Όπως τονίζουν οι υπεύθυνοι της έρευνας, το 95% των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας δεν καταγγέλλεται. Επιπλέον, το 48% των γυναικών και το 40% των ανδρών έχουν βιώσει ψυχολογική βία σε σχέση τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, ενώ το 16% των ερωτηθέντων αναφέρουν ότι έχουν πέσει θύματα και σωματικής βίας. Το 17,8% των γυναικών και το 4,8% των ανδρών έχουν δεχθεί σεξουαλική επίθεση, με το 56,7% των γυναικών και το 23,5% των ανδρών να έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση. Σωματική βία έχει δεχθεί το 18% των γυναικών και το 14% των ανδρών.

«Είτε πρόκειται για βία και παρενόχληση σε δημόσιο χώρο είτε για ενδοοικογενειακή βία είτε για ψηφιακή βία, το βέβαιο είναι ότι πάρα πολλοί άνθρωποι στην Γερμανία βιώνουν βία στην καθημερινότητά τους», δήλωσε η κυρία Χούμπιγκ και πρόσθεσε ότι για πρώτη φορά έπειτα από τουλάχιστον 20 χρόνια διαθέτουμε αξιόπιστα στοιχεία για την έκταση της βίας στη χώρα και «η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες επηρεάζονται σημαντικά συχνότερα και σοβαρότερα από τη βία σε σχέση με τους άνδρες». Τα στατιστικά στοιχεία της αστυνομίας ωστόσο καταγράφουν μόνο τα περιστατικά που καταγγέλλονται, διευκρίνισε και τόνισε την ανάγκη να υπάρχει σαφής εικόνα της κατάστασης.

Όπως επισημαίνεται στην έρευνα, η οποία επικεντρώθηκε στην σωματική και ψυχολογική βία μεταξύ συντρόφων, στην σεξουαλική βία, στην ψηφιακή βία και στη βία στην παιδική ηλικία, ενώ για πρώτη φορά μάλιστα συμπεριελήφθησαν στο αντιπροσωπευτικό δείγμα και άνδρες, η διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών εντοπίζεται συνήθως στην ένταση της βίας, με τις γυναίκες να δηλώνουν ότι βιώνουν περισσότερο φόβο και πιο σοβαρούς τραυματισμούς. Οι ερευνητές επισημαίνουν ακόμη ότι τα άτομα που υφίστανται κάποιας μορφής βία, σε ποσοστό 25% έχουν βιώσει βία και υπό άλλες συνθήκες. Ακόμη δυσκολότερη είναι η κατάσταση για άτομα ΛΟΑΤΚΙ και μετανάστες, καθώς και για τις γυναίκες με μεταναστευτικό υπόβαθρο. Επιπλέον, η βία κατά των γυναικών – τόσο η σωματική όσο και η σεξουαλική – έχει συνήθως ως δράστη άνδρα.

«Περίμενα αυτά τα στοιχεία εδώ και πάνω από 20 χρόνια», δήλωσε στο πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD η επικεφαλής της οργάνωσης «Terre des Femmes» για τα δικαιώματα των γυναικών Γκέζα Μπίρκμαν, επισημαίνοντας ότι η προηγούμενη αντίστοιχη έρευνα για το μη καταγγελλόμενο έγκλημα χρονολογείται από το 2004. Η κυρία Μπίρκμαν μίλησε επίσης για «επί μακρόν έλλειψη πολιτικής βούλησης για την αντιμετώπιση του προβλήματος» και τόνισε ταυτόχρονα ότι «δεν αρκεί να βλέπουμε μόνο τους αριθμούς, αλλά είναι σημαντικό τα δεδομένα να παρακινούν και πολιτική δράση, δημιουργώντας σημαντική πίεση». Ζήτησε μάλιστα υποχρεωτική εκπαίδευση σε χώρους εργασίας και σχολεία, με στόχο την ευαισθητοποίηση σχετικά με τις διάφορες μορφές βίας.

«Η προστασία από τη βία πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο των πολιτικών μας», απάντησε η υπουργός Δικαιοσύνης και ανέδειξε την ανάγκη να κλείσουν τα κενά στο ποινικό δίκαιο, «για παράδειγμα σχετικά με τη λεκτική σεξουαλική παρενόχληση και τις νέες μορφές ψηφιακής βίας». Σχεδόν τα 2/3 των γυναικών βιώνουν κάποια στιγμή σεξουαλική παρενόχληση. «Αυτό δεν μπορούμε να το δεχθούμε», δήλωσε η κυρία Χούμπιγκ. Πρόσφατα το υπουργείο της υπέβαλε σχέδιο αλλαγών για τον Νόμο περί Προστασίας από τη Βία, εισάγοντας αλλαγές οι οποίες προβλέπουν μεταξύ άλλων ότι οι δράστες ενδοοικογενειακής βίας θα μπορούσαν να υποχρεωθούν να φορούν «βραχιολάκι» και να παρακολουθούν μαθήματα κατά της βίας.

Αυτό αποκαλύπτει η νέα διεθνής έρευνα “Tipping Point” (Δεκέμβριος 2025), η οποία καταγράφει μια ψυχρή πραγματικότητα: η γραμμή ανάμεσα στην online και την offline βία έχει πλέον σχεδόν εξαφανιστεί.

70% των γυναικών στον δημόσιο διάλογο έχουν δεχθεί ψηφιακή βία

Η έρευνα καταγράφει ότι 7 στις 10 γυναίκες που δραστηριοποιούνται ως δημοσιογράφοι, ακτιβίστριες ή υπερασπίστριες ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν βιώσει στοχοποίηση, απειλές, παρενόχληση ή παραβίαση της ιδιωτικότητάς τους μέσω διαδικτύου.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή όταν εξετάζονται οι επαγγελματικές κατηγορίες:

• 76% των γυναικών που λειτουργούν ως δημόσιες επικοινωνήτριες (αρθρογράφοι, influencers, δημιουργοί περιεχομένου) έχουν υποστεί ψηφιακή επίθεση.
• 75% των γυναικών δημοσιογράφων δηλώνουν το ίδιο.
• 72% των γυναικών ακτιβιστριών και υπερασπιστριών δικαιωμάτων έχουν βρεθεί στο στόχαστρο.

Τα ποσοστά αυτά δείχνουν όχι μόνο την έκταση του φαινομένου, αλλά και το πώς η ορατότητα στο δημόσιο χώρο έχει γίνει επικίνδυνη — ιδίως για τις γυναίκες.

Η πιο ανατριχιαστική τάση: η ψηφιακή βία «κατεβαίνει στον δρόμο»

Το πιο σοκαριστικό εύρημα είναι ότι:

41% των γυναικών που δέχθηκαν online επιθέσεις υπέστησαν και offline βία ή παρενόχληση, την οποία συνδέουν άμεσα με τις διαδικτυακές επιθέσεις.

Εκφοβισμός, παρακολούθηση, απειλές, ακόμη και περιστατικά «swatting» — ψεύτικες καταγγελίες σε υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης με στόχο την πρόκληση ένοπλης αστυνομικής επέμβασης — πλέον δεν αποτελούν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, αλλά καθημερινότητα για όσες γυναίκες σηκώνουν κεφάλι στον δημόσιο διάλογο.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι για τις γυναίκες δημοσιογράφους:

• Το 2020 μόλις 20% συνέδεαν τις online επιθέσεις με πραγματικές offline επιθέσεις.
• Το 2025 το ποσοστό εκτοξεύεται στο 42%, διπλασιάζεται και αλλάζει τον χάρτη των απειλών για τα ΜΜΕ.

