• Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνοι

Ένας τρόπος με τον οποίο το κατεστημένο διατηρεί την εξουσία του είναι δημιουργώντας έναν κυρίαρχο λόγο από τον οποίο αποκλείονται οι απόψεις των διαφωνούντων.

Αν οι άνθρωποι σκέφτονται διαφορετικά, μπορεί να αισθάνονται απομονωμένοι, περιθωριοποιημένοι και ανίσχυροι.

Οι δημόσιες διαδηλώσεις και οι πορείες ενδυναμώνουν τους ανθρώπους δείχνοντάς τους ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που σκέφτονται τα ίδια πράγματα.

• Διαμαρτυρόμενοι, αλλάζουμε την ημερήσια διάταξη και ξεκινάμε μια συζήτηση

Όσοι βρίσκονται στην εξουσία μπορεί να προσπαθήσουν να μας αγνοήσουν, αλλά αν υπάρχουν αρκετοί διαδηλωτές, τότε θα νιώσουν την ανάγκη να βρουν λόγους για τους οποίους όλοι οι διαδηλωτές κάνουν λάθος.

Τότε είναι που ξεκινά η συζήτηση και η διαφωνία καθίσταται δυνατή.

• Σε μια εκλογική δημοκρατία, η διαμαρτυρία παρέχει μια ουσιαστική φωνή για τις μειονοτικές ομάδες

Οι κλασικοί θεωρητικοί της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης αναγνώρισαν ότι η καθολική ψηφοφορία και η ψήφος της πλειοψηφίας απειλούν να επιβάλουν την «τυραννία της πλειοψηφίας» και να παρακάμψουν τα δικαιώματα των μειονοτήτων.

Οι διαμαρτυρίες αποτελούν ζωτική διόρθωση της κυριαρχίας της πλειοψηφίας.

• Μερικές φορές κερδίζουμε!

Αν υπάρχουν αρκετοί διαδηλωτές, οι πολιτικές όσων βρίσκονται στην εξουσία μπορεί να καταστούν μη εφαρμόσιμες.

Όταν η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου εισήγαγε τον ενιαίο κεφαλικό φόρο το 1990, τεράστιος αριθμός ανθρώπων διαμαρτυρήθηκε και αρνήθηκε να πληρώσει τον φόρο.

Έγινε σαφές ότι η δίωξη όλων όσων αρνούνταν θα ήταν αδύνατη, απειλήθηκε με χάος και η κυβέρνηση κατάργησε τον φόρο.

• Μερικές φορές κερδίζουμε με τρόπους που δεν είχαμε σχεδιάσει ή προβλέψει

Τα πολιτικά γεγονότα είναι απρόβλεπτα. Οι διαμαρτυρίες κατά των πυρηνικών πυραύλων κρουζ στο Greenham Common στο Ηνωμένο Βασίλειο τη δεκαετία του 1980 φάνηκαν να αποτυγχάνουν όταν εγκαταστάθηκαν οι πύραυλοι, αλλά οι διαμαρτυρίες ανάγκασαν τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου να δηλώσουν ότι έπρεπε να αναπτύξουν τους πυραύλους μόνο και μόνο επειδή η Σοβιετική Ένωση έκανε το ίδιο.

Όταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ανέλαβε την εξουσία στη Σοβιετική Ένωση και δήλωσε ότι ήταν πρόθυμος να κάνει μια συμφωνία για την απόσυρση όλων των πυραύλων, οι δυτικές κυβερνήσεις δεν μπορούσαν να αναιρέσουν όσα είχαν πει.

Οι πύραυλοι αποσύρθηκαν και το Greenham Common είναι πλέον δημόσιο πάρκο.

• Μερικές φορές κερδίζουμε, αλλά χρειάζεται μια γενιά ή και περισσότερο

Εκείνη τη στιγμή μπορεί να νιώθει κανείς ότι δεν οδηγεί πουθενά· ότι όσοι βρίσκονται στην εξουσία έχουν κολλήσει σε μια συγκεκριμένη νοοτροπία και δεν μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους.

Αλλά τότε μπορεί να έρθει μια νέα γενιά, απαλλαγμένη από τον τρόπο σκέψης του παρελθόντος, και να δει ότι οι απόψεις των διαδηλωτών ήταν απλώς κοινή λογική.

Σκεφτείτε την τεράστια μετατόπιση της στάσης απέναντι στους ομοφυλόφιλους σε διάστημα μερικών γενεών.

