Σπύρος Σιδέρης

Στο βάθος, το ερώτημα δεν είναι μόνο «τι είπε», αλλά «γιατί το είπε τώρα» – και πώς μια τέτοια παρέμβαση αναδιατάσσει τις ισορροπίες σε μια χώρα που λειτουργεί υπό στρατιωτικό νόμο και παρατεταμένη κρίση.

Οι δύο αιχμές: Υπηρεσία Ασφαλείας και «μοιρασμένη» αντεπίθεση

Ο Βαλέρι Ζαλούζνι, στην πιο σκληρή δημόσια παρέμβασή του μέχρι σήμερα, διατύπωσε δύο βασικές αιτιάσεις. Πρώτον, περιέγραψε επεισόδιο του φθινοπώρου του 2022, όταν –σύμφωνα με όσα αφηγήθηκε– ειδικές δυνάμεις της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας εμφανίστηκαν σε χώρο που χρησιμοποιούσε η στρατιωτική ηγεσία, γεγονός που ο ίδιος ερμήνευσε ως κίνηση εκφοβισμού προς το πρόσωπό του. Υπήρξε, κατά την αφήγηση, και διάσταση συμβολισμού: η παρουσία ξένων αξιωματικών στον χώρο εκείνη τη στιγμή μεγιστοποιούσε τη βαρύτητα του συμβάντος. Η Υπηρεσία Ασφαλείας φέρεται να έδωσε διαφορετική εξήγηση, υποστηρίζοντας ότι ο έλεγχος αφορούσε άλλο ζήτημα που συνδεόταν με προηγούμενη χρήση του κτιρίου.

Όπως και να έχει, η δημόσια επαναφορά ενός τέτοιου περιστατικού «τρυπάει» την εικόνα της πλήρους θεσμικής συνοχής που επιδιώκει να διατηρεί η ουκρανική ηγεσία σε καιρό πολέμου.

Δεύτερον, ο Ζαλούζνι απέδωσε ευθύνη στην πολιτική ηγεσία για την αποτυχία της ουκρανικής αντεπίθεσης του 2023. Κατά την εκδοχή του, το στρατιωτικό σχέδιο –που είχε επεξεργαστεί η ουκρανική διοίκηση με δυτική υποστήριξη– δεν υποστηρίχθηκε με τους αναγκαίους πόρους, ενώ κρίσιμη ήταν και η επιλογή να διασπαστούν οι προσπάθειες σε περισσότερους άξονες αντί να συγκεντρωθούν σε ένα αποφασιστικό πλήγμα.

Η ουσία της κριτικής του είναι διπλή: αφενός, υπονοεί ανεπαρκή κατανομή μέσων, αφετέρου αφήνει να εννοηθεί ότι υπήρξε πολιτική παρέμβαση στη στρατιωτική λογική της επιχείρησης, με αποτέλεσμα τη διάχυση της ισχύος.

Γιατί τώρα: από τη σιωπή στη σύγκρουση αφήγησης

Η παρέμβαση έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή ο Ζαλούζνι, μετά την απομάκρυνσή του από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και τη μετακίνησή του στο Λονδίνο, απέφευγε συστηματικά τη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση. Η επιλογή να μιλήσει τώρα ερμηνεύεται ως προσπάθεια να «κλειδώσει» τη δική του εκδοχή των γεγονότων πριν παγιωθεί πλήρως μια εναλλακτική αφήγηση από την προεδρική πλευρά για το 2023 – χρονιά-ορόσημο που επηρέασε καθοριστικά τόσο τις στρατιωτικές προσδοκίες όσο και την ψυχολογία στο εσωτερικό και στη Δύση.

Παράλληλα, η συνέντευξη αναζωπυρώνει τη συζήτηση για το ποιος «χρεώνεται» στρατηγικές αποτυχίες σε μια χώρα όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται υπό πίεση, με περιορισμένους πόρους και υπό την αβεβαιότητα της δυτικής βοήθειας.

Η κριτική Ζαλούζνι ακουμπά έναν πυρήνα που πονά: τη σχέση ανάμεσα σε πολιτική ηγεσία και στρατιωτική διοίκηση. Αν αυτή η σχέση μετατραπεί σε δημόσια αντιπαράθεση, τότε η Ουκρανία κινδυνεύει να αντιμετωπίσει όχι μόνο πρόβλημα στο μέτωπο, αλλά και πρόβλημα εσωτερικής συνοχής.

Η πολιτική διάσταση: ο «δυνητικός αντίπαλος» του Ζελένσκι

Αναπόφευκτα, η συνέντευξη διαβάζεται και ως πολιτικό μήνυμα. Ο Ζαλούζνι θεωρείται εδώ και καιρό πρόσωπο με υψηλή αποδοχή σε τμήματα της κοινής γνώμης, ενώ αναφέρεται συχνά ως πιθανός ισχυρός παίκτης σε μελλοντικές εκλογικές διαδικασίες – όταν και εφόσον αρθεί ο στρατιωτικός νόμος. Ο ίδιος φέρεται να επαναλαμβάνει ότι όσο συνεχίζεται ο πόλεμος δεν τίθεται ζήτημα πολιτικής εμπλοκής. Όμως η πραγματικότητα στην πολιτική είναι ότι η «αποφυγή» δεν ακυρώνει τον ρόλο που του αποδίδουν άλλοι: κόμματα, ομάδες επιρροής, μέσα ενημέρωσης, ακόμα και διεθνή κέντρα που αναζητούν προβλέψιμες μεταβάσεις.

Μια εύλογη ανάγνωση της συνέντευξης είναι ότι ο Ζαλούζνι επιχειρεί να προστατεύσει το πολιτικό του κεφάλαιο από διάβρωση: να δείξει ότι δεν ευθύνεται εκείνος για επιλογές που οδήγησαν στην αποτυχία του 2023, να εμφανιστεί ως στρατιωτικός που ζητούσε συγκέντρωση δυνάμεων και πόρων και να καταστήσει σαφές ότι η απομάκρυνσή του δεν ήταν απλώς τεχνική απόφαση, αλλά απόρροια βαθύτερης σύγκρουσης προσέγγισης.