AI: Ο νέος πολλαπλασιαστής της βίας

Η έρευνα καταγράφει τη ραγδαία είσοδο της τεχνητής νοημοσύνης στο οπλοστάσιο της ψηφιακής βίας:

• 24% των γυναικών δηλώνουν ότι έχουν δεχθεί επίθεση η οποία χρησιμοποίησε εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης.
• Deepfakes, συνθετικές εικόνες, παραποιημένα ηχητικά, «πειστικά» μηνύματα που δημιουργούνται αυτόματα — όλα αυτά γίνονται όλο και πιο συχνός μηχανισμός στοχοποίησης.

Ανά επαγγελματική κατηγορία:

• 30% των γυναικών δημιουργών περιεχομένου έχουν δεχθεί AI-παραγόμενες επιθέσεις.
• 28% των ακτιβιστριών.
• 19% των δημοσιογράφων.

Η διάδοση του generative AI έχει κάνει την παραγωγή κακόβουλου περιεχομένου «γρήγορη, εύκολη και φθηνή», επιτρέποντας:

• δημιουργία πλαστών γυμνών φωτογραφιών,
• παραποίηση δηλώσεων,
• οργανωμένη διάδοση λάσπης μέσω αλγορίθμων που ενισχύουν τον θυμό.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πλέον απλώς εργαλείο καινοτομίας. Είναι και εργαλείο κακοποίησης.

Η δημοκρατία υπό πίεση από οργανωμένη μισογυνική τοξικότητα

Η UN Women σημειώνει ότι η αύξηση της ψηφιακής βίας συμβαδίζει με:

• την άνοδο αυταρχικών τάσεων παγκοσμίως,
• τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων των γυναικών,
• την εμφάνιση οργανωμένων δικτύων μισογυνισμού.

Η ψηφιακή βία δεν στοχεύει απλώς να τρομοκρατήσει μεμονωμένες γυναίκες, αλλά να τις υποχρεώσει σε σιωπή, περιορίζοντας την παρουσία τους στη δημόσια σφαίρα.

Έτσι, υπονομεύεται:

• η ελευθερία του Τύπου,
• η πολιτική συμμετοχή,
• η κοινωνική εκπροσώπηση των γυναικών.

Πού οδηγεί αυτό το «Σημείο Καμπής»;

Η έρευνα αποτελεί την πρώτη από μια σειρά αναλύσεων που θα εξετάσουν:

• τις διασταυρούμενες μορφές βίας (ρατσισμός, σεξουαλικός προσανατολισμός, θρησκεία),
• την αποτελεσματικότητα των νόμων,
• την ευθύνη των πλατφορμών,
• τις λύσεις που χρειάζονται άμεσα.

Η UN Women θεωρεί ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία κρίσιμη ιστορική καμπή, όπου:

• η τεχνολογία εξελίσσεται ταχύτερα από την προστασία,
• η βία «μεταλλάσσεται» με τη βοήθεια της AI,
• η ασφάλεια των γυναικών γίνεται πλέον ζήτημα δημοκρατίας.

Τελικό συμπέρασμα

Η online βία κατά των γυναικών δεν είναι πλέον «ψηφιακό» πρόβλημα. Είναι κοινωνικό, πολιτικό και υπαρξιακό. Και όσο η τεχνητή νοημοσύνη συνεχίζει να αναπτύσσεται χωρίς ισχυρά όρια, τόσο το ρίσκο για τις γυναίκες που μιλούν δημόσια θα αυξάνεται.

Το 2025 δεν είναι απλώς μία ακόμη χρονιά. Είναι το σημείο καμπής — η στιγμή που αναγκαστικά πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια μια απειλή που δεν κρύβεται πια πίσω από οθόνες.

Δείτε την έρευνα εδώ:

   Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν δεδομένα διατροφής και υγείας για 47.513 γυναίκες, τα οποία συλλέχθηκαν από το 1984. Οι ερευνητές αξιολόγησαν την πρόσληψη καφεΐνης χρησιμοποιώντας επικυρωμένα ερωτηματολόγια συχνότητας κατανάλωσης τροφίμων που περιλάμβαναν την κατανάλωση κορυφαίων πηγών καφεΐνης, όπως καφές, τσάι, κόλα και καφές χωρίς καφεΐνη. Η υγιής γήρανση ορίστηκε ως το να ζει κανείς, μέχρι την ηλικία των 70 ετών ή και περισσότερο, χωρίς έντεκα κύριες χρόνιες παθήσεις, να διατηρεί τη σωματική λειτουργία, να έχει καλή ψυχική υγεία, να μην έχει γνωστικές διαταραχές και να μην αναφέρει προβλήματα μνήμης.

   Έπειτα από 30 χρόνια παρακολούθησης, οι ερευνητές υπολόγισαν πώς μεταβλήθηκε η πιθανότητα υγιούς γήρανσης για κάθε 80 mg καφεΐνης που κατανάλωναν οι συμμετέχουσες στη μελέτη ημερησίως, αλλά και για άλλα ροφήματα. Αυτές οι προκαταρκτικές αναλύσεις έλαβαν υπόψη άλλους παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την υγιή γήρανση, όπως το σωματικό βάρος, το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, η σωματική δραστηριότητα, το επίπεδο εκπαίδευσης και η πρωτεΐνη στη διατροφή.

   Μέχρι το 2016, 3.706 από τις γυναίκες της μελέτης πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις για να θεωρηθούν υγιώς γηράσκουσες. Στη μέση ηλικία, 45-60 ετών, αυτές οι γυναίκες κατανάλωναν συνήθως κατά μέσο όρο 315 mg καφεΐνης την ημέρα, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου σε τρία μικρά φλιτζάνια ή ενάμισι μεγάλο φλιτζάνι καφέ. Περισσότερο από το 80% αυτής της καφεΐνης προερχόταν από την τακτική κατανάλωση καφέ.

   Για τις γυναίκες στην ομάδα των υγιών ηλικιωμένων, κάθε επιπλέον φλιτζάνι καφέ την ημέρα (έως και πέντε μικρά φλιτζάνια την ημέρα ή περίπου δυόμισι φλιτζάνια) συνδεόταν με 2% έως 5% υψηλότερη πιθανότητα να είναι καλά αργότερα στη ζωή τους.

   Οι ερευνητές δεν βρήκαν καμία σημαντική συσχέτιση μεταξύ της κατανάλωσης ντεκαφεϊνέ ή τσαγιού με αυξημένη πιθανότητα υγιούς γήρανσης. Σημαντικό είναι ότι κάθε επιπλέον μικρό ποτήρι αναψυκτικού τύπου κόλα συσχετίστηκε με 20% έως 26% χαμηλότερη πιθανότητα υγιούς γήρανσης, επιβεβαιώνοντας ότι δεν προσφέρουν οφέλη όλες οι πηγές καφεΐνης.

   «Η μέτρια κατανάλωση καφέ μπορεί να προσφέρει κάποια προστατευτικά οφέλη όταν συνδυάζεται με άλλες υγιεινές συμπεριφορές, όπως η τακτική άσκηση, η υγιεινή διατροφή και η αποφυγή του καπνίσματος. Ενώ αυτή η μελέτη προσθέτει σε προηγούμενα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι η πρόσληψη καφέ μπορεί να συνδέεται με την υγιή γήρανση, τα οφέλη από τον καφέ είναι σχετικά μέτρια σε σύγκριση με τον αντίκτυπο των συνολικών υγιεινών συνηθειών και απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση», σημειώνει η Σάρα Μαχντάβι, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στη Σχολή Δημόσιας Υγείας T.H. Chan του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Επιστημών Διατροφής του Πανεπιστημίου του Τορόντο.

