή για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, αλλά πολύ ισχυρό για να ελέγχεται από περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία. Η τάξη αυτή εξυπηρετεί τους γεωπολιτικούς στόχους των ΗΠΑ ενισχύοντας την ασφάλεια του Ισραήλ, ενώ από την άλλη πλευρά, αποσκοπεί στο να αποτρέψει τους περιφερειακούς παράγοντες από το να αυξήσουν την ισχύ τους και να ανέλθουν σε ηγετική θέση.

Η παραδοσιακή τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή βασιζόταν στην απεριόριστη πρόσβαση στο πετρέλαιο, στην εγγύηση της ασφάλειας του Ισραήλ και στην ελεύθερη χρήση των θεοπολιτικών, γεωπολιτικών και γεωοικονομικών πόρων της περιοχής από τις δυτικές δυνάμεις για την καταπολέμηση των αντιδυτικών επαναστατικών ιδεολογιών.

Στην πραγματικότητα, οι πρώτες προκλήσεις για την παραδοσιακή τάξη της Μέσης Ανατολής, η οποία δημιουργήθηκε υπό την ηγεσία δυτικών παραγόντων μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εμφανίστηκαν αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

• Η πρώτη από αυτές τις προκλήσεις στις δυτικές αυτοκρατορικές πολιτικές στην περιοχή, με επίκεντρο τον σοσιαλιστικό αραβικό εθνικισμό, έλαβε χώρα στην Αίγυπτο. Το 1952, νεαροί αξιωματικοί με επικεφαλής τον Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ κατάφεραν να κλονίσουν τη δυτική επιρροή στην Αίγυπτο, η οποία διαρκούσε για περισσότερα από εκατό χρόνια, με το πραξικόπημα των Ελεύθερων Αξιωματικών.

Η εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ μετά το πραξικόπημα κατέστησε την Αίγυπτο επίκεντρο ενός ισχυρού κινήματος αντίστασης κατά της δυτικής ηγεμονίας. Η υποστήριξη του Νάσερ στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Αλγερίας και στον εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης ενέπνευσε νέους αξιωματικούς στο Ιράκ, την Υεμένη, τη Συρία, το Σουδάν και τη Λιβύη και ενθάρρυνε τα στρατιωτικά πραξικοπήματα στις χώρες αυτές.

Για ένα τέταρτο του αιώνα, η διαδικασία αυτή αποτέλεσε μεγάλο πονοκέφαλο για τις δυτικές δυνάμεις, αποσταθεροποιώντας την παραδοσιακή τάξη της Μέσης Ανατολής. Στο Ιράν, η εθνικοποίηση των ιρανικών πετρελαϊκών πόρων από τον Μοχάμεντ Μοσαντέκ και η ισλαμική επανάσταση του 1979 στο Ιράν μπορούν επίσης να σημειωθούν ως σημαντική πρόκληση.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αναπτύχθηκαν δύο βασικές πολιτικές για την αποτροπή αμφισβήτησης του status quo υπέρ της Δύσης. Η πρώτη ήταν η αποκατάσταση της περιφερειακής τάξης μετά το πετρελαϊκό εμπάργκο της δεκαετίας του 1970. Κατά τη διαδικασία αυτή, η ισχύς των αναθεωρητικών φορέων αποδυναμώθηκε, ενώ οι φορείς του status quo υποστηρίχθηκαν. Μετά το εμπάργκο, το κέντρο βάρους στη Μέση Ανατολή μετατοπίστηκε από τα αναθεωρητικά κέντρα, όπως η Συρία και η Αίγυπτος, στα κέντρα του status quo, όπως το Ντουμπάι και το Ριάντ.

• Η δεύτερη πολιτική ήταν ο ορισμός της περιοχής του Κόλπου από το Δόγμα Κάρτερ ως περιοχής ζωτικού ενδιαφέροντος των ΗΠΑ και η έναρξη μιας μακροχρόνιας στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή. Με τις εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι δρώντες που είχαν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν την περιφερειακή τάξη αποδυναμώθηκαν και απομακρύνθηκαν από την εξίσωση ισχύος, ενώ δρώντες με παρόμοιες τάσεις εκφοβίστηκαν.

Έτσι, στη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχή, η δυτική επιρροή στην περιοχή έφτασε στο απόγειό της και οι φορείς του status quo υποστηρίχθηκαν εκ νέου μέσω στρατιωτικών ενισχύσεων. Και οι δύο πολιτικές στόχευαν βασικά στη στόχευση κρατών που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τη Δύση.

Στη δεκαετία του 2010, προέκυψε μια νέα πρόκληση για το περιφερειακό status quo, το οποίο είχε καθοριστεί υπέρ της Δύσης. Αυτή τη φορά οι αμφισβητίες δεν ήταν κράτη ή χαρισματικοί ηγέτες, αλλά οι ίδιοι οι λαοί της Μέσης Ανατολής. Αν και ο πρώτος στόχος των αιτημάτων για πολιτική αλλαγή που αντηχούσαν στους αραβικούς δρόμους ήταν τα καθεστώτα που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή, ο κύριος στόχος ήταν να αλλάξει ριζικά η περιφερειακή τάξη πραγμάτων που λειτουργούσε υπέρ της Δύσης.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι δυτικές δυνάμεις και οι φορείς που είναι οι θεματοφύλακες του περιφερειακού status quo κατέβαλαν συντονισμένες προσπάθειες να καταστείλουν τα αυξανόμενα αιτήματα για κοινωνική αλλαγή κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης.