Πηγή: opendemocracy.net

*Σε συνεργασία με τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων CELS και INCLO, με την υποστήριξη της ACLU, που εξετάζει τη δύναμη της διαμαρτυρίας και τον θεμελιώδη ρόλο της στη δημοκρατική κοινωνία .

Σύμφωνα με το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, το υπουργείο Πολιτισμού αγνόησε καταγγελία από το 2021 για τον αρχαιοφύλακα της Νισύρου.

Η κ. Σακελλαροπούλου χαρακτήρισε την Ελλάδα Κράτος Δικαίου με εδραιωμένους δημοκρατικούς θεσμούς. «Θα ήταν επικίνδυνο να σβήνουμε τις κατακτήσεις των 50 χρόνων» από την πτώση της δικτατορίας μέχρι σήμερα, εξήγησε, ενώ επισήμανε ότι οι γενικεύσεις είναι πάντα επικίνδυνες. «Η Δημοκρατία είναι μια συνεχής διεκδίκηση», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας τοποθετήθηκε και για το πρόσφατο νομοσχέδιο που αφορά τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, στο πλαίσιο ερωτήματος που της τέθηκε από τον κ. Τσιντσίνη για τις αντιδράσεις από μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, η οποία ισχυρίζεται ότι νιώθει ότι μια ελίτ θέλει να επιβάλει τις αξίες της. «Δεν έχω κρύψει την ευαισθησία μου για τα δικαιώματα», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Σακελλαροπούλου, επισημαίνοντας ότι μια Δημοκρατία πρέπει να εξασφαλίζει την καθολικότητα τέτοιων δικαιωμάτων. Όπως υπογράμμισε, κανείς δεν απομονώνει τους διαφωνούντες, «εάν κάποιοι προσβάλλονται, επειδή μια άλλη ομάδα απολαμβάνει τα ίδια δικαιώματα με εκείνους, κάτι πάει λάθος». Η εκπαίδευση και η επαφή με το εξωτερικό μέσω ταξιδιών, σύμφωνα με την Πρόεδρο, θα συμβάλουν σταδιακά στην άμβλυνση τέτοιων αντιλήψεων.

Η κ. Παπούλια έθεσε το ερώτημα, αν η διεύρυνση των προϋποθέσεων για την απόδοση ιθαγένειας σε ανθρώπους που γεννιούνται στην Ελλάδα ή μετέχουν της ελληνικής παιδείας, θα έχει θετικό πρόσημο για την ελληνική κοινωνία. «Βεβαίως, αλλά υπάρχει μια ειδική διάταξη στο Σύνταγμα, ελπίζω να λυθεί με τον χρόνο» απάντησε η κ. Σακελλαροπούλου.

Σχετικά με την έμφυλη ισότητα στην Ελλάδα η κ. Σακελλαροπούλου υπενθύμισε τα βήματα που έχουν γίνει στη χώρα μας αρχής γενομένης από το 1952, όταν οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Η ίδια, όσο ήταν στο ΣτΕ, δεν ένιωσε άβολα ως γυναίκα, ωστόσο είναι κοινωνός των ανισοτήτων και των στερεοτύπων που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία. «Όταν ένας άνδρας φωνάζει, είναι δυναμικός, όταν μια γυναίκα φωνάζει, είναι υστερική» είπε ενδεικτικά. «Τώρα το δικαστικό σώμα γυναικοκρατείται» ανέφερε, σημειώνοντας ότι πλέον έχει αναδειχθεί η ανάγκη ποσόστωσης για την αποκατάσταση της ισόρροπης εκπροσώπησης των δύο φύλων στον κλάδο. «Η ισορροπία έρχεται πάντοτε σιγά σιγά».

Σε ερώτηση του κ. Τσιντσίνη, αν ένιωσε κάποια στιγμή στη διάρκεια της θητείας της να τη «στενεύουν» τα συνταγματικά περιθώρια του ρόλου της, η κ. Σακελλαροπούλου απάντησε πως όχι. «Είμαι εκπαιδευμένη ως δικαστικός στον αυτοπεριορισμό» σημείωσε η Πρόεδρος δίνοντας μια απάντηση σε όσους κατά καιρούς αναμένουν από εκείνη να κάνει δηλώσεις που υπερβαίνουν του θεσμικού της ρόλου. «Θα μας κρίνει όλους η ιστορία» επεσήμανε η κ. Σακελλαροπούλου.

