Ο Κλούνεϊ, γνωστός για την υποστήριξή του στο Δημοκρατικό Κόμμα, επιβεβαίωσε ότι συμφωνεί πλήρως με τον Τραμπ, ο οποίος εδώ και καιρό προωθεί το σύνθημα «Κάντε την Αμερική μεγάλη ξανά». Σε μια λιτή δήλωση ανέφερε: «Συμφωνώ απόλυτα με τον νυν πρόεδρο… Πρέπει να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά… και θα ξεκινήσουμε τον Νοέμβριο», αναφερόμενος στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα.

Γαλλική υπηκοότητα

Η απάντηση του Κλούνεϊ ήρθε μετά την απονομή γαλλικής υπηκοότητας στον βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό, στη σύζυγό του —εξέχουσα δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων— Αμάλ Αλαμουντίν, και στα οκτάχρονα δίδυμα παιδιά τους. Η οικογένεια διαμένει εδώ και χρόνια σε αγρόκτημα στη Γαλλία, ενώ το μικρότερο παιδί τους φοιτά ήδη σε σχολείο εκεί.

Ο Τραμπ σχολίασε την εξέλιξη στο Truth Social την περασμένη Τετάρτη (31/12), χαρακτηρίζοντάς την «καλά νέα» και επιτιθέμενος στην πολιτική υποστήριξη του Κλούνεϊ προς τον Τζο Μπάιντεν και την υποψήφια αντιπρόεδρό του, Καμάλα Χάρις. Υποστήριξε ότι ο ηθοποιός «δεν ήταν ποτέ σταρ του κινηματογράφου, απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος που παραπονιέται συνεχώς», ενώ πρόσθεσε ότι έγινε πιο γνωστός για τις πολιτικές του θέσεις παρά για την καριέρα του.

Παράλληλα, ο Τραμπ επέκρινε τις πολιτικές του Παρισιού για τη μετανάστευση και την πρόληψη του εγκλήματος.

Πολιτικό υπόβαθρο

Ο Κλούνεϊ αποτελεί εδώ και χρόνια εξέχον υποστηρικτή του Δημοκρατικού Κόμματος. Τον περασμένο Απρίλιο είχε προβλέψει ότι οι Δημοκρατικοί θα ανακτούσαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, καλώντας το κόμμα να «βρει ανθρώπους που εκπροσωπούν καλύτερα τους Αμερικανούς και έχουν αίσθηση του χιούμορ».

Ο διάσημος ηθοποιός είχε στηρίξει τον Μπάιντεν στις εκλογές του 2020 και του 2024, πριν δημοσιεύσει άρθρο γνώμης στους New York Times ζητώντας από τον τότε πρόεδρο να αποσυρθεί από την προεκλογική μάχη —κάτι που ο Μπάιντεν έκανε δύο εβδομάδες αργότερα. Στη συνέχεια, ο Κλούνεϊ στήριξε την τότε αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις.

Ο Τραμπ, του οποίου η κυβέρνηση υποστηρίζει αντιμεταναστευτικά κόμματα στην Ευρώπη, δήλωσε ότι η Γαλλία έχει ένα «τρομερό» πρόβλημα με την εγκληματικότητα και τη μετανάστευση.

Ο Κλούνεϊ, η σύζυγός του και τα οκτάχρονα δίδυμα παιδιά τους έλαβαν γαλλική υπηκοότητα με διάταγμα που δημοσιεύθηκε το Σάββατο στην Επίσημη Εφημερίδα.

«Τέλεια νέα! Ο Τζορτζ και η Αμάλ Κλούνεϊ, δύο από τους χειρότερους πολιτικούς προγνώστες όλων των εποχών, έγιναν επίσημα πολίτες της Γαλλίας, μιας χώρας που δυστυχώς έχει μεγάλο πρόβλημα εγκληματικότητας λόγω του φρικτού χειρισμού της μετανάστευσης», έγραψε ο Τραμπ στο δίκτυό του Truth Social.

Σε ανάρτηση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο Τραμπ πρόσθεσε ότι αυτά τα προβλήματα στη Γαλλία «είναι πολύ παρόμοια με αυτά που είχαμε υπό τον Νυσταγμένο Τζο Μπάιντεν», τον Δημοκρατικό προκάτοχό του.

Trump bashes Clooney after actor becomes French.

“He wasn’t a movie star at all, he was just an average guy who complained, constantly, about common sense in politics," Trump saidhttps://t.co/MsrLC1Nywy pic.twitter.com/A82Ye8M3Vq

— AFP News Agency (@AFP) January 1, 2026

Ο Κλούνεϊ είναι εξέχων υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος και ένας από τους πιο σφοδρούς επικριτές του Τραμπ.

Ο Τραμπ επεσήμανε ότι ο ηθοποιός είχε υποστηρίξει τον Μπάιντεν κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ το 2024, αλλά στη συνέχεια τον «απέρριψε», εκφράζοντας ανησυχία για την ηλικία του Δημοκρατικού υποψηφίου κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης συγκέντρωσης χρημάτων.

Nothing says “great New Year’s Eve” like an unhinged rant about George Clooney. pic.twitter.com/TcQX3x7Nga

— Republicans against Trump (@RpsAgainstTrump) December 31, 2025

Πρόσθεσε: «Ο Κλούνεϊ έλαβε περισσότερη δημοσιότητα στην πολιτική από ό,τι έλαβε ποτέ για τις λίγες, μέτριες ταινίες του. Δεν ήταν σταρ του κινηματογράφου. Ήταν απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος που παραπονιόταν συνεχώς για την κοινή λογική στην πολιτική».

Σπύρος Σιδέρης

Είτε πρόκειται για πολιτική στρατηγική είτε για οργανωμένη επιχείρηση αποδόμησης, η επαναφορά της υπόθεσης με επίκεντρο το υποτιθέμενο ρωσικό αποτύπωμα προκαλεί αναβρασμό στην Ουάσιγκτον και ανακινεί τη διαρκή αμερικανική εμμονή με τον μύθο της ρωσικής επιρροής.