Τι σηματοδοτεί τελικά: προειδοποίηση προς το σύστημα

Ανεξαρτήτως των προθέσεων, η συνέντευξη λειτουργεί ως προειδοποίηση ότι το ουκρανικό σύστημα εξουσίας εισέρχεται σε μια πιο δύσκολη φάση, όπου η ενότητα δεν θα θεωρείται δεδομένη. Για την προεδρική πλευρά, το δίλημμα είναι οξύ: η πλήρης αντιπαράθεση με τον Ζαλούζνι θα μπορούσε να τον «αναβαθμίσει» σε πολιτικό αντίπαλο, ενώ η σιωπή αφήνει χώρο να κυκλοφορήσει η δική του αφήγηση χωρίς άμεση θεσμική απάντηση. Για τη Δύση, το επεισόδιο αποτελεί υπενθύμιση ότι, πέρα από τα πακέτα βοήθειας και τους αριθμούς, υπάρχει ένας εσωτερικός μηχανισμός που χρειάζεται σταθερότητα, εμπιστοσύνη και καθαρή αλυσίδα αποφάσεων.

Σε τελική ανάλυση, η συνέντευξη Ζαλούζνι δεν είναι απλώς «μια κριτική». Είναι μήνυμα για το πώς ο πόλεμος αναδιαμορφώνει την πολιτική: δημιουργεί νέους πόλους νομιμοποίησης, μετατοπίζει την ευθύνη, και ανοίγει –έστω υπόγεια– τη συζήτηση για την «επόμενη μέρα» στην ουκρανική ηγεσία. Και αυτό, σε μια χώρα που πολεμά, είναι ίσως το πιο βαρύ πολιτικό φορτίο.

Σπύρος Σιδέρης

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος θα ηγηθεί μεγάλης αμερικανικής αντιπροσωπείας στη φετινή Διάσκεψη. Η επιλογή αυτή παρουσιάζεται ως σήμα ότι η Ουάσιγκτον δεν εγκαταλείπει το διατλαντικό τραπέζι — την ώρα όμως που πολλοί Ευρωπαίοι αμφιβάλλουν αν εξακολουθούν να μιλούν την ίδια “στρατηγική γλώσσα” με την κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, στο Μόναχο αναμένεται να βρεθούν πάνω από 50 μέλη του Κογκρέσου, μεταξύ τους και η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές, μία από τις πιο ηχηρές φωνές της αντιπολίτευσης στον Τραμπ.

Το «καμπανάκι» του Ίσινγκερ και η ευθεία βολή στον Τραμπ

Ο επικεφαλής της Διάσκεψης, Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, δεν μάσησε τα λόγια του: μίλησε για οξεία κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας στις σχέσεις ΗΠΑ–Ευρώπης. Και το πολιτικό υπόστρωμα αυτής της φράσης αποτυπώνεται στον τρόπο που το νέο report της Διάσκεψης φωτογραφίζει τον βασικό «κατεδαφιστή» των κανόνων και θεσμών: τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ, ως τον ισχυρότερο παράγοντα που υπονομεύει τις υφιστάμενες δομές της διεθνούς τάξης.

Δεν πρόκειται μόνο για θεωρητική κριτική. Στη «μετάφραση» των ευρωπαϊκών πρωτευουσών, αυτό σημαίνει ότι η εγγύηση ασφαλείας των ΗΠΑ —όπως τη γνώριζαν επί δεκαετίες— δεν είναι πλέον δεδομένη. Κι όταν η ασφάλεια παύει να είναι δεδομένη, κάθε σύνοδος κορυφής γίνεται και παζάρι, και δοκιμή, και πεδίο εσωτερικών συγκρούσεων.

Η Διάσκεψη ξεκινά με Μερτς: Ευρώπη σε ρόλο πρωταγωνιστή ή κομπάρσου;

Η MSC 2026 (13–15 Φεβρουαρίου) ανοίγει με ομιλία του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς. Η επιλογή δεν είναι τυπική: οι Γερμανοί θέλουν να «δέσουν» το Μόναχο με ένα μήνυμα ευρωπαϊκής συνοχής, την ώρα που η ήπειρος πιέζεται να αποδείξει ότι διαθέτει ικανότητες, όχι μόνο διακηρύξεις.

Η ατζέντα «γράφει» αυτό ακριβώς: πώς η Ευρώπη θα αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί ισχυρότερη με δικές της δυνατότητες και ενότητα.

Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί και αποκαλυπτικοί: αναμένονται περίπου 65 ηγέτες, μαζί με σχεδόν 100 υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας και ανώτατους στρατιωτικούς και υπευθύνους χάραξης πολιτικής. Όταν συγκεντρώνεται τέτοιο «πολιτικό βάρος», σπάνια λείπουν τα παρασκηνιακά τετ-α-τετ και τα μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.

Ρούμπιο: «ήρεμος» λόγος ή νέα σύγκρουση;

Ο Μάρκο Ρούμπιο αναμένεται να μιλήσει το Σάββατο. Το ερώτημα δεν είναι απλώς τι θα πει, αλλά πώς θα το πει. Πέρυσι, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς είχε εξαπολύσει σφοδρή κριτική κατά των Ευρωπαίων συμμάχων, με αιχμές για ελευθερία λόγου, μετανάστευση και πολιτική αντιπροσώπευση — μια παρέμβαση που λειτούργησε σαν “ηλεκτροσόκ” στις αίθουσες του Μονάχου. Τώρα, ο Ίσινγκερ δηλώνει ότι περιμένει από τον Ρούμπιο να μείνει στην ουσία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να αποφύγει τα «εσωτερικά» κηρύγματα προς την Ευρώπη. Το αν αυτό θα επιβεβαιωθεί, θα φανεί στο χειροκρότημα — ή στη σιωπή.

Ουκρανία, επέτειος και το μήνυμα Ζελένσκι

Στο Μόναχο αναμένεται και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, λίγες ημέρες πριν από την τέταρτη επέτειο της ρωσικής εισβολής. Η χρονική συγκυρία φορτίζει ακόμη περισσότερο το κλίμα: κάθε φράση περί «διαπραγμάτευσης», «κόπωσης», «συμβιβασμού» ή «εγγυήσεων» ακούγεται διαφορετικά όταν η επέτειος λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι ο πόλεμος δεν είναι σενάριο, αλλά πραγματικότητα.