Σε θέματα κοινωνικής πολιτικής η κ. Σακελλαροπούλου τόνισε ότι «αν πιστεύεις στην συμπερίληψη, πρέπει να μεριμνάς για να μην υπάρχουν αόρατοι πολίτες».

Στο κλείσιμο της συζήτησης, η κ. Παπούλια μετέφερε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα ερώτημα από τα πολλά που συγκεντρώθηκαν από τους φοιτητές που παρακολουθούσαν το συνέδριο και αφορούσε τη σχέση Ελλάδας και Ευρώπης. Η Ευρώπη, τόνισε η Πρόεδρος μπορεί να αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα, «όμως είναι το σπίτι μας».

Το συνέδριο «ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: 50 Χρόνια Μετά», συνδιοργανώνουν η «Καθημερινή», το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), το Οικονομικό Φόρουμ Δελφών και το Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics στην Εθνική Πινακοθήκη.

Του Σπύρου Βλαχόπουλου*

Αλλά και πέρα από την Ευρώπη, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προβλέπουν νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προσεχείς προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. «Μαγικές» λύσεις για την αντιμετώπιση του πολύ σοβαρού αυτού προβλήματος, προφανώς δεν υπάρχουν. Αυτό όμως που προέχει, είναι η διάγνωση των αιτιών που οδηγούν στην κρίση της σύγχρονης δημοκρατίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται για ένα «πολυπαραγοντικό» φαινόμενο με πολλαπλές εκφάνσεις που κλονίζουν τις παραδοσιακές αντιλήψεις μας για τη Δημοκρατία.

Επειδή «εν αρχή ην …. το Σύνταγμα», το παρόν κείμενο θα επικεντρωθεί στη διερεύνηση των συνταγματικών παραμέτρων. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τη δομή της σύγχρονης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, όπως αυτή καταστρώνεται στον ανώτατο καταστατικό χάρτη της Χώρας. Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα διακρίνεται, σε θεωρητικό επίπεδο, από την τριγωνική σχέση μεταξύ Βουλής, Κυβέρνησης και Προέδρου της Δημοκρατίας. Η Βουλή (νομοθετική εξουσία) και η Κυβέρνηση (εκτελεστική εξουσία) είναι καταρχήν ανεξάρτητες, παρά τις μεταξύ τους αμοιβαίες σχέσεις εξάρτησης (ψήφος εμπιστοσύνης της Βουλής προς την Κυβέρνηση από τη μια, δυνατότητα της Κυβέρνησης να προκαλέσει την πρόωρη διάλυση της Βουλής από την άλλη). Τον ρόλο του «διαιτητή» ανάμεσα στις δύο εξουσίες αναλαμβάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στην πράξη όμως, το θεωρητικό αυτό σύστημα στις περισσότερες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες δεν λειτουργεί με τον ιδεατό αυτόν τρόπο εδώ και πολλές δεκαετίες: Η Κυβέρνηση ταυτίζεται ουσιαστικά με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ενώ ο εκάστοτε Πρωθυπουργός είναι το απόλυτα κυρίαρχο πρόσωπο τόσο στην Κυβέρνηση όσο και στην κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος. Η εποχή κατά την οποία ο Πρωθυπουργός ήταν απλώς «primus inter pares» (πρώτος μεταξύ των ίσων) έχει παρέλθει προ πολλού. Η συγκέντρωση αυτή της εξουσίας στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού συνοδεύεται και από την ταυτόχρονη μείωση της εξουσίας του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος έχει περιοριστεί σε έναν πρωτίστως εθιμοτυπικό και συμβολικό ρόλο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ANATROPINEWS

«Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε το 2019 με σύνθημα την αποτελεσματικότητα, τον θεσμικό εκσυγχρονισμό και την ασφάλεια, εκπλήσσει με τις τραγικές επιδόσεις της και στα τρία», αναφέρει ο κ. Τσακαλώτος, σημειώνοντας πως «οι δημοκρατικοί θεσμοί υποφέρουν και μαζί τους υποφέρουν και οι πολίτες».