   Οι ερευνητές τονίζουν ότι, γενικά, έως και δύο φλιτζάνια καφέ την ημέρα θα πρέπει να είναι ασφαλή και δυνητικά ωφέλιμα για τους περισσότερους ανθρώπους. Η κατανάλωση περισσότερου καφέ πάνω από αυτό το όριο μπορεί να προσφέρει πρόσθετα οφέλη για ορισμένους, αλλά μπορεί να μην είναι υγιεινή για άλλους.

   Για να κατανοήσουν καλύτερα την επίδραση του καφέ στην υγιή γήρανση, οι ερευνητές σχεδιάζουν να διερευνήσουν πώς συγκεκριμένες βιοδραστικές ενώσεις στον καφέ αλληλεπιδρούν με γενετικούς και μεταβολικούς δείκτες γήρανσης, ειδικά στις γυναίκες. Η κατανόηση αυτών των μηχανισμών θα μπορούσε να καθοδηγήσει εξατομικευμένες ιατρικές προσεγγίσεις για την ανάπτυξη διατροφών που υποστηρίζουν τη μακροζωία και τη γνωστική υγεία των ατόμων.

Όταν ο 34χρονος την αντιλήφθηκε, την ακολούθησε με αποτέλεσμα επέμβουν τρεις αστυνομικοί, να τον ακινητοποιήσουν και να του περάσουν χειροπέδες.

Πληροφορίες αναφέρουν πως κατά τη σύλληψή του ο άνδρας αντιστάθηκε.

Ο 34χρονος, ο οποίος διαμένει νόμιμα στην Ελλάδα, κατηγορείται για εννέα περιστατικά προσβολής γενετήσιας αξιοπρέπειας σε βάρος γυναικών.

Συγκεκριμένα, οι δύο γυναίκες έστηναν «καρτέρι» στον ιμάντα αποσκευών και με επιδέξιες κινήσεις άρπαζαν όποια βαλίτσα ξεχώριζαν και γίνονταν «καπνός». Στην συνέχεια, έβγαιναν από το αεροδρόμιο και με αυτοκίνητο μετέφεραν τα κλοπιμαία σε διαμέρισμα στον Βύρωνα.

Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, και οι δύο είναι γνωστές για την επιχειρηματική τους δραστηριότητα στο νησί της Μυκόνου, ενώ η μια είχε κατέβει ως υποψήφια δημοτική σύμβουλος, αλλά δεν εξελέγη.

Κατά την έρευνα εντός του διαμερίσματός τους βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

• πλήθος ρούχων και αντικειμένων εντός αποσκευών (τσάντες, πορτοφόλια, υποδήματα, καπέλα, γυαλιά οράσεως),
• μικροποσότητα ακατέργαστης κάνναβης,
• διαβατήριο και
• τα χρηματικά ποσά των 90 ευρώ, 2.000 Κουάνζα Αγκόλας, 25 Λέβα Βουλγαρίας, 80 Ζλότι Πολωνίας, 250 Ράντ Νότιας Αφρικής, 30.050 ρουβλίων Ρωσίας και 20 Κορόνων Σουηδίας.

«Οι εκτελέσεις γυναικών στο Ιράν αποκαλύπτουν το βάναυσο και απάνθρωπο χαρακτήρα της θανατικής ποινής και καταδεικνύουν σε ποιο βαθμό οι διακρίσεις και η ανισότητα μεταξύ των φύλων είναι ριζωμένες στο (ιρανικό) δικαστικό σύστημα», δήλωσε ο διευθυντής της IHR Μαχμούντ Αμιρί-Μογαντάμ.

Η IHR, η έδρα της οποίας βρίσκεται στη Νορβηγία, έχει καταγράψει συνολικά 241 εκτελέσεις γυναικών από το 2010 ως το 2024, από τις οποίες 114 για φόνο και 107 για υποθέσεις ναρκωτικών. «Πολυάριθμες γυναίκες που εκτελέσθηκαν για φόνο ήταν θύματα οικογενειακής βίας ή σεξουαλικής κακοποίησης και είχαν δράσει από απελπισία», υπογράμμισε η IHR.

Ο ισλαμικός νόμος της ανταπόδοσης (νόμος του αντιπεπονθότος), ο οποίος εφαρμόζεται στο Ιράν, προβλέπει πως ένας φόνος πρέπει να τιμωρείται με την απώλεια μιας άλλης ζωής, εκτός αν η οικογένεια του θύματος συγχωρήσει ή αποδεχθεί χρηματική αποζημίωση. Ο κανόνας αυτός σημαίνει ότι «το ιρανικό δικαστικό σύστημα σπάνια θεωρεί ελαφρυντικό την ενδοοικογενειακή βία», σύμφωνα με την Iran Human Rights.

Η IHR επικαλείται την περίπτωση της Ζαχρά Εσμαϊλί, η οποία είχε εξαναγκαστεί να παντρευτεί το γείτονά της, υπάλληλο στο υπουργείο Πληροφοριών, αφού είχε μείνει έγκυος ως αποτέλεσμα βιασμού. Η γυναίκα αυτή κατηγορήθηκε ότι σκότωσε το 2007 το σύζυγό της, ο οποίος ήταν βίαιος σε βάρος της ίδιας και των παιδιών της. «Η οικογένεια του συζύγου επέμεινε να εφαρμοσθεί ο νόμος της ανταπόδοσης, με την πεθερά της να αναλαμβάνει προσωπικά την εκτέλεση το 2021. Ο δικηγόρος της αποκάλυψε στη συνέχεια ότι η Ζαχρά Εσμαϊλί υπέστη καρδιακή προσβολή όταν είδε μια ομάδα ανδρών να εκτελούνται μπροστά της. Εντούτοις απαγχόνισαν το άψυχο σώμα της», σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση.

Μία από τις πιο πολύκροτες υποθέσεις ήταν ο απαγχονισμός, τον Οκτώβριο 2014, της Ρεϊχανέ Τζαμπαρί, 26 ετών, η οποία κρίθηκε ένοχη για το φόνο ενός πρώην πράκτορα των υπηρεσιών πληροφοριών ο οποίος, σύμφωνα με την ίδια, είχε επιχειρήσει να της επιτεθεί σεξουαλικά. Η νεαρή γυναίκα δήλωσε ότι την υπέβαλαν σε βασανιστήρια για να της αποσπάσουν ομολογίες. Η οικογένεια του θύματος επέμεινε να εκτελεσθεί επειδή υποστήριζε πως ενήργησε ευρισκόμενη σε νόμιμη άμυνα. Η περίπτωσή της έγινε το θέμα ενός ντοκιμαντέρ με τίτλο «Επτά χειμώνες στην Τεχεράνη», που παρουσιάσθηκε το 2023 στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Βερολίνου.

Οι υποστηρικτές των ανθρώπινων δικαιωμάτων εκφράζουν εν γένει την ανησυχία τους για τον αυξανόμενο αριθμό εκτελέσεων στο Ιράν, υποψιαζόμενοι ότι οι ισλαμικές αρχές χρησιμοποιούν την εσχάτη των ποινών για να ενσταλάξουν το φόβο στην κοινωνία, ιδιαίτερα μετά τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας του 2022-2023.

Μιλώντας στο X το Σάββατο, ο εκπρόσωπος των Ταλιμπάν, Zabihullah Mujahid δήλωσε ότι τα νέα κτήρια δεν πρέπει να έχουν παράθυρα μέσω των οποίων είναι δυνατόν να δει κανείς «την αυλή, την κουζίνα, το πηγάδι του γείτονα και άλλα μέρη που χρησιμοποιούνται συνήθως από γυναίκες».

Και πρόσθεσε: «Το να βλέπεις γυναίκες να εργάζονται σε κουζίνες, σε αυλές ή να συλλέγουν νερό από πηγάδια μπορεί να οδηγήσει σε άσεμνες πράξεις».