Το υπόγειο νήμα: από τη Γροιλανδία στην ευρωπαϊκή αυτοάμυνα

Η διάσκεψη δεν ζει σε κενό. Οι πρόσφατες τριβές για τη Γροιλανδία (έστω κι αν μετριάστηκαν) λειτούργησαν ως «μάθημα» για το πόσο γρήγορα μια ατζέντα μπορεί να γίνει κρίση. Και αυτό τροφοδοτεί το ευρωπαϊκό άγχος: αν οι ΗΠΑ μετακινούνται σε πιο συναλλακτική λογική, η Ευρώπη πρέπει να χτίσει στρατηγική αυτονομία όχι ως σύνθημα, αλλά ως σχέδιο με χρήμα, βιομηχανία και στρατιωτικές δυνατότητες.

Το πραγματικό διακύβευμα

Η MSC 2026 μοιάζει με σκηνή όπου όλοι θα μιλήσουν για ασφάλεια, αλλά στην πραγματικότητα θα «ψηλαφίσουν» κάτι πιο θεμελιώδες: αν υπάρχει ακόμη κοινή αντίληψη για το τι είναι Δύση και πώς λειτουργεί.

Αν ο Ρούμπιο έρθει ως «γέφυρα», το Μόναχο μπορεί να δώσει μια ανάσα στο διατλαντικό ρήγμα. Αν όμως έρθει ως φορέας μιας γραμμής που επιβεβαιώνει τους ευρωπαϊκούς φόβους για απρόβλεπτη ηγεσία, τότε το Μόναχο θα καταγραφεί ως η στιγμή που η κρίση εμπιστοσύνης πέρασε από ψίθυρο σε επίσημη διάγνωση.

Κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό — και ταυτόχρονα το πιο πολιτικά «ιντριγκαδόρικο»: σε μια διάσκεψη που υποτίθεται ότι προστατεύει την ασφάλεια, το κρυφό ερώτημα θα είναι αν οι σύμμαχοι μπορούν ακόμη να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον.

Τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή της Ρωσίας και με το Κίεβο να πιέζει για την ένταξη στην ΕΕ το 2027 να συμπεριληφθεί σε μια ειρηνευτική συμφωνία με το Κρεμλίνο, η αρχική ιδέα θα αντιπροσώπευε μια δραματική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο η Ένωση εντάσσει νέες χώρες. Το σχέδιο προβλέπει ότι η Ουκρανία θα αποκτήσει θέση στο τραπέζι της ΕΕ πριν πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για τα πλήρη προνόμια της ένταξης.

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και η ουκρανική κυβέρνηση δηλώνουν ότι η αίτηση ένταξης του Κιέβου είναι επείγουσα. Η Ρωσία είναι πιθανό να προσπαθήσει να «σταματήσει την πορεία μας προς την ΕΕ», δήλωσε ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι στους δημοσιογράφους στο Κίεβο την Παρασκευή, όταν ρωτήθηκε για τη σημασία της επισημοποίησης της ημερομηνίας ένταξης το 2027. «Γι’ αυτό λέμε να ορίσουμε την ημερομηνία. Γιατί μια συγκεκριμένη ημερομηνία; Επειδή η ημερομηνία θα υπογραφεί από την Ουκρανία, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία».

Η ιδέα της ΕΕ αντανακλά το σχέδιο της Ένωσης πολλαπλών ταχυτήτων του Εμανουέλ Μακρόν, το οποίο έχει περιγράψει επανειλημμένα από την ανάληψη της προεδρίας της Γαλλίας το 2017. Η τελευταία έκδοση έχει ανεπίσημα ονομαστεί «αντίστροφη διεύρυνση», σύμφωνα με έναν αξιωματούχο της ΕΕ και δύο Ευρωπαίους διπλωμάτες, επειδή ουσιαστικά εντάσσει τις χώρες στην Ένωση στην αρχή της διαδικασίας εκπλήρωσης των κριτηρίων ένταξης και όχι στο τέλος.

Αξιωματούχοι της ΕΕ αναφέρουν ότι η ιδέα είναι ελκυστική, διότι θα δώσει στο Κίεβο περιθώριο να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις των δημοκρατικών θεσμών, του δικαστικού συστήματος και του πολιτικού συστήματος, μειώνοντας παράλληλα την πιθανότητα να εγκαταλείψει την ελπίδα να ενταχθεί ποτέ στην Ένωση και να γυρίσει την πλάτη στη Δύση. Ωστόσο, υπάρχουν εμπόδια, μεταξύ των οποίων και ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος αντιτίθεται στην ένταξη της Ουκρανίας.

Με βάση συνομιλίες με πέντε διπλωμάτες που εκπροσωπούν διαφορετικές χώρες και τρεις αξιωματούχους της ΕΕ και δύο της Ουκρανίας, στους οποίους παραχωρήθηκε ανωνυμία για να συζητήσουν τις εμπιστευτικές διαπραγματεύσεις με τις οποίες είναι εξοικειωμένοι, το Politico έχει προσδιορίσει πέντε βήματα.

1. Προετοιμασία της Ουκρανίας

Η ΕΕ έχει προωθήσει την αίτηση ένταξης της Ουκρανίας. Αυτό περιλαμβάνει την παροχή άτυπης καθοδήγησης στο Κίεβο σχετικά με τις διαπραγματεύσεις για τα «κλάστερ» — τα νομικά βήματα για την ένταξη.

Η Ένωση έχει ήδη παράσχει στην Ουκρανία λεπτομέρειες σχετικά με τρία από τα έξι διαπραγματευτικά clusters. Σε μια άτυπη συνάντηση των υπουργών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στην Κύπρο τον Μάρτιο, η ΕΕ επιθυμεί να παράσχει στην ουκρανική αντιπροσωπεία που θα την επισκεφθεί λεπτομέρειες σχετικά με περισσότερα clusters, ώστε να ξεκινήσουν οι εργασίες και σε αυτά.

«Παρά τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, εν μέσω της συνεχιζόμενης ρωσικής επιθετικότητας, η Ουκρανία επιταχύνει τις μεταρρυθμιστικές της προσπάθειες», δήλωσε στο Politico η Μαριλένα Ραούνα, αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Κύπρου, η οποία ασκεί την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ. Η συνάντηση της 3ης Μαρτίου θα έχει ως στόχο την επιβεβαίωση αυτής της υποστήριξης, πρόσθεσε.

