Φέτος συμπληρώνονται 128 χρόνια από την πρώτη διεξαγωγή μαραθωνίου δρόμου ως αγωνίσματος των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, 41 χρόνια από τον πρώτο αγώνα με την σημερινή του μορφή, 61 από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένος ο αγώνας, ενώ συμπληρώνονται 78 χρόνια από τη νίκη του Στέλιου Κυριακίδη στον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946, σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία του Μαραθωνίου δρόμου.

Ο 41ος «Μαραθώνιος Αθήνας, ο Αυθεντικός» είναι ένα αγώνισμα εμπνευσμένο από την διαδρομή του οπλίτη ημεροδρόμου που μετέφερε το μήνυμα της νίκης στην Αθήνα μετά τη Μάχη του Μαραθώνα. Την άνοιξη του 1896, στην πρώτη σύγχρονη Ολυμπιάδα, αθλητές από πέντε χώρες παρατάχθηκαν στη γέφυρα του Μαραθώνα, στην αφετηρία, για να διανύσουν τη χωμάτινη διαδρομή ως το Παναθηναϊκό Στάδιο. Το νήμα έκοψε πρώτος ο Έλληνας αθλητής Σπύρος Λούης, σε μια νίκη που έμεινε στην Ιστορία συμβολίζοντας την προσπάθεια, την υπέρβαση των σωματικών και ψυχικών ορίων, καθώς και την αντοχή. Σημαντικότατη ήταν η παρουσία του έμπειρου, επίσης Έλληνα δρομέα, Χαρίλαου Βασιλάκου, ο οποίος τερμάτισε δεύτερος και μαζί με τον Λούη έγιναν οι δύο πρώτοι Ολυμπιονίκες στην Ιστορία του Μαραθωνίου Δρόμου.

Αυτός ο αγώνας που θεσμοθετήθηκε στην πρώτη σύγχρονη Ολυμπιάδα έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα αγωνίσματα σε όλον τον κόσμο, με εκατομμύρια φίλους και συμμετέχοντες σε όλες τις διοργανώσεις του. Ο Μαραθώνιος Αθήνας, ο μοναδικός αγώνας που έχει το προνόμιο να διεξάγεται επί της αυθεντικής διαδρομής, από τον Μαραθώνα ως την Αθήνα και το Παναθηναϊκό Στάδιο, παραμένει ένας αγώνας εμβληματικός για κάθε λάτρη των μεγάλων αποστάσεων.
Με τη σημερινή του μορφή διεξάγεται από το 1983, αφιερωμένος στον μεγάλο Έλληνα γιατρό, βαλκανιονίκη του στίβου και ειρηνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη.

Πρώτευσαν οι Έλληνες δρομείς

Νικητής του 41ου Αυθεντικού Μαραθωνίου αναδείχθηκε ο Χαράλαμπος Πιτσώλης καταγράφοντας επίδοση 2:18.56, με μία εξαιρετική κούρσα στα τελευταία χιλιόμετρα. Υπήρξε νικητής του Αυθεντικού Μαραθωνίου και το 2022. Δεύτερος στο νήμα ο Παναγιώτης Καραΐσκος, με χρόνο 2:19.50.

Νικήτρια στις γυναίκες με ατομικό ρεκόρ αναδείχθηκε η Σταματία Νούλα με χρόνο 2:40:18.

Η Αναστασία Μαρινάκου ήταν το φαβορί στα 10 χλμ. του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας και το απέδειξε επικρατώντας για τέταρτη φορά και μάλιστα με νέο ρεκόρ διαδρομής. Η αθλήτρια του Παναθηναϊκού και του Σταύρου Καρρέ τερμάτισε σε 33.23. Παράλληλα, την πρώτη του νίκη στον αγώνα των ανδρών, πέτυχε ο Παναγιώτης Πετρουλάκης του ΓΑΣ Ιλισσός με επίδοση 30.25.

Στο βάθρο για την κατάταξη του Πανελληνίου Πρωταθλήματος ανέβηκαν, στο δεύτερο σκαλί η Ειρήνη Τσουπάκη (ΓΣ Αμαρουσίου) με 34.22 και στο τρίτο η Ζωή Ανδρικοπούλου (Παμμηλιακός) με 35.56.

2.514 χρόνια ιστορίας

Φέτος, επίσης, συμπληρώνονται 2.514 χρόνια από την κοσμοϊστορική μάχη στον Μαραθώνα το 490 π.Χ., που βάσιμα θεωρείται ότι έσωσε τον πολιτισμό της Ευρώπης και ότι τυχόν ήττα των Ελλήνων θα μπορούσε να είχε αλλάξει τη ροή της Ιστορίας. Η ανεπανάληπτη νίκη των Ελλήνων αναγγέλθηκε με ένα υπέροχο κατόρθωμα από έναν Αθηναίο οπλίτη – αγγελιαφόρο, ο οποίος έτρεξε από το πεδίο της μάχης ως την καρδιά της Αθήνας, και αφού μετέφερε το χαρμόσυνο νέο της νίκης, εξέπνευσε.

