Ο Γενικός Γραμματέας Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και Ειδικής Αγωγής, κύριος Παπαδομαρκάκης, αναφέρει ότι μετά την δημοσιοποίηση του θέματος, δόθηκε οδηγία για τη μετακίνηση της εκπαιδευτικού σε γραφείο εκπαίδευσης εν αναμονή της ολοκλήρωσης ΕΔΕ.

«Έκανα αυτό που έπρεπε να κάνει ο κάθε ένας που πιστεύω ότι μαθαίνει ένα γεγονός τέτοιο, το οποίο είναι δυσάρεστο. Δώσαμε μία οδηγία, η εκπαιδευτικός αυτή η οποία από ό,τι φαίνεται έχει δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα, να μετακινηθεί και να πάει μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία της ΕΔΕ, της εξέτασης που είναι σε εξέλιξη, να πάει σε γραφείο εκπαίδευσης. Να πάει δηλαδή στην Περιφερειακή Διεύθυνση. Με την απόφαση του κ. Βούλγαρη. Κάθε φορά που γίνεται μια διαδικασία, υπάρχει τρόπος να απομακρυνθεί ένας εκπαιδευτικός όταν όντως υπάρχει πρόβλημα. Δεν μπορεί δηλαδή ένας εκπαιδευτικός να έχει πρόβλημα και να μπαίνει σε μία σχολική τάξη. Εμείς μόλις πληροφορηθήκαμε το γεγονός χθες, γιατί χθες το πληροφορηθήκαμε από εσάς, από το MEGA, αμέσως έπρεπε να λειτουργήσουμε. Έπρεπε να έχει ενημερωθεί και η Περιφερειακή Διεύθυνση. Είναι μια διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται», είπε, μιλώντας στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA».

Μητέρα μαθητή: Μόλι δημοσιοποιήθηκε το πρόβλημα λύθηκε

Παράλληλα, η μητέρα του μαθητή που έκανε την καταγγελία, κυρία Μαρία Καναβετσά, εξέφρασε την απορία της για τη «δια μαγείας» λύση του προβλήματος μετά την προβολή του. «Δια μαγείας το πρόβλημα μετά από εσάς στο MEGA που εμφανίστηκε, λύθηκε. Ενώ ο κύριος Βούλγαρης από τον Οκτώβριο που γνώριζε όλες τις καταστάσεις, μας έλεγε θέλω χρόνο, θέλω χρόνο, να μαζέψω χαρτιά, να μαζέψω καταγγελίες. Και πώς έγινε τώρα δια μαγείας χθες που βγήκε σε εσάς το θέμα, μετά από κάποιες ώρες. Και απλά αυτό που θέλω να πω και να ακουστεί μέσω εσάς στην «Κοινωνία Ώρα MEGA», επειδή μόλις έκλεισε η εκπομπή δέχτηκα κάποια μηνύματα από γονείς που με ρωτούσαν “σε ποιο σχολείο” και ότι “έχουμε και εμείς το πρόβλημα αυτό” και “είχαμε πρόβλημα αυτό”. Και είδα μετά από κάτω από διάφορα site που είχαν ανεβάσει το θέμα μας, από κάτω πάλι γονείς που έγραφαν “ότι έχουμε προβλήματα και εμείς και θα λάβουμε μέρος”. Δηλαδή θέλω απλά να πω στον κόσμο, σε όλους τους γονείς, να μην φοβούνται κανέναν. Να το φτάσουν μέχρι και εκεί που το φτάσαμε και εμείς όταν δεν υπάρχει βοήθεια από αυτούς που πρέπει. Να μην φοβούνται τίποτα», τόνισε με την σειρά της η μητέρα του μαθητή.

Από την πλευρά του, ο κ. Παπαδομαρκάκης σημείωσε: «Ο κάθε εκπαιδευτικός ο οποίος πάει σε σχολείο, είτε προσλαμβάνεται είτε διορίζεται, πρέπει να έχει βεβαίωση, και από ψυχίατρο και από παθολόγο και από άλλους γιατρούς, ότι είναι σωματικώς και πνευματικώς υγιής. Ότι μπορεί ο άνθρωπος αυτός να μπει στην τάξη. Αυτός είναι νόμος του υπουργείου Υγείας. Μαζί με την υπουργό Παιδείας μάλιστα τους βάλαμε το θέμα ακριβώς αυτό που λέμε τώρα. Αυτό που συζητάμε, ότι οι εκπαιδευτικοί όπως και άλλες ομάδες εργαζομένων, ανά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να περνάνε από ψυχίατρο ή γενικά από γιατρούς. Αλλά να μην τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι».