Στην Αίγυπτο αποτράπηκε ο δημοκρατικός μετασχηματισμός, ενώ στη Λιβύη, την Υεμένη και τη Συρία τα αιτήματα για αλλαγή μετατράπηκαν σε εμφύλιους πολέμους μέσω διαφόρων παρεμβάσεων. Ωστόσο, η απροσδόκητη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία στις αρχές Δεκεμβρίου έδειξε ότι τα αιτήματα για αλλαγή εξακολουθούν να είναι ισχυρά στους αραβικούς δρόμους.

• Στη νέα εποχή, τέθηκε σε εφαρμογή μια νέα στρατηγική για την αποτροπή προκλήσεων στο περιφερειακό status quo που καθορίστηκε υπέρ της Δύσης: η παρέμβαση στην κατανομή των πόρων. Στόχος αυτής της νέας περιφερειακής τάξης, που ονομάστηκε «Αρμονία της Μέσης Ανατολής», είναι να αφεθεί ο έλεγχος των πόρων της περιοχής στα χέρια μειονοτικών δομών που έχουν αναπτύξει αρμονικές σχέσεις με τη Δύση.

Η παραχώρηση των πλούσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Νότιο Σουδάν μετά τη διαίρεση του Σουδάν, η παραχώρηση των πετρελαϊκών πόρων της χώρας στον έλεγχο της κουρδικής περιοχής στο βορρά στη νέα τάξη που εγκαθιδρύθηκε στο Ιράκ, η μεταβίβαση των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Λιβύης στον έλεγχο του Χαλίφα Χαφτάρ, ο περιορισμός των δικαιωμάτων της Αιγύπτου στη χρήση των υδάτων του Νείλου και η παραχώρηση των πετρελαϊκών και υδάτινων πόρων της Συρίας στον έλεγχο της οργάνωσης των YPG αποτελούν σαφή παραδείγματα της νέας περιφερειακής τάξης που επιχειρείται να οικοδομηθεί μέσω του ελέγχου των πόρων.

Ο κύριος σκοπός αυτής της νέας τάξης, η οποία προορίζεται να εγκαθιδρυθεί με επίκεντρο τη Δύση, είναι να αποδυναμώσει τη θέληση των λαών της περιοχής να αντισταθούν μειώνοντας το μερίδιό τους στην οικονομική πίτα και να αποτρέψει το σχηματισμό αυτοδύναμων, ανεξάρτητων πολιτικών συστημάτων.

Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, κατά την ομιλία του σε Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Αστάνα του Καζακστάν, με τη συμμετοχή συμμαχικών χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει την προμήθεια πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία.

• Συνεχίζοντας την τοποθέτησή του, προειδοποίησε: «Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, θα χρησιμοποιήσουμε κάθε διαθέσιμο μέσο καταστροφής που έχουμε στη διάθεσή μας».

Παράλληλα, ο Πούτιν υπογράμμισε ότι, παρόλο που θεωρεί πρακτικά αδύνατη τη χρήση πυρηνικών όπλων από την Ουκρανία, υπάρχει ο κίνδυνος η χώρα να επιχειρήσει να αξιοποιήσει μια «βρώμικη βόμβα», εγείροντας σοβαρές ανησυχίες για την πιθανή εφαρμογή τέτοιων απειλητικών τεχνολογιών.

O Πούτιν κατηγόρησε ακόμη τη Γερμανία ότι χρησιμοποιεί «παράνομα μέτρα» και «απαράδεκτες» μεθόδους κατά περιουσιακών στοιχείων που ανήκουν στη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγό εταιρεία της Ρωσίας, τη Rosneft.

• Την ίδια στιγμή, από την Αστάνα, ο Ρώσος πρόεδρος υπονόησε ότι δεν έχει δει καμία πρόοδο από την Ουκρανία για να αρχίσουν οι συνομιλίες με το Κίεβο για μια ειρηνευτική λύση, ενώ επανέλαβε ότι οι όροι που έθεσε τον Ιούνιο για μια πραγματική συμφωνία παραμένουν αμετάβλητοι.

Συμπλήρωσε ότι τον Ιούνιο η Ρωσία θα τερμάτιζε τον πόλεμο στην Ουκρανία μόνο εάν το Κίεβο συμφωνούσε να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του στο ΝΑΤΟ και να παραδώσει το σύνολο τεσσάρων επαρχιών που διεκδικεί η Μόσχα, αιτήματα που το Κίεβο απέρριψε γρήγορα.

• Ο Πούτιν δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στον Ντόναλντ Τραμπ, δηλώνοντας πως είναι έτοιμος να ξεκινήσει διάλογο με τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα είπε ότι θεωρεί τον επανεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ «έξυπνο πολιτικό που είναι ικανός να βρει λύση».