Ωστόσο, «δεν θα υπάρξουν συντομεύσεις» στις μεταρρυθμίσεις, δήλωσε ένας αξιωματούχος της ΕΕ. Το μήνυμα αυτό επαναλήφθηκε από δύο ανώτερους διπλωμάτες χωρών που υποστηρίζουν σθεναρά την Ουκρανία, καθώς και από όλους τους αξιωματούχους της ΕΕ με τους οποίους μίλησε το Politico.

«Η ένταξη στην ΕΕ αποφέρει οφέλη μόνο αν πραγματοποιήσετε τη μεταρρύθμιση μέσω της διαδικασίας διεύρυνσης — αυτή είναι η πραγματική υπερδύναμη της ένταξης στην ΕΕ», δήλωσε ένας αξιωματούχος. «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να συμβιβάσει αυτά τα δύο πράγματα: την ανάγκη να προχωρήσει γρήγορα, αλλά και να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις στην Ουκρανία».

Από την πλευρά της, η Κίεβο δηλώνει ότι είναι έτοιμη να κάνει το απαιτούμενο έργο. «Θα είμαστε τεχνικά έτοιμοι μέχρι το 2027», δήλωσε ο Ζελένσκι την Παρασκευή. «Μιλάτε για το τέλος του πολέμου και ταυτόχρονες εγγυήσεις ασφάλειας. Και η ΕΕ για εμάς είναι εγγυήσεις ασφάλειας».

2. Δημιουργία «ελαφριάς» ιδιότητας μέλους της ΕΕ

Οι κυβερνήσεις της ΕΕ ρώτησαν την πρόεδρο της Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σχετικά με τις προσπάθειες για την εξεύρεση λύσης στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί όσον αφορά την ένταξη νέων χωρών στην Ένωση, κατά τη διάρκεια συνάντησης που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με διπλωμάτες που συμμετείχαν στη συζήτηση ή ενημερώθηκαν για το περιεχόμενό της.

Η κ. φον ντερ Λάιεν παρουσίασε μια σειρά από επιλογές και μοντέλα που εξετάζει η ΕΕ, ανέφεραν οι διπλωμάτες. Μεταξύ αυτών ήταν και η ιδέα της «αντίστροφης διεύρυνσης».

«Θα ήταν μια sorta αναπροσαρμογή της διαδικασίας — προσχωρείς και στη συνέχεια αποκτάς σταδιακά δικαιώματα και υποχρεώσεις», δήλωσε ένας αξιωματούχος της ΕΕ που είναι εξοικειωμένος με το περιεχόμενο της συζήτησης. «Έτσι, θα υπήρχε μια επανεξέταση του τρόπου με τον οποίο πραγματοποιούμε την προσχώρηση, με βάση την πολύ διαφορετική κατάσταση που έχουμε τώρα σε σύγκριση με την εποχή που η Επιτροπή καθόρισε τα κριτήρια προσχώρησης».

3. Αναμονή για τον Όρμπαν

Η πρόκληση για τις προοπτικές ένταξης της Ουκρανίας είναι να πείσει και τα 27 κράτη μέλη, καθώς οποιαδήποτε απόφαση για επέκταση της Ένωσης απαιτεί ομόφωνη υποστήριξη. Ο Όρμπαν, ο στενότερος σύμμαχος του Πούτιν στην ΕΕ, είναι σταθερά αντίθετος.

Ωστόσο, η Επιτροπή και οι πρωτεύουσες της ΕΕ παρακολουθούν τις ουγγρικές εκλογές του Απριλίου και αναζητούν τρόπους να παρακάμψουν το βέτο του Όρμπαν.

Ο Όρμπαν αντιμετωπίζει σκληρό ανταγωνισμό και βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις. Έχει χρησιμοποιήσει το θέμα της ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ ως όπλο στην προεκλογική του εκστρατεία, δηλώνοντας το Σαββατοκύριακο ότι «η Ουκρανία είναι εχθρός μας» λόγω της προσπάθειάς της να απαγορεύσει τις εισαγωγές ρωσικής ενέργειας και ότι «ποτέ» δεν πρέπει να ενταχθεί στην ΕΕ.

4. Η παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ

Ενώ η αντίθεση του Όρμπαν στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ φαίνεται αμετάβλητη, υπάρχει ένας άνθρωπος που οι Ευρωπαίοι ηγέτες πιστεύουν ότι θα μπορούσε να τον κάνει να αλλάξει γνώμη: ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος είναι στενός σύμμαχος του Όρμπαν και τον υποστήριξε πριν από τις ουγγρικές εκλογές, δεν έχει κρύψει την επιθυμία του να είναι αυτός που θα πιέσει την Ουκρανία και τη Ρωσία να συνάψουν ειρηνευτική συμφωνία. Με την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ έως το 2027 να περιλαμβάνεται σε ένα σχέδιο πρότασης 20 σημείων για τον τερματισμό του πολέμου, η ελπίδα είναι ότι ο Τραμπ θα καλέσει τη Βουδαπέστη για να επιτευχθεί μια συμφωνία.

5. Η ύστατη λύση

Εάν η τέχνη της διαπραγμάτευσης του Τραμπ αποτύχει, η ΕΕ έχει ακόμα ένα χαρτί να παίξει: να επαναφέρει το άρθρο 7 της Συνθήκης της ΕΕ εναντίον της Ουγγαρίας, σύμφωνα με δύο διπλωμάτες της ΕΕ.

Το άρθρο 7, το οποίο εφαρμόζεται όταν μια χώρα θεωρείται ότι κινδυνεύει να παραβιάσει τις βασικές αξίες της Ένωσης, είναι η πιο σοβαρή πολιτική κύρωση που μπορεί να επιβάλει η ΕΕ, καθώς αναστέλλει τα δικαιώματα ενός κράτους μέλους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την ένταξη νέων χωρών.

Η ΕΕ δεν έχει ακόμη την πρόθεση να προχωρήσει σε αυτό το βήμα, καθώς θεωρεί ότι κάτι τέτοιο θα ευνοούσε τον Όρμπαν ενόψει των εκλογών του Απριλίου. Ωστόσο, οι πρωτεύουσες εκτιμούν την υποστήριξη για τη χρήση αυτού του μέσου, σε περίπτωση που ο Όρμπαν επανεκλεγεί και συνεχίσει να παρεμποδίζει τη λήψη αποφάσεων της ΕΕ. Μια τέτοια κίνηση είναι «απολύτως πιθανή», δήλωσε ένας τρίτος διπλωμάτης.