Νέα καταγγελία νηπιαγωγού – Επιτίθεται λεκτικά σε παιδιά και συναδέλφους

Επιπλέον, η κ. Δέσποινα, νηπιαγωγός μίλησε για το πρόβλημα που αντιμετώπισε με συνάδελφό της. «Δεν βρίσκομαι πλέον στη Μυτιλήνη έχω πάρει μετάθεση. Ωστόσο πρωτοδιορίστηκα στο νησί της Λέσβου και επειδή έφτασα στη μέση της χρονιάς, γιατί έχω μία μικρούλα με πιστοποιημένη αναπηρία 67%, το θεώρησα τεράστια τύχη που έφτασα στη μέση της χρονιάς και υπήρχε κενό σε κεντρικότατο νηπιαγωγείο της πόλης. Ακριβώς επειδή μπορούσα να είμαι κοντά σε παροχές, όπως βρεφονηπιακοί σταθμοί, νοσοκομείο και τα λοιπά. Πήγα με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Όταν έφτασα εκεί, μία από τις νηπιαγωγούς με ενημέρωσε και μου είπε να είμαι λίγο προσεκτική με την προϊσταμένη, από την οποία δέχθηκα εργασιακό εκφοβισμό και κακοποίηση, με έσπρωξε, σήκωσε τα χέρια της επάνω μου, με είχε κλείσει στο γραφείο της γιατί αρνήθηκα να φορέσω παντόφλες μέσα στο σχολείο. Μου είπε ότι στο σχολείο «φοράμε παντόφλες» αντί για αθλητικά. Της είπα ότι δεν υπάρχει στο καταστατικό ούτε στη λειτουργία του νηπιαγωγείου κάποιος τέτοιος κανόνας, και ότι θα ήθελα να δω το καταστατικό και πώς λειτουργεί και για αυτόν τον λόγο με απώθησε, με απομάκρυνε, δεν με άφηνε να πλησιάζω στα παιδιά. Με είχε στην άκρη, ενώ κάναμε μία συλλογική δράση, και απευθύνθηκα στην Πρωτοβάθμιά μου. Πήγα από κοντά, μίλησα και στον Προϊστάμενο της Πρωτοβάθμιας, τον κ. Βούλγαρη. Μου είπε ακριβώς τα ίδια πράγματα που είπε στη κυρία Καναβετσά, ότι τα χέρια του είναι δεμένα, ότι γνωρίζει για τη συγκεκριμένη κυρία, ότι πολλά χρόνια ακούγονται πράγματα για αυτή την κυρία, αλλά δεν έχει κάτι χειροπιαστό», είπε αρχικά η κ. Δέσποινα.

«Μάζεψα όλο μου το θάρρος, έκανα μία 5σέλιδη έγγραφη αναφορά. Μαζί με μένα βρέθηκαν και άλλοι δύο γονείς, δύο μητέρες μαθητών οι οποίοι έκαναν επίσης έγγραφη αναφορά. Το θέμα δεν προχώρησε, γιατί η συγκεκριμένη προϊσταμένη έβαλε δικηγόρο που άρχισε να μας λέει νόμους και ο καθένας φοβήθηκε. Πήγα και στην Περιφέρεια, στην προϊσταμένη της Περιφέρειας η οποία στεγάζεται στο νησί της Λέσβου. Όταν το θέμα δεν προχώρησε πάλι, στείλαμε μία αναφορά και στο υπουργείο εγώ και οι δύο μαμάδες, στο υπουργείο μας ήρθε ένα απαντητικό με τον αριθμό πρωτοκόλλου που έλαβαν τη δική μας αναφορά και ένα απαντητικό ότι “πρώτη φορά έρχονται σε επαφή με το δικό μας πρόβλημα”. Ξεκίνησε μία ΕΔΕ για τη συγκεκριμένη κυρία. Δεν ξέρω πού έχει καταλήξει η ΕΔΕ γιατί δεν μου έχει γνωστοποιηθεί ποτέ το αποτέλεσμα. Η κυρία συνεχίζει να είναι προϊσταμένη. Η συγκεκριμένη κυρία αναφερότανε στο νηπιαγωγείο σα να είναι νηπιαγωγείο “μου”. Και γονέας που της έφερνε αντίρρηση έλεγε “άμα δεν θέλεις τον τρόπο που λειτουργεί το νηπιαγωγείο μου, πάρε το παιδί σου και φύγε”», συνέχισε, μιλώντας στο MEGA.

«Αυτό έγινε φέτος, την χρονιά 24-25. Στο τέλος αναγκάστηκα να φύγω εγώ από το σχολείο, γιατί η συγκεκριμένη προϊσταμένη, ενώ ήμουν η 5η εκπαιδευτικός που έφευγε από το σχολείο και η συγκεκριμένη προϊσταμένη με έβαλε στο ολοήμερο. Εγώ διαβιούσα στο νησί μόνη μου με το παιδί μου, γιατί πρωτοδιορίστηκα εκεί, και δεν είχα άτομο να παίρνει το παιδί μου από το βρεφονηπιακό και αναγκάστηκα να φύγω εγώ από το σχολείο και πήγα σε άλλο νηπιαγωγείο για να τελειώσω τη σχολική μου χρονιά στο νησί. Την αναφορά την έστειλα τον Μάρτιο του 2025», συμπλήρωσε η εκπαιδευτικός.