Πρόσθεσε ότι κατά την άποψή του ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ «δεν είναι ακόμη ασφαλής».

«Ο Τραμπ είχε υποστεί δύο προφανείς απόπειρες δολοφονίας κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές» σημείωσε ειδικότερα ο Πούτιν.

• Ο Ρώσος πρόεδρος μίλησε ξανά για τον βαλλιστικό πύραυλο «Oreshnik» και τις δυνατότητές του, λέγοντας πως «λειτουργεί όπως ακριβώς το σχεδίασαν οι δημιουργοί του, είναι ένα όπλο υψηλής ακρίβειας».

«Φυσικά, μπορούμε να προσθέσουμε περισσότερες δυνατότητες και θα είναι ακόμη πιο ισχυρό, αλλά το κυριότερο είναι ότι το βασικό μοντέλο έχει δημιουργηθεί και λειτουργεί όπως το σχεδίασαν οι δημιουργοί του. Είναι ένα όπλο υψηλής ακρίβειας», δήλωσε ο Πούτιν, προσθέτοντας πως οι ζημιές που μπορεί να προκαλέσει, είναι πολύ σοβαρές. «Οι ζημιές είναι πολύ σοβαρές. Τα πάντα στο επίκεντρό του μετατρέπονται σε στάχτη, αποσυντίθενται στα συστατικά τους στοιχεία. Αντικείμενα που βρίσκονται σε βάθος 3-4 και ακόμη περισσότερων ορόφων, καταστρέφονται». Ακόμη, επανέλαβε πως δεν είναι πυρηνικό όπλο, καθώς «δεν φέρει πυρηνικές κεφαλές».

Ο ίδιος υποστήριξε ότι το πρώτο χτύπημα με Oreshnik, την περασμένη εβδομάδα, «ήταν απάντηση στις επιθέσεις του εχθρού», υπονοώντας τις επιθέσεις των Ουκρανών με αμερικανικούς και βρετανικούς πυραύλους.

• Κατά τον Ρώσο πρόεδρο, μάλιστα, «δεν υπάρχει κανείς πύραυλος στον κόσμο που να μοιάζει στον Oreshnik» εκτιμώντας ότι θα αργήσει η κατασκευή παρόμοιων όπλων από τη Δύση.

Στο πλαίσιο αυτό προειδοποίησε ότι αν η Ρωσία χρειαστεί να προχωρήσει σε μαζική επίθεση με πυραύλους Oreshnik, τότε το χτύπημα θα θυμίζει πυρηνική επίθεση.

• Αναλύσεις Αμερικανών και Βρετανών αναφέρουν ότι οι πύραυλοι Oreshnik που χρησιμοποιήθηκαν στην επίθεση στο Ντνίπρο έχουν θεωρητική εμβέλεια 5.500 χλμ. και άρα μπορούν να χτυπήσουν όλη την Ευρώπη αλλά όχι τις ΗΠΑ.

Κλείνοντας την αναφορά τους στους Oreshnik ο Πούτιν φέρεται να είπε ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και νέα πυραυλικά συστήματα ενώ η Ρωσία συνεχίζει τις δοκιμές της.

Συγκεκριμένα το politico αναφέρει:

Η Βρετανία και οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να περάσουν τον αποφασιστικό Ρουβίκωνα στον πόλεμο της Ουκρανίας την Παρασκευή σε μια σύνοδο κορυφής στον Λευκό Οίκο, όπου θα συζητήσουν σχέδια που θα επιτρέψουν στο Κίεβο να χτυπήσει στόχους εντός της Ρωσίας με πυραύλους που προμηθεύονται από τη Δύση.

Σε μια τελική προσπάθεια να τρομάξει τη Δύση, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προειδοποίησε το βράδυ της Πέμπτης ότι θα θεωρούσε μια τέτοια συμφωνία ισοδυναμεί με την απευθείας είσοδο του ΝΑΤΟ στον πόλεμο. «Αυτό θα σημαίνει ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι ευρωπαϊκές χώρες πολεμούν τη Ρωσία», είπε.

Η απειλή ήρθε με τον Πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, Κιρ Στάρμερ, ακόμη καθοδόν προς την Ουάσιγκτον ενόψει των συνομιλιών της Παρασκευής με τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν σχετικά με την πιθανή χρήση από την Ουκρανία πυραύλων κρουζ Storm Shadow βρετανικής κατασκευής σε ρωσικό έδαφος.

«Η Ρωσία ξεκίνησε αυτή τη σύγκρουση», απάντησε ο Στάρμερ, μιλώντας σε δημοσιογράφους στην πτήση του. «Η Ρωσία εισέβαλε παράνομα στην Ουκρανία. Η Ρωσία μπορεί να τερματίσει αυτή τη σύγκρουση αμέσως».

Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι τυχόν κατευθυντήριες γραμμές που συμφωνήθηκαν για τα βρετανικά όπλα στη δίωρη σύνοδο κορυφής στην Ουάσιγκτον θα μπορούσαν επίσης να ανοίξουν το δρόμο για τους Ουκρανούς να εκτοξεύσουν το προμηθευόμενο από τις ΗΠΑ ATACMS – ένα σύστημα τακτικών βαλλιστικών πυραύλων – σε αεροδρόμια και στρατιωτικές βάσεις βαθιά μέσα στη Ρωσία.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ είπε ότι η συνάντηση μεταξύ Στάρμερ και Μπάιντεν ήταν απλώς τυπική και ότι μια συμφωνία είχε ήδη γίνει, δεσμεύοντας ότι η απάντηση της Ρωσίας «θα είναι κατάλληλη».