Το όνομα του αγγελιαφόρου δεν διασώθηκε με βεβαιότητα από τους ιστορικούς της αρχαιότητας, αλλά ο θρύλος του έγινε Ολυμπιακό αγώνισμα το 1896 και δημιούργησε τον Μαραθώνιο Δρόμο κατά τη διάρκεια των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Στη συνέχεια το αγώνισμα γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη παγκοσμίως με κοινωνικές προεκτάσεις και ιδίως στην Ελλάδα με την ιστορική πορεία ειρήνης του Βαλκανιονίκη Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963.

Η διαδρομή του 41ου Μαραθώνιου Δρόμου – Κυριακή, 9 Νοεμβρίου – εκκίνηση αγώνα 09:00

Η διαδρομή αναλυτικά

Τα πρώτα 200 μέτρα είναι κατηφορικά και οδηγούν στην έξοδο από την εγκατάσταση της Αφετηρίας. Τα πρώτα 4 χιλιόμετρα παρουσιάζουν μια ελαφρά κατηφορική κλίση. Οι δρομείς τρέχουν επί της Λεωφόρου Μαραθώνος μέχρι το 4ο χλμ., οπότε και εισέρχονται αριστερά στην οδό Μαραθωνομάχων και την περιοχή του Τύμβου για τα επόμενα 2,2 χλμ.

Η διαδρομή ακολουθεί σχεδόν κυκλική πορεία γύρω από το Μνημείο Πεσόντων (Τύμβος) στη Μάχη του Μαραθώνα. Από το 6ο μέχρι το 10ο χλμ (Νέα Μάκρη) η διαδρομή είναι επίπεδη.

Από το 11ο μέχρι το 17ο χλμ η διαδρομή έχει κατά τμήματα ανηφορική κλίση. Ακολουθεί μια κατηφόρα με απότομη κλίση μέχρι και πριν τη διασταύρωση της Ραφήνας.

Από τη διασταύρωση και μετά η διαδρομή γίνεται ανηφορική με πιο έντονο το τμήμα μέχρι το 20ο χλμ.

Καθώς οι δρομείς διέρχονται από το Πικέρμι, λιγότερο και περισσότερο ανηφορικά τμήματα εναλλάσσονται μέχρι το 25ο χλμ, με πιο αξιοσημείωτη την παρατεταμένη ανηφόρα του 25ου χλμ. Το πέρασμα από την Παλλήνη, 27ο-28ο χλμ, είναι επίσης ανηφορικό.

Από την περιοχή του Γέρακα ξεκινά το τελευταίο και πιο δύσκολο σημείο της διαδρομής, ο ανισόπεδος κόμβος Σταυρού, 30ο-31ο χλμ. Την έντονη και παρατεταμένη αυτή ανηφόρα ακολουθεί απότομη κατηφόρα που φτάνει μέχρι την πλατεία της Αγίας Παρασκευής.

Οι δρομείς τρέχουν επί της Λεωφόρου Μεσογείων περνώντας από τις περιοχές Χαλανδρίου και Χολαργού, όπου εναλλάσσονται επίπεδα και κατηφορικά τμήματα μέχρι τον τερματισμό.

Πιο χαρακτηριστική κατηφόρα είναι εκείνη που ξεκινά από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και καταλήγει στον κόμβο Κατεχάκη, 37,5 χλμ, όπου οι δρομείς διέρχονται κάτω από τη γέφυρα. Αμέσως μετά το Νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν, οι δρομείς συνεχίζουν αριστερά επί της λεωφόρου Μιχαλακοπούλου, μέχρι το φανάρι της διασταύρωσης Μιχαλακοπούλου & Φειδιππίδου. Κατόπιν ακολουθούν οδό Φειδιππίδου δεξιά μέχρι τον Κόμβο Κηφισίας & Αλεξάνδρας.

Το 39ο χλμ βρίσκεται ακριβώς στη γωνία, καθώς οι δρομείς κατηφορίζουν αριστερά τη Λεωφόρο Βασ. Σοφίας. Οι δρομείς περνούν διαδοχικά μπροστά από την Αμερικανική Πρεσβεία, το Μέγαρο Μουσικής και το Πάρκο Ελευθερίας, 40ο χλμ, όπου βρίσκεται και ο τελευταίος σταθμός ανεφοδιασμού για τους δρομείς.

Στο ύψος του Ξενοδοχείου HILTON οι δρομείς κατευθύνονται δεξιά προς το Σύνταγμα ακολουθώντας πάντα τη Λεωφόρο Βασ. Σοφίας και περνώντας μπροστά από το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός και το Πολεμικό Μουσείο. Στο τελευταίο κομμάτι της μαραθώνιας διαδρομής οι δρομείς κατευθύνονται αριστερά στην οδό Ηρώδου Αττικού, 41,2 χλμ, περνώντας από το Μέγαρο Μαξίμου, το Προεδρικό Μέγαρο και τον Εθνικό Κήπο.