Οι δημοτικές αρχές και άλλες αρμόδιες υπηρεσίες θα πρέπει να παρακολουθούν τα εργοτάξια για να διασφαλίσουν ότι δεν είναι δυνατόν να δουν στα σπίτια των γειτόνων.

Οι ιδιοκτήτες κτιρίων στα οποία υπάρχουν αυτά τα παράθυρα θα ενθαρρυνθούν επίσης να χτίσουν έναν τοίχο ή να εμποδίσουν τη θέα «για να αποφύγουν τις οχλήσεις που προκαλούνται στους γείτονες», αναφέρει το διάταγμα.

Από την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία τον Αύγουστο του 2021, οι γυναίκες έχουν σταδιακά διαγραφεί από τους δημόσιους χώρους, ωθώντας τα Ηνωμένα Έθνη να καταγγείλουν το «απαρτχάιντ των φύλων» που έχει καθιερώσει η κυβέρνηση.

Οι αρχές των Ταλιμπάν απαγόρευσαν τη μεταπρωτοβάθμια εκπαίδευση για τα κορίτσια και τις γυναίκες, περιόρισαν την απασχόληση και εμπόδισαν την πρόσβαση σε πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους.

Τον Οκτώβριο, οι Ταλιμπάν απαγόρευσαν στις γυναίκες να ακούν τις φωνές άλλων γυναικών.

Κάθε γυναίκα που τολμά να παραβιάσει τους νέους κανόνες θα συλλαμβάνεται και θα στέλνεται στη φυλακή.

Οι γυναίκες έχουν ήδη απαγορευτεί να μιλούν δυνατά στα σπίτια τους και δεν επιτρέπεται να ακούγονται έξω.

Οι γυναίκες διατάσσονται επίσης να καλύπτουν τα πρόσωπά τους «για να αποφύγουν τον πειρασμό και να δελεάσουν τους άλλους» και απαγορεύεται να μιλήσουν εάν είναι παρόντες άγνωστοι άνδρες που δεν είναι σύζυγοι ή στενοί συγγενείς.

Ορισμένοι τοπικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν επίσης σταματήσει να εκπέμπουν γυναικείες φωνές.

Ο ΟΗΕ ανέφερε ότι μόνο το 1% των γυναικών πιστεύουν ότι έχουν επιρροή στις κοινότητές τους και ότι σχεδόν μία στις 10 γυναίκες γνωρίζει μια άλλη που έχει προσπαθήσει να αυτοκτονήσει από τότε που ανέλαβαν την εξουσία οι Ταλιμπάν.

Επιπλέον, σχεδόν μία στις πέντε γυναίκες δήλωσε ότι δεν είχε μιλήσει με άλλη γυναίκα εκτός της άμεσης οικογένειάς της για τρεις μήνες.

Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν, ωστόσο, ισχυρίζεται ότι ο ισλαμικός νόμος «εγγυάται» τα δικαιώματα των Αφγανών ανδρών και γυναικών.

«Μια γυναίκα μπορεί να μιλήσει με μια άλλη γυναίκα, οι γυναίκες πρέπει να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους στην κοινωνία, οι γυναίκες έχουν ανάγκες», δήλωσε ο Σαϊφούλ Ισλάμ Χιμπέρ, εκπρόσωπος του υπουργείου, στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Women in Afghanistan are not forbidden from speaking to each other, the Taliban government's morality ministry told AFP on Saturday, denying recent media reports of a ban.
➡️ https://t.co/OG7TFdOQO0 pic.twitter.com/OEqO1jnoAq

— AFP News Agency (@AFP) November 9, 2024

Πρόσφατα, άρθρα από τον εξόριστο αφγανικό Τύπο και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο αρμόδιος υπουργός Μοχάμεντ Χαλίντ Χανάφι έχει απαγορεύσει στις γυναίκες να μιλούν μεταξύ τους βασίζοντας την πληροφορία σε συγκεκριμένες ηχογραφήσεις.

Είναι «ανόητο» και «παράλογο», απάντησε ο Χιμπέρ. Αυτά τα αποσπάσματα αφορούσαν «εξαιρέσεις», πρόσθεσε, επιβεβαιώνοντας ότι στη συνέχεια ο υπουργός αναφέρθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση γυναικών που προσεύχονταν προτρέποντάς τες να μην μιλούν δυνατά εκείνη τη στιγμή.

Ο ΟΗΕ κατηγορεί τους Ταλιμπάν ότι έχουν επιβάλει “έμφυλο απαρτχάιντ” μετά την επιστροφή τους στην εξουσία το 2021, εκδιώκοντας σταδιακά τις γυναίκες από τους δημόσιους χώρους.

Επί του παρόντος, οι Αφγανές δεν μπορούν πλέον να σπουδάζουν πέρα από το Δημοτικό σχολείο, να πηγαίνουν σε πάρκα, γυμναστήρια, χώρους περιποίησης και σχεδόν να βγαίνουν από τα σπίτια τους χωρίς συνοδό.

Described by the UN as a 'gender apartheid', over 20million women and girls in Afghanistan have their basic rights restricted by the Taliban.@Malala discusses new documentary Bread and Roses, and concerns for the regression of women's rights around the world. ⬇️ pic.twitter.com/RsqfhaiQCw

— Sky News (@SkyNews) November 9, 2024

Ένας πρόσφατος νόμος τους απαγορεύει να τραγουδούν ή να απαγγέλλουν ποίηση, σύμφωνα με, όπως και άλλες οδηγίες, μια εξαιρετικά αυστηρή εφαρμογή του ισλαμικού νόμου.

Ορισμένοι τοπικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί σταμάτησαν επίσης να μεταδίδουν γυναικείες φωνές. Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν διαβεβαιώνει πάντως ότι ο ισλαμικός νόμος «εγγυάται» τα δικαιώματα τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών στη χώρα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Ρούλα Μαντή

Για τη φετινή έκθεση, συλλέξαμε πληροφορίες από 281 συμμετέχοντες οργανισμούς που απασχολούν συλλογικά περισσότερα από δέκα εκατομμύρια άτομα. Σε αυτούς τους οργανισμούς, ερευνήσαμε περισσότερους από 15.000 υπαλλήλους και περισσότερους από 280 ηγέτες ανθρώπινου δυναμικού, οι οποίοι μοιράστηκαν πληροφορίες για τις πολιτικές και τις πρακτικές τους. Η έκθεση παρέχει μια διασταυρούμενη ματιά στις συγκεκριμένες προκαταλήψεις και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι Ασιάτισσες, οι Μαύρες, οι Λατίνες και οι LGBTQ+ γυναίκες, καθώς και οι γυναίκες με αναπηρίες.

Η έκθεσή για τη δέκατη επέτειο αναλύει δεδομένα της περασμένης δεκαετίας για να κατανοήσει καλύτερα την πρόοδο, την παρακμή και τη στασιμότητα στην εκπροσώπηση και τις εμπειρίες των γυναικών στον εργασιακό χώρο.

Υπογραμμίζει επίσης βασικά ευρήματα από το 2024 και προσδιορίζει τις αλλαγές που μπορούν να κάνουν οι εταιρείες για να χαράξουν πραγματική πρόοδο στην πορεία προς την ισοτιμία—η οποία προβλέπουμε ότι απέχει σχεδόν 50 χρόνια μέχρι να επιτευχθεί. Την τελευταία δεκαετία, οι γυναίκες έχουν σημειώσει σημαντικά κέρδη σε κάθε επίπεδο του εταιρικού αγωγού (ειδικά σε ανώτερα στελέχη). Ωστόσο, η πρόοδος είναι εκπληκτικά εύθραυστη, ειδικά για τις έγχρωμες γυναίκες,

που εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται σε κάθε επίπεδο και που θεωρούν το φύλο και τη φυλή ως εμπόδια στην πρόοδό τους. Σε πολλές περιπτώσεις, βλέπουμε επίσης ότι οι προοπτικές και οι καθημερινές εμπειρίες των γυναικών δεν διαφέρουν πολύ, ή είναι ακόμη χειρότερες, από ό,τι πριν από σχεδόν μια δεκαετία.