Ο κ. Γιάννης Παπαδομαρκάκης με την σειρά του υπογράμμισε: «Όλη η κατάσταση αυτόν των γεγονότων που γίνονται και έχω δώσει μία οδηγία στους Περιφερειακούς Διευθυντές, που είναι 13 σε όλη την Ελλάδα, να συνομιλήσουν με τους Διευθυντές Εκπαίδευσης να εντοπίζουν κρούσματα μαζί με τους Διευθυντές των σχολικών μονάδων και να γίνεται πραγματικά η λύση πριν φτάσει στο υπουργείο».

«Θέλω να αναφέρω και μία άλλη παθογένεια. Όταν διεξάγονται ΕΔΕ, όπως είπε και η κυρία Καναβετσά, όταν γίνεται μία ψυχιατρική, ψυχολογική αξιολόγηση ή γίνεται μία ΕΔΕ, δεν πρέπει να γίνεται από ανθρώπους που είναι της ίδιας μικρής κλειστής κοινωνίας. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους και πατάνε σε εμάς που είμαστε άνθρωποι από μακριά. Δεν γνωρίζουμε τις περιπτώσεις. Κανένας ντόπιος δεν επιλέγει αυτά τα νηπιαγωγεία. Γι’ αυτό μένουν και αυτές οι θέσεις κενές», συμπλήρωσε η κ. Δέσποινα.

Η πρόσκρουση ήταν σφοδρή. Ένα παιδί έχασε ακαριαία τη ζωή του και άλλα δύο νοσηλεύονται στο νοσοκομείο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού.

«Γιατί έγιναν όλα αυτά, μαμά; Ο φίλος μου, τι έκανα!. Αυτά μονολογεί συνέχεια το παιδί μου, είναι διαλυμένο ψυχολογικά. Είμαστε όλοι συντετριμμένοι. Αδυνατούμε να πιστέψουμε όλο αυτό το κακό που χτύπησε τις οικογένειες μας», λένε οι γονείς του ενός παιδιού που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο και φέρεται να ήταν ο οδηγός του οχήματος και συνεχίζει: «Τρία παιδιά αχώριστα, αγαπημένα, σχολείο, βόλτες, όνειρα. Φοβάται πολύ, είναι σοκαρισμένο, βασανίζεται από τα «γιατί» ανήμπορο να διαχειριστεί το βάρος της απώλειας. Διαλυθήκαμε όλοι», λένε οι γονείς του, οι οποίοι με όση δύναμη τους έχει απομείνει, προσπαθούν να σταθούν στο πλευρό του γιου τους.

Αυτή που δεν μπορεί να σταθεί όρθια είναι η μάνα του συνοδηγού, του μοιραίου οχήματος που το παιδί της πέθανε ακαριαία. Υποβασταζόμενη από τους συγγενείς πήγε στο σημείο που ξεψύχησε το παιδί της για να του αφήσει λίγα λουλούδια. Θρηνούσε ακουμπώντας την άσφαλτο σαν να ήθελε να αγκαλιάσει για τελευταία φορά το παιδί της.

Η Αθηναϊδα Νέγκα του ζήτησε να μοιραστεί με τους τηλεθεατές αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα της παιδικής του ηλικίας, να αποκαλύψει ποιό είναι το αγαπημένο του βιβλίο αλλά και πώς θα νιώσει αν κάποιο από τα παιδιά του θελήσει να ασχοληθεί με την πολιτική.

Το Μέγαρο Μαξίμου προκαλεί δέος. Πως ήταν για εσάς την πρώτη φορά που μπήκατε εδώ; Δεν ήσασταν Πρωθυπουργός.

Ναι, δεν θα έπρεπε να προκαλεί δέος. Και η προσπάθεια την οποία έχουμε κάνει με τον χώρο αυτόν, ο οποίος δεν είναι και τόσο μεγάλος -εδώ βρισκόμαστε στον χώρο υποδοχής-, είναι να είναι όσο το δυνατόν πιο ανοιχτός και φιλόξενος. Προσπαθώ συνήθως, όταν βλέπω σχολεία τα οποία περνούν απ’ έξω στα πλαίσια των εκπαιδευτικών επισκέψεων που κάνουν, ιδίως τα σχολεία της επαρχίας που έρχονται στην Αθήνα, όποτε έχω τη δυνατότητα να προσκαλώ τα παιδιά να μπαίνουν μέσα στο κτήριο, να το βλέπουν, να καταλαβαίνουν που παίρνονται οι σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κι εγώ πρώτη φορά μπήκα στο Μέγαρο Μαξίμου το 1990 -ήμουν 22 ετών- όταν ο πατέρας μου έγινε Πρωθυπουργός. Τότε δεν φανταζόμουν, για να σας είμαι ειλικρινής, ότι θα επέστρεφα σε αυτό το γραφείο με άλλη ιδιότητα.