Πηγή: Politico

Σε διαφορετική περίπτωση, η Ρωσία αφήνει να εννοηθεί ότι η όποια συνεργασία ΗΠΑ–Ρωσίας για τον τερματισμό της σύγκρουσης μπορεί να παγώσει — με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για το ουκρανικό μέτωπο αλλά και για τη διεθνή ασφάλεια συνολικά.

Δύο από τους βασικούς εκφραστές της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, μίλησαν σχεδόν με κοινή γραμμή. Ο Πεσκόφ υποστήριξε ότι «πρόοδος στην Ουκρανία είναι δυνατή μόνο εφόσον τηρηθούν οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο Άνκορατζ», ενώ ο Λαβρόφ εμφανίστηκε ακόμη πιο αιχμηρός, υπονοώντας ότι η Μόσχα έχει ήδη αποδεχθεί αμερικανική πρόταση και ότι πλέον είναι η Ουάσιγκτον εκείνη που δεν τηρεί τα συμφωνηθέντα.

• Στην ανάγνωση της ρωσικής πλευράς, οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν πιέζουν επαρκώς το Κίεβο, αλλά ταυτόχρονα εντείνουν την οικονομική πίεση κατά της Ρωσίας.

Το λεγόμενο «πακέτο Άνκορατζ», σύμφωνα με όσα διαρρέουν από τη ρωσική αφήγηση, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την αποχώρηση ουκρανικών δυνάμεων από την περιοχή του Ντονέτσκ και ευρύτερες ρυθμίσεις στο Ντονμπάς. Πρόκειται για όρους που το Κίεβο έχει επανειλημμένως απορρίψει, καθώς εκλαμβάνονται ως μονομερής παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ωστόσο, η Μόσχα επιμένει ότι η αποδοχή τους αποτελεί προϋπόθεση για «τελικό συμβιβασμό» και κατηγορεί την αμερικανική πλευρά για υπαναχώρηση.

• Ο Σεργκέι Λαβρόφ, μάλιστα, συνέδεσε ανοιχτά το ουκρανικό με το ευρύτερο πλέγμα των αμερικανορωσικών σχέσεων. Επέκρινε τις νέες κυρώσεις, τις ενέργειες κατά δεξαμενόπλοιων που φέρονται να ανήκουν στον «σκιώδη στόλο» ρωσικών συμφερόντων και τις προσπάθειες αποτροπής τρίτων χωρών —όπως η Ινδία— από την αγορά ρωσικών ενεργειακών πόρων. Στη ρωσική ρητορική, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να ζητεί συμβιβασμό στην Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα κλιμακώνει τον οικονομικό πόλεμο.

Η στρατηγική πίεση προς τον Ντόναλντ Τραμπ έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Από τη μία, η Ρωσία επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τη φιλοδοξία του Αμερικανού προέδρου να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που «έκλεισε» τον πόλεμο στην Ουκρανία. Από την άλλη, στέλνει μήνυμα ότι χωρίς άμεση πρόοδο, η ίδια δεν έχει λόγο να συνεχίσει μια διαδικασία που θεωρεί ατελέσφορη. Το ενδεχόμενο ρήξης στις διαπραγματεύσεις θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέα φάση έντασης στις σχέσεις ΗΠΑ–Ρωσίας, σε μια περίοδο που ήδη συσσωρεύονται τριβές σε πολλά μέτωπα.

Η προοπτική κλιμάκωσης δεν περιορίζεται στο ουκρανικό πεδίο. Η αναφορά σε πιθανές «θερμές εστίες», όπως το Ιράν, λειτουργεί ως έμμεση υπενθύμιση ότι η γεωπολιτική αντιπαράθεση Ουάσιγκτον–Μόσχας εκτείνεται πολύ πέρα από την Ανατολική Ευρώπη. Εάν οι συνομιλίες για την Ουκρανία καταρρεύσουν, η ένταση θα μπορούσε να μεταφερθεί σε άλλες ζώνες κρίσης, με ευρύτερο αντίκτυπο στη διεθνή ασφάλεια και στην ενεργειακή σταθερότητα.

• Στην Ουάσιγκτον, ωστόσο, η εικόνα κάθε άλλο παρά ομοιογενής είναι. Η ιδέα άσκησης ισχυρής πίεσης προς τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι συναντά αντιστάσεις, τόσο από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όσο και από κύκλους εντός της ίδιας της αμερικανικής διοίκησης που θεωρούν ότι η πίεση πρέπει να ενταθεί προς τη Μόσχα και όχι προς το Κίεβο. Τα λεγόμενα «γεράκια» υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε υποχώρηση εκ μέρους της Ουκρανίας θα ενίσχυε το ρωσικό αφήγημα και θα δημιουργούσε επικίνδυνο προηγούμενο.

Ο ίδιος ο Ζελένσκι έχει αφήσει να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν ολοκλήρωση του πολέμου έως το καλοκαίρι, χωρίς όμως να αποσαφηνίζεται με ποιους όρους. Από την άλλη πλευρά, ο μόνιμος αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Μάθιου Γουίτακερ, ξεκαθάρισε ότι η Ουάσιγκτον δεν έχει θέσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Η απόσταση ανάμεσα στις δημόσιες τοποθετήσεις και στις διπλωματικές διεργασίες παραμένει μεγάλη.

• Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια γραμμή θα επικρατήσει στην αμερικανική πρωτεύουσα: εκείνη που προκρίνει έναν γρήγορο συμβιβασμό, ακόμη και με οδυνηρές παραχωρήσεις για την Ουκρανία, ή εκείνη που επιμένει στη στρατηγική φθοράς της Ρωσίας μέσω ενεργειακής πίεσης, κυρώσεων και ενίσχυσης της ουκρανικής άμυνας. Οι επόμενες εβδομάδες αναμένονται καθοριστικές.

