Ο Γ. Δραγασάκης σημειώνει ότι στους παράξενους καιρούς που ζούμε, δεν θα ήθελε, από δική του αδράνεια, να βρεθεί εγκλωβισμένος σε ένα κόμμα το οποίο δεν θα έχει πλέον καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ που υπηρέτησε από την ίδρυσή του, και είναι περήφανος που συνέβαλε στη δημιουργία του.

«Θέλω να δηλώσω λοιπόν, ότι παραιτούμαι από μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια απόφαση που δεν θα ήθελα να χρειαστεί να λάβω αλλά οι εξελίξεις την έχουν καταστήσει αναγκαία από καιρό» τονίζει ο Γ. Δραγασάκης και διευκρινίζει: «Θυμίζω ότι από τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ έχω παραιτηθεί ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι φόβοι που εξέφραζα τότε για εκφυλιστικές εξελίξεις έχουν, δυστυχώς, πλήρως επιβεβαιωθεί. Δεν χρειάζονται, επομένως, πρόσθετα επιχειρήματα»

Αναλυτικά σημεία από το κείμενο της παραίτησής του

Μπορείς να παραμένεις σε ένα κόμμα, ακόμη και αν διαφωνείς με την τρέχουσα πολιτική του, αρκεί στο κόμμα αυτό να τηρούνται κάποιοι σταθεροί κανόνες και να υπάρχουν δημοκρατικές εγγυήσεις σεβασμού της αξιοπρέπειας και των απόψεων όλων. Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολη η παραμονή σε ένα κόμμα στο οποίο η έννοια της δημοκρατίας και της Αριστεράς, αλλά και η ιστορία του ίδιου του κόμματος, υπονομεύονται και μόνος αποδεκτός κανόνας είναι η συχνά αδιευκρίνιστη και ευμετάβλητη βούληση του αρχηγού.

Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι η Αριστερά θα κληθεί από το λαό, ξανά, να κυβερνήσει, γιατί συσσωρεύονται μεγάλα προβλήματα που απαιτούν προοδευτικές λύσεις. Στοιχεία που δημοσιεύτηκαν χθες για τη συνεχιζόμενη φυγή στο εξωτερικό νέου επιστημονικού και εργατικού δυναμικού, είναι άκρως ανησυχητικά. Είναι μια ακόμη ένδειξη ότι, αν δεν υπάρξει σχέδιο και στρατηγική για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και της άνισης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου, η χώρα θα οδηγηθεί σε νέα αδιέξοδα και η κοινωνία σε νέα φτωχοποίηση. Η Αριστερά μπορεί να πρωταγωνιστήσει ξανά υπό την προϋπόθεση, ότι εργάζεται και η ίδια γι’ αυτό, δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης με τον κόσμο της εργασίας, έχει επεξεργασμένες λύσεις στα προβλήματα και διαμορφώνει αξιόπιστες προϋποθέσεις προοδευτικής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης.

Ορισμένοι είχαν προσδοκίες από τη νέα ηγεσία. Όμως στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, συντελείται μια διαδικασία φθοράς, και όχι δημιουργίας, με πρώτο θύμα την ιστορία του, το έργο του, την ηθικό-πολιτική ακεραιότητά του. Η συζήτηση που άνοιξε, με πρωτοβουλία της ηγεσίας, για «μαύρα ταμεία» αποτελεί τεράστια προσβολή για τα χιλιάδες μέλη του κόμματος που προσέφεραν ανιδιοτελώς και με το υστέρημα τους κρατούσαν όλα αυτά τα χρόνια το κόμμα όρθιο και τα γραφεία του ανοιχτά. Ήταν ένα μεγάλο δώρο στη Δεξιά και όλους όσοι υποστηρίζουν ότι «όλοι είναι το ίδιο».

Πηγή: tovima.gr

Τι αναφέρει, μεταξύ άλλων, στην επιστολή του:

Προς

Ράνια Σβίγγου, γραμματέα Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Κοινοποίηση

Στέφανο Κασσελάκη, Πρόεδρο

Αθήνα, 08/12/23

Αγαπητή Ράνια

Με την επιστολή αυτή παραιτούμαι από την ΚΕ.

Όπως αναφέρω στο συνημμένο κείμενο:

«…η πλήρης διαφωνία μου με την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ υπό τη νέα ηγεσία δεν μου επιτρέπει να παραμένω μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Επειδή μου γίνονται διάφορες προτάσεις από μέλη του κόμματος, τα ευχαριστώ και διευκρινίζω ότι, όσο διαρκεί η παρούσα κατάσταση δεν επιθυμώ να συμμετέχω σε κανένα θεσμικό όργανο, σε θεσμική κομματική λειτουργία ή δημόσια εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Φυσικά, παραμένω μέλος του και θα συνεχίσω, στο μέτρο των δυνάμεων μου, να αγωνίζομαι για τις αξίες, τις ιδέες και το ήθος της Αριστεράς μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ».

Το συνημμένο κείμενο αποτελεί και μια πρώτη συμβολή μου στον προσυνεδριακό διάλογο ο οποίος ελπίζω να γίνει εν όψει του Συνεδρίου του κόμματος

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Γιάννης Δραγασάκης

Οι δράστες απέσπασαν μετά τη διάρρηξη ένα χάλκινο καζάνι και άλλα συλλεκτικά αντικείμενα απόσταξης, συνολικής αξίας 6.000 ευρώ.

Η διάρρηξη έγινε σε δύο φάσεις. Αρχικά μπήκαν την πρώτη φορά στο εξοχικό το μεσημέρι με τη σύζυγο του κ. Δραγασάκη να λαμβάνει ειδοποίηση στο κινητό της. Τότε ζήτησε από τη γειτόνισσά της να ελέγξει το σπίτι και εκείνη δεν είδε κάτι ύποπτο.

Τη δεύτερη φορά οι δράστες μπήκαν στο σπίτι του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και μετά από ειδοποίηση που ήρθε στις κάμερες, ο επιστάτης πήγε στο εξοχικό και διαπίστωσε ότι έλειπαν ένα χάλκινο καζάκι και άλλα συλλεκτικά αντικείμενα απόσταξης.

Οι δράστες συνελήφθησαν και δικάστηκαν, ενώ φέρεται να πούλησαν το καζάνι για 213 ευρώ.