Καθώς αναλογιζόμαστε τα αποτελέσματα από τη φετινή χρονιά, και από τα τελευταία δέκα, τρία πράγματα ισχύουν.

Πρώτον, οι εταιρείες πήραν μέτρα που οδήγησαν σε σημαντική πρόοδο.

Δεύτερον, η αλλαγή είναι δύσκολη και ακατάστατη και βρισκόμαστε κάπου στη μέση των κινήσεων που απαιτούνται για να διορθωθεί ο χώρος και να γίνει η κουλτούρα της εργασίας πιο δίκαιη.

Τρίτον, τα κέρδη που σημειώθηκαν είναι πιο εύθραυστα και λιγότερο εκτεταμένα από ό,τι φαίνονται. Συνολικά, ο πίνακας αποτελεσμάτων για την εταιρική Αμερική είναι ανάμεικτος—και παρόλο που υπάρχουν φωτεινά σημεία που υποδηλώνουν ότι πολλές εταιρείες έχουν δυναμική, βλέπουμε επίσης ότι η δέσμευση της εταιρείας στη διαφορετικότητα μειώνεται. Καθώς κοιτάμε μπροστά στα επόμενα δέκα χρόνια, η πορεία προς τα εμπρός για την εταιρική Αμερική είναι απλή: συνεχίστε.

Την τελευταία δεκαετία, οι γυναίκες παρέμειναν φιλόδοξες και αφοσιωμένες στη δουλειά τους. Τώρα, χρειαζόμαστε τις εταιρείες να παραμείνουν φιλόδοξες και αφοσιωμένες στο σημαντικό έργο που έχουν ξεκινήσει.

Το υπόλοιπο αυτού του άρθρου συνοψίζει τα κύρια ευρήματα από την έκθεση Women in the Workplace 2024 .

Εταιρική ιεραρχία : Η πρόοδος δεν έχει οδηγήσει ακόμα στην ισοτιμία

Κατά την τελευταία δεκαετία, η εκπροσώπηση των γυναικών έχει αυξηθεί σε κάθε επίπεδο εταιρικής διαχείρισης (Έκθεση 1). Πιο συγκεκριμένα, οι γυναίκες σήμερα αποτελούν το 29 τοις εκατό των θέσεων C-suite, σε σύγκριση με μόλις 17 τοις εκατό το 2015.

Αλλά η πρόοδος ήταν πολύ πιο αργή νωρίτερα, σε επίπεδο εισόδου και μάνατζερ.

Ωστόσο, η εταιρική ιεραρχία δεν είναι τόσο υγιής όσο υποδηλώνουν οι αριθμοί. Οι γυναίκες εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται σε ολόκληρη την ιεραρχία, ένα χάσμα μεταξύ των φύλων που παραμένει ανεξαρτήτως φυλής και εθνοτικής καταγωγής (Έκθεση 2). Με απλά λόγια, οι άνδρες υπερτερούν των γυναικών σε κάθε επίπεδο.

Επιπλέον, οι γυναίκες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν εμπόδια στην αρχή της ιεραρχίας

Παραμένουν λιγότερο πιθανό από τους άνδρες να προσληφθούν σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, γεγονός που τους αφήνει να υποεκπροσωπούνται από την αρχή. Έπειτα, οι γυναίκες είναι πολύ λιγότερο πιθανό από τους άνδρες να επιτύχουν την πρώτη τους προαγωγή σε ρόλο διευθυντή – μια κατάσταση που δεν βελτιώνεται . Το 2018, για κάθε 100 άνδρες που έλαβαν την πρώτη τους προαγωγή σε μάνατζερ το 2018, προήχθησαν 79 γυναίκες. Φέτος, ήταν μόλις 81 γυναίκες. Συνεπώς στην εταιρική κλίμακα, οι άνδρες υπερτερούν σημαντικά των γυναικών σε επίπεδο διευθυντών, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολο για τις εταιρείες να υποστηρίξουν τη διαρκή πρόοδο σε υψηλότερα επίπεδα. Αυτό το φαινόμενο είναι ακόμη χειρότερο για τις έγχρωμες γυναίκες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν μόνο το 7 τοις εκατό των σημερινών θέσεων C-suite—μόλις μια αύξηση τεσσάρων ποσοστιαίων μονάδων από το 2017.

Αλλά ένα σπασμένο σκαλί (broken rung) εμποδίζει τις γυναίκες να φτάσουν στην κορυφή

Το «σπασμένο σκαλί» παραμένει ένα σημαντικό εμπόδιο για την πρόοδο των γυναικών, ειδικά για τις έγχρωμες γυναίκες.

Για κάθε 100 άνδρες που προήχθησαν σε μάνατζερ, 89 λευκές γυναίκες προήχθησαν το 2024.

Οι Ασιάτισσες έχουν βιώσει τις μεγαλύτερες βελτιώσεις στο σπασμένο σκαλί, αλλά αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια αργότερα.

Μετά από αξιοσημείωτες βελτιώσεις το 2021 και το 2022, τα ποσοστά προαγωγής των μαύρων γυναικών φέτος υποχώρησαν στα επίπεδα του 2020.

Το 2024, οι Λατίνες αντιμετώπισαν το χειρότερο σπασμένο σκαλί τους.

Οι γυναίκες έχουν σημειώσει μέτρια αλλά ουσιαστικά κέρδη σε επίπεδο αντιπροέδρων και ανώτερων αντιπροέδρων από το 2018, αλλά η πρόοδός τους είναι πιο εύθραυστη από ό,τι φαίνεται. Ο κύριος μοχλός της αυξημένης εκπροσώπησης των γυναικών ήταν η μείωση του αριθμού των ρόλων γραμμής (δηλαδή, θέσεις με ευθύνη κέρδους και ζημίας, εστίαση στις βασικές λειτουργίες της εταιρείας ή και στα δύο), η οποία επηρέασε δυσανάλογα τους άνδρες δεδομένου ότι κατέχουν περισσότερους από αυτές τις θέσεις. Στη C-suite, η πρόοδος των γυναικών ήταν ακόμη λιγότερο βιώσιμη. Ενώ η μείωση των ρόλων γραμμής ήταν ακόμα ένας παράγοντας, ο κύριος λόγος για τον οποίο αυξήθηκε η εκπροσώπηση των γυναικών ήταν επειδή οι εταιρείες, κατά μέσο όρο, πρόσθεσαν ρόλους προσωπικού -δηλαδή θέσεις σε υποστηρικτικές λειτουργίες, όπως ανθρώπινοι πόροι, νομικοί και IT- και προσέλαβαν γυναίκες σε αυτές τις νέες θέσεις. Δεδομένου ότι οι εταιρείες δεν μπορούν να προσθέτουν νέους ρόλους προσωπικού επ’ αόριστον, αυτό δεν είναι μια βιώσιμη πορεία προς την ισοτιμία.