Τα επίμαχα γράμματα και οι υπαινιγμοί για τη Μόσχα

Η νέα θύελλα ξεκίνησε όταν μέλη της Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων – όλα στελέχη των Δημοκρατικών – δημοσίευσαν επιλεγμένα γράμματα από το αρχείο Επστάιν. Σε αυτά, ο χρηματιστής εμφανίζεται να αναφέρεται σε επαφές με τον πρώην πρωθυπουργό της Νορβηγίας Θορμπγιόρν Γιαγκλάντ αλλά και σε συνομιλίες με τον πρώην μόνιμο αντιπρόσωπο της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Βιτάλι Τσούρκιν.

Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Επστάιν είχε ουσιαστικό ρόλο στη ρωσική διπλωματία, το περιεχόμενο των επιστολών είναι αρκετό για να θρέψει νέες υποψίες. Σε ένα από τα γράμματα, ο Επστάιν φέρεται να υπονοεί ότι θα μπορούσε να «εξηγήσει» στους Ρώσους διπλωμάτες τη «λογική» του Τραμπ, υπονοώντας ικανότητα πρόσβασης στο εσωτερικό κύκλωμα του Ρεπουμπλικάνου. Σε άλλο σημείο, ισχυρίζεται ότι ο Τσούρκιν «κατάλαβε τον Τραμπ μετά από τις συζητήσεις μας».

Το πρόβλημα για τους Δημοκρατικούς δεν είναι αν τα γράμματα είναι αξιόπιστα – είναι ελάχιστα. Το πρόβλημα είναι ότι λειτουργούν εξαιρετικά ως πολιτικό αφήγημα. Η ρωσική σκιά, συνδεδεμένη με μια υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης, είναι εκρηκτικό μίγμα, ιδανικό για μια περίοδο που στερείται σταθερών θεσμικών ορίων.

Ο «βόμβος» στα social media και οι ακραίες θεωρίες

Στο παρασκήνιο αυτού του κύματος δημοσιευμάτων, εμφανίστηκε και ένας ακόμη πιο ακραίος ισχυρισμός: ένα ανεπιβεβαίωτο γράμμα Επστάιν, στο οποίο δήθεν αναφέρεται ότι «οι Ρώσοι» διαθέτουν υλικό σεξουαλικής φύσης με πρωταγωνιστές τον Τραμπ και τον Μπιλ Κλίντον.

Καμία σοβαρή αμερικανική εφημερίδα δεν υιοθέτησε τον ισχυρισμό, ούτε έχει προκύψει η παραμικρή ένδειξη αυθεντικότητας του εγγράφου. Οι Δημοκρατικοί το αποφεύγουν, τα ρεπουμπλικανικά μέσα το χαρακτηρίζουν «φθηνή προπαγάνδα», αλλά στα social media λειτουργεί σαν καύσιμο.

Το σημαντικό εδώ δεν είναι αν το έγγραφο είναι αληθινό – δεν είναι. Το σημαντικό είναι ότι η εμφάνισή του δείχνει ξεκάθαρα την κατεύθυνση της προπαγανδιστικής εκστρατείας: να παρουσιαστεί ότι το Κρεμλίνο διαθέτει εκβιαστικό υλικό για τον Τραμπ. Με άλλα λόγια, να ξαναζωντανέψει το αφήγημα ότι ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος είναι «όμηρος της Μόσχας».

Η αντίδραση του Τραμπ: απόρριψη και αντιστροφή κατηγοριών

Ο Ντόναλντ Τραμπ απάντησε προβλέψιμα, αλλά όχι αδύναμα. Κατηγόρησε τους Δημοκρατικούς για «μια ακόμη προσπάθεια παραπλάνησης» και χαρακτήρισε την υπόθεση «μια καινούργια εκδοχή του μύθου “Ρωσία–Ρωσία–Ρωσία”».

Σε μια προσπάθεια να γυρίσει το παιχνίδι, κάλεσε τους Ρεπουμπλικάνους να δημοσιοποιήσουν πλήρως τα αρχεία Επστάιν, τονίζοντας ότι «δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Παράλληλα, ανέφερε πως το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει ήδη αποδεσμεύσει «δεκάδες χιλιάδες σελίδες» της έρευνας.

Επιπλέον, επεσήμανε ότι το όνομα Μπιλ Κλίντον βρίσκεται πολύ πιο βαθιά στις επαφές με τον Επστάιν, ενώ στο στόχαστρο ερευνών έχουν βρεθεί επίσης ο επιχειρηματίας Ρέιντ Χόφμαν και ο πρώην υπουργός Οικονομικών Λάρι Σάμερς – όλοι συνδεδεμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα.

Η γραμμή Τραμπ είναι ξεκάθαρη: το σκάνδαλο Επστάιν χτυπάει τους Δημοκρατικούς, όχι εμάς.

Γιατί τώρα; Η στρατηγική πίεσης προς το Κρεμλίνο – και προς τον Τραμπ

Ανεξάρτητα από την εγκυρότητα των επιστολών, η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία. Ο Τραμπ βρίσκεται σε μια λεπτή ισορροπία:

– από τη μία, δηλώνει ότι θέλει να «τερματίσει τον πόλεμο» στην Ουκρανία·
– από την άλλη, ομάδα σκληρών αντιρώσων Ρεπουμπλικάνων τον πιέζει να αυξήσει την πίεση στη Ρωσία και να ξανανοίξει τη στρόφιγγα της βοήθειας στο Κίεβο.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που πολλοί αναλυτές αποκαλούν «οι ταλαντεύσεις του Τραμπ»: μια ρητορική που εναλλάσσεται από τη διάθεση συνεννόησης με τη Μόσχα στις ξαφνικές κυρώσεις και στις επιθετικές αναρτήσεις.

Η προώθηση του αφηγήματος ότι το Κρεμλίνο «κρατάει» τον Τραμπ με πιθανό εκβιαστικό υλικό έχει έναν ξεκάθαρο στόχο: να μην του επιτρέψει οποιοδήποτε άνοιγμα προς τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν ο Τραμπ θέλει να κινηθεί σε πιο μετριοπαθή γραμμή απέναντι στη Μόσχα, το πολιτικό κόστος θα ήταν τέτοιο, ώστε θα βρεθεί ουσιαστικά αναγκασμένος να ακολουθήσει μια πιο επιθετική πολιτική.