«Έχουμε χρέος να ασχοληθούμε αυτοτελώς με τους θεσμούς. Όσο σημασία έχει ο αγώνας για την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων που θεριεύουν, άλλο τόσο σημασία έχει και η υπόθεση των θεσμών και της δημοκρατίας. Οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν είναι ουδέτεροι. Στον αδυσώπητο κοινωνικό ανταγωνισμό, όταν υπάρχουν θεσμοί, οι αδύναμοι έχουν μια ελπίδα παραπάνω. Οι λειτουργούντες θεσμοί, μια δικαιοσύνη που αποδίδεται στην ώρα της, μια αστυνομία που σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες, ανεξάρτητες αρχές που ελέγχουν την κυβέρνηση αντί να την καθαγιάζουν, όλα αυτά και πολλά άλλα, βοηθάνε πρωτίστως τον αδύναμο. Όλους τους βοηθάνε δηλαδή, αλλά είναι οι ανίσχυροι που βρίσκονται πιο εκτεθειμένοι στην αδικία όταν οι θεσμοί δεν λειτουργούν», εξηγεί.

«Και η ΝΔ -όσο κι αν δεν χαρακτηρίζεται συνολικά ακροδεξιά- έχει στο εσωτερικό της παραδοσιακά το μείζον τμήμα της ελληνικής ακροδεξιάς, από τη μεταπολίτευση και ύστερα, και καταφέρνει μια χαρά να το ενσωματώνει», συμπληρώνει.

«Ειδικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμφανίστηκε μάστορας σε αυτήν τη ζεύξη του ακραίου κέντρου με την ακροδεξιά», τονίζει ο κ. Τσακαλώτος.

«Ο αγώνας για τη θεραπεία των θεσμικών καταγμάτων που υπέστη η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια θα είναι μακρύς. Το 2024, η τρίτη Ελληνική Δημοκρατία κλείνει μισό αιώνα ζωής. Έχει σημασία να μη γεράσει η δημοκρατία μας. Αν γεράσει, κερδίζουν οι εχθροί της», καταλήγει ο υποψήφιος για την πρεοδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Τα τελευταία χρόνια, η αντιπολίτευση στο Χονγκ Κονγκ έχει πληγεί από την εφαρμογή της νομοθεσίας εθνικής ασφάλειας που επέβαλε το Πεκίνο, αλλά και την αναδιαμόρφωση του εκλογικού συστήματος, θέτοντας στο περιθώριο υπερασπιστές της δημοκρατίας από τα τοπικά κόμματα.

Ο Άλαν Λέονγκ, ένας από τους ιδρυτές του Κόμματος Πολιτικών Δικαιωμάτων και σημερινός πρόεδρός του, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι 30 με 31 μέλη του, ψήφισαν για τη διάλυση του κόμματος, με μία μόνο αποχή.

“O κόσμος αλλάζει δραστικά. Η Ιστορία θα το καταγράψει. Σήμερα, το Κόμμα Πολιτικών Δικαιωμάτων αποχαιρετά το Χονγκ Κονγκ. Ελπίζουμε ότι οι κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ θα το αντιμετωπίσουν ψύχραιμα. Θα ζήσουν στην αλήθεια και θα πιστέψουν στο αύριο”, ανέφερε σε μία ανακοίνωσή του ο Λέονγκ.

Το αναφερόμενο πολιτικό κόμμα ιδρύθηκε το 2006, ενώ αποτέλεσε μία ισχυρή δημοκρατική δύναμη στο Χονγκ Κονγκ, το οποίο παραδόθηκε από τους Βρετανούς στους Κινέζους το 1997.

Μαζί με το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Πολιτικών Δικαιωμάτων λάμβανε σημαντικά ποσοστά στις τοπικές εκλογές.

Με την ανακοίνωση της καταδικαστικής ετυμηγορίας, ο ίδιος δήλωσε ότι «η Ρωσία θα ελευθερωθεί», που αποτελεί σύνθημα της ρωσικής αντιπολίτευσης.

Ο Κάρα-Μουρζά, 41 ετών, πατέρας τριών παιδιών και πολιτικός της αντιπολίτευσης που έχει ρωσικά και βρετανικά διαβατήρια, για χρόνια για χρόνια επέκρινε δημοσιως των Βλαντιμίρ Πούτιν, ενώ πίεζε τις δυτικές κυβερνήσεις να επιβάλουν κυρώσεις στη Ρωσία και σε μεμονωμένους Ρώσους για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως έλεγε ο ίδιος.

Οι εισαγγελείς, οι οποίοι είχαν ζητήσει από το δικαστήριο να του επιβληθεί φυλάκιση για 25 χρόνια, τον είχαν κατηγορήσει για προδοσία και για δυσφήμηση του ρωσικού στρατού, καθώς επέκρινε αυτό που η Μόσχα αποκαλεί «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία.