Η επισήμανση μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη, εάν και εφόσον το μετεκλογικό τοπίο οδηγήσει στο να μπει στο τραπέζι ο όρος του Νίκου Ανδρουλάκη για κυβέρνηση συνεργασίας με τρίτο (αλλά πολιτικό, όπως κατέστησε σαφές) πρόσωπο στην θέση του πρωθυπουργού. Και, μάλιστα, πολιτικό πρόσωπο που λογικά και δικαίως θα προέρχεται από το πρώτο κόμμα, αυτό που θα αποτελέσει τον κορμό μιας τέτοιας διακυβέρνησης.

Τα μη πολιτικά πρόσωπα που ακούστηκαν και γράφτηκαν σε διάφορα σενάρια έχουν αποκλειστεί, ακόμα και αν κάποιοι απ΄ αυτούς τους κατά φαντασίαν μνηστήρες αρέσκονται σε τέτοιες ασκήσεις.

Με τα σημερινά δεδομένα, λοιπόν, προκύπτουν τρία τέτοια πολιτικά πρόσωπα που, ανάλογα με τους συνδυασμούς που θα προκύψουν από την εκλογική αριθμητική, είτε μετά την πρώτη κάλπη είτε, ευκολότερα, μετά την δεύτερη, είναι πιθανό να αποτελέσουν αντικείμενο διαβουλεύσεων.

Ο Νίκος Δένδιας είναι, ίσως, το επικρατέστερο τέτοιο πρόσωπο από τη Ν.Δ. Παραταξιακά “νομιμόφρων” αλλά μακράν της τοξικότητας, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που έγινε στόχος κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών που πρωταγωνιστούν στην ακραία πόλωση. Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός ως λύση σε μία συνεργασία της κυβερνητικής παράταξης με το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και σε ευρύτερα σχήματα που, όμως, απέχουν πολύ από την πιθανότητα να γίνουν πράξη (ποτέ μην λες ποτέ, ωστόσο…).

Από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, πέραν του “φαβορί” που ακούει στο όνομα του Ευάγγελου Βενιζέλου -κάτι που ο ίδιος απέκλεισε, χωρίς να το …αποκλείσει-, κρατήστε και το όνομα του Νίκου Χριστοδουλάκη. Ο τελευταίος έχει, άλλωστε, προτείνει δημοσίως την συγκρότηση κυβέρνησης ειδικού σκοπού και από τα τρία μεγάλα κόμματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, από την πλευρά του, έχει να συνεισφέρει σε μία τέτοια υποθετική συζήτηση το όνομα του Γιάννη Δραγασάκη. Πρόσωπο που σέβονται στη Ν.Δ, κυρίως, όμως, θα μπορούσαν να προτείνουν από το ΠΑΣΟΚ, εάν φθάσει η μετεκλογική συζήτηση σε μία συμφωνία προγραμματικής σύγκλισης, με επιμονή, όμως, του Νίκου Ανδρουλάκη στο όνομα του πρωθυπουργού.

Η Πόπη Τσαπανίδου απέκλεισε, χθες στον Σκάϊ, να μην είναι πρωθυπουργός ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας σε μία τέτοια περίπτωση, αλλά ας κρατήσουμε ανοικτές όλες τις πιθανότητες.

Και τονίζει:

Η τακτική της συνίσταται στο εξής: από τη μία θα καταγγέλλει το «φάντασμα» του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για «φορομπηχτική πολιτική» και από την άλλη θα κρατά κρυφή την ατζέντα των μέτρων που θα πάρει στην περίπτωση που εκλεγεί. Στη χθεσινή ομιλία μου ουδεμία φορολογία «προανήγγειλα» όπως ψευδώς γράφουν τα κυβερνητικά φερέφωνα, ούτε αναφέρθηκα στην πρόταση φορολογικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, την οποία ο πρόεδρος του Αλέξης Τσίπρας έχει διατυπώσει με σαφήνεια στη ΔΕΘ το Σεπτέμβριο του 2022. Αντιθέτως επανέλαβα την κριτική, που έχω και άλλοτε ασκήσει, στην άνιση και άδικη κατανομή των φορολογικών βαρών από την κυβέρνηση της ΝΔ και του κ. Μητσοτάκη. Καλώ την κυβέρνηση: 1) να απαντήσει αν έχει ήδη αναθέσει προκαταρκτικές μελέτες για την αύξηση της φορολογίας στους ελεύθερους επαγγελματίες και στα μεσαία στρώματα, ποιες είναι οι εισηγήσεις των εν λόγω μελετών και ποιες από αυτές έχει υιοθετήσει και 2) να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πότε, ποιος και πώς θα πληρώσει το χρέος Μητσοτάκη, δηλαδή την κληρονομιά των 45 δισ. ευρώ με τα οποία έχει αυξηθεί το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης την περίοδο 2019-2022.

Τι είχε δηλώσει ο Γιάννης Οικονόμου

«Για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το τι περιμένει τους πολίτες εάν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει οποιοδήποτε ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας ας ανατρέξει κανείς στην τοποθέτηση του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα, Ι. Δραγασάκη. Κατάργηση φοροαπαλλαγών και εκ νέου επιβολή επιπλέον φορολόγησης της μεσαίας τάξης», τονίζει σε δήλωσή του ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου σχολιάζοντας την ομιλία του κ. Δραγασάκη στο συνέδριο του Οικονομικού Επιμελητηρίου.

«Τι κι αν οι μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών ενίσχυσαν το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προσέλκυση επενδύσεων, τη μείωση της ανεργίας και την δημιουργία μόνιμων και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ αδιόρθωτος, ίδιος και απαράλλαχτος επιδιώκει να μας επαναφέρει στις μέρες της φορολογικής εξόντωσης που οι πολίτες βίωσαν στην περίοδο της «προοδευτικής» διακυβέρνηση του», προσθέτει ο Γιάννης Οικονόμου.

Ο Γιάννης Δραγασάκης σε ομιλία που έκανε στο συνέδριο του Οικονομικού Επιμελητηρίου, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο κατάργησης του αφορολόγητου ορίου που ανέρχεται σήμερα στα 800.000 ευρώ για γονικές παροχές και δωρεές, καθώς και στην αύξηση του φόρου στα μερίσματα.

Για «αλαζονική στάση απέναντι στην πραγματικότητα» και για «υποτίμηση της νοημοσύνης του κόσμου» καταγγέλλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη o Γιάννης Δραγασάκης με συνέντευξη που παραχωρεί στο iEidiseis.