Το «ρωσικό αφήγημα» δεν πεθαίνει ποτέ

Το πιο ενδιαφέρον σε αυτή τη νέα αναβίωση του σκανδάλου Επστάιν είναι ότι αναδεικνύει την πολιτική λειτουργία της Ρωσίας ως μόνιμου «εχθρού». Για τους Δημοκρατικούς, η Ρωσία δεν είναι απλά ένας γεωπολιτικός αντίπαλος· αποτελεί εργαλείο εσωτερικής πολιτικής πίεσης.

Κάθε φορά που ο Τραμπ επιχειρεί να διαφοροποιήσει την εξωτερική του πολιτική, το «ρωσικό αφήγημα» επανέρχεται και πλαισιώνει τη δημόσια συζήτηση. Το γεγονός ότι τώρα συνδέεται με μια ιστορία σεξουαλικής εκμετάλλευσης, διεθνών διαπλοκών και επιλεκτικών διαρροών, το καθιστά ακόμη πιο αποτελεσματικό – και αναπόφευκτα πιο ιντριγκαδόρικο για το κοινό.

Η επόμενη ημέρα

Το πιθανότερο είναι ότι οι διαρροές θα συνεχιστούν. Το αφήγημα του «εκβιαστικού υλικού» θα ενισχυθεί, θα ανακυκλωθεί, ίσως θα «εμπλουτιστεί».

Όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει:

• Ποιος πραγματικά επιχειρεί να επηρεάσει τον Τραμπ – το Κρεμλίνο ή οι πολιτικοί του αντίπαλοι που κρατούν ζωντανό το φάντασμα της ρωσικής επιρροής;

Σε μια Αμερική όπου η αλήθεια έχει κατακερματιστεί σε ανταγωνιστικές αφηγήσεις, η απάντηση δεν είναι ποτέ αυτονόητη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το όνομα Τζέφρι Επστάιν θα συνεχίσει να στοιχειώνει την πολιτική σκηνή – και ότι οι υπαινιγμοί για το Κρεμλίνο δεν θα εξαφανιστούν σύντομα.

Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με 60 ψήφους υπέρ έναντι 40 κατά και σε αυτή τη – δεύτερη κατά σειρά – ψηφοφορία, κατόπιν συμβιβασμού του ρεπουμπλικανικού κόμματος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και μερικών γερουσιαστών της αντιπολίτευσης, που όμως προκαλεί οργή σε πολλούς δημοκρατικούς.

Η ανακοίνωση της έγκρισης έγινε σε σχεδόν άδεια αίθουσα, με τους γερουσιαστές που παρέμειναν μέχρι το τέλος να χειροκροτούν την απόφαση. «Θα επαναλειτουργήσουμε την κυβέρνηση, θα διασφαλίσουμε ότι οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι θα λάβουν την αποζημίωση που έχουν κερδίσει και αξίζουν», δήλωσε η Ρεπουμπλικανή γερουσιαστής Σούζαν Κόλινς, η οποία είχε καθοριστικό ρόλο στη σύνταξη του νομοσχεδίου.

Από τον Οκτώβριο, πολλές κυβερνητικές υπηρεσίες έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους, με περίπου 1,4 εκατομμύρια ομοσπονδιακούς υπαλλήλους να βρίσκονται σε αναγκαστική άδεια ή να εργάζονται χωρίς αποδοχές. Το shutdown έχει επηρεάσει κρίσιμες λειτουργίες, όπως τις αερομεταφορές και τα επιδόματα σίτισης για 41 εκατομμύρια πολίτες χαμηλού εισοδήματος.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η νίκη του θα έχει αντίκτυπο που θα ξεπερνά τα όρια της Νέας Υόρκης, δίνοντας νέα ώθηση στο προοδευτικό στρατόπεδο των Δημοκρατικών και επηρεάζοντας τη στρατηγική του κόμματος ενόψει των επόμενων προεδρικών εκλογών.

Ο Μαμντάνι, γιος μεταναστών από τη Νότια Ασία, θεωρείται ένας από τους πιο αφοσιωμένους υπέρμαχους της εργατικής τάξης και έχει ταχθεί υπέρ ριζοσπαστικών μέτρων όπως η καθιέρωση δωρεάν μετακινήσεων με λεωφορεία, η παροχή καθολικής παιδικής φροντίδας και το πάγωμα των ενοικίων για κατοικίες με ενοίκιο υπό ρύθμιση, χρηματοδοτούμενα από αυξημένη φορολόγηση στους πλούσιους.

Η εκλογική του νίκη έρχεται έπειτα από μια έντονα πολωμένη προεκλογική μάχη. Ο απερχόμενος δήμαρχος, Έρικ Άνταμς, αποφάσισε να κατέβει ως ανεξάρτητος μετά το σκάνδαλο διαφθοράς που έπληξε τη διοίκησή του, ενώ ο πρώην κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Άντριου Κουόμο, προσπάθησε να επανακάμψει πολιτικά διεκδικώντας το χρίσμα των Δημοκρατικών. Ωστόσο, ο Μαμντάνι, ένας σχετικά άγνωστος πολιτικός, κατάφερε να κερδίσει απρόσμενα το χρίσμα, επαναλαμβάνοντας την ήττα του Κουόμο και στις γενικές εκλογές.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε παρέμβει την παραμονή των εκλογών, χαρακτηρίζοντας τον Μαμντάνι «κομμουνιστή» και προειδοποιώντας ότι θα φέρει «καταστροφή» στη Νέα Υόρκη, καλώντας τους υποστηρικτές του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου Κέρτις Σλίβα να στηρίξουν τον Κουόμο για να αποτρέψουν τη νίκη του Δημοκρατικού σοσιαλιστή. Παρά τις εκκλήσεις του, ο Μάμντανι επικράτησε με ευρεία διαφορά.