Στο ύψος του αγάλματος του Δισκοβόλου οι δρομείς αντικρίζουν το Παναθηναϊκό Στάδιο. Απομένουν λίγα μόνο μέτρα στον προαύλιο χώρο του Σταδίου μέχρι να εισέλθουν στο Στάδιο και να διανύσουν εντός του τα τελευταία 170 μέτρα πάνω στον ελαστικό τάπητα (ταρτάν). Η Είσοδος στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ο τερματισμός γίνεται στην αριστερή πλευρά του Σταδίου. Ο Μαραθώνιος Δρόμος και το Δυναμικό Βάδισμα τελειώνουν στις 17:45, συνυπολογίζοντας την χρονοκαθυστέρηση των διαδοχικών εκκινήσεων.

Μαραθώνιος Αθήνας, ο Αυθεντικός 1983: Η γέννηση του Μαραθώνιου Αθηνών «Γρηγόρης Λαμπράκης»

Οι αξίες και η δράση του Γρηγόρη Λαμπράκη ήταν η αφορμή το 1983 για τη διοργάνωση του αγώνα με την επωνυμία «Μαραθώνιος Ειρήνης – Γρηγόρης Λαμπράκης». Τότε ο Μαραθώνιος της Αθήνας έγινε και ιδρυτικό μέλος της AIMS. Στόχος ήταν να τρέχουν όσοι επαγγελματίες και ερασιτέχνες αθλητές ήθελαν, να έρχονται ξένοι δρομείς σαν ένα «προσκύνημα» στον τόπο και στην μοναδική διαδρομή, τη δυσκολότερη του κόσμου! Σταδιακά και κυρίως μετά το 2001 πολλά πράγματα έχουν αλλάξει με στόχο την καλύτερη οργάνωση, την αρτιότερη εξυπηρέτηση των συμμετεχόντων, την προβολή, την προσέλκυση πολύ περισσότερων ξένων και Ελλήνων δρομέων. Η ποιοτική και αγωνιστική αναβάθμιση είναι εμφανής. Σήμερα, ο Μαραθώνιος Αθηνών, ο Αυθεντικός συγκεντρώνει χιλιάδες δρομείς από όλο τον κόσμο. Είναι ένας σύγχρονος αγώνας που έχει κερδίσει θέση ανάμεσα στους καλύτερους Μαραθωνίους του κόσμου.

Ο Μαραθώνιος Αθήνας, ο Αυθεντικός είναι αφιερωμένος στη μνήμη του μεγάλου αγωνιστή της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο ΣΕΓΑΣ έχει επιλέξει τον μεγάλο αυτό διεθνή αγώνα για να δώσει το όνομα του πρωταθλητή, του Βαλκανιονίκη, του γιατρού, του ειρηνιστή που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο με τη ζωή και τον θάνατό του. Η αφοσίωση του Γρηγόρη Λαμπράκη στον άνθρωπο αποτελεί χωρίς αμφιβολία αιώνιο φάρο υψηλών ιδανικών για τη νεολαία. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1912 στην Κερασίτσα του νομού Αρκαδίας.

Ταυτόχρονα με τις σπουδές του στην Ιατρική ασχολήθηκε από το 1931 και με τον κλασικό αθλητισμό. Αθλητής του Πειραϊκού Συνδέσμου, αναδείχτηκε πρώτος πανελληνιονίκης στο τριπλούν με 13,62μ. Στις 31 Αυγούστου του 1935 βελτίωσε το πανελλήνιο ρεκόρ στο μήκος με 7,15μ και κέρδισε δυο χρυσά μετάλλια στους Βαλκανικούς Αγώνες στο μήκος (7,10μ) και στο τριπλούν (14,13μ).

Ο αθλητισμός δεν στάθηκε εμπόδιο στις σπουδές του. Πήρε κανονικά το πτυχίο του, ειδικεύτηκε στην Μαιευτική και τη Γυναικολογία. Έλαμψε και ως επιστήμονας γράφοντας ιατρικά συγγράμματα, ενώ εξελέγη το 1959 υφηγητής, της Μαιευτικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1961 εκλέχθηκε βουλευτής της ΕΔΑ στον Πειραιά.

Σπουδαίος ειρηνιστής συμμετείχε στην ίδρυση της Ελληνικής Επιτροπής για την Ειρήνη και εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλά διεθνή συνέδρια για τη διεθνή ύφεση και την ειρήνη. Στις 21 Απριλίου 1963, αφήνει όλο τον κόσμο άφωνο, πραγματοποιώντας μόνος του την πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης στη διάρκεια της οποίας συνελήφθη και κακοποιήθηκε. Στις 22 Μαΐου 1963 σε συγκέντρωση ειρηνιστών στη Θεσσαλονίκη δέχτηκε δολοφονική επίθεση και βαριά τραυματισμένος υπέκυψε πέντε ημέρες αργότερα, στις 27 Μαΐου 1963.