Μετωπική για τη ΔΕΗ – Παρέμβαση Τσίπρα στη Βουλή για την απόκρυψη και την πτώση της μετοχής

Ταυτόχρονα, με αφορμή την πώληση της ΔΕΗ, επισημαίνει πως η αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, όπως συνέβη και στην Τράπεζα Πειραιώς, είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση σημαντικής ζημιάς του Δημοσίου, ζητά δε «η εν λόγω ζημιά πρέπει να αποτιμηθεί και να ερευνηθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες προέκυψε».

Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τσίπρα και βουλευτής Δυτικού Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με αφορμή το δίλημμα «αυτοδυναμία ή χάος» που έθεσε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, τονίζει πως «ο κ. Μητσοτάκης δεν εγγυάται τη σταθερότητα που χρειάζεται η κοινωνία αλλά προετοιμάζει νέες κρίσεις που ήδη επωάζονται μέσα στην κοινωνία».

«Το να μιλούν όμως για «μέρισμα ανάπτυξης», και να κρατούν παγωμένους του μισθούς, ενώ η ακρίβεια και τα ενοίκια καλπάζουν, είναι εμπαιγμός για τους εργαζόμενους και μια πρόκληση για τη κοινή λογική», επισημαίνει ο Γιάννης Δραγασάκης.

Ήθελα την εκτίμησή σας για την πορεία της οικονομίας κ. πρόεδρε. Πού εκτιμάτε ότι θα οδεύσει η χώρα;

Ο κ. Μητσοτάκης διαβεβαιώνει ότι η ανάκαμψη το δεύτερο τρίμηνο σηματοδοτεί την αρχή ενός νέου ανοδικού οικονομικού κύκλου. Πρόκειται για τις συνήθεις πρόχειρες και αβάσιμα υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις του κ. Μητσοτάκη. Η αλήθεια είναι ότι με την ανάκαμψη του δεύτερου τριμήνου απλώς αποκαταστάθηκε ένα μέρος της πτώσης που είχε προηγηθεί. Βρισκόμαστε λοιπόν εν όψει μιας «εύθραυστης ανάκαμψης» όπως ορθά τη χαρακτήρισε και το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, μιας ανάκαμψης με ειδικά χαρακτηριστικά.

Ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά, το κύριο, μάλιστα, κατά τον ΟΟΣΑ, είναι ότι ή όποια ανάκαμψη θα είναι «άνιση». Ενώ κατά τον ΟΗΕ (UNCTAD) η εν λόγω ανισότητα θα είναι «περιφερειακή, τομεακή και εισοδηματική». Ωφελημένοι, από αυτή την ανάκαμψη, συμπληρώνει ο ΟΗΕ, θα είναι κυρίως οι ραντιέρηδες, οι κάτοχοι και διαχειριστές πλούτου, δηλαδή, οι εισοδηματίες.

Αυτά τα γενικά χαρακτηριστικά τείνει να έχει και στη χώρα μας, με την προσθήκη ότι στη περίπτωση της Ελλάδας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αύξηση του δημοσίου χρέους. Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μια εύθραυστη, άνιση και υπερχρεωμένη ανάκαμψη, η ένταση και η διάρκεια της οποίας θα καθοριστεί κυρίως από τις ευρωπαϊκές αποφάσεις σε ό,τι αφορά το νέο δημοσιονομικό καθεστώς και την πολιτική της ΕΚΤ σε σχέση με τη ρευστότητα και τα επιτόκια.

Η ΕΕ τι αποφάσεις πρέπει να λάβει για την επόμενη μέρα; Και πώς θα επιδράσει η νέα γερμανική κυβέρνηση στο νέο τοπίο που θα διαμορφωθεί;

Η Πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν διαβεβαίωσε πρόσφατα ότι «δεν θα επαναλάβουμε το ίδιο λάθος που κάναμε στην προηγούμενη οικονομική κρίση με τη βιαστική επιστροφή στη δημοσιονομική λιτότητα που προκάλεσε ύφεση». Πράγματι η στροφή στη λιτότητα το 2009 δεν προκάλεσε απλώς ύφεση αλλά είναι αυτή που έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την επιβολή των μνημονίων. Η διαβεβαίωση λοιπόν είναι σημαντική αλλά δεν είναι αυτή που θα κρίνει τι θα γίνει στη πράξη. Οι συντηρητικές δυνάμεις της Γερμανίας και άλλες οκτώ χώρες του βορρά έχουν ήδη ταχθεί υπέρ της επιστροφής στο καθεστώς της δημοσιονομικής αυστηρότητας. Κάποιοι το ονομάζουν «νεοφιλελευθερισμό 2.0». Άρα το τι θα γίνει θα κριθεί από τους συσχετισμούς των δυνάμεων που θα διαμορφωθούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε λάβει ήδη ξεκάθαρη θέση υπέρ της ριζικής αναθεώρησης του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού καθεστώτος ώστε αυτό να ευνοεί την απασχόληση, τη σύγκλιση των οικονομιών και τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Οι γερμανικές εκλογές είναι σημαντικές καθώς το αποτέλεσμα τους θα επηρεάσει τις εξελίξεις στην ΕΕ. Αλλά πολλά θα εξαρτηθούν από τη σύνθεση της νέας γερμανικής κυβέρνησης. Μια κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, οικολόγων και φιλελεύθερων δεν είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει κάποια ουσιαστική αλλαγή.

Η κυβέρνηση, πάντως, σας κατηγορεί ότι με τα όσα είπε στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλύπτει απλώς τη λεηλασία της μεσαίας τάξης επί των ημερών σας…

Ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά ότι η διάλυση του παραγωγικού ιστού της χωράς, μαζί και των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής του πρώτου και δεύτερου μνημονίου την όποια ο ίδιος και σήμερα ακολουθεί. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όποιες αδυναμίες και αν της καταλογίζονται, έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια και απάλλαξε την κοινωνία και τη μεσαία τάξη από αυτή την πολιτική. Σύμφωνα, μάλιστα, και με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, από το 2016 μέχρι και το 2019 είχαμε σταθερή μείωση της ανεργίας, αύξηση της απασχόλησης, ενίσχυση της εργασίας, τόνωση του διαθέσιμου εισοδήματος και μείωση όλων των δεικτών που μετρούν τις ανισότητες.