Θυμάστε εκείνη την ημέρα που μπήκατε πρώτη φορά στο Μέγαρο Μαξίμου και τι σας είπε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης;

Κοιτάξτε, ήταν μία δύσκολη εποχή. Θέλω να σας θυμίσω -θα θυμούνται ίσως οι παλαιότεροι- ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός μετά από τρεις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, με έναν εκλογικό νόμο της απλής αναλογικής τότε, με 151 βουλευτές, έχοντας φτάσει στο 47%. Νομίζω ότι υπήρχε μία αίσθηση μεγάλης ανακούφισης από τον ίδιο, αλλά και από όσους είχαν κοπιάσει για να γίνει αυτό.

Αλλά, βέβαια, επειδή η πραγματικότητα και η καθημερινότητα της πολιτικής είναι αμείλικτη -το θυμάμαι κι εγώ πολύ καλά- πολύς χρόνος να απολαύσει κανείς τη στιγμή δεν υπάρχει. Αλλά συχνά προσπαθώ να παίρνω λίγο χρόνο με το να κάθομαι μόνος μου στο γραφείο, να συνειδητοποιώ το βάρος της ευθύνης αλλά και τη μοναδικότητα της στιγμής.

Ανά πάσα χρονική στιγμή η χώρα έχει έναν Πρωθυπουργό -κάποια στιγμή ελπίζω να έχει και μία Πρωθυπουργό, να δούμε κάποια στιγμή και την πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργό- και αυτό νομίζω ότι βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση: να αναλογίζεται κανείς τη σημασία του αξιώματος, την ευθύνη την οποία αναλαμβάνει και το γεγονός ότι ανά πάσα στιγμή αναμετριέται με τις προσδοκίες εκατομμυρίων πολιτών, ασχέτως αν αυτοί σε έχουν ή δεν σε έχουν ψηφίσει.

Δύσκολες μέρες για έναν Πρωθυπουργό, τι σημαίνει αυτό για την οικογένειά του; Θα σας ρωτήσω πώς το βιώσατε ως γιος και ως Πρωθυπουργός, που φέρνει το πρόβλημα ενδεχομένως στο σπίτι. Δεν ξέρω αν το πηγαίνετε στο σπίτι το πρόβλημα ή αν το κρατάτε μέσα σας.

Ο πατέρας μου ήταν πολύ καλός στο να κρατάει τα προβλήματα της πολιτικής μακριά από το σπίτι. Βέβαια, μιλάμε για άλλες εποχές. Νομίζω ότι σήμερα οι πολιτικοί και οι οικογένειές τους είναι πολύ πιο εκτεθειμένοι στη δημοσιότητα, στην καλή αλλά πρωτίστως και στην κακή δημοσιότητα. Και η πρώτη μου ευθύνη είναι να προστατεύσω την οικογένειά μου, τη γυναίκα μου, τα τρία μου παιδιά, από αυτήν την υπερβολική έκθεση και από τα συχνά κακοπροαίρετα σχόλια, τα οποία θα γίνονται. Διότι ο πολιτικός, εν προκειμένω ο Πρωθυπουργός, απολαμβάνει και τα θετικά αυτής της επιλογής την οποία κάνει, η οικογένεια συνήθως έχει να διαχειριστεί πρωτίστως τα αρνητικά.

Διότι η απόφαση αυτή, της ενασχόλησης με την πολιτική, είναι μεν μια προσωπική απόφαση, που την παίρνει το πρόσωπο που πολιτεύεται, όμως, δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη στήριξη της οικογένειας.

Ναι, επτά χρόνια στο Μέγαρο Μαξίμου. Τα παιδιά σας είναι μεγάλα, αλλά κάποια χρόνια χάσατε. Δεν ξέρω αν τα χάσατε πραγματικά, κάνω μία υπόθεση, δεν ήσασταν ίσως ο τυπικός μπαμπάς, που επιστρέφει κάποια στιγμή το απόγευμα στο σπίτι και βλέπει τα παιδιά του ή συζητά ή έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψουν μαζί, να τα δει εκεί που είναι και σπουδάζουν. Σας λείπει αυτό το κομμάτι;

Στις 10 Ιανουαρίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τότε που εκλέχθηκα Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Νομίζω ότι εκείνο το βράδυ άλλαξε για τα καλά και η δική μου ζωή και η ζωή της Μαρέβας, αλλά και της Σοφίας, του Κωνσταντίνου και της Δάφνης. Ήταν μία εκλογή ελαφρώς αναπάντεχη τότε, ενδεχομένως και για εμάς. Όμως γνωρίζαμε από εκείνη τη στιγμή ότι οι ζωές μας δεν θα ήταν πια ίδιες. Και για αυτό πήραμε αυτή την απόφαση συλλογικά, αναλογιζόμενοι και τις αρνητικές επιπτώσεις που θα είχε στην οικογενειακή μας ζωή.

Πιστεύω ότι δεν έχασα πολλά από τις σημαντικές στιγμές των παιδιών μου. Κάπου υπήρχε και ένα καλό, ότι τα δύο μεγάλα μου παιδιά ήταν ήδη αρκετά μεγάλα όταν άλλαξα ρυθμούς στην πολιτική μου ενασχόληση.