Σε κάθε περίπτωση, η ρωσική παρέμβαση δείχνει ότι η Μόσχα επιδιώκει να επιταχύνει τις εξελίξεις, μετατρέποντας τη διαπραγμάτευση σε ένα σκληρό τεστ πολιτικής βούλησης για τον Ντόναλντ Τραμπ. Αν ο Αμερικανός πρόεδρος επιλέξει να πιέσει τον Ζελένσκι, θα βρεθεί αντιμέτωπος με εσωτερικές και διεθνείς αντιδράσεις. Αν, αντιθέτως, διατηρήσει την τρέχουσα στάση, η Ρωσία ενδέχεται να κλιμακώσει αλλού. Σε αυτό το γεωπολιτικό σκάκι, το «Άνκορατζ» λειτουργεί λιγότερο ως συμφωνία και περισσότερο ως μοχλός πίεσης — και το αποτέλεσμα θα κρίνει όχι μόνο το μέλλον της Ουκρανίας, αλλά και την ισορροπία δυνάμεων σε έναν κόσμο που ήδη κινείται σε τροχιά αβεβαιότητας.

Σπύρος Σιδέρης

Τι συζητήθηκε στο Αμπού Ντάμπι: Εκεχειρία και επιτήρηση

Σύμφωνα με το κοινό ανακοινωθέν που επικαλέστηκε ο επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας και γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας, Ρουστέμ Ουμέροφ, οι συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι είχαν «εποικοδομητικό χαρακτήρα» και επικεντρώθηκαν στη δημιουργία προϋποθέσεων για μια σταθερή και διαρκή ειρήνη.

Όπως ανέφερε, πέρα από τις γενικές πολιτικές τοποθετήσεις, οι αντιπροσωπείες αφιέρωσαν σημαντικό χρόνο σε τεχνικά ζητήματα, όπως οι μέθοδοι εφαρμογής μιας ενδεχόμενης εκεχειρίας και οι μηχανισμοί παρακολούθησης της κατάπαυσης του πυρός κατά μήκος της γραμμής αντιπαράθεσης.

Οι συζητήσεις διήρκεσαν δύο ημέρες και κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που παραμένουν ανοιχτά. Στο τέλος των επαφών, οι συμμετέχοντες συμφώνησαν να ενημερώσουν τις πρωτεύουσές τους και να συνεχίσουν τις τριμερείς διαπραγματεύσεις μέσα στις επόμενες εβδομάδες, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μεταφοράς τους εκτός Μέσης Ανατολής.

Το επόμενο βήμα: Πιθανές συνομιλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες

Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν ληφθούν υπόψη οι δηλώσεις του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος εκτίμησε ότι ο επόμενος γύρος επαφών με τη συμμετοχή αμερικανικής και ρωσικής αντιπροσωπείας είναι πιθανό να πραγματοποιηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο βραδινό του διάγγελμα, ο Ζελένσκι τόνισε ότι το Κίεβο είναι έτοιμο για κάθε λειτουργικό σχήμα διαλόγου που μπορεί «πραγματικά να φέρει την ειρήνη πιο κοντά και να την καταστήσει αξιόπιστη και μακροχρόνια». Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι η ειρήνη αυτή θα πρέπει να είναι τέτοια που «να στερεί από τη Ρωσία την όρεξη να συνεχίσει τον πόλεμο», επαναλαμβάνοντας την πάγια ουκρανική θέση ότι οποιαδήποτε λύση δεν μπορεί να νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής.

Παράλληλα: Ανταλλαγή αιχμαλώτων και «διπλή στρατηγική»

Παράλληλα με τη συζήτηση για εκεχειρία και επιτήρηση, η διαδικασία συνδέθηκε και με πρακτικά μέτρα στο ανθρωπιστικό πεδίο: οι αντιπροσωπείες Ουκρανίας και Ρωσίας φέρονται να συμφώνησαν σε ανταλλαγή 314 αιχμαλώτων, κίνηση που—αν επιβεβαιωθεί και υλοποιηθεί—μπορεί να λειτουργήσει ως ένδειξη ότι, τουλάχιστον σε επιμέρους ζητήματα, υπάρχουν δίαυλοι συνεννόησης.

Την ίδια στιγμή, ο Ουκρανός πρόεδρος αποκάλυψε ότι ενέκρινε νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας, έπειτα από ενημέρωση ανώτατου αξιωματικού. Η αναφορά αυτή δείχνει ότι, παρά τη διπλωματική κινητικότητα, το Κίεβο δεν προτίθεται να χαλαρώσει τη στρατιωτική του πίεση, διατηρώντας μια διττή στρατηγική: διαπραγμάτευση στο τραπέζι και συνέχιση των επιχειρήσεων στο πεδίο.

Οι απώλειες στο επίκεντρο: Οι επίσημοι αριθμοί και οι αποκλίσεις

Στο φόντο αυτών των εξελίξεων, ιδιαίτερο βάρος αποκτούν και τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Ζελένσκι για τις ανθρώπινες απώλειες της Ουκρανίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι νεκροί Ουκρανοί στρατιωτικοί ανέρχονται σε 55.000, ενώ παραμένει μεγάλος ο αριθμός των αγνοουμένων. Έναν χρόνο νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2025, ο αριθμός που είχε αναφέρει ήταν 46.000, γεγονός που μεταφράζεται σε περίπου 9.000 επιπλέον απώλειες μέσα σε δώδεκα μήνες.

Τα στοιχεία αυτά, ωστόσο, εγείρουν ερωτήματα. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών έχει αναφέρει ότι από το καλοκαίρι του 2025 η Ρωσία παρέδωσε στην Ουκρανία 12.000 σορούς στρατιωτών. Αν ληφθούν υπόψη οι επίσημοι αριθμοί του Κιέβου, προκύπτει ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των απωλειών δεν έχει αναγνωριστεί επισήμως, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με πληροφορίες από ανοιχτές πηγές, σύμφωνα με τις οποίες οικογένειες ειδοποιούνται για τον θάνατο συγγενών τους των οποίων τα λείψανα επιστρέφονται.

Η οικονομική διάσταση: Αποζημιώσεις, προϋπολογισμός και πολιτικό βάρος

Η απόκλιση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν συγκριθούν οι δηλώσεις της ουκρανικής ηγεσίας με εκτιμήσεις ανεξάρτητων κέντρων ανάλυσης. Αμερικανικό ινστιτούτο στρατηγικών μελετών έχει τοποθετήσει τις ουκρανικές απώλειες νεκρών στο εύρος των 100.000 έως 140.000.