Από την άλλη ο κ. Μητσοτάκης συμπεριφέρεσαι ως αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Αλλά τι έργο να υπερασπιστεί; Τον αποκλεισμό της μικρής επιχειρηματικότητας από το τραπεζικό σύστημα; Την έλλειψη κάθε προστασίας από το κύμα ακρίβειας; Τη στρατηγική της βίαιης συρρίκνωσης της μεσαίας τάξης ή τον αποκλεισμό της από το Ταμείο Ανάκαμψης;

Ο κ. Μητσοτάκης επιδεικνύει μια αλαζονική στάση απέναντι στην πραγματικότητα και υποτιμά τη νοημοσύνη του κόσμου. Για τον κ. Μητσοτάκη, όταν ήταν αντιπολίτευση, η μεσαία τάξη ήταν η κοινωνική πλειοψηφία. Ως πρωθυπουργός, όμως, όταν αναφέρεται στη μεσαία τάξη εννοεί μια μειοψηφία, τους λίγους εκλεκτούς, τους εκατομμυριούχους, καθώς εκείνους ευνοεί η πολιτική του, με ποιο πρόσφατο παράδειγμα τη φορολογία για τις δωρεές και γονικές παροχές.

Ξέροντας λοιπόν πως δεν πείθει, ο κ Μητσοτάκης απλά επαναλαμβάνει το ίδιο ψεύδος πολλές φορές. Αυτό έκανε και με το συγκεκριμένο θέμα με την ομιλία του στη ΔΕΘ.

Και με το μέρισμα ανάπτυξης που λέει η κυβέρνηση ότι μοιράζει στη κοινωνία;

Η κυβέρνηση αυτή δεν άφησε αντεργατικό μετρό που να μη το υιοθετήσει. Μέχρι τα υπόλοιπα του δεύτερου μνημονίου έφεραν προς ψήφιση στη Βουλή αποδυναμώνοντας εντελώς τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Η κυβέρνηση αυτή είναι που ενθάρρυνε την εργοδοσία να αρνείται σε εργαζόμενους στοιχειώδη δικαιώματα. Το να μιλούν όμως για «μέρισμα ανάπτυξης», και να κρατούν παγωμένους του μισθούς, ενώ η ακρίβεια και τα ενοίκια καλπάζουν, είναι εμπαιγμός για τους εργαζόμενους και μια πρόκληση για τη κοινή λογική.

Στις εξελίξεις των τελευταίων ημερών προστίθεται και η μείωση του ποσοστού του δημοσίου στη ΔΕΗ κάτω από το 51% μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου. Πως το σχολιάζετε;

Σε μια εποχή που οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων επαναξιολογούνται διεθνώς η Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη αποτελεί εξαίρεση. Η κυβέρνηση εκποιεί ότι είχε διασωθεί, πηγαίνει προς τα πίσω και προβάλει ως μέλλον το παρελθόν. Ειδικά σε ευαίσθητους για την ασφάλεια της κοινωνίας τομείς, όπως είναι το νερό, η ενέργεια και γενικά τα δημόσια αγαθά αναγνωρίζεται πλέον ως κοινός τόπος η ανάγκη ύπαρξης ισχυρών δημοσίων φορέων ως κρίσιμα εργαλεία παρέμβασης και άσκησης πολιτικής. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο μέχρι κάποια μελλοντική κρίση να δείξει του κίνδυνους που συνεπάγεται αυτή η πολιτική.

Μου θυμίζει την απόφαση του κ. Μητσοτάκη για το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων. Πρώτα αποφάσισαν την ημερομηνία διακοπής της λειτουργίας τους και μετά διαπίστωσαν ότι υπάρχει θέμα επάρκειας και ασφάλειας του δικτύου με το οποία δεν είχαν καν ασχοληθεί. Αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρχαν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για να γίνει αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι ότι τόσο στη περίπτωση της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς όσο και σε εκείνη της ΔΕΗ οι σχετικές αποφάσεις είχαν ή θα έχουν ως αποτέλεσμα τη πρόκληση σημαντικής ζημιάς του Δημοσίου. Άρα οι αποφάσεις δεν ήταν στενά επιχειρηματικές αλλά πολιτικές. Κατά τη γνώμη μου η εν λόγω ζημιά πρέπει να αποτιμηθεί και να ερευνηθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες προέκυψε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενόψει των πρόωρων εκλογών θέτει το δίλημμα «ή εγώ με αυτοδυναμία ή το χάος». Εσείς απαντάτε με την προοδευτική κυβέρνηση από τις πρώτες εκλογές. Δεν φοβάστε ότι ο κόσμος θέλει σταθερότητα και ότι αυτή του τη δίνει η μονοκομματική κυβέρνηση;

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Μόνο που σταθερότητα σε συνθήκες μετασχηματισμού είναι σαν τη σταθερότητα του ποδηλάτη, προϋποθέτει διαρκή κίνηση και αντοχή δηλαδή ανθεκτικότητα με μια έννοια δυναμική. Σε μια εποχή που πρέπει να ενισχύσουμε λοιπόν το δυναμισμό και την ανθεκτικότητα της οικονομίας και της κοινωνίας η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαλύει την κοινωνική συνοχή καθώς εντείνει τις ανισότητες και δημιουργεί κοινωνικά γκέτο με στρατιές αποκλεισμένων.

Οι αποκλεισμένοι από την Ανώτατη Εκπαίδευση, οι αποκλεισμένοι από το τραπεζικό σύστημα, οι αποκλεισμένοι από την πράσινη μετάβαση και το ψηφιακό μετασχηματισμό, οι αποκλεισμένοι από την εργασία με αξιοπρεπείς αμοιβές και πλήρη δικαιώματα, οι αποκλεισμένοι από τη διανομή του πλούτου και τον πολιτισμό, δεν αποτελούν πλέον κάποια περιθωριακά φαινόμενα ή παράπλευρες απώλειες της λειτουργίας των αγορών αλλά συνειδητές κατευθύνσεις και στόχους της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Είναι μια νέα εκδοχή της παλιάς δεξιάς στρατηγικής του «διαίρει και βασίλευε», μια διακυβέρνηση που επιδιώκει τον κατακερματισμό, την κατηγοριοποίηση, την εδραίωση των προνομιούχων και την γκετοποίηση των «απόκληρων». Άρα ο κ. Μητσοτάκης δεν εγγυάται τη σταθερότητα που χρειάζεται η κοινωνία αλλά προετοιμάζει νέες κρίσεις που ήδη επωάζονται μέσα στην κοινωνία. Ανάπτυξη με ανθεκτικότητα και δικαιοσύνη, που είναι η κορυφαία αναγκαιότητα στην εποχή μας προϋποθέτει προοδευτικές αλλαγές που θα αναβαθμίζουν τη θέση και τη ζωή των πολλών και όχι των λίγων. Που θα αναβαθμίζει τη θέση του κόσμου που παράγει και δημιουργεί και όχι μιας μικρής μειοψηφίας που παρασιτεί. Που θα βλέπει το περιβάλλον ως κάτι που πρέπει να προστατεύσουμε και να το παραδώσουμε στις επόμενες γενιές και όχι ως αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης από τα συμφέροντα.