Η γέννηση και η πορεία στο χρόνο των σύγχρονων Μαραθωνίων
Όταν η ιδέα της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε πραγματικότητα, οι διοργανωτές αναζήτησαν ένα δημοφιλές αγώνισμα για να τιμήσουν την προσφορά των αρχαίων Ελλήνων στο αθλητικό κίνημα. Αγώνισμα Μαραθωνίου Δρόμου δεν υπήρχε στους αγώνες της αρχαιότητας. Εμπνευστής του ήταν ο Γάλλος αρχαιολάτρης καθηγητής Γλωσσολογίας Μισέλ Μπρεάλ, ο οποίος γοητευμένος από τον άθλο του Αθηναίου οπλίτη – αγγελιαφόρου της αρχαιότητας, πρότεινε στον Κουμπερτέν την καθιέρωση αγωνίσματος που να τον αναπαριστά, θεωρώντας ότι θα έδινε «μία αίσθηση αρχαιότητας» και θα εκτόξευε τον ενθουσιασμό και την προσπάθεια των Ελλήνων το 1896.

Ο Μπρεάλ μάλιστα προσφέρθηκε να αθλοθετήσει και ασημένιο κύπελλο για τον νικητή. Ο Πιέρ ντε Κουμπερτέν, ο εμπνευστής της ιδέας της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων και ο Δημήτριος Βικέλας, Έλληνας διανοούμενος και πρώτος Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (1894-1896), αγκάλιασαν την ιδέα με ενθουσιασμό.

Σπύρος Λούης, ο 1ος Ολυμπιονίκης του Μαραθωνίου

Η Οργανωτική Επιτροπή στην Αθήνα προκήρυξε προκριματικό αγώνα (10 Μαρτίου 1896) για την επιλογή των Ελλήνων, τον οποίο κέρδισε ο Χαρίλαος Βασιλάκος με χρόνο 3 ώρες και 17 λεπτά. Ήταν ο πρώτος Μαραθώνιος στην Ιστορία και το 1ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Με περιπετειώδη τρόπο ορίστηκε νέος προκριματικός στις 24 Μαρτίου, παραμονή της έναρξης των Ολυμπιακών, στον οποίο ο Λούης (ο νερουλάς από το Μαρούσι) τερμάτισε 5ος με χρόνο 3 ώρες, 18 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα. Παρά ταύτα, με επιμονή του αφέτη, ταγματάρχη Γεώργιου Παπαδιαμαντόπουλου, πήρε μέρος στον 1ο Ολυμπιακό Μαραθώνιο της σύγχρονης εποχής και με τη νίκη του, με χρόνο 2 ώρες 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, έγινε θρύλος περνώντας στην αιωνιότητα ως ο πρώτος Ολυμπιονίκης του Μαραθωνίου!

Από την έναρξη των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων παραδοσιακά ο Μαραθώνιος (η απόσταση των 42.195μ. αντιστοιχεί στα 26 μίλια και 385 γυάρδες του αγώνα των Ολυμπιακών του 1908 και επισημοποιήθηκε το 1921 από την IAAF) καθιερώθηκε ως το τελευταίο αγώνισμα του στίβου, με τερματισμό στο Ολυμπιακό στάδιο της πόλης που φιλοξενεί τους Αγώνες.

Οι Μαραθώνιοι στην αυθεντική διαδρομή 1955-1970: Τα πρώτα χρόνια

Ο πρώτος διεθνής Μαραθώνιος στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε το 1955, ύστερα από απόφαση του ΣΕΓΑΣ να οργανώσει ένα διεθνές αθλητικό γεγονός κάθε δύο χρόνια με τη συμμετοχή των κορυφαίων αθλητών του Μαραθωνίου. Ήταν ένας πετυχημένος θεσμός, ο οποίος διήρκησε περίπου είκοσι χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 άρχισε να φθίνει, καθώς οι κορυφαίοι αθλητές του αγωνίσματος προτιμούσαν ευκολότερες διαδρομές και τα χρηματικά έπαθλα που προσέφεραν οι διοργανωτές άλλων μαραθωνίων.

Ο ΣΕΓΑΣ συνέχιζε να προσφέρει ως έπαθλο συμβολικά ένα κλαδί ελιάς, όπως στους Ολυμπιακούς αγώνες της αρχαίας Ελλάδας. Το γεγονός αυτό δεν βοήθησε από μόνο του την ανάπτυξη του αγώνα, παρά τις προσπάθειες του ΣΕΓΑΣ καθώς και κάποιων ιδιωτών διοργανωτών στο τέλος της δεκαετίας του 1970.

1963: Ο «Μαραθώνιος Ειρήνης» του Γρηγόρη Λαμπράκη

Κατά τη διάρκεια της παραπάνω περιόδου, ο άνθρωπος του οποίου οι πράξεις θα αποτελούσαν πραγματική έμπνευση για ολόκληρη την ελληνική (και όχι μόνο) κοινωνία, ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Στις 21 Απριλίου του 1963, οργάνωσε την πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, από τον Τύμβο του Μαραθώνα στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια της οποίας συνελήφθη και προπηλακίστηκε.

Στις 22 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, συμμετείχε σε συγκέντρωση ειρηνιστών στην Θεσσαλονίκη, όπου και υπήρξε θύμα δολοφονικής επίθεσης που του προκάλεσε βαριά τραύματα τα οποία και οδήγησαν στο θάνατό του στις 27 Μαΐου 1963.