Σε μια συνέντευξη στο CNN που είχε μεταδοθεί λίγες ώρες πριν από τη σύλληψή του, ο Κάρα-Μουρζά είχε ισχυριστεί ότι η Ρωσία διοικείται από ένα «καθεστώς δολοφόνων». Είχε επίσης σε ομιλίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε ολόκληρη την Ευρώπη κατηγορήσει τη Μόσχα ότι βομβάρδιζε πολιτικούς στόχους στην Ουκρανία, μια κατηγορία που η ίδια απέρριψε.

Στην τελευταία του ομιλία στο δικαστήριο την περασμένη εβδομάδα, ο Κάρα-Μουρζά είχε συγκρίνει τη δική του δίκη, η οποία διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών, με τις δίκες του Ιωσήφ Στάλιν στη δεκαετία του 1930 και αρνήθηκε να ζητήσει από το δικαστήριο να τον αθωώσει, λέγοντας ότι, μάλιστα, ήταν περήφανος για όλα όσα είχε πει.

«Οι εγκληματίες υποτίθεται ότι μετανοούν για ό,τι έχουν κάνει. Εγώ, από την άλλη, είμαι στη φυλακή για τις πολιτικές μου απόψεις. Ξέρω επίσης ότι θα έρθει η μέρα που το σκοτάδι πάνω από τη χώρα μας θα σπάσει», είχε πει.

Εξάλλου, ήδη η Βρετανία έχει καταδικάσει την απόφαση του μοσχοβίτικου δικαστηρίου και κάλεσε για εξηγήσεις τον Ρώσο πρέσβη στο Λονδίνο. Πάντως, δύο φορές, το 2015 και το 2017, ο Κάρα-Μουρζά αρρώστησε ξαφνικά από δηλητηριάσεις· και στις δύο περιπτώσεις είχε πέσει σε κώμα.

Οι ρωσικές αρχές αρνήθηκαν κάθε ανάμειξη στα επεισόδια. Οι δικηγόροι του Κάρα-Μουρζά λένε ότι, ως αποτέλεσμα, πάσχει από μια σοβαρή νευρική διαταραχή που ονομάζεται πολυνευροπάθεια.

Το ρεπορτάζ που αναφερόταν σε φημολογούμενες σχέσεις του Βαγγέλη Μαρινάκη με τον πρώην πρόεδρο της ΕΠΑΕ Θανάση Κανελλόπουλο και αδερφό του Αναστάσιου Κανελλόπουλου έφεραν την άμεση αντίδρασή του μέσω εξωδίκου, με σαφείς αιχμές και παίρνοντας αποστάσεις από όσα αναφέρει η εφημερίδα.

Στο εξώδικό του ο Βαγγέλης Μαρινάκης απορρίπτει κάθε σχέση με τη Χρυσή Αυγή, λέγοντας χαρακτηριστικά πως δεν έχει καμία σχέση με κανένα κόμμα της άκρας Δεξιάς. 

«Οι απόψεις και οι θέσεις μου κατά της ακραίας και άκρως αντιδημοκρατικής ιδεολογίας του φασισμού και του ναζισμού, όπως και κατά κάθε μορφής ολοκληρωτισμού είναι απόλυτες, δημόσια διακηρυγμένες και ευρύτατα γνωστές. Οι θέσεις μου αυτές δημόσια εκφράστηκαν κατά τις κοινοβουλευτικές αναμετρήσεις των ετών 2014 και 2019, αλλά και κατά τις αντίστοιχες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές», αναφέρει ο Βαγγέλης Μαρινάκης και προσθέτει: «Στο ίδιο άρθρο γίνεται λόγος περί δήθεν υπόγειων διαδρομών με το Μέγαρο Μαξίμου, που αρχίζουν να διατυπώνονται ερωτήματα αν η κυβέρνηση θέλει εν τέλει τον αποκλεισμό του Κασιδιάρη από τις εκλογές ή αν επικρατούν δεύτερες σκέψεις όσο η αυτοδυναμίας της ΝΔ καθίσταται ανέφικτη.