Οι Αμερικανοί σύμμαχοι της Ουκρανίας αντιστέκονται εδώ και καιρό στο να δώσουν στον Ουκρανό Πρόεδρο Volodymyr Zelenskyy το πράσινο φως να χρησιμοποιήσει τα βαλλιστικά μεγάλης εμβέλειας εναντίον των δυνάμεων του Κρεμλίνου στη Ρωσία, φοβούμενοι ότι η Μόσχα θα μπορούσε στη συνέχεια να κλιμακώσει τον πόλεμο με αντίποινα εναντίον ενός στόχου εντός του ΝΑΤΟ, όπως ο κρίσιμος κόμβος εφοδιασμού όπλων στην πολωνική πόλη Rzeszów.

Η δυναμική έχει πλέον αλλάξει δραματικά, ωστόσο, κυρίως χάρη σε μια μεγάλη αποστολή ιρανικών πυραύλων στη Ρωσία που οι βρετανικές αρχές εκτιμούν ότι θα προσφέρει μια κρίσιμη ώθηση πυρός στον Πούτιν, ακριβώς τη στιγμή που ο στρατός του επεκτείνει τη λαβή του στην ανατολική Ουκρανία με προόδους στη στρατηγική πόλη του Ποκρόβσκ.

Διπλωματικό παιχνίδι μέχρι τέλους

Η σύνοδος κορυφής του Λευκού Οίκου της Παρασκευής αντιπροσωπεύει το αποκορύφωμα μιας εβδομάδας έντονης διπλωματίας μεταξύ των δυτικών συμμάχων. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν πέρασε την Τρίτη και την Τετάρτη σε συνομιλίες με τους Βρετανούς και Ουκρανούς ομολόγους του.

«Βρισκόμαστε πραγματικά στα τελευταία σκληρά σημεία διπλωματικών διαπραγματεύσεων τώρα», είπε ένας κυβερνητικός αξιωματούχος του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος όπως και άλλοι σε αυτήν την ιστορία έλαβε την ανωνυμία για να συζητήσει ευαίσθητα θέματα.

Τέσσερις άλλοι βρετανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι δεν περίμεναν καμία επίσημη ανακοίνωση αυτό το Σαββατοκύριακο. Ένας είπε ότι ήταν αισιόδοξοι ότι μια συμφωνία θα επιβεβαιωθεί στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αργότερα αυτόν τον μήνα, όταν οι παγκόσμιοι ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων των Μπάιντεν και Στάρμερ, θα συγκεντρωθούν στη Νέα Υόρκη.

Δυτικοί αξιωματούχοι λένε ότι η απόφαση, εάν συμφωνηθεί, δεν θα αλλάξει από μόνη της την πορεία του πολέμου, αλλά είναι όλο και πιο ανοιχτοί στις παρακλήσεις της Ουκρανίας ότι θα τους βοηθήσει να ανακόψουν τη ροή των ρωσικών κερδών στο ανατολικό μέτωπο τους τελευταίους μήνες.

Η Βρετανία είχε αποκαλύψει τις προτιμήσεις της υπό την προηγούμενη κυβέρνηση των Συντηρητικών όταν ο Ντέιβιντ Κάμερον, τότε υπουργός Εξωτερικών, είπε ότι η Ουκρανία «έχει αυτό το δικαίωμα» να χτυπήσει στόχους εντός της Ρωσίας.

Αλλά η Ουάσιγκτον ήταν αρνητική μέχρι τώρα, αγωνιώντας για τον κίνδυνο κλιμάκωσης.

Ο δεύτερος κυβερνητικός αξιωματούχος του Ηνωμένου Βασιλείου που αναφέρθηκε παραπάνω είπε ότι οι αποκαλύψεις αυτόν τον μήνα ότι το Ιράν άρχισε να παρέχει βαλλιστικούς πυραύλους στη Ρωσία άλλαξαν τη δυτική σκέψη.

«Τα πράγματα έχουν αλλάξει υπό το πρίσμα της απόκτησης βαλλιστικών πυραύλων από τη Ρωσία από το Ιράν», ανέφεραν. «Το γεγονός ότι ο Blinken ήρθε στο Ηνωμένο Βασίλειο και επέλεξε να επιβεβαιώσει ότι οι Ιρανοί προμηθεύουν τη Ρωσία ήταν μια σημαντική στιγμή».

Άλλοι αξιωματούχοι σε όλη την Ευρώπη έκαναν τον ίδιο συνειρμό. Βοηθός άμυνας ενός πρωθυπουργού στην περιοχή της Βαλτικής είπε: «Ο αρνητισμός άλλαξε στην Ουάσιγκτον λόγω των ιρανικών πυραύλων».