Η εκλογή του αποτελεί ιστορικό ορόσημο: θα είναι ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, ο πρώτος Νοτιοασιάτης που καταλαμβάνει το αξίωμα και ένας από τους νεότερους δημάρχους στην ιστορία της πόλης. Η πολιτική του άνοδος υπήρξε ραγδαία – από βουλευτής της Πολιτειακής Συνέλευσης της Νέας Υόρκης επί τρεις θητείες, βρέθηκε στο επίκεντρο της εθνικής πολιτικής σκηνής μέσα σε έναν μόλις χρόνο.

Στο Νιου Τζέρσεϊ, οι δημοκρατικοί κερδίζουν και τη δεύτερη έδρα κυβερνήτη

Η δημοκρατική Μίκι Σέριλ εξελέγη χθες Τρίτη κυβερνήτρια στην πολιτεία Νιου Τζέρσεϊ, σύμφωνα με στατιστικές προβολές των τηλεοπτικών δικτύων Fox News και NBC News, ενώ νωρίτερα η δημοκρατική Άμπιγκεϊλ Σπάνμπεργκερ εκτιμάται ότι επικράτησε στη Βιρτζίνια, σε δυο εκλογικές διαδικασίες που χαρακτηρίζονταν δοκιμασία για το πρώτο στάδιο της δεύτερης θητείας του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Αυτή τη στιγμή, 25 χρόνια μετά την ίδρυσή της η συγκεκριμένη υπηρεσία απολύει εργαζόμενους. Πολύ περισσότερο τη στιγμή που πρόκειται για τον ευαίσθητο τομέα των πυρηνικών όπλων.

Η υπηρεσία που εποπτεύει τα πυρηνικά αποθέματα των ΗΠΑ πρόκειται ν’ απολύσει προσωρινά περίπου 1.400 υπαλλήλους λόγω του λεγόμενου shutdown δηλαδή της διακοπής λειτουργίας υπηρεσιών του αμερικανικού κράτους που εισέρχεται πλέον στην 20ή ημέρα.

Εξαιτίας αυτής της κατάστασης λιγότεροι από 400 υπάλληλοι θα παραμείνουν στην Εθνική Υπηρεσία Πυρηνικής Ασφάλειας (NNSA), μια ημιαυτόνομη υπηρεσία του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, αναφέρει το BBC. Η χρηματοδότηση για τη μεταφορά των πυρηνικών όπλων έχει προϋπολογισμό που φτάνει ως τις 27 Οκτωβρίου. Παρά τη δυσαρέσκεια όλων, ακόμη και στελεχών, για τις αποχωρήσεις τόσων υπαλλήλων, τονίζουν πως αυτή η επιλογή είναι μονόδρομος σ΄ αυτή τη φάση.

Το shutdown, δηλαδή η διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης ήρθε μετά την αποτυχία των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών να συμφωνήσουν για την ψήφιση νομοσχεδίου που θα χρηματοδοτούσε τις κυβερνητικές υπηρεσίες τον Οκτώβριο και τους επόμενους μήνες.

Οι Δημοκρατικοί πιέζουν για αύξηση της χρηματοδότησης της υγειονομικής περίθαλψης σε αντάλλαγμα για την επαναλειτουργία της κυβέρνησης. Οι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούν πως τα θέματα υγειονομικής περίθαλψης πρέπει να αντιμετωπιστούν ξεχωριστά από τις διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό όταν θα «ανοίξει» και πάλι η κυβέρνηση.

Μόνο το 33% των ψηφοφόρων έχει θετική γνώμη για τους Δημοκρατικούς, με μόλις 8% να εκφράζει «πολύ θετική» άποψη, δημιουργώντας ένα καθαρό αρνητικό δείκτη δημοτικότητας κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες.

Παρά το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι εξακολουθούν να έχουν σημαντικές ανησυχίες για τη διαχείριση της οικονομίας, του πληθωρισμού, των δασμών και της εξωτερικής πολιτικής από τον πρόεδρο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων λέει ότι εμπιστεύεται περισσότερο τους Ρεπουμπλικανούς να διαχειριστούν αυτά τα θέματα στο Κογκρέσο.

Παρά τις επικρίσεις για τη διαχείριση του πληθωρισμού από τη διοίκηση – όπου η δυσαρέσκεια υπερτερεί της έγκρισης κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες – το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα εμπιστεύεται περισσότερο από τους Δημοκρατικούς για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού, με διαφορά 10 μονάδων.

Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική Τραμπ σχετικά με τους δασμούς.

Οι ψηφοφόροι δεν εγκρίνουν την πολιτική Τραμπ στους δασμούς κατά 17 μονάδες, αλλά εξακολουθούν να εμπιστεύονται περισσότερο τους Ρεπουμπλικανούς από τους Δημοκρατικούς στο συγκεκριμένο ζήτημα, με διαφορά 7 μονάδων.

Η υγειονομική περίθαλψη και η πολιτική για τα εμβόλια είναι τα μόνα δύο θέματα πολιτικής στα οποία οι ερωτηθέντες προτιμούν τους Δημοκρατικούς έναντι των Ρεπουμπλικανών.

Τόσο ο Τραμπ όσο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα συνολικά είναι επίσης λιγότερο δημοφιλείς από ό,τι δημοφιλείς, αλλά με πολύ μικρότερες διαφορές σε σχέση με τους Δημοκρατικούς σε αυτή τη δημοσκόπηση. Ο πρόεδρος έχει καθαρή αρνητική δημοτικότητα -7 μονάδων, ενώ το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα βρίσκεται στο -11, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της WSJ.

Η δημοσκόπηση της Journal δείχνει ότι η δημοτικότητα του Τραμπ παραμένει σχετικά σταθερή στην αρχή της δεύτερης θητείας του. Ωστόσο, άλλες πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει πολύ χαμηλότερα ποσοστά έγκρισης για τον Τραμπ.

«Η μάρκα των Δημοκρατικών είναι τόσο αρνητική που δεν έχουν την αξιοπιστία να κριτικάρουν τον Τραμπ ή το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα», δήλωσε ο Ανζαλόνε στην εφημερίδα. «Μέχρι να ξανασυνδεθούν με τους πραγματικούς ψηφοφόρους και τους εργαζόμενους, όσον αφορά το ποιοι εκπροσωπούν και ποιο είναι το οικονομικό τους μήνυμα, θα έχουν προβλήματα.»