Με ποιους τελικά θα κυβερνήσετε; «Με τον Βαρουφάκη» που λέει ο Μητσοτάκης; Και κυβέρνηση μειοψηφίας μπορεί να υπάρξει;

Το μέλλον και η αξιοπιστία της πολιτικής βρίσκονται στην αναζωογόνηση της δημοκρατίας, των προγραμματικών συγκλίσεων και της συμμετοχής της κοινωνίας και των κινημάτων και όχι στην ευρηματικότητα της πολιτικής επικοινωνίας, στα τεχνάσματα του πολιτικού μάρκετιγκ και στις εντυπωσιακές ατάκες. Εμείς θέτουμε ευθέως το θέμα της προοδευτικής διακυβέρνησης του τόπου και προς την κατεύθυνση αυτή θέτουμε προς διάλογο τις αναγκαίες τομές που έχει ανάγκη η χώρα.
Όποιος αγωνιά για το μέλλον, όποιος θέλει να δοθούν προοδευτικές απαντήσεις στα θέματα της οικονομίας, του κοινωνικού κράτους, της κλιματικής κρίσης, των κοινωνικών δικαιωμάτων, είναι ευπρόσδεκτος σε αυτόν τον διάλογο και στη δημιουργία ενός πλατιού μετώπου προοδευτικής αλλαγής στη χώρα.
Εμείς επιδιώκουμε το προοδευτικό ρεύμα να είναι πλειοψηφικό γιατί ακριβώς πιστεύουμε ότι απαντά στις ανάγκες της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Κάποια ηγετικά σας στελέχη, πάντως, κ. πρόεδρε, μοιάζουν να μην θέλουν άλλους στο κόμμα σας, παρά μόνο σαν ψηφοφόρους. Από πότε αποκτήσατε τόσο γρήγορα τις κακές συνήθειες του παλαιού πολιτικού συστήματος;

Δεν συμφωνώ με αυτή τη διαπίστωση. Είναι ένα κλισέ που επαναλαμβάνεται αλλά δεν έχει σχέση με τη πραγματικότητα. Η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας διαρκής μετασχηματισμός, μια διαρκής διεύρυνση. Ακόμη και τώρα μέσα στις δύσκολες συνθήκες της πανδημίας ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ διπλασίασε τα μέλη του, μεγάλωσε και διευρύνθηκε όχι μόνο σε επίπεδο εκλογικής βάσης αλλά και οργανωτικά με πολλά νέα πρόσωπα που δεν ανήκαν στον παραδοσιακό χώρο της Αριστεράς.

Σίγουρα θα θέλαμε πιο δυναμικούς ρυθμούς και σε ότι αφορά τη διεύρυνση και σε ότι αφορά τη ποιοτική αναβάθμιση της λειτουργίας του όμως δεν είναι σωστό να μηδενίσουμε ό,τι έχει επιτευχθεί, ή να υποτιμούμε τις δυσκολίες. Δεν πρόκειται μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, συνολικά το κομματικό φαινόμενο περνά κρίση αλλά χωρίς κόμματα η δημοκρατία θα γίνει πιο ανίσχυρη και θα παραδοθεί ολοκληρωτικά στα συμφέροντα. Πρέπει να είμαστε κριτικοί προς τα κόμματα αλλά περισσότερο με όσους θέλουν την περιθωριοποίηση ή την εξαφάνιση τους.

Συνέδριο πρέπει να γίνει; Και με ποιο διακύβευμα-πέραν της διαμόρφωσης ηγετικής ομάδας;

Ασφαλώς το συνέδριο έχει καθυστερήσει λόγω των υγειονομικών συνθηκών. Άρα θα γίνει μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. Στο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν έχουμε ηγετικές ομάδες αλλά καθορισμένα όργανα, με θεσμοθετημένους ρόλους. Αλλά πέρα από την εκλογή των οργάνων ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει δημιουργήσει σημαντική ιστορία, έχει συσσωρεύσει μοναδική εμπειρία που πρέπει να την επεξεργαστεί συλλογικά και να τη μετατρέψει σε μάθημα και σχέδιο δράσης για το μέλλον. Και αυτό αφορά πρωτίστως το θέμα της αριστερής στρατηγικής στην εποχή μας. Δηλαδή την στρατηγική μιας Αριστεράς που πρέπει και θέλει να δρα ως έκφραση των πλειοψηφικών κοινωνικών δυνάμεων αλλά και ως ηγετική δύναμη της κοινωνίας, ικανή να ασκεί κυβερνητικό ρόλο χωρίς να απεμπολεί την αριστερή ριζοσπαστική της ταυτότητα, και μάλιστα στο εσωτερικό μιας νομισματικής ένωσης με τους γνωστούς περιορισμούς και αντιφάσεις.

Πρόκειται για τεράστιες προκλήσεις χωρίς έτοιμες ούτε εύκολες απαντήσεις που ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ως το μεγαλύτερο αριστερό κόμμα στην Ευρώπη, έχει χρέος να ανιχνεύσει, να συζητήσει σοβαρά και να απαντήσει τόσο για τον εαυτό του όσο και ως συμβολή στην ευρύτερη ευρωπαϊκή Αριστερά. Το ίδιο ισχύει και στο οργανωτικό επίπεδο όπου κι εδώ τίθενται εξαρχής ερωτήματα που ζητούν νέες απαντήσεις ως προς το ρόλο και τα καθήκοντα των κομμάτων και ειδικά του αριστερού κόμματος στην εποχή μας, σε συνάρτηση τόσο με τα κοινωνικά κινήματα και άλλες μορφές συλλογικής οργάνωσης και έκφρασης της κοινωνίας, όσο και με τις τεράστιας εμβέλειας αλλαγές που συντελούνται στο τρόπο ζωής και εργασίας, στα πολιτισμικά πρότυπα, στο κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας.

Αλλά αρκετά πράγματα θα μπορούσαν να γίνονται από τώρα. Για παράδειγμα ο Απολογισμός της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι Προγραμματικές Θέσεις που έχουν εγκριθεί από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, μπορούν να τροφοδοτήσουν το διάλογο αυτό. Καθώς και περαιτέρω επεξεργασίες και εξειδικεύσεις ενόψει του Συνέδριου, ανεξάρτητα από τον ακριβή χρόνο υλοποίηση του.