Και πάντα πιστεύω ότι και εγώ και η Μαρέβα προτεραιοποιούσαμε τις στιγμές των παιδιών μας. Προσπαθούσαμε, όταν ήταν μικρά, στο σχολείο, να μην χάνουμε σχολική γιορτή, να μην χάνουμε σχολικούς αγώνες, να τα πηγαίνουμε στο σχολείο όποτε είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Οπότε νομίζω ότι ήμαστε ως οικογένεια αρκετά χορτασμένοι από όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Και τώρα, όποτε μπορούμε -τα Χριστούγεννα είναι κατ’ εξοχήν μία οικογενειακή γιορτή-, δεν είναι εύκολο να βρεθούμε και οι πέντε μας μαζί, διότι και τα τρία παιδιά είναι στο εξωτερικό, εκτιμούμε όμως εκείνες τις στιγμές που θα μπορέσουμε να βρεθούμε μαζί στο σπίτι, να «κλέψουμε» κάποιες μέρες για να πάμε κάπου, όπου μπορούμε, μαζί.

Είναι ιδιαίτερες στιγμές αυτές και προφανώς τις εκτιμούμε γιατί δεν είναι πολλές. Οπότε φροντίζουμε να τις αξιοποιούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Χριστούγεννα στην οικογένεια Μητσοτάκη. Δεν ξέρω αν θυμάστε ιστορίες από την οικογένεια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ιστορίες από την οικογένεια του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Θα μείνω περισσότερο στις δεύτερες, γιατί νομίζω ότι όταν κάποιος κάνει τη δική του οικογένεια οι υπόλοιπες μνήμες πια, θα έλεγα, σε ένα βαθμό και λογικό είναι να ξεθωριάζουν. Θυμάμαι πολύ καλά τα πρώτα Χριστούγεννα με τη Σοφία, με την πρώτη μας κόρη, όταν είχε γεννηθεί, έξι μηνών ήταν τότε, γεννήθηκε Ιούνιο, τα Χριστούγεννα του ’97, να φοράει ένα ωραίο πράσινο βελούδινο φόρεμα και να ανοίγει τα πρώτα της δώρα.

Το καλό είναι ότι έχουμε και υλικό βιντεοσκοπικό και καθόμαστε και τα χαζεύουμε -έχω ψηφιοποιήσει όλα τα βίντεο, τα οποία τραβούσα εκείνη την εποχή ως χαζομπαμπάς. Και νομίζω ότι καθώς προχωρά ο χρόνος διανθίζονται οι μνήμες, προστίθενται παιδιά, εμπειρίες, ταξίδια.

Θυμάμαι ένα μεγάλο ταξίδι που είχαμε κάνει οικογενειακώς τις ημέρες των Χριστουγέννων -ήταν το 2010, νομίζω- είχαμε καταφέρει να φτάσουμε μέχρι τη νότια Παταγονία, ένα ταξίδι το οποίο σχεδιάζαμε πάρα πολύ καιρό.

Και νομίζω ότι πράγματι αυτό το οποίο λένε, ότι οι εμπειρίες τελικά μπορεί να έχουν μεγαλύτερη αξία από τα υλικά αγαθά, ακριβώς αυτές οι στιγμές, οι μνήμες, οι φωτογραφίες, τις οποίες συχνά αναπολούμε, μας κάνουν να συνδεόμαστε ακόμα περισσότερο με τους ανθρώπους που αγαπάμε πολύ.

Οπότε οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι μία ευκαιρία να αναπολήσουμε, θα έλεγα, αυτές τις όμορφες αναμνήσεις και να «χτίζουμε» κάθε χρόνο τις καινούριες μας εμπειρίες.

Είχατε δύο πολύ αγαπημένους γονείς, πρότυπο οικογένειας. Εγώ θα σας ρωτήσω τι χαρακτηριστικά προσωπικότητας έχετε πάρει από τη Μαρίκα και ποια από τον Κωνσταντίνο, γιατί ήταν δύο διαφορετικές προσωπικότητες. Εκείνη εκρηκτική, εκφραστική και συναισθηματική, ενώ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ένας άνθρωπος ιδιαίτερα ψύχραιμος.

Δίκιο έχετε, ήταν αρκετά διαφορετικές προσωπικότητες, με τον τρόπο τους όμως, ένα πολύ δεμένο και αγαπημένο ζευγάρι.

Πιστεύω ότι έχω πάρει και τον συναισθηματισμό της μητέρας μου, άσχετα αν μερικές φορές μπορεί να μην το δείχνω τόσο πολύ, αλλά σίγουρα αυτό το οποίο αποκαλείτε «την ψυχραιμία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη», θα έλεγα ότι η ψυχραιμία είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο απαιτείται να έχεις όταν αναλαμβάνεις αυτή την πολύ σημαντική ευθύνη του να είσαι Πρωθυπουργός. Δεν έχεις άλλη επιλογή, διότι ασχέτως της πίεσης που αισθάνεσαι και είναι πολλές οι στιγμές που αισθανόμαστε μεγάλη πίεση, οφείλεις να τιθασεύσεις εκείνη τη στιγμή τα συναισθήματά σου.