«Η διαμάχη τώρα έγκειται στο ποιοι στόχοι θα επιτραπεί στην Ουκρανία να χτυπήσει μέσα στη Ρωσία και πόσο μακριά μέσα – και εξακολουθούν να υπάρχουν ανησυχίες στην Ουάσιγκτον ότι το φιλτράρισμα του τι μπορεί και τι δεν μπορεί να στοχοποιηθεί παρασύρει τις ΗΠΑ στον πολεμικό σχεδιασμό, κάτι που θέλουν να αποφύγουν να θεωρηθούν εμπλεκόμενοι».

Ένας αξιωματούχος της κυβέρνησης Μπάιντεν, στον οποίο δόθηκε ανωνυμία προκειμένου να συζητήσει μια εξελισσόμενη κατάσταση, είπε ότι, ενώ η αποστολή ιρανικών πυραύλων είναι ανησυχητική, δεν έχει οδηγήσει στη λήψη αποφάσεων στην Ουάσιγκτον για την αποστολή στην Ουκρανία πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.

«Αυτό ήταν στα σκαριά εδώ και πολύ καιρό και ξέραμε ότι [οι Ιρανοί και οι Ρώσοι] είχαν σκεφτεί αυτήν την κίνηση από το περασμένο φθινόπωρο», είπε ο αξιωματούχος.

Ωστόσο, η αμερικανική κυβέρνηση έχει σημειώσει ότι οι απειλές στην Ουκρανία εξελίσσονται. Μιλώντας γενικά για την κατάσταση του πολέμου στην Ουκρανία τη Δευτέρα, ο εκπρόσωπος του NSC John Kirby είπε: «Το τοπίο ασφαλείας έχει αλλάξει — δεν αλλάζει, δεν θα αλλάξει, αλλά στην πραγματικότητα έχει αλλάξει — γι’ αυτό κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βεβαιωθείτε ότι η Ουκρανία μπορεί να αμυνθεί».

Υπερβολικοί οι φόβοι για αντίποινα

Ο Ζελένσκι έχει ζητήσει επανειλημμένα να του επιτραπεί να χρησιμοποιεί τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για να χτυπήσει αεροδρόμια, εκτοξευτές πυραύλων και κέντρα διοίκησης και ελέγχου πάνω από τα σύνορα, υποστηρίζοντας ότι οι υφιστάμενοι περιορισμοί άφησαν το Κρεμλίνο ελεύθερο να «κυνηγήσει» τις ουκρανικές δυνάμεις χωρίς φόβο αντιποίνων.

Οι ηγέτες από τις χώρες της Βαλτικής υποστήριξαν τις εκκλήσεις του, επιμένοντας ότι οι φόβοι της Ουάσιγκτον για κλιμάκωση ήταν άστοχοι. 

Ωστόσο, η προσδοκία είναι ότι οποιαδήποτε συμφωνία για τη χρήση πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς θα διατηρήσει σαφείς περιορισμούς στους τύπους ρωσικών στόχων που μπορεί να χτυπήσει η Ουκρανία.

«Παρέχουμε εκπαίδευση και ικανότητα», είπε ο Στάρμερ στο POLITICO κατά την πτήση του για την Ουάσιγκτον. «Και προφανώς πρέπει να γίνουν περαιτέρω συζητήσεις σχετικά με τη φύση αυτής της ικανότητας.

«Αυτό που θέλω να κάνω [την Παρασκευή] είναι να βεβαιωθώ ότι αυτές οι τακτικές συζητήσεις θα τεθούν στο κατάλληλο στρατηγικό πλαίσιο της κατάστασης στην Ουκρανία».

Οι λεπτομέρειες των διαπραγματεύσεων φυλάσσονται αυστηρά. Ένας δυτικός αξιωματούχος και δύο άλλα άτομα που γνωρίζουν τις συζητήσεις δήλωσαν την Τετάρτη ότι ένας μικρός αριθμός αξιωματούχων του Λευκού Οίκου οριστικοποιεί ένα σχέδιο επέκτασης της περιοχής εντός της Ρωσίας την οποία η Ουκρανία μπορεί να χτυπήσει με αμερικανικά και βρετανικά όπλα.

Ο Ζελένσκι προειδοποίησε την Πέμπτη ότι η περαιτέρω καθυστέρηση μιας απόφασης θα επιτρέψει στη Μόσχα να μεταφέρει «αυτούς τους στρατιωτικούς στόχους βαθύτερα στο έδαφος της Ρωσίας».

Επέμεινε επίσης ότι «η κατάργηση των περιορισμών σημαίνει άρση των περιορισμών», απαιτώντας κάθε συμφωνία ΗΒ/ΗΠΑ να έχει πραγματική στρατιωτική σημασία. «Εάν αρθούν οι περιορισμοί στους εταίρους, θα ήθελα πολύ να είναι μια στρατηγική για τη νίκη της Ουκρανίας, όχι μια πολιτική στρατηγική», είπε.

Υπάρχουν πολλές περιπλοκές στο να επιτραπεί στην Ουκρανία να χτυπήσει στόχους εντός της Ρωσίας με πυραύλους Storm Shadow, συμπεριλαμβανομένου του υψηλού κόστους ανά πύραυλο και του γεγονότος ότι αρκετά από τα στρατιωτικά συστήματα που χρησιμοποιούνται συνήθως μαζί τους είναι αμερικανικής κατασκευής.