Η ρήση στην οποία βασίστηκαν όλοι του οι αγώνες και τα πιστεύω του και η οποία παραμένει διαχρονικά επίκαιρη, ήταν: «Είναι τόσο όμορφο να ζεις για την ειρήνη, είναι τόσο μεγάλο να πεθαίνεις για την ειρήνη».

1972 – 1982: Ο Λαϊκός Μαραθώνιος

Οι λεγόμενοι «Δρόμοι Υγείας» οδήγησαν στη σκέψη τέλεσης ενός λαϊκού, μη ανταγωνιστικού αγώνα κάθε φθινόπωρο και το έναυσμα δόθηκε το 1972 όταν η Φινλανδική Ομοσπονδία ζήτησε από το ΣΕΓΑΣ να μετάσχουν δρομείς από τη χώρα της. Το ίδιο συνέβη την επόμενη χρονιά και σταδιακά – στόμα με στόμα θα έλεγε κανείς – άρχισε να αυξάνει και η παρουσία ξένων. Το 1974 σ’ αυτόν τον αγώνα έτρεξαν για πρώτη φορά γυναίκες στην αυθεντική διαδρομή και η 23χρονη τότε Γεωργία Χριστοδούλου έγινε η πρώτη ελληνίδα που τερμάτισε Μαραθώνιο σε 5:01:20! Ο αγώνας γινόταν με οργανωτική ανάμιξη και πρακτορείου «αθλητικού τουρισμού», αλλά σταδιακά η Ομοσπονδία θέλησε να αποκτήσει πλήρη έλεγχο στη διοργάνωση και την οδήγησε σε μια νέα κατεύθυνση. Οι Μαραθώνιοι των Πανευρωπαϊκών του 1969 και 1982 Πολύ σημαντικές διοργανώσεις στην Αθήνα υπήρξαν τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στίβου 1969 και 1982. Το πρώτο έγινε στο στάδιο Καραϊσκάκη και το δεύτερο στο ΟΑΚΑ, αλλά ο Μαραθώνιος ολοκληρώθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το 1969 ο αγώνας ήταν μόνο ανδρών, με συμμετοχή πολύ σπουδαίων ονομάτων, όπως ο τότε κάτοχος του ρεκόρ διαδρομής 2:11:07 Βρετανός Μπιλ Άντκοξ, ο οποίος όμως εγκατέλειψε. Μετά από συναρπαστικό αγώνα επικράτησε στο τέλος ο Βρετανός Ρόν Χιλ, με 2:16:47. Το 1982 φαβορί στους άνδρες ήταν ο ολυμπιονίκης του αγωνίσματος (1976 και 1980) Ανατολικογερμανός Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι, αλλά πρωταγωνίστησαν δύο Βέλγοι οι Παρμεντιέ και Λίσμοντ και ο Ολλανδός Γκέραρντ Νίμπορ, που τελικά πήρε το χρυσό με 2:15:16

Ο αγώνας γυναικών το 1982 είναι ιστορικός, καθώς ήταν ο πρώτος διεθνής Μαραθώνιος στην Αθήνα. Οι γυναίκες, με πρωταγωνίστρια την Αμερικανίδα Κατερίνα Σουίτζερ, μια μεγάλη μορφή στο γυναικείο κίνημα του Μαραθωνίου, είχαν νωρίτερα κατακτήσει τη συμμετοχή τους στο εξαντλητικό αγώνισμα. Το 1982, φαβορί ήταν η Νορβηγίδα Ίνγκριντ Κρίστιανσεν, η οποία τελικά δεν κέρδισε. Νικήτρια αναδείχθηκε η Πορτογαλίδα Ρόζα Μότα με 2:36:04, που αναδείχθηκε μετέπειτα σε μία από τις κορυφαίες μορφές του αγωνίσματος όλων των εποχών.

Οι Μαραθώνιοι του Παγκοσμίου IAAF 1997 και των Ολυμπιακών 2004

Στο 6ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1997 καταγράφηκαν δυο εξαιρετικές κούρσες στην αυθεντική διαδρομή. Στην ανοιχτή σε προβλέψεις κούρσα των ανδρών, τελικά είχαμε μονομαχία των Ισπανών Άμπελ Αντόν και Μάρτιν Φιθ, που μάλιστα κρίθηκε με «σπριντ» του πρώτου 300μ. πριν από τον τερματισμό. Σημείωσαν 2:13.16 και 2:13.21 αντίστοιχα. Ο Νίκος Πολιάς ήταν 19ος (τερμάτισαν 70) με 2: 21.03. Στις γυναίκες τερμάτισαν 54 αθλήτριες, με θριαμβεύτρια την Γιαπωνέζα Χιρόμι Σουζούκι, με θαυμάσιο χρόνο 2:29:48.

Η πρωταθλήτριά μας Μαρία Πολύζου διακρίθηκε με τη 12η θέση και ο χρόνος της 2:39:10 παραμένει πανελλήνιο ρεκόρ στη διαδρομή.

Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες οι δύο κούρσες (22/8 & 29/8 ) έγιναν απόγευμα με υψηλή θερμοκρασία και υγρασία. Στις γυναίκες το φαβορί, η κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ Βρετανίδα Πόλα Ράντκλιφ εγκατέλειψε στο 36ο χλμ. Η Γιαπωνέζα Νογκούτσι αποσπάσθηκε σταδιακά και τερμάτισε θριαμβευτικά στο Καλλιμάρμαρο, συντρίβοντας το ρεκόρ διαδρομής με 2:26.20. Στους άνδρες αρκετοί εξαίρετοι δρομείς έδωσαν συναρπαστική μάχη. Η επίθεση ενός ψυχολογικά διαταραγμένου Ιρλανδού στον προπορευόμενο Βραζιλιάνο Λίμα στο 36ο χλμ. αποτέλεσε απρόβλεπτο γεγονός και σοκ για όλους. Το κουράγιο του όμως συνέτεινε στο να καταταγεί τρίτος, ενώ ο Ιταλός Στέφανο Μπαλντίνι να θριαμβεύσει με νέο ρεκόρ 2:10.55. Στην πολύ καλή 17η θέση ο Νίκος Πολιάς σημείωσε ελληνικό ρεκόρ διαδρομής με 2:17.56.

Τα πριμ στους πρωταγωνιστές της εφετινής διοργάνωσης

Τα πριμ ανά κατηγορία:

Γενική κατάταξη ΑΜΑ

1η θέση 5.000 ευρώ

2η 3.000 ευρώ

3η 1.600 ευρώ

4η 1.100 ευρώ

5η 800 ευρώ

6η 500 ευρώ

Προϋπόθεση να πετύχουν επιδόσεις κάτω από 2.16.00 οι Άνδρες και 2.35.00 οι γυναίκες

Καλύτεροι Έλληνες/Ελληνίδες

1η θέση 5.000 ευρώ

2η 1.900 ευρώ

3η 1.300 ευρώ

4η 800 ευρώ

5η 600 ευρώ

6η 400 ευρώ

Προϋπόθεση να πετύχουν επιδόσεις κάτω από 2.28.00 οι Άνδρες και 2.58.00 οι γυναίκες

Στέφανος #Κασσελάκης – #Τρίπολη: Ένα γαρύφαλλο στο μνημείο του Γρηγόρη Λαμπράκη

Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://t.co/R4Y2GyPqq7 pic.twitter.com/mk4peVba3R

— Η ΑΥΓΗ (@AvgiOnline) May 28, 2024

Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1961 ο Λαμπράκης εξελέγη βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της «Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Στις 21 Απριλίου 1963 αψηφώντας σχετική απαγόρευση της αστυνομίας, πραγματοποίησε την 1η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης. Βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του, εν μέσω απειλών, πριν τελικά συλληφθεί και κρατηθεί για μερικές ώρες.

Στις 22 Μαΐου, καθώς εξερχόταν από συγκέντρωση για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό στη Θεσσαλονίκη, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς. Τραυματίστηκε βαριά και υπέκυψε στα τραύματά του λίγες μέρες μετά, σαν χθες, στις 27 Μαΐου.

Την είδηση γνωστοποίησε με ανακοίνωσή της η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), που ο Γιώργος Λαμπράκης ήταν αντιπρόεδρός της.

«Ο Γιώργος Λαμπράκης περπάτησε σε όλες τις Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης από τη μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα»

Η πολιτική κηδεία του Γιώργου Λαμπράκη θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24 Μαΐου στις 11:30 στο Γ’ Νεκροταφείο και θα ακολουθήσει η τελετή καύσης στη Ριτσώνα, σύμφωνα με την επιθυμία του.

Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο ΚΚΕ.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ:

«Η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) με βαθιά θλίψη και σεβασμό αποχαιρετά τον αντιπρόεδρό της Γιώργο Λαμπράκη, που έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα, σε ηλικία 65 χρονών.

Ο Γιώργος Λαμπράκης γεννήθηκε το 1959 και ήταν γιος του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, βαλκανιονίκη, γιατρού, βουλευτή της ΕΔΑ και αντιπροέδρου της ΕΕΔΥΕ, Γρηγόρη Λαμπράκη, που σαν σήμερα, στις 22 Μαΐου του 1963 δέχθηκε δολοφονική επίθεση στη συμβολή των οδών Ερμού και Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη.

Ο Γιώργος Λαμπράκης από μικρή ηλικία έδειξε ότι είχε μια καρδιά που δεν σήκωνε την αδικία και την εκμετάλλευση. Σε όλη του τη ζωή στάθηκε στο πλευρό των αδύναμων, των καταπιεσμένων. Πήρε θέση και αγωνίστηκε ως το τέλος μέσα από τις γραμμές του εργατικού – λαϊκού κινήματος για να ξημερώσουν για τον λαό μας καλύτερες μέρες χωρίς φτώχεια, εκμετάλλευση, πολέμους, προσφυγιά.

Μέσα από την πρωτοπόρα δράση που ανέπτυξε καταξιώθηκε στη συνείδηση των συναδέλφων του στον Δήμο Πειραιά όπου εργαζόταν. Πρωτοστάτησε στους αγώνες και στις διεκδικήσεις των εργαζομένων ως πρόεδρος του σωματείου του.