Ξέρω πολύ καλά, από εμπειρία, ότι τις περισσότερες φορές που έχω αντιδράσει συναισθηματικά το έχω μετανιώσει, οπότε αναπολώ πάντα στη μνήμη μου, τις στιγμές που μπορεί να θέλω να «υπακούσω» στην παρόρμηση της στιγμής, ότι μάλλον δεν είναι η καλύτερη συμβουλή αυτή.
Και βέβαια, εάν εγώ δεν είμαι ψύχραιμος τότε πώς θα εκπέμψω ψυχραιμία στην υπόλοιπη ομάδα; Ειδικά όταν διαχειριζόμαστε κρίσεις ή πολύ δύσκολες στιγμές.

Αγαπημένο σας βιβλίο του 2025;

Αγαπημένο βιβλίο του 2025, το βιβλίο το οποίο διαβάζω τώρα. Έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι το βιβλίο το οποίο πήρε το φετινό Booker Prize. Λέγεται «Flesh», «Σάρκα». Στα αγγλικά το διαβάζω, δεν έχει ακόμα μεταφραστεί. Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Και δεν μπορώ να μην ευλογήσω τα γένια μου αν δεν διαφημίσω το βιβλίο του Αλέξη Πατέλη, «Η Μεγάλη  Επιστροφή», το οποίο περιγράφει μέσα από την, θα έλεγα, πολύ διεισδυτική ματιά ενός ανθρώπου που ήταν δίπλα μου τα τελευταία πέντε χρόνια, αυτή τη μεγάλη προσπάθεια ανάταξης της αξιοπιστίας και της διεθνούς εικόνας της Ελλάδος.

Αν ένα από τα παιδιά σας θέλει να μπλέξει με την πολιτική, τι θα πείτε; Θα σας έρθει ταμπλάς ή θα χαρείτε;

Νομίζω ότι θα πρέπει να κάνουμε κάποιες πολύ σοβαρές συζητήσεις. Αλλά νομίζω ότι όλοι οι γονείς, και εγώ και η Μαρέβα, θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ευτυχισμένα και να κάνουν κάτι το οποίο να είναι δημιουργικό και ουσιαστικό.

Και βέβαια, να πούμε και κάτι: ότι η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι ο μόνος τρόπος να προσφέρεις. Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι να προσφέρεις στα κοινά, δεν είναι υποχρεωτικό ότι πρέπει κάποιος να πολιτεύεται. Πάρα πολλοί άνθρωποι επιλέγουν έναν σκοπό, συμπληρωματικό στην κύρια ενασχόλησή τους, και αφιερώνουν πολύ χρόνο, πολύ κόπο και πολλή προσπάθεια και ενίοτε και χρήμα στα ενδιαφέροντά τους, τα οποία όμως με κάποιο τρόπο βοηθούν την κοινωνία: από κυρίες και κυρίους που μπορεί να μαγειρεύουν σε ένα συσσίτιο απόρων, μέχρι ανθρώπους που ασχολούνται ενεργά με την κοινωνία των πολιτών και επιλέγουν, παραδείγματος χάρη, να προσφέρουν μέσω του εθελοντισμού.

Και αυτό είναι μία ευρύτερη ενασχόληση με τα κοινά. Μας λέει ότι τελικά δεν μπορεί να τα περιμένουμε όλα από το κράτος αλλά κάπως κι εμείς ας κοιτάξουμε τι μπορούμε να κάνουμε και να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας.

Αλλά ένας κανόνας είναι απαράβατος και ισχύει κι όταν, θα έλεγα, επιλέγω ανθρώπους για την πολιτική: πρέπει να έχουν κάνει κάτι πριν μπουν στην πολιτική. Πρέπει να έχουν «κολλήσει ένσημα». Πρέπει να έχουν δουλέψει.

Δεν θεωρώ ότι το να μπεις στην πολιτική στα 25 σου, ας πούμε, και να μην έχεις καταλάβει τι σημαίνει να έχεις αφεντικό, τι σημαίνει να χτυπάς κάρτα, να πηγαίνεις στο γραφείο σου νωρίς, να έχεις παραδοτέα, να βγάζεις τα προς το ζην, να ιδρώνεις τη φανέλα, για να το πω πολύ απλά, με το να ξεκινήσεις χαμηλά σε μία δουλειά και να προσπαθήσεις να ανέβεις, θεωρώ ότι αυτή η εμπειρία είναι απολύτως απαραίτητη για όποιον θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά.

Το ίδιο προφανώς ισχύει και για τα παιδιά μου, αν ποτέ κάποιο ή κάποια επιλέξει να ασχοληθεί με την πολιτική.

«Παρά όλες τις προσπάθειες που έγιναν, τα παιδιά, ηλικίας 6 και 3 ετών, δεν μπόρεσαν να σωθούν. Οι γονείς παραμένουν σε μονάδα εντατικής θεραπείας», δήλωσε στο X ο επαρχιακός διευθυντής της Κωνσταντινούπολης του τουρκικού υπουργείου Υγείας.