Η διαφορά αυτή δεν είναι μόνο στατιστική: έχει και σοβαρές δημοσιονομικές προεκτάσεις, καθώς η ουκρανική νομοθεσία προβλέπει αποζημίωση 15 εκατομμυρίων γρίβνια για κάθε στρατιώτη που αναγνωρίζεται επίσημα ως πεσών. Ακόμη και με τη χαμηλότερη ανεπίσημη εκτίμηση, το χάσμα μεταφράζεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια γρίβνια, ποσό που συγκρίνεται με τον συνολικό στρατιωτικό προϋπολογισμό της χώρας για το 2026.

Ειρήνη ως διαδικασία, όχι ως ανακοίνωση

Μέσα σε αυτό το σύνθετο πλαίσιο, οι συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι και η προοπτική συνέχισής τους στις Ηνωμένες Πολιτείες αποκτούν έναν χαρακτήρα περισσότερο ουσιαστικό παρά διαδικαστικό.

Η αναζήτηση μιας ειρηνευτικής φόρμουλας δεν αφορά μόνο τη γεωπολιτική ισορροπία, αλλά και την κοινωνική αντοχή, τη διαφάνεια και την ικανότητα των εμπλεκόμενων πλευρών να διαχειριστούν την αλήθεια του πολέμου.

Το αν οι επόμενοι γύροι διαπραγματεύσεων θα μετατραπούν σε πραγματικό βήμα προς τον τερματισμό της σύγκρουσης ή θα αποτελέσουν απλώς μια ακόμη στάση σε έναν μακρύ πόλεμο φθοράς, παραμένει ανοιχτό ερώτημα.

“Οι ημερομηνίες των προσεχών τριμερών συναντήσεων έχουν καθορισθεί: στις 4 και 5 Φεβρουαρίου στο Αμπού Ντάμπι”, έγραψε ο Ζελένσκι στο Χ.

Our negotiating team has just delivered a report. The dates for the next trilateral meetings have been set – February 4 and 5 in Abu Dhabi. Ukraine is ready for a substantive discussion, and we are interested in ensuring that the outcome brings us closer to a real and dignified…

— Volodymyr Zelenskyy / Володимир Зеленський (@ZelenskyyUa) February 1, 2026

“Η Ουκρανία είναι έτοιμη για μια συζήτηση εις βάθος και ελπίζουμε ότι το αποτέλεσμα (των διαπραγματεύσεων) θα μας φέρει πιο κοντά σε ένα πραγματικό τέλος του πολέμου”, πρόσθεσε.

Το Σάββατο, ο Ουκρανός πρόεδρος είχε πει πως το Κίεβο ετοιμάζεται για συναντήσεις “την ερχόμενη εβδομάδα” προκειμένου να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις, ενώ μια συνάντηση προβλεπόταν αρχικά να διεξαχθεί σήμερα Κυριακή στο Αμπού Ντάμπι.

Στις 23 και 24 Ιανουαρίου ένας πρώτος κύκλος διαπραγματεύσεων διεξήχθη στο Αμπού Ντάμπι παρουσία Ουκρανών, Ρώσων και Αμερικανών εκπροσώπων. Ήταν οι πρώτες απευθείας διαπραγματεύσεις που έχουν γίνει γνωστές ανάμεσα στο Κίεβο, τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον σχετικό με το σχέδιο των ΗΠΑ για να τεθεί τέλος στον πόλεμο.

Παράλληλα, ο απεσταλμένος του Κρεμλίνου για οικονομικά θέματα, ο Κίριλ Ντμίτριεφ, συνάντησε χθες, Σάββατο, στη Φλόριντα τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ Στιβ Γουίτκοφ, τον υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ και τον γαμπρό του Αμερικανού προέδρου, τον Τζάρεντ Κούσνερ.

Η νέα αυτή συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της μεσολάβησης των Ηνωμένων Πολιτειών στην προσπάθεια να τεθεί τέλος στον πόλεμο, ήταν “εποικοδομητική” δήλωσαν οι δύο πλευρές, χωρίς να αναφερθούν λεπτομερώς στο περιεχόμενο των συζητήσεων.

Οι συνομιλίες για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης στον πόλεμο που ξέσπασε με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 εξακολουθούν να είναι πολύ δύσκολες.

Woman who fled Ukraine marks 'special' graduation https://t.co/FankybHjBZ

— BBC News (World) (@BBCWorld) January 26, 2026

Προσκρούουν ιδιαίτερα στο εδαφικό. Η Ρωσία απαιτεί οι ουκρανικές δυνάμεις να αποχωρήσουν από ζώνες της περιφέρειας Ντονέτσκ τις οποίες εξακολουθούν να ελέγχουν.

Το Κρεμλίνο είχε δηλώσει την Παρασκευή ότι αναστέλλει τα πλήγματά του στην πόλη του Κιέβου μέχρι σήμερα, 1η Φεβρουαρίου έπειτα από αίτημα του Ντόναλντ Τραμπ προκειμένου να “δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων”.

«Οι Ρώσοι έπληξαν μαιευτήριο στη Ζαπορίζια», ανέφερε ο Ιβάν Φεντόροφ σε ανάρτησή του στο Telegram. «Ο αριθμός των θυμάτων έχει ήδη αυξηθεί σε έξι άτομα», πρόσθεσε αργότερα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου πλήρους κλίμακας, η Ρωσία έχει στοχοποιήσει επανειλημμένα μαιευτήρια, παράλληλα με επιθέσεις σε άλλες πολιτικές υποδομές. Το 2022, ρωσικές δυνάμεις έπληξαν μαιευτική πτέρυγα στο Βιλνιάνσκ της περιφέρειας Ζαπορίζια, σκοτώνοντας ένα αγοράκι δύο ημερών.

A Russian army strike hit a maternity hospital in Zaporizhzhia, leaving at least six people injured, including two women who were undergoing examinations at the time of the attack. pic.twitter.com/9dewrQHudQ

— Ruslan Trad (@ruslantrad) February 1, 2026

Η πρόσφατη επίθεση στη Ζαπορίζια σημειώθηκε καθώς η Ρωσία εντείνει την επίθεσή της στη νότια περιοχή, εξαπολύοντας τακτικά επιθέσεις στην περιοχή.