Παρά τη γενικευμένη δυσαρέσκεια προς τους Δημοκρατικούς, οι ψηφοφόροι δήλωσαν πως αν γινόταν εκλογές σήμερα, θα στήριζαν έναν Δημοκρατικό για το Κογκρέσο έναντι ενός Ρεπουμπλικανού με 3 μονάδες διαφορά, 46% έναντι 43%. Αυτό όμως είναι πτώση σε σχέση με το 2017, έξι μήνες μετά την πρώτη θητεία του Τραμπ, όταν οι Δημοκρατικοί είχαν προβάδισμα 8 μονάδων σε αυτή την κατηγορία.

Η Journal δημοσκόπησε 1.500 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους από 16 έως 20 Ιουλίου μέσω σταθερών και κινητών τηλεφώνων. Το περιθώριο λάθους είναι συν ή πλην 2,5 ποσοστιαίες μονάδες.

Συγκεκριμένα, η γερουσιαστής Τζιν Σαχίν, ανώτερο μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων και ο πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Υπηρεσιών της Γερουσίας, Τζακ Ριντ, ζητούν από τον Γενικό Εισαγγελέα των ΗΠΑ Μέρικ Γκάρλαντ και τον γενικό επιθεωρητή του Πενταγώνου Ρόμπερτ Στορτς να εξεταστεί ο ενδεχόμενος αποκλεισμός της εταιρείας SpaceX του Μασκ από συμβάσεις και προνομιακές συμφωνίες με το αμερικανικό δημόσιο, εφόσον αποδειχτούν βάσιμες οι καταγγελίες.

«Αυτές οι σχέσεις μεταξύ ενός γνωστού αντιπάλου των ΗΠΑ και του κ. Μασκ, δικαιούχου δισεκατομμυρίων δολαρίων από κρατικές χρηματοδοτήσεις, θέτουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία του κ. Μασκ ως εργολάβου δημόσιων προγραμμάτων και έργων», αναφέρουν σε χθεσινή κοινή τους ανακοίνωση οι γερουσιαστές, οι οποίοι προειδοποιούν ότι «οι επικοινωνίες μεταξύ ρωσικών κυβερνητικών αξιωματούχων και οποιουδήποτε ατόμου με ειδική άδεια ασφαλείας μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλειά μας».

Η έκκληση για ομοσπονδιακή έρευνα πραγματοποιείται ενώ ο Τραμπ ετοιμάζεται να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο με την υποστήριξη του Μασκ, ο οποίος ξόδεψε πάνω από 119 εκατομμύρια δολάρια για την εκστρατεία επανεκλογής του Ρεπουμπλικάνου υποψήφιου και διορίστηκε συνεπικεφαλής του νέου υπουργείου Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας και ως Διευθύνων Σύμβουλος της αεροδιαστημικής εταιρείας SpaceX διαχειρίζεται δισεκατομμύρια δολάρια από συμβάσεις με το Πεντάγωνο.

Οι καταγγελίες

Αναφορές για επαφές του Μασκ με Ρώσους αξιωματούχους εμφανίστηκαν το 2022, όταν ο πολιτικός επιστήμονας Ίαν Μπρέμερ, πρόεδρος της εταιρείας συμβούλων Eurasia Group, αποκάλυψε ότι ο Μασκ του είχε εξομολογηθεί ότι είχε μιλήσει με τον Πούτιν για τον πόλεμο της Ουκρανίας και τις κόκκινες γραμμές της Ρωσίας για τη χρήση πυρηνικών όπλων. Ο Μασκ διέψευσε τον ισχυρισμό του Μπρέμερ και είπε ότι είχε μιλήσει με τον Πούτιν 18 μήνες νωρίτερα.

Τον περασμένο μήνα, η Wall Street Journal αποκάλυψε ότι ο Μασκ είχε πολλές συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Πούτιν και του πρώτου αναπληρωτή προσωπάρχη του Κρεμλίνου, Σεργκέι Κιριγιένκο, επικαλούμενη Αμερικανούς, Ευρωπαίους και Ρώσους αξιωματούχους που μίλησαν υπό καθεστώς ανωνυμίας.

Η δεσπόζουσα θέση της SpaceX

Η SpaceX του Μασκ έχει κυριαρχήσει στη διαστημική βιομηχανία των ΗΠΑ και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις χρηματοδοτήσεις από τη NASA και το Πεντάγωνο.

Την ίδια ώρα, οι εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας στο διάστημα έχουν οξυνθεί μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022. Αξιωματούχοι του Πενταγώνου έχουν εντοπίσει ύποπτους ελιγμούς ρωσικών δορυφόρων σε τροχιά και φέτος κατηγόρησαν τη Μόσχα ότι έχει αναπτύξει ένα διαστημικό πυρηνικό όπλο ικανό να απενεργοποιήσει μεγάλα δορυφορικά δίκτυα.

Το δορυφορικό δίκτυο Starlink της SpaceX με σχεδόν 7.000 δορυφόρους σε τροχιά, έχει καταστήσει την εταιρεία του Μασκ τον μεγαλύτερο φορέα εκμετάλλευσης δορυφόρων στον κόσμο, προσελκύοντας το ενδιαφέρον του Πενταγώνου για στρατιωτικές επικοινωνίες. Ο στρατός της Ουκρανίας επίσης βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο Starlink για συνδεσιμότητα στο πεδίο της μάχης.

Η Χάρις ήταν το αυτοαποκαλούμενο αουτσάιντερ έναντι του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου της Ντόναλντ Τραμπ, έχοντας ξεκινήσει την προεκλογική κούρσα της μόλις πριν από τρεις μήνες, ωστόσο η φύση της ήττας της έκανε ορισμένους Δημοκρατικούς να διερωτώνται σχετικά με το μέλλον του κόμματος.

Οι οξύτερες επικρίσεις περιλαμβάνουν κατηγορίες ότι το κόμμα είπε ψέματα στους υποστηρικτές του σχετικά με την πνευματική υγεία του προέδρου Τζο Μπάιντεν, εωσότου το καταστροφικό τηλεοπτικό ντιμπέιτ με τον Τραμπ τον Ιούνιο σημάνει συναγερμό και εντέλει οδηγήσει τον Αμερικανό πρόεδρο στην έξοδο από τον προεκλογικό αγώνα.