«Έχει ξεκινήσει έρευνα από τη διεύθυνση υγείας» πρόσθεσε ο δρ Αμπντουλάχ Εμρέ Γκιουνέρ, ο οποίος διευκρίνισε ότι η οικογένεια νοσηλεύτηκε για «φερόμενη τροφική δηλητηρίαση».

Σύμφωνα με το ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV, επικαλούμενο «έρευνα της αστυνομίας», η οικογένεια κατάγεται από τη Γερμανία και έκανε διακοπές στην Τουρκία.

Τοπικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι η τροφική δηλητηρίαση πιθανώς προήλθε από μύδια που αγοράστηκαν από έναν πλανόδιο πωλητή και γεμιστές πατάτες, ένα δημοφιλές φαγητό δρόμου, τα οποία κατανάλωσαν την Τρίτη στην τουριστική περιοχή Ορτάκιοϊ στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου.

Το ζευγάρι και τα δύο παιδιά τους νοσηλεύτηκαν αφού αρρώστησαν, μετέδωσε το NTV.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το μωρό διαγνώστηκε με κυτταρίτιδα άκρων μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο, μια σοβαρή λοίμωξη του δέρματος και των υποδόριων ιστών και κρίθηκε απαραίτητη η άμεση μεταφορά του στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο.

Όμως οι γονείς καταγγέλλουν πως η λάθος τοποθέτηση του ορού προκάλεσε εγκαύματα στο χέρι το παιδιού.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, με εντολή του διοικητή του νοσοκομείου Βόλου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Στην τοπική ηλεκτρονική εφημερίδα «THE NEWSPAPER» στις 13-2-2025 υπήρξε δημοσίευμα σχετικά με τις συνθήκες νοσηλείας βρέφους 4 μηνών με τίτλο «Σοκ στον Βόλο: Έβαλαν λάθος τον ορό σε βρέφος και υπέστη εκτεταμένα εγκαύματα», με αίσθημα ευθύνης και ιδιαίτερη ευαισθησία μετά από Εντολή του Διοικητή της 5ης ΥΠΕ Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας διατάχτηκε κατεπείγουσα Ένορκη Διοικητική Εξέταση για τη διερεύνηση των συνθηκών νοσηλείας του βρέφους.

Παράλληλα, προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στο εσωτερικό του σπιτιού, ενώ δεν γλίτωσε ούτε το σταθμευμένο όχημα έξω από την κατοικία. Οι Αρχές διεξάγουν έρευνα για τον εντοπισμό των δραστών και τη διαλεύκανση της υπόθεσης.

Το ζευγάρι ενημέρωσε αμέσως την αστυνομία η οποία έφτασε στην οικία τους προκειμένου να διεξάγει έρευνα για να εντοπίσει τους δράστες.

Οι γονείς αναμένεται να βρεθούν ξανά στα δικαστήρια της Χαλκίδας αύριο Παρασκευή στις 12.

Υπενθυμίζεται ότι δεν αποδέχονται τις κατηγορίες για ενδοοικογενειακή βία και έκθεση κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή σε κίνδυνο ανηλίκων.

Σύμφωνα με τον ΑΝΤ1 το μεσημέρι της Τετάρτης, ολοκληρώθηκε η εξέταση του παιδιού από παιδοψυχολόγο. Στην κατάθεσή της περιέγραψε αυτόφωρα αδικήματα, όπως ότι τη χτύπησαν χθες στο κεφάλι. Δεν έχει περιγράψει σεξουαλική κακοποίηση. Μόνο σωματική ενώ έδειξε κάποια σημάδια.

Αστυνομικοί από το Τμήμα Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας πήγαν και συνέλαβαν τους γονείς, Έλληνας ο πατέρας και η μητέρα από την Ρωσία.

Η οικογένεια έχει ακόμα δύο παιδιά, 3 και 9 ετών αγόρια. Και ο 9χρονος αδερφός της έχει καταθέσει, αλλά φαίνεται πως χτυπούσαν μόνο το κορίτσι.Τα παιδιά τα έχουν πάει στο Νοσοκομείο. Αύριο Ιατροδικαστής από την Αθήνα θα τα εξετάσει, ενώ οι γονείς θα οδηγηθούν στον Εισαγγελέα με δικογραφία για ενδοοικογενειακή βία και σωματικές βλάβες.

Όλα ξεκίνησαν από ανώνυμη καταγγελία στο «Χαμόγελο του Παιδιού», που τη διαβίβασε στην Εισαγγελία.

H επίμαχη έκθεση

Όπως αναφέρεται στην καταγγελία, η μαθήτρια έγραψε μία έκθεση στο σχολείο στην οποία περιέγραφε την κακοποίηση που βίωνε μέσα στο σπίτι της από τους ίδιους της τους γονείς.