Η περίπτωση Κούλογλου, πάντως, δείχνει στον κάθε παρατηρητή πως στελέχη σας είτε δεν έχουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, είτε δεν θέλουν τηνίκη στις εκλογές…

Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε σε θέματα που έχουν κλείσει, ιδίως όταν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία.

Πηγή: ieidiseis.gr

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι «επί δύο χρόνια εξυπηρετεί συστηματικά τις μικρές και ακριβές «ανάγκες» των λίγων και αγνοεί τις πολύ μεγάλες πραγματικές ανάγκες των πολλών», θέτοντας το ερώτημα: «Ποια κοινωνική ανάγκη εξυπηρετεί η απαλλαγή από το φόρο μιας μεταβίβασης ακινήτων, χρήματος ή μετοχών ύψους 800.000 ευρώ; Ποια αντίληψη μακροχρόνιας βιωσιμότητας και ανθεκτικότητας της κοινωνίας και της χώρας εξυπηρετεί η απαλλαγή από φόρους όσων έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν;». «Δεν ντρέπεται η κυβέρνηση να μιλά για «μέρισμα ανάπτυξης»; Όταν δίνει «τα πάντα» στους έχοντες, υποσχόμενη στη μεγάλη πλειοψηφία να περιμένει και εκείνη να λάβει κάτι στο μέλλον;», σχολίασε ο κ. Δραγασάκης. Στο ίδιο πνεύμα έθεσε το ερώτημα ποιος δίνει στον κ. Μητσοτάκη το δικαίωμα «να προσφέρει φοροαπαλλαγές και «ελαφρύνσεις» στους έχοντες χρησιμοποιώντας δανεικά;», για να τονίσει ότι «αύριο» θα πληρώσουν το λογαριασμό οι πολλοί και μη έχοντες.

Οικονόμου για τις γονικές παροχές: Ο κ. Τσακαλώτος και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει μεσαία τάξη

Επιπλέον υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε σειρά μέτρων που «άλλα εφαρμόζονταν ήδη, άλλα είχαν εξαγγελθεί νωρίτερα και άλλα λήγουν σε τρεις μήνες», δηλαδή «σχεδόν όλα τα μέτρα είναι «μίας χρήσης»». Εκτός από δύο «μόνιμα», όπως είπε, «την απαλλαγή φόρου για μεταβιβάσεις υψηλής περιουσίας και τη νέα μείωση εταιρικού φόρου».

Ο κ. Δραγασάκης σχολίασε ότι ο κ. Μητσοτάκης «εις βάρος της κοινωνίας και του μέλλοντος, εξαγοράζει πολιτικό χρόνο, εξυπηρετώντας με ταχύτητα τα συμφέροντα που θεωρεί ότι συνιστούν τη βάση της συμμαχίας στήριξής του». «Τί ανακοίνωσε για τον κόσμο της εργασίας, τους μισθωτούς και τους μισθούς τους; Τίποτα. Τί ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης για την απασχόληση; Δήθεν ένα «πρόγραμμα για όλους τους νέους»», ρώτησε. Όμως, τόνισε, «δεν υπάρχει μεγαλύτερη εξαπάτηση» καθώς «αφορά ελάχιστους αριθμητικά νέους και για έξι μόνο μήνες, για τους οποίους θα λαμβάνουν επιπρόσθετα μόλις 100 ευρώ/μήνα». Στο ίδιο πλαίσιο ανέφερε ότι ακόμη και η αναστολή της εισφοράς αλληλεγγύης, όχι μόνο αποκλείει δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους, αλλά ευνοεί κατά βάση όσους έχουν πολύ υψηλά εισοδήματα, καθώς «για την πλειονότητα των εργαζόμενων το όφελος είναι ελάχιστο και το «τρώει» και η ακρίβεια».

Καταληκτικά ο κ. Δραγασάκης υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός αυτό που κάνει είναι να «φορτώνει στο σήμερα και στην πλάτη των πολλών, την εύνοιά του προς τους λίγους και ισχυρούς που τον στηρίζουν», αδιαφορώντας, όπως πρόσθεσε, για το τι θα αφήσει πίσω, «όπως αδιαφορούσαν και οι κυβερνήσεις της χρεοκοπίας». «Το 2015 χρειάστηκε να έρθει ένας Τσίπρας να μαζέψει το χάος, να φτιάξει τα πράγματα και να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια. Ε, ένας Τσίπρας θα έρθει και τώρα να μαζέψει ό,τι αφήσει πίσω της η προκλητική ταξική μεροληψία του κ. Μητσοτάκη υπέρ των λίγων, εχόντων και ισχυρών», είπε.

Ο κ. Δραγασάκης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

“Ο αγώνας για την ελευθερία και τα δικαιώματα είναι η υπέρτατη έκφραση συλλογικού καθήκοντος και ατομικής υπευθυνότητας. Είναι και αγώνας για τη δημόσια υγεία, αγώνας που είναι ξεχωριστά επίκαιρος σήμερα.

Αλ. Τσίπρας: Δημοκρατία και ιστορική μνήμη δεν μπαίνουν σε καραντίνα

Κάποτε η ισότητα παρουσιάστηκε ως «αντίπαλος» της ελευθερίας.

Μετά οι ελευθερίες εμφανίστηκαν ως «αντίπαλοι» της ασφάλειας.

Σήμερα, για κάποιους, υποτίθεται ότι τα κεκτημένα δικαιώματα είναι «αντίπαλοι» της ευθύνης της καθεμιάς και του καθενός μας.

Εμείς όμως αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο και ελευθερίας και ισότητας και δικαιωμάτων. Έναν κόσμο υπεύθυνων πολιτών σε πραγματικά ασφαλείς κοινωνίες”.

Χαρίτσης: Αντί να υπερασπιστεί το αντικοινωνικό νομοσχέδιό της, η κυβέρνηση επιχείρησε να διαφύγει

Ο κ. Δραγασάκης αναφέρει:

Το  νομοσχέδιο, που έγινε αφορμή για την πρόταση δυσπιστίας, τυπικά κατά του υπουργού Οικονομικών αλλά ουσιαστικά κατά της κυβέρνησης και της πολιτικής της, έχει βαρύτατες συνέπειες για την κοινωνία και για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες: καταργεί κάθε προστασία της πρώτης κατοικίας, πλήττει τη μικρή ιδιοκτησία και τη μικρή επιχειρηματικότητα, καθώς οι προβλεπόμενες πτωχευτικές διαδικασίες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αντίδρασης ή υπεράσπισης της θέσης της αδύνατης πλευράς.  Και δεν το λέει αυτό μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και  όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το πιστοποιούν  και  οι κοινωνικοί και επαγγελματικοί φορείς που τοποθετήθηκαν στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Μόνο οι τράπεζες εκφράζουν ικανοποίηση, αν και ούτε αυτές είναι βέβαιες πώς θα λειτουργήσουν στην πράξη όλα αυτά.