Ένας δωρητής του Δημοκρατικού Κόμματος ρώτησε: «Γιατί ο Τζο Μπάιντεν περίμενε τόσο πολύ; Δεν θα έπρεπε να αποκρύψει το (θέμα της υγείας του) και θα έπρεπε να έχει αποχωρήσει πολύ νωρίτερα».

Ο Μπάιντεν, ηλικίας 81 ετών, είχε πει σε κατ’ιδίαν συζητήσεις πως πίστευε ότι ήταν ο μοναδικός Δημοκρατικός ο οποίος θα μπορούσε να κερδίσει τον Τραμπ και είχε δεσμευτεί δημοσίως ότι ήταν ικανός να αναλάβει τον προεδρικό θώκο της χώρας για ακόμη τέσσερα χρόνια. Όταν αποχώρησε από τον προεκλογικό αγώνα τον Ιούλιο, δήλωσε πως είχε αποφασίσει ότι «ήταν προς το καλύτερο συμφέρον του κόμματός μου και της χώρας να αποσυρθώ».

Εξάλλου, η ανακοίνωση του Τζο Μπάιντεν τον Απρίλιο του 2023 ότι θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές έγινε δεκτή με προβληματισμό από πολλούς Δημοκρατικούς, ωστόσο ενδεχόμενοι πιθανοί διεκδικητές σύντομα συμφώνησαν να συμμετάσχουν στην εκστρατεία του ως σύμβουλοι, παρά να τον αμφισβητήσουν.

Το κόμμα «χρειάζεται μια πλήρη επανεκκίνηση», δήλωσε ο διευθυντής αμοιβαίων κεφαλαίων Μπιλ Άκμαν, ένας δωρητής του Δημοκρατικού Κόμματος για πολλά χρόνια, ο οποίος στήριξε τον Τραμπ το 2024, στο Χ. «Το κόμμα είπε ψέματα στους Αμερικανούς πολίτες σχετικά με τη διανοητική υγεία και κατάσταση του προέδρου», τόνισε και δεν διεξήγαγε προκριματικές εκλογές για να τον αντικαταστήσει.

Η ομάδα προεκλογικής εκστρατείας της Χάρις δεν θέλησε να σχολιάσει και ο Λευκός Οίκος δεν έχει προς το παρόν ανταποκριθεί σε ένα αίτημα να σχολιάσει σχετικά.

Γυναίκες και νέοι

Ωστόσο, οι ανησυχίες είναι βαθύτερες.

Δύο ομάδες στις οποίες η Χάρις βασιζόταν για να νικήσει τον Τραμπ—οι νεαροί ψηφοφόροι, που πιστεύεται πως κινητοποιούνταν από θέματα όπως η κλιματική αλλαγή, οι φιλελεύθερες αξίες και η γνώση της για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι γυναίκες που ανησυχούσαν για τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων στην άμβλωση υπό έναν Ρεπουμπλικανό, κατευθύνθηκαν αντιθέτως προς εκείνον.

Το συνολικό μερίδιο του Τραμπ στους ψηφοφόρους κάτω των 45 ετών κατέγραψε αύξηση δύο ποσοστιαίων μονάδων από το 2020, όπως επίσης το μερίδιό του στις γυναίκες ψηφοφόρους, δείχνουν τα στοιχεία exit poll της Edison Research. Ο Ντόναλντ Τραμπ αύξησε επίσης τα ποσοστά του σε πολλά προάστια, όπου οι Δημοκρατικοί πίστευαν ότι απολάμβαναν ήδη τη στήριξή τους.

Η μετατόπιση αυτή συνέβη ακόμα κι όταν η ομάδα εκστρατείας της Χάρις επέμεινε ότι η κούρσα ήταν αμφίρροπη κι ότι εκείνη συγκέντρωνε νέους ψηφοφόρους.

Ένας αξιωματούχος της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος δήλωσε πως λάμβανε οργισμένα μηνύματα από μέλη του κόμματος αργά το βράδυ της Πέμπτης. «Νιώθουν πως η ομάδα εκστρατείας τους είπε ψέματα», είπε ο αξιωματούχος.

Επιπλέον, η αντιμεταναστευτική ρητορική του Τραμπ φαίνεται πως άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή των ψηφοφόρων ακόμα και σε προπύργια του Δημοκρατικού Κόμματος όπως το Κονέτικατ και η Μασαχουσέτη, αντικατοπτρίζοντας μια τάση που καταγράφεται σε πολλές φιλελεύθερες δημοκρατίες, όπου οι νεοφερμένοι κατηγορούνται για την ακριβή στέγαση και άλλες δαπάνες.

Για παράδειγμα, ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό μείωσε τα ποσοστά μετανάστευσης υπό το βάρος των επικρίσεων της δεξιάς και τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα δεσμεύονται να αυστηροποιήσουν τους κανονισμούς για τη μετανάστευση, ενώ αφαιρούν ψήφους από την κεντροαριστερά.

Η ήττα της Χάρις είναι η δεύτερη πικρή ήττα των Δημοκρατικών από τον Τραμπ τις τρεις τελευταίες εκλογές. Η ήττα της Χίλαρι Κλίντον το 2016 άνοιξε τον δρόμο για την υποψηφιότητα Μπάιντεν.

Ένας καταδικασμένος για κακούργημα με ανορθόδοξες οικονομικές προτάσεις, μεταξύ άλλων καθολικούς δασμούς στις εισαγωγές, ο Τραμπ θα κοστίσει ακριβά στους Αμερικανούς καταναλωτές και τις επιχειρήσεις, λένε οι οικονομολόγοι. Επιπλέον, τα σχέδιά του να απελάσει εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται στη χώρα παράνομα θα ανατρέψουν τις βιομηχανίες και τις κοινότητες.