Το κείμενο του παιδιού έπεσε στα χέρια ενός συμμαθητή του, ο οποίος, συνειδητοποιώντας τη σοβαρότητα των γραφομένων, το παρέδωσε στην κοινωνική λειτουργό του σχολείου. Εκείνη, αντιδρώντας άμεσα, ενημέρωσε τον οργανισμό «Το Χαμόγελο του Παιδιού», ώστε να κινηθούν οι απαραίτητες διαδικασίες προστασίας του παιδιού

Η υπόθεση προωθήθηκε στην Εισαγγελία Χαλκίδας, η οποία έδωσε εντολή για άμεση έρευνα από το Αστυνομικό Τμήμα Αλιβερίου, καθώς και το Τμήμα Ενδοοικογενειακής Βίας της Διεύθυνσης Αστυνομίας Εύβοιας.

Η γυναίκα κατάφερε να διαφύγει και κάλεσε βοήθεια. Το σπίτι περικυκλώθηκε από ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και ειδικός διαπραγματευτής επιχειρούσε, επί ώρες, να πείσει τον μακελάρη να παραδοθεί.

Γύρω στις 5 τα ξημερώματα, άνδρες των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας έλαβαν το πράσινο φως για να κάνουν έφοδο στο σπίτι.

Αφού κατάφεραν να σώσουν τα παιδάκια, ήρθαν αντιμέτωποι με τον ένοπλο, ο οποίος όμως προτίμησε να βάλει τέλος στη ζωή του για να αποφύγει τη σύλληψη.

Το πολωνικό πρακτορείο ειδήσεων (PAP) αναφέρει ότι ο μακελάρης χρησιμοποίησε όπλο το οποίο είχε νόμιμα στην κατοχή του. Οι αρχές διενεργούν έρευνα για να εξακριβωθούν οι ακριβείς συνθήκες του μακελειού καθώς και το κίνητρο του δράστη.

Τότε, η Γκλόρια έσυρε τη σωρό στο υπνοδωμάτιο και την κάλυψε με μια κουβέρτα, ενώ δεν κατήγγειλε το έγκλημα, για να εισπράττει το επίδομα αναπηρίας του μικρού. Έτσι, η ίδια μαζί με τον σύντροφο και τα τρία παιδιά της ζούσαν με το πτώμα έως τον Μάρτιο του 2021, όταν και οι δύο ενήλικοι μετακόμισαν.

Έκτοτε, πήγαινε αραιά στο σπίτι για να σιγουρευτεί ότι ακόμα έμεναν εκεί τα παιδιά για να εισπράττει τα επιδόματα της πρόνοιας. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, όταν το μεγαλύτερο παιδί κάλεσε την αστυνομία και ενημέρωσε για τη δολοφονία.

Οι αστυνομικοί έσπευσαν αμέσως στο σημείο και σάστισαν, αφού στο χώρο πετούσαν πολλές μύγες και μύριζε έντονα, ενώ το πτώμα ήταν σε τέτοια αποσύνθεση που διακρίνονταν τα κόκαλα και δεν μπορούσε να προσδιοριστεί η αιτία θανάτου.

Ο σύντροφος της 38χρονης:«Συγγνώμη, δεν είχα καταλάβει»

Μετά από καταθέσεις των παιδιών ηλικίας 15, 10 και 7 ετών, οι αστυνομικοί συνέλαβαν το ζευγάρι, με τον άντρα να δηλώνει ένοχος, ενώ η γυναίκα αρνήθηκε τα πάντα.

«Συγγνώμη, δεν είχα καταλάβει ότι πέθανε ο γιος μου… Όχι, το αγόρι μου δεν τον έβλαψε… Πήγαινα συνεχώς για να δω τα μικρά μου, αλλά δεν ήξερα για τις συνθήκες που έμεναν. Μάλλον έγινε ξαφνικά», είπε στις αρχές.

Όμως, η πραγματικότητα τη διέψευσε. Ενδεικτικά ένας αστυνομικός κατέθεσε: «Το σπίτι έμοιαζε με γιαπί. Δεν υπήρχαν έπιπλα, τα παιδιά κοιμόντουσαν στο πάτωμα. Και μέσα (σ.σ. Στο υπνοδωμάτιο που βρέθηκε η σορός του 8χρονου) η απόλυτη φρίκη».

Τελικά, η Γκλόρια παραδέχτηκε τα πάντα ελπίζοντας να μειώσει την ποινή της, αλλά αναμένεται να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της στη φυλακή.

Ωστόσο, την ώρα που οι έρευνες των Αρχών βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη προκειμένου να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες του τραγικού γεγονότος, πληροφορίες αναφέρουν ότι υπήρχαν ενδείξεις για τάσεις αυτοκτονίας.

Συγκεκριμένα, το 1ο Γυμνάσιο Ναυπλίου στο οποίο φοιτούσε ο 14χρονος, είχε ενημερώσει την οικογένεια σχετικά με την ψυχική του υγεία.

Μάλιστα κατά τις ίδιες πληροφορίες, είχαν επισημάνει πως το παιδί χρήζει άμεσης ψυχολογικής στήριξης από ειδικό. Η ενημέρωση αυτή είχε γίνει εγγράφως, με τους γονείς να υπογράφουν ότι έχουν λάβει γνώση της σοβαρότητας της κατάστασης.