Και το ισχυριζόμενο αυτό γεγονός δεν θα με αφορούσε ως πολιτική παρατήρηση, αν το όλο δημοσίευμα δεν με συνέδεε με τις υπόγειες διαδρομές και τους δήθεν σχεδιασμούς για το «κόμμα Κασιδιάρη», όπως ευθέως μου καταλογίζει, εμφανίζοντάς με ψευδώς ως έχοντα «άριστες σχέσεις» με τη Χρυσή Αυγή και ταυτόχρονα ως υποστηρικτή με όλες μου τις δυνάμεις, του Κυριάκου Μητσοτάκη».

Ταυτόχρονα ο Βαγγέλης Μαρινάκης αρνείται κάθε σχέση με τον πρώην πρόεδρο της ΕΠΑΕ, δικηγόρο και αδελφό του Αναστάσιου Κανελλόπουλου, τον Θανάση Κανελλόπουλο, ο οποίος όπως αναφέρει στο εξώδικό του, είχε δραστηριοποιηθεί στο ποδόσφαιρο πριν τη δική του εμπλοκή.

Ο εφοπλιστής και επιχειρηματίας ξεκαθαρίζει πως δεν είναι ο ίδιος που «φωτογραφίζει» το άρθρο με τίτλο: «Ολιγάρχης κάνει δώρο τον Κασιδιάρη στον Κυριάκο; Σανίδα σωτηρίας οι βουλευτές του προφυλακισμένου», αναφέροντας πως ο όμιλος ΕΣΤΙΑ του εξαπολύει λάσπη.

Κλείνοντας το εξώδικό του προς την εφημερίδα «Δημοκρατία», ο Βαγγέλης Μαρινάκης υποστηρίζει πως ο όμιλος ΕΣΤΙΑ επιχειρεί να τον κατασυκοφαντήσει, με μοναδικό σκοπό τη βαρύτατη προσβολή της προσωπικότητάς του και την έκθεση του στην ανυποληψία του πανελλήνιου.

Στην ίδια απάντηση ο κ. Μαρινάκης αρνείται οποιαδήποτε σχέση τόσο με το κόμμα Κασιδιάρη όσο όμως και με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Διάψευση Μπακογιάννη

Το ρεπορτάζ της «δημοκρατίας» για τον εμφύλιο που έχει ξεσπάσει μεταξύ Μιχαλολιάκου και Κασιδιάρη, αλλά και τις σχέσεις που είχαν τα αδέρφια Κανελλόπουλου με την πολιτική και την οικονομική ελίτ του τόπου προκάλεσε την αντίδραση και της Ντόρας Μπακογιάννη. Στο ρεπορτάζ της η «δημοκρατία» έγραψε πως «σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Κανελλόπουλος (που είναι και επικεφαλής του πολιτικού κόμματος ΕΑΝ – η κατάθεση της σχετικής αίτησης έγινε στις 14/2/2022, με σύνθημα “Η χώρα χρειάζεται έναν εισαγγελέαˮ) έχει ισχυρούς δεσμούς με τη Δικαιοσύνη, αλλά και με την οικογένεια Μητσοτάκη, ιδίως με την Ντόρα Μπακογιάννη».

Η ίδια, ωστόσο, με επιστολή της γνωστοποίησε τα κάτωθι: «Με αφορμή ρεπορτάζ της εφημερίδας σας με τίτλο “Εμφύλιος των έγκλειστων με φόντο τον ολιγάρχη!”, που δημοσιεύθηκε σήμερα Τρίτη 4 Απριλίου, και για την αποκατάσταση της αλήθειας και την καλύτερη ενημέρωση των αναγνωστών σας, σας δηλώνω ότι δεν έχω καμία σχέση με τον πρώην αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιο Κανελλόπουλο. Δεν τον γνωρίζω και δεν έχω καμία κοινωνική και πολιτική σχέση μαζί του».

Ο λόγος για την ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, τη ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ και την ΈΝΩΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ, που μετά από επίπονες διεργασίες κατάφεραν να φτάσουν σε μια προγραμματική συμφωνία δημιουργώντας το «ΜΑΖΙ» που, όπως υποστηρίζουν, δεν αποτελεί ευκαιριακό αυτοσκοπό και δεν δημιουργήθηκε μόνο με εκλογικό ορίζοντα. Αντίθετα, σύμφωνα με την Πολιτική Διακήρυξη τους, δημιούργησαν μια πολιτική συνεργασία που θέλει να δώσει νέο περιεχόμενο στην Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Αλληλεγγύη και την Ποιότητα Ζωής, το δικαίωμα στην Εργασία και να προασπίσει τη Δημοκρατία, το Περιβάλλον, την Ελευθερία Έκφρασης και την Ελευθεροτυπία.