Γενικότερα, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ανησυχούν εδώ και καιρό ότι ο κίνδυνος κλιμάκωσης υπερτερεί των στρατιωτικών οφελών.

Ο κυβερνητικός αξιωματούχος του Ηνωμένου Βασιλείου που αναφέρθηκε στην αρχή της ιστορίας είπε: «Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει πλήρη επίγνωση των κινδύνων – ότι οι άνθρωποι θα ρωτήσουν ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός βρετανικού τανκ ή ενός όπλου που διασχίζει τα σύνορα με τη Ρωσία και ενός όπλου μεγάλης εμβέλειας. ”

Το Ιράν αλλάζει τον προγραμματισμό

Η απάντηση σε αυτό, από το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον, είναι να κολλήσουν σταθερά οποιαδήποτε κλιμάκωση στην Τεχεράνη για την προμήθεια βαλλιστικών πυραύλων στη Μόσχα.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Ντέιβιντ Λάμι, ο οποίος θα συμμετάσχει στο τελευταίο μέρος της συνάντησης της Παρασκευής στον Λευκό Οίκο μαζί με τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας της Βρετανίας Τιμ Μπάροου και την πρέσβη στις ΗΠΑ Κάρεν Πιρς, δήλωσε σε κοινή επίσκεψη με τον Μπλίνκεν στο Κίεβο την Τετάρτη: «Η κυλιόμενη σκάλα εδώ είναι Πούτιν. Ο Πούτιν έχει κλιμακωθεί με την αποστολή πυραύλων από το Ιράν».

Οι ιρανικοί πύραυλοι, εξοπλισμένοι με κεφαλές βάρους 150 κιλών, αποτελούν πολύ μεγαλύτερη απειλή για την Ουκρανία από ό,τι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed που πουλούσε προηγουμένως το Ιράν στη Ρωσία. Αν και λιγότερο ακριβείς από τους πυραύλους κρουζ, οι ιρανικοί πύραυλοι πλησιάζουν τους στόχους τους με ταχύτητες έως και 3.200 χιλιόμετρα την ώρα και είναι δύσκολο να καταρριφθούν. 

Ο Μπλίνκεν, κατά την ίδια επίσκεψη στο Κίεβο την Τετάρτη, επιβεβαίωσε ότι ο Στάρμερ και ο Μπάιντεν «αναμφίβολα» θα συζητήσουν το θέμα στη σύνοδο κορυφής της Παρασκευής στον Λευκό Οίκο και τόνισε ότι ο κίνδυνος κλιμάκωσης δεν είναι «ο μόνος παράγοντας» στη λήψη μιας απόφασης.

Ο Μάθιου Σάβιλ, διευθυντής στρατιωτικών υπηρεσιών για την αμυντική δεξαμενή σκέψης RUSI που εδρεύει στο Λονδίνο, είπε ότι οποιαδήποτε επέκταση της υποστήριξης των συμμάχων για πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς ήταν για την Ουκρανία «μια δοκιμή υποστήριξης και δύναμης θέλησης — μήπως η Δύση θα αποτραπεί από τη ρωσική ρητορική ή όχι;»

Η απροθυμία να αναληφθεί μια τέτοια δέσμευση μέχρι στιγμής έχει επικεντρωθεί «γύρω από τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης και πλήγμα κατά των διεθνών εταίρων», σημείωσε ο Savill, «αλλά την ίδια στιγμή οι Ρώσοι μιλούν για ένα χρόνο τώρα σαν να είναι ήδη αποτελεσματικά σε πόλεμο με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο»

Προειδοποίησε ότι οι πύραυλοι Storm Shadow θα είχαν «περιορισμένη» τακτική επίδραση στο εσωτερικό της Ρωσίας, αλλά είπε ότι η χρήση τους θα μπορούσε να βοηθήσει να ξεκλειδωθεί η χρήση των ATACMS που παρέχονται από τις ΗΠΑ και να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πού να τοποθετηθούν οι ρωσικές αντιαεροπορικές άμυνες, κάτι που θα μπορούσε να βελτιώσει την ικανότητα των ουκρανικών drones να αποκτήσουν διά μέσου.

Βρετανοί αξιωματούχοι επιμένουν ότι οι συζητήσεις της Παρασκευής για την Ουκρανία θα είναι ευρύτερες και πιο στρατηγικές από μια απλή συζήτηση για τους πυραύλους. Ένας άλλος από τους τέσσερις βρετανούς αξιωματούχους που αναφέρθηκαν παραπάνω είπε ότι βασικό επίκεντρο της συνάντησης θα είναι το πώς είναι πιθανό να εξελιχθεί ο πόλεμος κατά τη διάρκεια του 2025. Η Βρετανία ελπίζει ότι οι δυνάμεις του Κιέβου μπορούν να επιδείξουν μια ευρύτερη στρατηγική που υπερβαίνει τους «ηρωικούς» θύλακες μαχών. είπαν.