Με τον τρέχοντα ρυθμό προόδου, θα χρειαστούν 22 χρόνια για να φτάσουν οι λευκές γυναίκες στην ισοτιμία—και θα χρειαζόταν περισσότερο από διπλάσιο χρόνο για τις έγχρωμες γυναίκες (έκθεση 4). Με άλλα λόγια, θα χρειαζόταν 48 χρόνια για να αντικατοπτρίζει το μερίδιό τους στον πληθυσμό των ΗΠΑ η εκπροσώπηση των λευκών γυναικών και των έγχρωμων γυναικών στην ανώτερη ηγεσία. Αυτή είναι η αληθινή ισοτιμία για όλες τις γυναίκες. Για να επιτευχθεί αυτό, οι εταιρείες θα πρέπει να διατηρήσουν τον τρέχοντα ρυθμό προόδου τους, πράγμα που σημαίνει αντιμετώπιση των αδύναμων σημείων στην ιεραρχία τους: διορθώνοντας επιτέλους το σπασμένο σκαλοπάτι, επενδύοντας περισσότερους πόρους στην ανάπτυξη γυναικών ηγεσιών και θεωρώντας τους εαυτούς τους υπεύθυνους για πιο ουσιαστική πρόοδο σε ανώτερους ηγετικούς ρόλους.

Δράσεις της εταιρείας: Υπάρχει ακόμη κρίσιμη δουλειά να γίνει

Την τελευταία δεκαετία, οι εταιρείες έχουν λάβει μέτρα για να υποστηρίξουν την πρόοδο των γυναικών και να κάνουν τον χώρο εργασίας πιο δίκαιο. Και οι εργαζόμενοι το αναγνωρίζουν αυτό: η πλειοψηφία πιστεύει ότι οι γυναίκες έχουν περισσότερες ευκαιρίες να προχωρήσουν και επισημαίνουν τις αυξημένες προσπάθειες των εταιρειών να κάνουν τον χώρο εργασίας πιο δίκαιο.

Ένα σημείο προόδου είναι ότι σήμερα, σχεδόν όλες οι εταιρείες που συμμετείχαν στην έρευνα παρέχουν κρίσιμη υποστήριξη σε υπαλλήλους που είναι γονείς, φροντιστές ή διαχειρίζονται προκλήσεις υγείας – οφέλη που συνδέονται με υψηλότερα ποσοστά ευτυχίας και διατήρησης των εργαζομένων. Οφέλη όπως αυτά είναι ιδιαίτερα χρήσιμα για τις γυναίκες, οι οποίες είναι πιο πιθανό από τους άνδρες να έχουν ευθύνες φροντίδας.

Η ευελιξία στο χώρο εργασίας είναι ένα άλλο όφελος που έχει επεκταθεί σημαντικά την τελευταία δεκαετία. Κυρίως ως απάντηση στην πανδημία, οι εταιρείες αύξησαν δραματικά τις επιλογές υβριδικής και εξ αποστάσεως εργασίας. Οκτώ στους δέκα εργαζόμενους λένε ότι η ευελιξία έχει βελτιωθεί τα τελευταία δέκα χρόνια και οι εργαζόμενοι επισημαίνουν σταθερά τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα και τη μειωμένη επαγγελματική εξουθένωση ως κύρια οφέλη. Η ευελιξία είναι ιδιαίτερα σημαντική για τις γυναίκες, οι οποίες αναφέρουν ότι έχουν περισσότερ οουσιαστικό χρόνο στην εργασία όταν εργάζονται εξ αποστάσεως.

Οι εταιρείες κάνουν επίσης περισσότερα για να ομαλοποιήσουν τις πρακτικές πρόσληψης και τις αξιολογήσεις απόδοσης, αλλά πρέπει να προχωρήσουν περαιτέρω. Όταν εξετάζουμε πέντε βασικές πρακτικές για την προκατάληψη μόλις μία στις τέσσερις εταιρείες που συμμετείχαν στην έρευνα τα έχει υιοθετήσει όλα. Και οι εταιρείες που έχουν εφαρμόσει την πλήρη σειρά πρακτικών τείνουν να κάνουν τα μεγαλύτερα βήματα προόδου υπέρ των γυναικών.

Ταυτόχρονα, οι εταιρείες έχουν περιορίσει τα προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί για να προωθήσουν τις γυναίκες. Ενώ οι γυναίκες αντιμετωπίζουν διακριτά εμπόδια που μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση αυτών των προγραμμάτων, λιγότερες εταιρείες λένε ότι το φύλο και η φυλετική ποικιλομορφία αποτελούν προτεραιότητες για τον οργανισμό. Οι εταιρείες αναφέρουν μειώσεις στα προγράμματα ανάπτυξης σταδιοδρομίας, καθοδήγησης και χορηγιών που απευθύνονται σε γυναίκες (Έκθεση 5), καθώς και προγράμματα στρατολόγησης και πρακτικής άσκησης που επικεντρώνονται σε γυναίκες. Σχετικά λίγες εταιρείες παρακολουθούν τα αποτελέσματα αυτών των προγραμμάτων και σε όλες τις περιπτώσεις, οι εταιρείες επενδύουν σε λιγότερα προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί για την προώθηση των έγχρωμων γυναικών.

Ενώ οι εταιρείες θέτουν τις σωστές προτεραιότητες, αυτές οι προτεραιότητες δεν μεταφράζονται σε δράση έμπρακτη. Η εξέλιξη της σταδιοδρομίας ήταν από καιρό βασική προσδοκία των διευθυντών, και τώρα περισσότερες εταιρείες ζητούν επίσης από τους διευθυντές να καλλιεργήσουν μια κουλτούρα ένταξης και ευημερίας των εργαζομένων, κάτι που είναι εξαιρετικά σημαντικό για την υγεία του οργανισμού. Όταν οι διευθυντές επενδύουν σε όλους αυτούς τους τομείς, οι εργαζόμενοι είναι λιγότερο εξαντλημένοι, πιο ευτυχισμένοι με τους ρόλους τους και λιγότερο πιθανό να σκεφτούν να φύγουν από τον οργανισμό τους. Ωστόσο, παρά τις αυξημένες εκπαιδεύσεις για τους διευθυντές σχετικά με αυτές τις προτεραιότητες, σε γενικές γραμμές δεν μεταφράζονται σε εξέλιξη των διευθυντών.

Πέρα από το επίπεδο των διευθυντών, οι εταιρείες κάνουν περισσότερα για να ενεργοποιήσουν τους υπαλλήλους ως παράγοντες αλλαγής. Σχεδόν όλες οι εταιρείες, για παράδειγμα, προσφέρουν εκπαίδευση μεροληψίας ή συμμαχίας. Όμως η αύξηση των προγραμμάτων κατάρτισης δεν φαίνεται να μεταφράζεται σε μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση ή δράση. Οι εργαζόμενοι δεν είναι πολύ πιο πιθανό να αναγνωρίσουν μεροληψία κατά των γυναικών ή να λειτουργήσουν ως σύμμαχοι των έγχρωμων γυναικών. Για παράδειγμα, το 28 τοις εκατό των γυναικών σήμερα αναγνωρίζουν μικροεπιθετικότητες—σχόλια και ενέργειες που υπονομεύουν την αξιοπιστία και τις ηγετικές τους ικανότητες—εναντίον άλλων γυναικών, σχεδόν το ίδιο με το 33 τοις εκατό το 2019, αν και είναι ακόμα μεγαλύτερο από το 11 τοις εκατό των ανδρών που αναγνωρίζουν τις μικροεπιθετικότητες σήμερα.

Ενώ οι εταιρείες έχουν αυξηθεί κατά κάποιο τρόπο, η πρόοδος ήταν άνιση και υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι πρέπει να γίνουν περισσότερα. Οι εργαζόμενοι συμφωνούν γενικά ότι έχει σημειωθεί λιγότερη πρόοδος στον τρόπο με τον οποίο οι οργανισμοί χειρίζονται τις μικροεπιθέσεις. Και οι άνδρες είναι πολύ πιο αισιόδοξοι από τις γυναίκες για το πώς έχουν βελτιωθεί οι ευκαιρίες των γυναικών την τελευταία δεκαετία.