Σε αντίθεση με τη γενική θεώρηση, που θέλει τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας στη χώρα μας να μην συμπορεύονται, ακόμη κι όταν οι θέσεις τους βρίσκονται πολύ κοντά, τώρα εμφανίζονται τρεις δυνάμεις που αποφάσισαν να δώσουν κοινωνικές, πολιτικές και εκλογικές μάχες… ΜΑΖΙ!

Ο λόγος για την ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, τη ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ και την ΈΝΩΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ, που μετά από επίπονες διεργασίες κατάφεραν να φτάσουν σε μια προγραμματική συμφωνία δημιουργώντας το «ΜΑΖΙ» που, όπως υποστηρίζουν, δεν αποτελεί ευκαιριακό αυτοσκοπό και δεν δημιουργήθηκε μόνο με εκλογικό ορίζοντα. Αντίθετα, σύμφωνα με την Πολιτική Διακήρυξη τους, δημιούργησαν μια πολιτική συνεργασία που θέλει να δώσει νέο περιεχόμενο στην Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Αλληλεγγύη και την Ποιότητα Ζωής, το δικαίωμα στην Εργασία και να προασπίσει τη Δημοκρατία, το Περιβάλλον, την Ελευθερία Έκφρασης και την Ελευθεροτυπία.

Στον πυρήνα των οικονομικών θέσεων του ΜΑΖΙ, που αυτοχαρακτηρίζεται «Πολιτικό κόμμα της Αριστεράς και της Οικολογίας», βρίσκονται θέματα που αφορούν στο Περιβάλλον, δείχνοντας πως οι πεποιθήσεις και των τριών δυνάμεων στρέφονται σε τρόπους που μπορούν να οδηγήσουν σε μια «βιώσιμη ευημερία». Αυτή ήταν η σταθερή βάση που οδήγησε στην πολιτική συμμαχία, η οποία ενισχύθηκε από τη σύγκλιση θέσεων για την κυκλική οικονομία, την αποκέντρωση των οικονομικών, παραγωγικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, την κοινωνική και την αλληλέγγυα οικονομία. Επίσης ξεχωρίζει η πρόταση για υιοθέτηση Σύγχρονου Εθνικού Σχεδίου για τη χρήση και την χωροταξία των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), η οποία θα αποτελέσει βασικό μοχλό για την κοινωνικο-οικονομική αλλαγή με όρους προστασίας του Περιβάλλοντος. Από εκεί και πέρα, οι κοινές θέσεις των τριών κομμάτων για τους Θεσμούς, την «κρίση» στη Δημοκρατίας μας, την Κοινωνική Πολιτική, το Προσφυγικό και Μεταναστευτικό Ζήτημα, την Υγεία και την Εκπαίδευση, δείχνουν ότι έχει φτιαχτεί μια ισχυρή και συνεκτική ιδεολογική πλατφόρμα, που φιλοδοξεί να αποτελέσει μια αυθεντικά εναλλακτική πρόταση ενόψει των επικείμενων εκλογών.   

«Δεν είμαστε κόμμα παραγόντων»

Το στίγμα του εγχειρήματος έδωσε ο προεδρεύων του Πολιτικού Συμβουλίου της «Πράσινης Αριστεράς – Μαζί», Θράσος Φωτεινός, σε πρόσφατη συνέντευξη του στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ηρακλείου Αττικής, κάνοντας σαφές πως «δεν είναι ένα ακόμα κόμμα παραγόντων. Δεν είναι ένα πυροτέχνημα. Ήρθαμε για να μείνουμε στην πολιτική σκηνή. Στόχος μας είναι να μας μάθουν καθώς και η είσοδος μας στη Βουλή» τόνισε, υποστηρίζοντας πως «το ΜΑΖΙ είναι μια πρόταση της ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας που στοχεύει στους πολίτες που είναι προβληματισμένοι από το παλιό πολιτικό σύστημα και το αποδεικνύουν με την αποχή τους τόσο από την εκλογική διαδικασία όσο και από τους κοινωνικούς αγώνες».

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η προσπάθεια διεύρυνσης του ΜΑΖΙ είναι διαρκής, καθώς -όπως σημειώνεται στην Κοινή Πολιτική Διακήρυξη- πρόκειται για μια ανοιχτή Πολιτική Πρόσκληση στις υπαρκτές όμορες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.