Εντούτοις, ο Τραμπ ενισχύθηκε από τους λατίνους ψηφοφόρους και επικράτησε εύκολα στην Τζόρτζια και τη Βόρεια Καρολίνα, πολιτείες όπου οι Δημοκρατικοί πίστευαν πως ήταν ανταγωνιστικοί. Η εκστρατεία-αστραπή της Χάρις, η οποία οικοδομήθηκε γύρω από ένα ανοικτό για όλους όραμα των ΗΠΑ και την ισχυρότερη οικονομική στήριξη για τις οικογένειες είχε δώσει έμφαση στην ελπίδα και τη θετικότητα.

Όμως, η στήριξη του Μπάιντεν και της Χάρις στο Ισραήλ, στην επίθεσή του εναντίον της Γάζας δίχασε το Δημοκρατικό Κόμμα, με πολλούς προοδευτικούς Δημοκρατικούς να ζητούν χωρίς επιτυχία οι ΗΠΑ να περιορίσουν τη βοήθεια προς το Ισράηλ. Αυτό κόστισε ψήφους μεταξύ των Δημοκρατικών της αριστερής πτέρυγας.

Η Χάρις παρέμεινε στην κατοικία της στην Ουάσινγκτον ολόκληρη τη νύχτα, την ώρα που το πλήθος την περίμενε έξω από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ, όπου είχε φοιτήσει. Εκεί, η ομάδα εκστρατεία της είχε στήσει μία σκηνή και ένα κέντρο επικοινωνίας, αναμένοντας ότι η καταμέτρηση των ψήφων θα διαρκέσει ημέρες προτού βγει ένα αποτέλεσμα.

Ωστόσο, όταν τα αποτελέσματα άρχισαν να βγαίνουν, ο συμπροεδρεύων της εκστρατείας της Σέντρικ Ρίτσμοντ βγήκε στη σκηνή για να πει στο πλήθος που όλο και μίκραινε ότι ο αγώνας δεν έχει τελειώσει. Ώρες αργότερα, είχε τελειώσει.

• Τι λένε οι δημοσκοπήσεις αυτή τη στιγμή;

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να είναι οι πιο αμφίρροπες προεδρικές εκλογές στην σύγχρονη ιστορία των Η.Π.Α.

Φυσικά, μπορείς να βρεις εθνικές έρευνες που δείχνουν την Χάρις μπροστά με 5 ποσοστιαίες μονάδες. Μπορείς επίσης να συνδυάσεις τις ατομικές δημοσκοπήσεις από πολιτείες-κλειδιά για να δώσεις στον Τραμπ μια δυνητικά αποφασιστική διαφορά.

• Αλλά ο πιο συνετός τρόπος να ερμηνεύσεις τις δημοσκοπήσεις στις τελευταίες μέρες μιας μεγάλης εκλογής δεν είναι να επιλέγεις αποτελέσματα που ταιριάζουν με τις πολιτικές σου προτιμήσεις. Είναι να εξετάσεις όλους τους αριθμούς συνολικά.

Υπάρχουν μερικές διαφανείς, αξιόπιστες ιστοσελίδες που κάνουν μέσους όρους όλων — τόσο των εθνικών ερευνών όσο και των αντίστοιχων των πολιτειών-κλειδιά — ενώ ταυτόχρονα λογαριάζουν στατιστικά την ακρίβεια κάθε δημοσκόπου και τις τυχόν κομματικές τους προτιμήσεις.

Να πού βάζουν αυτές οι ιστοσελίδες την κούρσα αυτή τη στιγμή:

• Silver Bulletin: Σε εθνικό επίπεδο, η Χάρις (48.8%) προηγείται του Τραμπ (47.2%) με 1.6 ποσοστιαίες μονάδες. Στην Πενσυλβάνια — που φαίνεται να είναι η καθοριστική πολιτεία — η Χάρις και ο Τραμπ είναι ισόπαλοι στο 48%.
• FiveThirtyEight: Σε εθνικό επίπεδο, η Χάρις (48.2%) προηγείται του Τραμπ (46.3%) με 1.9 ποσοστιαίες μονάδες. Στην Πενσυλβάνια, ο Τραμπ (47.8%) προηγείται της Χάρις (47.6%) με 0.2 ποσοστιαίες μονάδες.
• New York Times: Σε εθνικό επίπεδο, η Χάρις (49%) προηγείται του Τραμπ (48%) με 1 ποσοστιαία μονάδα. Στην Πενσυλβάνια, η Χάρις και ο Τραμπ είναι ισόπαλοι στο 48%.

Με άλλα λόγια: είναι μια νεκρή ισοπαλία. Ακόμη και οι δύο πιο σφιχτοί προεδρικοί αγώνες των τελευταίων 65 χρόνων — Τζον Φ. Κένεντι vs. Ρίτσαρντ Νίξον το 1960 και Τζορτζ Μπους vs. Άλ Γκόρ το 2000 — δεν ήταν τόσο σφιχτοί με δύο εβδομάδες να απομένουν.

• Ποιος κερδίζει στις κρίσιμες πολιτείες; Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό;

Ναι. Για να κερδίσεις τις προεδρικές εκλογές στις Η.Π.Α., δεν χρειάζεται απαραίτητα να κερδίσεις την “δημοφιλή ψήφο” (δηλαδή, το συνολικό άθροισμα σε όλες τις 50 πολιτείες). Πρέπει να συγκεντρώσεις “εκλεκτορικές ψήφους” τερματίζοντας πρώτος σε ατομικές πολιτείες.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο υποψήφιος που θα πάρει τις περισσότερες ψήφους σε μια συγκεκριμένη πολιτεία την ημέρα των εκλογών θα λάβει όλες τις εκλεκτορικές ψήφους αυτής της πολιτείας, που είναι ανάλογες με τον πληθυσμό της. Όποιος τερματίσει πρώτος σε αρκετές πολιτείες για να εξασφαλίσει τουλάχιστον 270 εκλεκτορικές ψήφους — μια πλειοψηφία — κερδίζει το προεδρικό αξίωμα.

Οι εθνικές δημοσκοπήσεις — αυτές που δείχνουν τη Χάρις μπροστά με 1 ή 2 μονάδες — αντικατοπτρίζουν μόνο τη δημοφιλή ψήφο σε εθνικό επίπεδο. Για να κατανοήσεις τι μπορεί πραγματικά να συμβεί στο Εκλεκτορικό Κολέγιο, οι δημοσκοπήσεις πολιτειών-κλειδιά είναι πιο σχετικές.