Ξανά πειραματόζωο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών

Υπάρχουν όμως και άλλες σημαντικές πτυχές που δεν έχουν επαρκώς αναδειχθεί. Για παράδειγμα, δύο χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια, η  Ελλάδα, με ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης, ξαναγίνεται, από ορισμένες απόψεις, πειραματόζωο για την εφαρμογή ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, όπως η εξίσωση της πτωχευτικής διαδικασίας φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων. Πρόκειται για μια απόκλιση από τα ευρωπαϊκά δεδομένα και αποτελεί  «μεγάλο πλήγμα στην αρχή του νομικού πολιτισμού όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών», όπως είπαν οι εκπρόσωποι της ΕΚΠΟΙΖΩ στην Επιτροπή της Βουλής.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δίνει δεύτερη ευκαιρία. Πρόκειται για εμπαιγμό

Στην περίπτωση της κατοικίας, δεύτερη ευκαιρία θα υπήρχε εάν κάποιος μπορούσε να κρατήσει την κατοικία του. Αν τη χάσει, πώς θα την ανακτήσει, αφού η όποια περιουσία του θα έχει ρευστοποιηθεί;

Για τη μικρή επιχείρηση πάλι, δεύτερη ευκαιρία θα υπήρχε εάν η κυβέρνηση θεσμοθετούσε κίνητρα, εργαλεία και πολιτικές που να ευνοούν την εξυγίανση, την αναδιάρθρωση, τις συγχωνεύσεις, τις ομαδοποιήσεις και τις συνεργασίες των επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση όμως και με αυτό το νομοσχέδιο και με τη γενικότερη πολιτική της ευνοεί τη ρευστοποίηση και όχι τη διάσωση.

Αλλά και όταν η πτώχευση γίνεται αναπόφευκτη, η ρευστοποίηση της όποιας  πτωχευτικής περιουσίας  προβλέπεται να γίνεται με τρόπο που ευνοεί τους ισχυρούς πιστωτές και πρωτίστως τις τράπεζες.

Ποιες κοινωνικές ομάδες πλήττονται;

Σε ό,τι αφορά το σκέλος της κατοικίας, πλήττονται όσοι είναι σε αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους, αλλά και όσοι θα βρεθούν στο μέλλον σε ανάλογη θέση. Σε ό,τι αφορά τη μικρή επιχειρηματικότητα, με βάση τις εκτιμήσεις του ΙΜΕ-ΓΣΕΒΕΕ, στο νέο καθεστώς fast track πτωχευτικών διαδικασιών δυνητικά, βάσει τζίρου, εντάσσεται το 81% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Πλήττονται, λοιπόν, άμεσα κοινωνικές ομάδες των οποίων την ψήφο διεκδίκησε η ΝΔ στις εκλογές του 2019. Όπως αποδεικνύεται, όμως, η ΝΔ χάιδεψε τα αυτιά αυτών των κοινωνικών ομάδων με πλαστές υποσχέσεις και με χιλιάδες ψέματα, καλλιέργησε το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μένος, απλά για να αποσπάσει την ψήφο τους, και όχι επειδή είχε πρόθεση να αντιμετωπίσει τα προβλήματά τους. Με άλλα λόγια, το νομοσχέδιο αυτό πλήττει μέρος της εκλογικής βάσης της ΝΔ, για αυτό και δεν ήταν υπερασπίσιμο. Έτσι, αν διαβάσει κάποιος τις δεκάδες ομιλίες υπουργών και βουλευτών της ΝΔ κατά το τριήμερο της συζήτησης τη πρότασης μομφής, θα διαπιστώσει πως ελάχιστα μίλησαν για το νομοσχέδιο. Κυρίως μίλησαν ως αντιπολίτευση προς τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά ως υπεύθυνη κυβέρνηση.

Γενικότερη αντίληψη και στρατηγική: η πρώτη πρακτική  εφαρμογή της Έκθεσης Πισσαρίδη

Σήμερα και με το νομοσχέδιο αυτό γίνεται φανερό ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη ούτε θέλει ούτε μπορεί να στηρίξει τις κοινωνικές ομάδες που ονόμαζε «μεσαία τάξη».

Και τούτο γιατί η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές αυτές ομάδες, των μικρών ιδιοκτητών και μικρών επιχειρήσεων, ως ισότιμους «παραγωγικούς εταίρους», αλλά τις θεωρεί ως μη παραγωγικές, «βαρίδια» στην ανάπτυξη,  χωρίς μέλλον και προοπτική. Όπως εξηγείται  αναλυτικά στην Έκθεση του κ. Πισσαρίδη, το «όραμα» των συντακτών της, καθώς και του κ. Μητσοτάκη,  είναι ένας καπιταλισμός πιο επιθετικός προς την εργασία και τη μικρή επιχειρηματικότητα, ένας καπιταλισμός σχεδόν αποκλειστικά των μεγάλων επιχειρήσεων, λες και υπήρξε ποτέ ή μπορεί να υπάρξει, τέτοιος καπιταλισμός, όταν η μικρή επιχειρηματικότητα είναι το βασικό στήριγμα και ο κορμός κάθε αναπτυγμένης οικονομίας.

Δεν πρόκειται λοιπόν για κάποιο λάθος, αποτέλεσμα πιέσεων, ή για μεμονωμένο μέτρο αλλά έκφραση μιας γενικότερης αντίληψης. Είναι μια συνειδητή επιλογή,  η πρώτη πρακτική εφαρμογή της Έκθεσης Πισσαρίδη, της στρατηγικής του κ. Μητσοτάκη.

Δύο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές

Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα της κατοικίας, οι λόγοι που επέβαλαν την ύπαρξη ενός προστατευτικού  πλαισίου  εξακολουθούν να ισχύουν, αφού η επερχόμενη ύφεση και η συνακόλουθη κοινωνική κρίση φαίνεται να είναι ιδιαίτερα σφοδρές. Αν κάτι πρέπει επιπρόσθετα να γίνει, αυτό είναι ο συνδυασμός ενός προστατευτικού πλαισίου με μια ολοκληρωμένη πολιτική κατοικίας με κοινωνικούς και αναπτυξιακούς στόχους.