Η εμπειρία των εργαζομένων: Οι εμπειρίες των γυναικών στην εργασία δεν έχουν βελτιωθεί

Παρά την αύξηση της εκπροσώπησης στην εργασία, καθώς και τις διευρυμένες προσπάθειες της εταιρείας, ο χώρος εργασίας δεν έχει βελτιωθεί πολύ για τις γυναίκες. Οι γυναίκες σήμερα δεν είναι πιο αισιόδοξες από ό,τι στο παρελθόν σχετικά με τον αντίκτυπο του φύλου τους στην επαγγελματική ανέλιξη, παρόλο που παραμένουν εξαιρετικά φιλόδοξες – και εξίσου φιλόδοξες με τους άνδρες. Για τις έγχρωμες γυναίκες, τα εμπόδια είναι ακόμα πιο ανυπέρβλητα. Σε σύγκριση με πριν από έξι χρόνια, οι Ασιάτισσες, οι ένχρωμες και οι Λατίνες γυναίκες είναι πιο πιθανό το 2024 να αντιληφθούν τη φυλή τους ως εμπόδιο για την πρόοδο.

Οι ανησυχίες των γυναικών πηγάζουν από το τι αντιμετωπίζουν στην καθημερινή τους εργασία. Οι γυναίκες, και ιδιαίτερα οι έγχρωμες, δεν λαμβάνουν αρκετή υποστήριξη από τους διευθυντές τους. Οι διευθυντές διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας των γυναικών και στις καθημερινές εργασιακές εμπειρίες, ωστόσο λιγότερες από τις μισές γυναίκες αναφέρουν ότι λαμβάνουν τη βοήθεια των διευθυντών τους για να προωθήσουν ή να αντιμετωπίσουν τις εργασιακές προκλήσεις. Οι έγχρωμες γυναίκες λαμβάνουν ακόμη λιγότερη από αυτή την υποστήριξη από τις λευκές γυναίκες. Δεδομένου ότι οι εργαζόμενοι με συνεπή υποστήριξη διευθυντών είναι πιο πιθανό να προαχθούν, αυτό είναι πολύ πιθανό να πλήττει τις έγχρωμες γυναίκες.

Η συμβατική σοφία υποδηλώνει ότι η ηλικία, ή η άδικη μεταχείριση με βάση την ηλικία ενός ατόμου, επηρεάζει κατά κύριο λόγο τους ηλικιωμένους εργαζόμενους. Στην πραγματικότητα, είναι πιο έντονο για τις νεαρές γυναίκες. Περίπου οι μισές γυναίκες κάτω των 30 ετών λένε ότι η ηλικία τους έπαιξε ρόλο στην απώλεια ευκαιριών στη δουλειά και είναι σχεδόν διπλάσιες από τους νεότερους άνδρες να κάνουν ανεπιθύμητα σχόλια για την ηλικία τους.

Επιπλέον, οι γυναίκες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν μικροεπιθέσεις τόσο συχνά σήμερα όσο πριν από αρκετά χρόνια (Έκθεση 6).

Οι γυναίκες, ιδιαίτερα οι LGBTQ+ γυναίκες και οι γυναίκες με αναπηρίες, παραμένουν πιο πιθανό από τους άνδρες να βιώσουν μικροεπιθετικότητες, οι οποίες δυσκολεύουν τις γυναίκες να μιλήσουν, να ρισκάρουν και να εγείρουν ανησυχίες στη δουλειά. Σε σύγκριση με πριν από πέντε χρόνια, οι γυναίκες σήμερα είναι εξίσου πιθανό να βιώσουν «άλλες» μικροεπιθετικότητες, οι οποίες μπορεί να διαβρώσουν την αίσθηση του ανήκειν και να κάνουν πιο δύσκολο για τα άτομα να δώσουν ολόκληρο τον εαυτό τους στη δουλειά. Και πάλι, οι LGBTQ+ γυναίκες και γυναίκες με αναπηρίες αναφέρουν αυτές τις εξευτελιστικές αλληλεπιδράσεις στα υψηλότερα ποσοστά.

Οι μικροεπιθέσεις έχουν βαρύ τίμημα. Οι γυναίκες που τις βιώνουν είναι πιο πιθανό να αισθάνονται εξαντλημένες και να σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους και λιγότερο πιθανό να θεωρούν τους χώρους εργασίας τους δίκαιους. Αφήνοντας τις μικροεπιθετικές ενέργειες ανεξέλεγκτες, οι εταιρείες κινδυνεύουν να χάσουν ταλαντούχους υπαλλήλους και να χάσουν ό,τι έχουν να προσφέρουν αυτές οι γυναίκες.

Την ίδια στιγμή, η ανισότητα επιμένει και στο σπίτι. Τέσσερις στις δέκα γυναίκες με σύντροφο λένε ότι είναι υπεύθυνες για τις περισσότερες ή όλες τις δουλειές του σπιτιού, αριθμός που έχει αυξηθεί από το 2016. Αντίθετα, πολύ περισσότεροι άνδρες την ίδια περίοδο λένε ότι μοιράζονται τις ευθύνες του σπιτιού εξίσου με τις συντρόφους, υποδηλώνοντας ένα αυξανόμενο χάσμα στο πώς αντιλαμβάνονται οι γυναίκες και οι άνδρες τις συνεισφορές τους στο σπίτι. Επιπλέον, οι νεότερες γυναίκες αναφέρουν ότι κάνουν τις ίδιες δουλειές του σπιτιού με τις μεγαλύτερες γυναίκες, γεγονός που σηματοδοτεί επίσης την έλλειψη προόδου.

Συστάσεις για εταιρείες: Η επόμενη φάση της εργασίας θα απαιτήσει αρκετά μεγαλύτερη προσπάθεια

Ακολουθούν τα κυριότερα σημεία των προτάσεων για εταιρείες.

Την τελευταία δεκαετία, οι εταιρείες έχουν επενδύσει περισσότερη ενέργεια και πόρους στην πρόοδο των γυναικών. Αλλά η ευθραυστότητα της προόδου στην ιεραρχία υπογραμμίζει την ανάγκη να γίνουν περισσότερα. Παρά τις προσπάθειες των εταιρειών να ενεργοποιήσουν διευθυντές και υπαλλήλους, η κουλτούρα της εργασίας φαίνεται να έχει κολλήσει. Αν ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο, είναι ότι η βαθιά, συστημική αλλαγή – η οποία απαιτεί αναμόρφωση της νοοτροπίας και των συμπεριφορών των ανθρώπων – είναι δύσκολο να επιτευχθεί και δεν ακολουθεί μια γραμμική πορεία.

Η επόμενη φάση της αλλαγής θα απαιτήσει ακόμη περισσότερη επιμονή, δημιουργικότητα και αισιοδοξία, η οποία ξεκινά με τις εταιρείες να αναζωπυρώνουν τις δεσμεύσεις τους για ισότητα και δικαιοσύνη που μας έχουν φτάσει ως εδώ. Για τους ανώτερους ηγέτες, αυτό σημαίνει να συνεχίσουν να υπερασπίζονται αυτό το σημαντικό έργο και να προκαλέσουν τους εαυτούς τους και τις οργανώσεις τους να κάνουν περισσότερα πράγματα.