Η επίθεση πραγματοποιήθηκε εν μέσω συνεχιζόμενων προσπαθειών για διαπραγμάτευση ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ Ουκρανίας, ΗΠΑ και Ρωσίας. Καθώς οι επιθέσεις της Μόσχας οδήγησαν το ενεργειακό σύστημα της Ουκρανίας σε κρίση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε στις 29 Ιανουαρίου ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε συμφωνήσει να αναστείλει τις επιθέσεις σε ουκρανικές πόλεις για μία εβδομάδα.

Ωστόσο, η Μόσχα δήλωσε αργότερα ότι αυτό θα ισχύει μόνο για το Κίεβο και θα διαρκέσει έως την 1η Φεβρουαρίου, λίγο πριν από το επόμενο κύμα ψύχους.

Ο κυβερνήτης της περιοχής, Βιατσεσλάβ Γκλάντκοφ, μέσω Telegram ενημέρωσε ότι οι τραυματίες νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση. Πυροσβέστες επενέβησαν άμεσα και κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά που ξέσπασε στο όχημα μετά την επίθεση. Το πρακτορείο Reuters δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει ανεξάρτητα τα στοιχεία.

It is critically important for Ukraine that partner support continues – steady defense assistance and reinforcement of our air defense. Almost every day, lives in Ukraine are under threat because of Russian attacks and strikes using various types of weapons against our people.… pic.twitter.com/0Z4N1DoCm4

— Volodymyr Zelenskyy / Володимир Зеленський (@ZelenskyyUa) January 4, 2026

Παράλληλα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι κατέρριψε 42 ουκρανικά UAV σήμερα το πρωί, επιπλέον των 90 που είχαν καταρριφθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανάμεσα στα οποία και τρία που στόχευαν τη Μόσχα.

Οι ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε περιοχές όπως το Μπελγκορόντ και άλλες μεθοριακές ζώνες της Ρωσίας γίνονται ολοένα πιο συχνές, εντείνοντας την ένταση στα δυτικά σύνορα της χώρας.

Σύμβουλοι για θέματα ασφαλείας των ευρωπαϊκών χωρών συμμάχων του Κιέβου πρόκειται να συναντήσουν στο Κίεβο Ουκρανούς αξιωματούχους, ενώ μια αμερικανική ομάδα θα συμμετάσχει μέσω τηλεδιάσκεψης.

A heinous Russian strike on Kharkiv. Preliminary reports indicate two missiles struck an ordinary residential area. One of the buildings has been severely damaged. A rescue operation is currently underway, with all necessary services on site. The exact number of casualties is yet… pic.twitter.com/7MIVSlBvAM

— Volodymyr Zelenskyy / Володимир Зеленський (@ZelenskyyUa) January 2, 2026

Σύμφωνα με τον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, δεκαπέντε χώρες επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους, καθώς και αντιπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ. Η συνάντηση αυτή προηγείται μιας συνόδου κορυφής την ερχόμενη εβδομάδα στη Γαλλία των χωρών του «συνασπισμού των προθύμων» που υποστηρίζει την Ουκρανία.

Σύμφωνα με τον Ζελένσκι, η σημερινή συνάντηση έχει κυρίως στόχο να συζητηθούν οι «εγγυήσεις ασφαλείας» που θα μπορούσαν να δοθούν στην Ουκρανία από τους συμμάχους της.

Ο Ουκρανός πρόεδρος είχε το Δεκέμβριο συνομιλία στην Ουάσινγκτον με τον Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με το αμερικανικό σχέδιο με στόχο να μπει τέλος σε σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου, όμως παραμένουν ανεπίλυτα ευαίσθητα ζητήματα.

Εξάλλου η Ρωσία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να «σκληρύνει τη στάση της» αφού κατηγόρησε το Κίεβο για μια επιδρομή μη επανδρωμένων αεροσκαφών ανεναντίον κατοικίας του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και για μια επίθεση που, σύμφωνα με την ίδια, στοίχισε τη ζωή σε 28 αμάχους τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς, σε τμήμα της ουκρανικής περιφέρειας της Χερσώνας που ελέγχεται από το ρωσικό στρατό.

Οι Ρώσοι έχουν προχωρήσει σε αρκετές περιοχές της νότιας περιοχής της Ζαπορίζια με έναν Ουκρανό αξιωματικό της υπηρεσίας ασφαλείας της χώρας (SBU) να αναφέρει την Τετάρτη (31/12) στο CNN ότι οι μονάδες του στρατού βρίσκονται υπό «έντονη πίεση».

«Ο εχθρός προσπαθεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική του θέση προσπαθώντας να καταλάβει περισσότερο έδαφος», δήλωσε ο αξιωματικός, ο οποίος είναι γνωστός με το ψευδώνυμο «Bankir».

Οι Ρώσοι χρησιμοποιούσαν μικρές ομάδες πεζικού «που προσπαθούν να διαπεράσουν με κάθε μέσο, από οποιαδήποτε διαδρομή, τις θέσεις που είναι λιγότερο προστατευμένες», πρόσθεσε.

Οι περισσότερες από τις πρόσφατες μάχες έλαβαν χώρα στη Χουλιαίπολη, η οποία βρίσκεται περίπου 80 χιλιόμετρα ανατολικά της Ζαπορίζια.

Σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή και στην οποία παρέστη ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Ρώσος διοικητής της περιοχής, συνταγματάρχης Αντρέι Ιβανάεφ, ισχυρίστηκε ότι η πόλη είχε καταληφθεί. Ο Ιβανάεφ είπε στον Πούτιν ότι οι δυνάμεις του είχαν καταλάβει 210 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους στις περιοχές Ντνιπροπετρόφσκ και Ζαπορίζια από τις αρχές Δεκεμβρίου, ενισχύοντας το αφήγημα του Κρεμλίνου ότι τελικά η Ρωσία θα επιτύχει τον στόχο της να καταλάβει τέσσερις περιοχές της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας.

Ο λογαριασμός στο telegram Deepstate που παρουσιάζει ανεπίσημους χάρτες από το μέτωπο ανέφερε τη Δευτέρα ότι οι ουκρανικές δυνάμεις συνέχιζαν να διατηρούν τις θέσεις τους σε τμήματα της Χουλιαίπολης, αλλά ότι η περιοχή ήταν πλέον «γκρίζα ζώνη» με τους Ρώσους να διαθέτουν «πολλές φορές περισσότερο προσωπικό».