Η επαφή του με το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, με την ΕΕΔΥΕ, ξεκίνησε το 1983, όταν ο συναθλητής του Γρηγόρη Λαμπράκη, Σωτήρης Νάνος, τον έφερε σε επαφή με τους συνοδοιπόρους του Γρηγόρη Λαμπράκη, Παντελή Γούτη, Μπάμπη Παπαδόπουλο και Ανδρέα Μαμμωνά. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Για περισσότερα από 40 χρόνια, από το 11ο έως και το 19ο Συνέδριο της ΕΕΔΥΕ, ο Γιώργος Λαμπράκης διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη της δράσης του αντιπολεμικού -– αντιιμπεριαλιστικού κινήματος τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του για τη διατήρηση του αντιιμπεριαλιστικού χαρακτήρα και την ανασυγκρότηση της ΕΕΔΥΕ τη δεκαετία του 1990, όταν μαζί με τον τότε οργανωτικό γραμματέα της, Γρηγόρη Πετρόπουλο, γυρνούσαν ολόκληρη την Ελλάδα για τις πορείες Ειρήνης.

Ο Γιώργος Λαμπράκης μαζί με μια ομάδα συναγωνιστών εκείνη την εποχή συνέβαλαν όχι μόνο στο να κρατηθεί όρθια η ΕΕΔΥΕ, αλλά σιγά – σιγά να αναπτύξει τη δράση της.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γιώργος Λαμπράκης περπάτησε σε όλες τις Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης από τη μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα. Ξεχωρίζει η συνεισφορά του στις μεγάλες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία το 1999.

Με τη σεμνότητα που τον χαρακτήριζε ο Γιώργος τίμησε στην πράξη με τη δράση του τη μνήμη του πατέρα του και των άλλων αγωνιστών του λαϊκού κινήματος. Ύψωσε το ανάστημά του στην προσπάθεια αλλοίωσης και καπηλείας της ιστορικής μνήμης και παρακαταθήκης τους.

Όπως σημείωνε ο ίδιος στην ανοιχτή επιστολή του το 2013 με αφορμή τα 50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη: «Η τιμή στον Γρηγόρη Λαμπράκη συμβάλλει κι ατσαλώνει τη διαπαιδαγώγηση των νέων αν συνδέεται στην πράξη με την ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική, με τον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας και των αιτιών που την προκαλούν, με τον αγώνα για την ανατροπή του καθεστώτος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η τιμή στον Γρηγόρη Λαμπράκη είχε και έχει περιεχόμενο πάλης, συνειδητής και συγκεκριμένης και επειδή η μήτρα των αιτιών της δολοφονίας του υπάρχει και εξακολουθεί το ίδιο «έργο», η καλύτερη τιμή σε εκείνον είναι η πάλη για την εξάλειψή της. Όλα τα άλλα -και δεν θα το θέλαμε- θα είναι ένα «μνημόσυνο» και μια «επάλειψη» με άλλοθι «τα χρόνια εκείνα» «όρκων» που δεν κρατήθηκαν και «χρεών» που παραμένουν ανεξόφλητα.

Είναι για «μνημόσυνα» -έστω και «λαμπρά»- ο άνθρωπος που κατέβηκε από τον Τύμβο του Μαραθώνα με αυτήν την περπατησιά;

Όσοι ανατρίχιασαν και ανατριχιάζουν μπροστά στο βλέμμα που είναι αποτυπωμένο σε εκείνη τη φωτογραφία και μπορούν να «δουν» το δρόμο που άνοιξε και περπάτησε ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ας σκεφθούν…».

Ιδιαίτερη ήταν η ανησυχία του και το ενδιαφέρον του για τη νέα γενιά και για το πως αυτή θα ενταχθεί ακόμη περισσότερο στον αγώνα και στο κίνημα. Με τη στάση του βοηθούσε τους νέους συναγωνιστές να παίρνουν πρωτοβουλίες, να μελετάνε την ιστορία του κινήματος, να αναδεικνύονται στην πρώτη γραμμή της πάλης.

Ακούραστος, με το πλατύ του χαμόγελο, πραγματικός εργάτης στην υπηρεσία της πάλης του λαού μας άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην πάλη της ΕΕΔΥΕ, στην πάλη του λαϊκού κινήματος.

Οι αγωνίστριες και οι αγωνιστές του αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος σκύβουμε το κεφάλι και αποχαιρετάμε με μεγάλο σεβασμό τον σύντροφο και συναγωνιστή Γιώργο, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε και θα δυναμώσουμε τον αγώνα μας για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για μια κοινωνία με πραγματική ειρήνη, φιλία, αλληλεγγύη, με σχέσεις αμοιβαίου οφέλους ανάμεσα στους λαούς. Γιατί με τον τρόπο αυτόν ξέρουμε ότι τιμάμε στην πράξη τους αγώνες τους δικούς του και όλων των υπόλοιπων αγωνιστών του κινήματος.