Το πρόβλημα είναι ότι είναι επίσης πιο δύσκολες στην εκτέλεση. Μικρά δείγματα, μεγάλα περιθώρια λάθους, αμφίβολοι (συχνά κομματικοί) δημοσκόποι. Έτσι, πρέπει να αντιμετωπίζεις τις δημοσκοπήσεις πολιτειών-κλειδιά με επιφύλαξη και (ξανά) να τις εξετάζεις συνολικά.

Και τι αποκαλύπτουν αν το κάνεις; Ότι ο αγώνας είναι … ακόμα ισόπαλος. Σύμφωνα με τους τρέχοντες μέσους όρους του Silver Bulletin, η Χάρις προηγείται οριακά στο Ουισκόνσιν (με 0.6 μονάδες), στο Μίσιγκαν (με 0.6 μονάδες) και στη Νεβάδα (με 0.5 μονάδες); ο Τραμπ προηγείται ελαφρώς περισσότερο στη Βόρεια Καρολίνα (1 μονάδα), τη Γεωργία (1.3 μονάδες) και την Αριζόνα (2 μονάδες).

Μια ισοπαλία στην Πενσυλβάνια — όπως δείχνει το Silver Bulletin — σημαίνει ότι αν οι εκλογές γίνονταν σήμερα, και αν οι μέσοι όροι του σήμερα ήταν ακριβείς, η Χάρις θα έπαιρνε 257 εκλεκτορικές ψήφους και ο Τραμπ 262. Οι 19 εκλεκτορικές ψήφοι της Πενσυλβάνιας θα ήταν ο παράγοντας που θα έκρινε την κατάσταση.

• Τι γίνεται με την ώθηση;

Η λέξη “μεγάλη” μπορεί να είναι υπερβολή — αλλά αν κάποιος έχει σημειώσει πρόοδο τις τελευταίες μέρες, είναι ο Τραμπ.

Στην πραγματικότητα, όλοι οι κύριοι μέσοι όροι των πολιτειών-κλειδιά του Silver Bulletin δείχνουν περιθώρια που έχουν μετακινηθεί προς την κατεύθυνση του Τραμπ την τελευταία εβδομάδα (από 0.2 έως 0.6 μονάδες) και τον τελευταίο μήνα (από 0.4 έως 1.9 μονάδες).

• Σε εθνικό επίπεδο, η ίδια ιστοσελίδα αναφέρει ότι ο Τραμπ έχει κλείσει τη διαφορά με τη Χάρις κατά περίπου μία μονάδα την ίδια περίοδο.

Για να είμαστε σίγουροι, αυτές είναι μετριοπαθείς βελτιώσεις. Ωστόσο, το γεγονός ότι έχουν σταθερά εμφανιστεί σε διάφορες δημοσκοπήσεις και περιοχές υποδηλώνει ένα συγκεκριμένο αφήγημα: ότι όποια ελαφρά ώθηση είχε η Χάρις μετά την δραματική αντικατάσταση του Προέδρου Μπάιντεν στην κορυφή του Δημοκρατικού ψηφοδελτίου και “κερδίζοντας” την μία και μοναδική της συζήτηση με τον Τραμπ έχει ξεθωριάσει, και τώρα ο αγώνας επιστρέφει στη δύσκολη κατάσταση που πάντα προοριζόταν να είναι.

• Μπορούν τα δεδομένα να μας πουν γιατί ο αγώνας είναι τόσο κοντά;

Κάπως. Πολλές δυνάμεις και παράγοντες είναι σε δράση αυτή τη στιγμή — η κατάσταση της οικονομίας, η ασυνήθιστη ημι-παράδοση και των δύο υποψηφίων, κ.λπ. Αλλά ο παράγοντας που καταγράφεται καλύτερα στις δημοσκοπήσεις είναι πιθανώς οι δημογραφικές ομάδες.

Ένα προειδοποιητικό σημείωμα πριν προχωρήσουμε. Όσο περισσότερα χωρίζεις και αναλύεις μια δημοσκόπηση σε ξεχωριστές ομάδες — κατά ηλικία, φυλή, εκπαίδευση κ.λπ. — τόσο μικρότερο (και λιγότερο αντιπροσωπευτικό) γίνεται το δείγμα σου. Το περιθώριο λάθους αυξάνεται αναλόγως.

Έτσι, είναι δύσκολο να ποσοτικοποιήσεις την ακριβή διαφορά μεταξύ Χάρις και Τραμπ μεταξύ, ας πούμε, των Λατίνων ψηφοφόρων. Ένα καθοριστικό μοτίβο έχει αναδυθεί, ωστόσο. Κατά την εποχή Τραμπ, οι Δημοκρατικοί έχουν επιδείξει καλύτερη απόδοση μεταξύ των πτυχιούχων πανεπιστημίου, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν επιδείξει καλύτερη απόδοση μεταξύ των ψηφοφόρων χωρίς πτυχίο. Η εκπαίδευση είναι πλέον το κύριο σημείο πόλωσης στην πολιτική των Η.Π.Α. — ακόμη και πέρα από φυλετικές γραμμές.

Αυτό έχει οδηγήσει σε σημαντικές μεταβολές μεταξύ βασικών δημογραφικών ομάδων. Οι Αφροαμερικανοί ψηφοφόροι, για παράδειγμα, εξακολουθούν να υποστηρίζουν κατά overwhelming τους Δημοκρατικούς. Αλλά η υποστήριξη του Τραμπ αυξήθηκε από περίπου 7% το 2016 σε 9% το 2020 — και θα μπορούσε να φτάσει το 15% το 2024, αν πιστέψουμε τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Οι μαύροι άνδρες φαίνεται ότι είναι υπεύθυνοι για αυτήν τη μετατόπιση.

Οι Λατίνοι είναι μια παρόμοια ιστορία: η Χάρις τα πηγαίνει καλύτερα μαζί τους απ’ ότι ο Μπάιντεν πριν αποσυρθεί, αλλά όχι όσο καλά τα πήγε ο Μπάιντεν.