Προς το παρόν, η Downing Street έχει προσπαθήσει να θέσει τις προσδοκίες στο πάτωμα. Ένα ολονύκτιο δελτίο τύπου πριν από τη σύνοδο κορυφής της Παρασκευής δεν ανέφερε καθόλου τους πυραύλους Storm Shadow και ο Νο. 10 είπε ότι η συνάντηση θα επικεντρωθεί επίσης στην κατάσταση στη Μέση Ανατολή, την ανθεκτικότητα στο κλίμα και τη σταθερότητα στον Ινδο-Ειρηνικό.

Ένας εκπρόσωπος της Ντάουνινγκ Στριτ είπε στους δημοσιογράφους ότι «η θέση μας για το Storm Shadow δεν έχει αλλάξει», αλλά ότι «θα ακούμε και θα συζητάμε ότι αναγνωρίζουμε ότι αυτή είναι μια κρίσιμη στιγμή για την Ουκρανία καθώς μπαίνουμε στον χειμώνα».

Κατήγγειλε επίσης “ένα βήμα προς την παράταση της (δικαστικής) ατιμωρησίας”.

Είκοσι έξι φυλακισμένοι ανταλλάχθηκαν μεταξύ της Ρωσίας και αρκετών δυτικών χωρών, εκ των οποίων ο άνδρας αυτός που εξέτιε ποινή φυλάκισης στη Γερμανία μετά την καταδίκη του για φόνο στο Βερολίνο.

“Ένας δολοφόνος και άλλοι εγκληματίες που καταδικάστηκαν στο πλαίσιο μιας δίκαιης δίκης, έχουν πλέον απελευθερωθεί, κατά τη διάρκεια μιας ανταλλαγής προσώπων οι οποίοι το μόνο που έκαναν ήταν να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία της έκφρασης”, αποδοκίμασε ο Κρίστιαν Μιχρ, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Αμνηστίας Γερμανίας, σύμφωνα με ανακοίνωση.

Ο Βαντίμ Κράσικοφ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία ενός Τσετσένου πρώην αυτονομιστή διοικητή στη γερμανική πρωτεύουσα, με εντολές της FSB, σύμφωνα με τη γερμανική δικαιοσύνη.

Μεταξύ των δυτικών πολιτών που απελευθερώθηκαν από τη Μόσχα είναι ο Αμερικανός δημοσιογράφος Έβαν Γκέρσκοβιτς και ο πρώην πεζοναύτης Πολ Γουίλαν, που ήταν φυλακισμένος στη Ρωσία από τα τέλη του 2018.

BREAKING: The first pictures have been released of the Americans who are involved in the prisoner swap between the West and Russia.https://t.co/o6zIPfl5yb

📺 Sky 501, Virgin 602, Freeview 233 and YouTube pic.twitter.com/hqdAQpY3we

— Sky News (@SkyNews) August 1, 2024

Παρά το γεγονός ότι η Αμνηστία εκφράζει “ανακούφιση” για τις απελευθερώσεις αυτές, η συγκεκριμένη συμφωνία μπορεί, σύμφωνα με την οργάνωση, να ενθαρρύνει τη ρωσική κυβέρνηση σε “νέες πολιτικές συλλήψεις και παραβιάσεις των ανθρωπίνων διωμάτων, χωρίς τον φόβο των συνεπειών“.

Καθώς οι φυλακισμένοι “χρησιμοποιούνται από τον Βλαντίμιρ Πούτιν ως διαπραγματευτικό χαρτί για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του”, συνεχίζει η οργάνωση.

Η ανταλλαγή κρατουμένων μεταξύ της Ρωσίας και των δυτικών χωρών είναι μια από τις μεγαλύτερες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, προηγούμενες έγιναν το 2022 και το 2010.

«Δεν θέλω καν να υποθέσω ότι αυτή η υποτίμηση θα μπορούσε να γίνει τραγική και μοιραία», είπε, προσθέτοντας ότι η Δύση επέλεξε να αντιπαρατεθεί με μια μεγάλη πυρηνική δύναμη.

«Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να απαντήσουμε σε αυτό – ρητορικοί και πρακτικοί. Διαθέτουμε τους πόρους για να μεταφέρουμε μηνύματα προς τη Δύση στον τομέα της πυρηνικής αποτροπής, ακόμη και ελλείψει προθυμίας των αντιπάλων μας να διεξάγουν έναν νηφάλιο διάλογο. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος, που δεν μπορεί να υποτιμηθεί, η πλευρά τους να κάνει λάθος. Εμείς θα προσπαθήσουμε να μην το κάνουμε».

Αν η Ουκρανία συμφωνήσει στους όρους αυτούς, «το ίδιο λεπτό» η Ρωσία θα σταματήσει το πυρ και θα αρχίσει διαπραγματεύσεις, δήλωσε ο Πούτιν απευθυνόμενος στα στελέχη του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών.

Ο ρώσος πρόεδρος υποστήριξε ακόμα πως η προώθηση του στρατού του προς το Κίεβο το 2022 είχε στόχο να αναγκάσει την Ουκρανία να δεχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία και ότι δεν υπήρχε η πρόθεση να καταληφθεί εξ εφόδου η ουκρανική πρωτεύουσα.