Η ΕΕΔΥΕ εκφράζει τα πιο βαθιά της συλλυπητήρια στη γυναίκα του Δέσποινα, τα παιδιά και τα εγγόνια του, καθώς και σε όλους τους οικείους του.

Η πολιτική κηδεία του Γιώργου Λαμπράκη θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24 Μαΐου στις 11.30 στο Γ’ Νεκροταφείο και θα ακολουθήσει η τελετή καύσης στη Ριτσώνα, σύμφωνα με την επιθυμία του.

Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο Κόμμα του, το ΚΚΕ».

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, συμφώνησαν να συστρατευθεί με το ΠΑΣΟΚ, ενόψει των εκλογών και μένει να φανεί με ποιο τρόπο. Αν θα συμμετάσχει δηλαδή στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας ή θα κατέβει υποψήφιος βουλευτής σε κάποια περιφέρεια.

Σημειώνεται ότι ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν δύο ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας του.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, έπεσε θύμα επίθεσης παρακρατικών, στις 22 Μαΐου του 1963, όταν είχε επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει σε εκδήλωση της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΔΥΕΘ). Ο Λαμπράκης υπέκυψε στα χτυπήματα που δέχθηκε, τα ξημερώματα της 27ης Μαΐου.

Η κατακραυγή για τη δολοφονία Λαμπράκη και τις αποκαλύψεις για την άμεση εμπλοκή της αστυνομίας, ήταν τόσο μεγάλη που οδήγησε σε παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή μέσα σε λιγότερο από τρεις βδομάδες από το έγκλημα (11 Ιουνίου 1963). Ο ανακριτής, τότε, Χρήστος Σαρτζετάκης, που μετέπειτα εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε απαγγείλει κατηγορίες για την υπόθεση. Τελικά, για τον φόνο Λαμπράκη καταδικάστηκαν οι Σπ. Γκοτζαμάνης και Ομ. Εμμανουηλίδης. Η δολοφονία του βουλευτή έγινε σύμβολο της Αριστεράς, βιβλίο από τον Βασίλη Βασιλικό («Ζ» από το ΖΕΙ) και ταινία από τον Κώστα Γαβρά, σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος μάλιστα ίδρυσε και τη νεολαία Λαμπράκη.

Κλινικά νεκρός, «ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης» άφησε την τελευταία του πνοή στις 27/5/1963 στο ΑΧΕΠΑ.

Αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατέθεσε σήμερα στεφάνι στο μνημείο, που έχει αναγερθεί προς τιμήν του Γρ. Λαμπράκη στο σημείο της δολοφονίας του στη συμβολή των οδών Σπανδωνή, Ερμού και Βενιζέλου.

Παραβρέθηκαν οι βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Αμανατίδης και Χρήστος Γιαννούλης και Β΄ Θεσσαλονίκης Δώρα Αυγέρη και Σωκράτης Φάμελλος, καθώς επίσης και ο πρώην βουλευτής Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, ο οποίος μίλησε για τα γεγονότα, καθώς και αγωνιστές της αντιδικτατορικής αντίστασης.

Και είναι προφανές πως η επιμονή του γεννά ερωτηματικά. Το κάνει αυτό για να εκπροσωπήσει το υπερδεξιό ακροατήριό του, ή βρίσκει ευκαιρία στο κενό που αφήνει η “αδιαφορία” του Μεγάρου Μαξίμου να υπερασπίσει το έργο της επιτροπής; Εάν λάβει κανείς υπόψη του πως και δημοσιογράφοι που πρόσκεινται στην κυβέρνηση σχολιάζουν δηκτικά όσα αναρτώνται στον επίσημο λογαριασμό της επιτροπής ή τις αναρτήσεις της ίδιας της κ. Αγγελοπούλου, εύλογα υποψιάζεται κανείς πως διαμορφώνονται διάφορες τάσεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Κάτι που αναμφίβολα “θολώνει” το μήνυμα της επετείου και το έργο της επιτροπής.

Συγκεκριμένα, ο κ. Μπογδάνος αντέδρασε καθώς στον επίσημο λογαριασμό της Επιτροπής στο twitter, αναρτήθηκε την Παρασκευή, ημέρα επετείου της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ, βίντεο από σκηνή της ταινίας «Ζ» του Κ. Γαβρά: «Στις 22 Μαΐου 1963, ο Γρ. Λαμπράκης, σε ομιλία του κατήγγειλε πως υπήρχε σχέδιο δολοφονίας του. Σε λίγο, θα δεχόταν χτύπημα από λοστό, που θα τον οδηγούσε σε θάνατο 5 μέρες αργότερα. Ο Κ. Γαβράς, 6 χρόνια μετά, σκηνοθετεί το “Ζ”, με θέμα τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη», αναφέρεται στην ανάρτηση.

Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος εξέφρασε την έντονη διαφωνία του και με δική του ανάρτηση υποστηρίζει ότι το συγκεκριμένο tweet δεν έχει καμία σχέση με τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αν’ αυτού, ο βουλευτής της ΝΔ υποστηρίζει ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να κάνει ανάρτηση σχετικά με τη δολοφονία της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, η οποία έγινε την ίδια ημερομηνία το 1825.