Για τις περισσότερες εταιρείες, αυτό θα απαιτήσει την εφαρμογή περισσότερων από τις σωστές πρακτικές που θα βοηθήσουν τις γυναίκες να προχωρήσουν. Η λίστα ελέγχου βέλτιστων πρακτικών μας, η οποία αναπτύχθηκε μετά την εξέταση της υιοθέτησης βασικών πολιτικών και πρακτικών και τη σύνδεσή τους με καλύτερα αποτελέσματα για όλες τις γυναίκες, μπορεί να βοηθήσει τους οργανισμούς να εντοπίσουν τα κενά στις τρέχουσες προσφορές τους και τις ευκαιρίες να προωθήσουν περαιτέρω—ως οι εταιρείες που κάνουν τα μεγαλύτερα βήματα στην προώθηση των γυναικών έχουν ήδη κάνει (έκθεση 7).

Θα είναι επίσης σημαντικό να εφαρμοστεί αυστηρότητα στην ποιότητα και τη συνέπεια των πρακτικών. Η έρευνα δείχνει ότι υπάρχουν τέσσερα δομικά στοιχεία για να γίνει αυτό σωστά: διασφάλιση ότι οι εργαζόμενοι κατανοούν γιατί μια νέα πρακτική είναι σημαντική, οικοδόμηση των δεξιοτήτων των εργαζομένων ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται στον ρόλο τους, θέσπιση μηχανισμών που υποστηρίζουν και ενισχύουν νέες πρακτικές και διασφάλιση ότι οι ηγέτες πρότυπο έχουν τις σωστές συμπεριφορές. Πολλοί οργανισμοί ακολουθούν ορισμένες από αυτές τις ενέργειες όταν εισάγουν μια νέα πρακτική, αλλά παραδόξως λίγοι τις ακολουθούν όλες.

Τέλος, υπάρχουν πρακτικά βήματα που μπορούν να λάβουν οι εταιρείες για να πετύχουν περαιτέρω πρόοδο στους τομείς που γνωρίζουμε ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για την προώθηση των γυναικών και την προώθηση της ένταξης: Ισότητα των διαδικασιών πρόσληψης και προαγωγών, έμπνευση και εξοπλισμός των εργαζομένων να περιορίσουν την προκατάληψη και να εξασκήσουν τη συμμαχία και να ξεκλειδώσουν δύναμη των μάνατζερ να επηρεάζουν τη σταδιοδρομία και την κουλτούρα της ομάδας.

Η έρευνα του τρέχοντος έτους και των τελευταίων δέκα υπογραμμίζει την αξία των δεσμεύσεων των εταιρειών για αλλαγή. Ενώ οι γυναίκες έχουν σημειώσει πρόοδο σε ορισμένους τομείς, υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει για να δημιουργηθεί μια εμπειρία στο χώρο εργασίας που να είναι χωρίς αποκλεισμούς και δίκαιη για όλους. Η ισότητα των φύλων εξακολουθεί να είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος, ο οποίος όμως μπορεί να επιτευχθεί μέσω μεγαλύτερης συμμετοχής των εργαζομένων σε κάθε οργανισμό. Η πρόοδος γεννά και πρόοδο. Ο εορτασμός των νικών, ακόμη και των μικρών, μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενθουσιασμού και στην οικοδόμηση της δυναμικής σε μια εταιρεία—και να κάνει ουσιαστική διαφορά για όλες τις γυναίκες στην εργασία.

Η 22χρονη Αμινί σκοτώθηκε ενώ βρισκόταν υπό κράτηση από την αστυνομία ηθών στις 16 Σεπτεμβρίου 2022, αφού είχε συλληφθεί επειδή φέρεται ότι δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της. Ο θάνατός της προκάλεσε διαδηλώσεις σε όλο το Ιράν και γέννησε το κίνημα «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία», που συγκλόνισε για μήνες τη χώρα.

Thirty-four women prisoners went on hunger strike in an Iranian prison Sunday to mark two years since protests erupted against clerical authorities, the foundation of Nobel Peace Prize winner Narges Mohammadi said.https://t.co/Nbx6jgWUiX pic.twitter.com/wLLOAhyg8r

— AFP News Agency (@AFP) September 15, 2024

Η Μοχαμαντί, βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης το 2023, που κρατείται από τον Νοέμβριο του 2021, ανακοίνωσε με ανάρτηση στο Χ ότι ότι «για ακόμη μια φορά, οι γυναίκες στη φυλακή που κρατούνται για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους στην Εβίν (σ.σ. φυλακή – σωφρονιστικό κέντρο κοντά στην Τεχεράνη) ξεκίνησαν μια απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον λαό που διαδηλώνει στο Ιράν ενάντια στις καταπιεστικές πολιτικές της κυβέρνησης».

«Σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου 2024, 34 γυναίκες πολιτικές κρατούμενες ξεκίνησαν απεργία πείνας για να τιμήσουν τη δεύτερη επετείου του κινήματος «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» και τη δολοφονία της Μάχσα (Ζίνα) Αμινί», δήλωσε η Μοχαμαντί σε έναν λογαριασμό στο Χ που διαχειρίζεται η οικογένειά της.

«Επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ισότητας και να νικήσουμε του θεοκρατικού δεσποτισμού. Σήμερα, υψώνουμε τη φωνή μας πιο δυνατά και ενισχύουμε την αποφασιστικότητά μας», πρόσθεσε.

Thirty-four women prisoners went on hunger strike in an Iranian prison Sunday to mark two years since protests erupted against clerical authorities, the foundation of Nobel Peace Prize winner Narges Mohammadi said.https://t.co/6QaHcXmxKQ

— Narges Mohammadi | نرگس محمدی (@nargesfnd) September 15, 2024

Οι διαδηλώσεις για τον θάνατο της Αμινί, διαδηλώσεις κατά της υποχρεωτικής χρήσης μαντίλας και κατά του θρησκευτικού συντηρητισμού συγκλόνισαν το ιρανικό καθεστώς. Η απάντηση του καθεστώτος ήταν καταστολή και μεθοδικά συντριβή των διαδηλώσεων και του κινήματος: τουλάχιστον 551 άνθρωποι σκοτώθηκαν και χιλιάδες άλλοι συνελήφθησαν, σύμφωνα με μη κυβερνητικές οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίων δικαιωμάτων.

Δέκα άνδρες εκτελέστηκαν επίσης σε υποθέσεις που συνδέονται με το κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», ο τελευταίος από τους οποίους, ο 34χρονος Γκολαμρέζα Ρασαϊ, που απαγχονίστηκε τον Αύγουστο, λίγες μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του νέου προέδρου, Μασούντ Πεζεσκιάν.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν επίσης την αύξηση των εκτελέσεων για κάθε είδους αδικήματα, με σκοπό να σπείρουν φόβο και να αποτρέψουν αντιμαχόμενες φωνές από οποιαδήποτε τάση διαμαρτυριών, διαδηλώσεων κατά του καθεστώτος.

34 political prisoners begin hunger strike in Iran on protest anniversary.
Read more:https://t.co/zzaGUHg74b pic.twitter.com/vJ5LzdjTbJ

— SHAFAQ News (@Shafaqnews) September 15, 2024

Η Ναργκίς Μοχαμαντί, 52 ετών, βραβευμένη με Νόμπελ 2023, ιδιαίτερα για τον αγώνα της κατά της θανατικής ποινής,βρίσκεται στη φυλακή από τον Νοέμβριο του 2021 και έχει περάσει μεγάλο μέρος της τελευταίας δεκαετίας κρατούμενη.

Η Ιρανή ακτιβίστρια καταδικάστηκε τον Ιούνιο σε νέα ποινή φυλάκισης ενός έτους για «προπαγάνδα κατά του κράτους», που προστέθηκε σε έναν μακρύ κατάλογο άλλων κατηγοριών, για τις οποίες καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης δώδεκα ετών και τριών μηνών, σε 154 μαστιγώματα, δύο χρόνια εξορίας και διάφορες κοινωνικές και ποινικές ποινές.