Η Ουκρανία και η Δύση υποστηρίζουν ότι η Ρωσία ήθελε να καταλάβει το Κίεβο και να εγκαταστήσει εκεί φιλικούς προς τη Ρωσία ηγέτες, όμως η επίθεσή της αποκρούσθηκε από τη σθεναρή αντίσταση των Ουκρανών.

Ο Πούτιν δήλωσε επίσης στη συνάντησή του με τους αξιωματούχους του υπουργείου Εξωτερικών ότι τα σχέδια δυτικών χωρών να παράσχουν στην Ουκρανία δάνεια χρησιμοποιώντας τους τόκους από παγωμένα στο εξωτερικό ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, συνιστά κλοπή και δεν θα μείνει ατιμώρητη.

Ο τρόπος με τον οποίο η Δύση συμπεριφέρθηκε στη Μόσχα δείχνει πως οποιαδήποτε χώρα θα μπορούσε να πέσει θύμα παρόμοιου παγώματος περιουσιακών στοιχείων εκ μέρους της Δύσης, υποστήριξε ο ρώσος πρόεδρος.

«Παρόλες τις στρεψοδικίες, η κλοπή θα παραμείνει βεβαίως κλοπή. Και δεν θα μείνει ατιμώρητη», δήλωσε ο Πούτιν.

«Τώρα γίνεται σαφές σε όλες τις χώρες, τις εταιρείες και τα κρατικά επενδυτικά ταμεία ότι τα περιουσιακά στοιχεία τους και τα αποθεματικά τους απέχουν από το να είναι ασφαλή τόσο με τη νομική όσο και με την οικονομική έννοια της λέξης.

«Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι ο επόμενος για απαλλοτρίωση από τις ΗΠΑ και τη Δύση», τόνισε ο ρώσος πρόεδρος.

Ο Πούτιν έκανε τη δήλωση αυτή μία ημέρα αφότου οι ηγέτες της Ομάδας των Επτά (G7) περισσότερο ανεπτυγμένων βιομηχανικών κρατών συμφώνησαν στο περίγραμμα μιας συμφωνίας για την παροχή δανείων 50 δισεκ. δολαρίων στην Ουκρανία χρησιμοποιώντας τους τόκους από ρωσικά κρατικά περιουσιακά στοιχεία που έχουν παγώσει από το 2022 που η Μόσχα έστειλε δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες να εισβάλουν στην Ουκρανία, αποκαλώντας την εισβολή ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

Ο ρώσος πρόεδρος δήλωσε ακόμα σήμερα στην ομιλία του στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών πως το υφιστάμενο μοντέλο της Δύσης για την παγκόσμια ασφάλεια έχει καταρρεύσει και πως η Δύση χρειάζεται να βρει ένα τρόπο για να δουλέψει με τη Ρωσία.

Σύμφωνα με τον Πούτιν, ο κόσμος έφθασε σε σημείο χωρίς επιστροφή λόγω της κατάρρευσης του «δυτικού μοντέλου» για την παγκόσμια ασφάλεια και είναι καιρός να δημιουργηθεί στη θέση του ένα νέο και πιο σταθερό σύστημα.

«Προφανώς είμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης του ευρωατλαντικού συστήματος ασφαλείας. Σήμερα απλώς δεν υφίσταται, χρειάζεται να δημιουργηθεί ουσιαστικά εκ νέου», δήλωσε ο Πούτιν.

«Όλο αυτό απαιτεί από εμάς, μαζί με τους εταίρους μας, με όλες τις ενδιαφερόμενες χώρες, και υπάρχουν πολλές τέτοιες, να επεξεργασθούμε τις δικές μας επιλογές για να διασφαλίσουμε την ασφάλεια στην Ευρασία και μετά να τις προτείνουμε για ευρύτερη διεθνή συζήτηση».

Ο Πούτιν δήλωσε πως είναι καιρός να συζητηθεί ένα νέο σύστημα ασφαλείας στην Ευρώπη και την Ευρασία και πως η Ρωσία είναι ανοικτή να συζητήσει πάνω σ’ αυτό με όλους, περιλαμβανομένου του ΝΑΤΟ.

«Είναι σημαντικό να προχωρήσουμε από το γεγονός ότι η μελλοντική αρχιτεκτονική της ασφάλειας είναι ανοικτή σε όλες τις ευρασιατικές χώρες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στη δημιουργία της. Το ‘σε όλες’ σημαίνει επίσης φυσικά τις χώρες της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ», δήλωσε.

«Ζούμε στην ίδια ήπειρο. Ό,τι και να συμβεί, δεν μπορείς να αλλάξεις τη γεωγραφία, θα πρέπει να συνυπάρξουμε και να δουλέψουμε μαζί με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο», τόνισε ο Πούτιν.

«Έχουμε ανάγκη να επιταχυνθούν σημαντικά οι παραδόσεις. Περνά πάρα πολύ χρόνος σήμερα μεταξύ της ανακοίνωσης των πακέτων βοήθειας και της πραγματικής παρουσίας των όπλων στην πρώτη γραμμή» δήλωσε στην αποψινή ομιλία του, μετά τη συνάντησή του με τον επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Άντονι Μπλίνκεν στο Κίεβο.