Σε ό,τι αφορά τη μικρή επιχειρηματικότητα, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι το μέσο μέγεθος των μικρών επιχειρήσεων στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά μικρό. Μας απασχόλησε κι εμάς ως κυβέρνηση. Το μελετήσαμε, το συζητήσαμε με τους εκπροσώπους τους και διαμορφώσαμε ένα ολόκληρο κεφάλαιο της Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής. Η δική μας πολιτική αναγνώριζε τη σημασία και το ειδικό βάρος της μικρής επιχειρηματικότητας και για αυτό είχε ως προτεραιότητα  την ενίσχυση της βιωσιμότητάς της, με κίνητρα, με πολιτικές στήριξης, με ειδικά χρηματοδοτικά εργαλεία, με ενθάρρυνση της δικτύωσης και  της συνεργασίας των μικρών επιχειρήσεων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, αντί της εξυγίανσης και της αναδιάρθρωσης επιχειρήσεων, όπου αυτό είναι αναγκαίο, ευνοεί τη ρευστοποίησή τους Και αυτό γιατί στρατηγική της είναι η συγκέντρωση της αγοράς στον έλεγχο λίγων μεγάλων και ισχυρών ομίλων. Ό,τι γίνεται, δηλαδή ήδη μέσω της λειτουργίας των αγορών, διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, επιδιώκεται να επιταχυνθεί με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Αυτό είναι το κρυμμένο μυστικό της Έκθεσης Πισσαρίδη και αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής της κυβέρνησης. Όμως, όταν οι μισές μικρές επιχειρήσεις σε όλη την Ευρώπη απειλούνται με πτώχευση, όπως διαπιστώνουν πρόσφατες μελέτες, τι άλλο κάνει η κυβέρνηση από το να λειτουργεί ως επιταχυντής της επερχόμενης καταστροφής;

Υπάρχει διέξοδος

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι μέσα σε αυτή την καταστροφική διαδικασία μπορεί να υπάρξει και κάτι θετικό, κάτι το δημιουργικό. Μπερδεύοντας σκόπιμα διαφορετικές καταστάσεις μιλούν για «δημιουργική καταστροφή». Όμως το κλείσιμο επιχειρήσεων σημαίνει πάντα απώλεια θέσεων εργασίας, καταστροφή μιας εμπειρίας και μιας  υλικης ή άυλης αξίας για την κοινωνία. Και τούτο γιατί δεν είναι όλες οι μικρές επιχειρήσεις άχρηστες ή «ζόμπι». Πολλές από τις επιχειρήσεις, ακόμη και αυτές που, «δεν πληρούν τα τραπεζικά κριτήρια», έχουν δυνατότητες μέσα από την εξυγίανση, την αναδιάρθρωση ή τη συνένωσή τους με άλλες επιχειρήσεις. Το πρόβλημα με το νομοσχέδιο αυτό, το πρόβλημα γενικότερα με την πολιτική αυτής της κυβέρνησης, είναι ότι αντί να δημιουργεί εργαλεία και πολιτικές που να διευκολύνουν την εξυγίανση και την αναδιάρθρωση ευνοεί τη ρευστοποίηση, το «λουκέτο».

Όταν δε, η οικονομία βρίσκεται σε φάση πτώσης, όπως συμβαίνει σήμερα, τότε το κλείσιμο επιχειρήσεων βαθαίνει την ύφεση, αυξάνει την ανεργία, δυσκολεύει την ανάκαμψη. Έτσι οι επιπτώσεις διαχέονται στην ευρύτερη κοινωνία.

Με το νομοσχέδιο αποκαλύφθηκε  ότι το ενδιαφέρον της ΝΔ για τη μεσαία τάξη ήταν ψεύτικο, εντελώς υποκριτικό. Τις ανάγκες της μεσαίας τάξης μπορεί να τις ικανοποιήσει μόνο μια προοδευτική πολιτική, με σχέδιο και στρατηγική που είναι στον αντίποδα των νεοφιλελεύθερων ιδεοληψιών  της ΝΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει ότι έκανε η ΝΔ ως αντιπολίτευση, δεν θα «χαϊδέψει αυτιά». Γνωρίζουμε τα προβλήματα, ακόμα και τις στρεβλώσεις σε ορισμένες περιπτώσεις. Ακριβώς για αυτό, ζητούμενο για εμάς είναι λύσεις σύγχρονες, βιώσιμες, διατηρήσιμες, παραγωγικές. Και αυτές μπορούν να υπάρξουν μόνο στο πλαίσιο μιας κοινωνικής συμφωνίας  που θα καθορίζει  δικαιώματα, ευθύνες και υποχρεώσεις. Και στη βάση ενός πολιτικού σχεδίου που θα ενώνει τις λαϊκές τάξεις, τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, σε έναν κοινωνικό συνασπισμό εξουσίας, για τον προοδευτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

• Να αυξηθεί το μερίδιο της βιομηχανίας στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν στο 12% έως το 2025

• Οι εξαγωγές από το 37% του ΑΕΠ να φτάσουν στο 48% του ΑΕΠ

• Να διπλασιάσουμε τις άμεσες ξένες επενδύσεις

Όμως, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ τους είχε… ξανακούσει τους στόχους αυτούς.

Ψάχνει τα χαρτιά του και έκπληκτος διαπιστώνει ότι και οι τρεις εμπεριέχονται στο ντοκουμέντο 143 σελίδων που εκπονήθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση, το Μάιο του 2019, με τίτλο, «Ελλάδα: Εθνική στρατηγική για τη Βιώσιμη και Δίκαιη Ανάπτυξη 2030».

Ανάμεσα στους στόχους του κυβερνητικού ντοκουμέντου, είναι και αυτοί, σύμφωνα με τον Γ. Δραγασάκη:

• Στόχος 6: Αύξηση της μεταποίησης στο 12,5% του ΑΕΠ έως το 2025

• Στόχος 12: Αύξηση των εξαγωγών στο 50% του ΑΕΠ το 2025

• Στόχος 19: Διπλασιασμός των Ξένων Άμεσων Επενδύσεων μέχρι το 2025

Σαν να μην πέρασε μια μέρα –μόνο που πέρασε ένας χρόνος!

Ν. Παπ.