Καθώς εισήλθε ο υπουργός στο νοσοκομείο, διακρίνεται μία γυναίκα να του απευθύνεται σε οξύ τόνο, για να ακολουθήσει μία σύντομη λεκτική αντιπαράθεση, μέχρι που μία ασθενής εξήρε το έργο του κ. Γεωργιάδη ευχαριστώντας τον για τη συνολική δουλειά του στο Υπουργείο Υγείας. 

H ανάρτησή του από το νοσοκομείο “Γ. Γεννηματάς”

Δείτε το βίντεο της χρονιάς!!! Είμαι στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» προσκεκλημένος της κ. Ματίνας Παγώνη (παρεμπιπτόντως η κλινική της είναι σε άριστη κατάσταση), την ώρα που κόβουμε την πίτα έρχονται οι γνωστοί συνδικαλιστές της Αριστεράς, από τη «Συμμορία της μιζέριας» με τα γνωστά τους συνθήματα για την πλουτοκρατία. Ψύχραιμος, τους πλησιάζω για τα χρόνια πολλά, δίνω το χέρι μου και αρνούνται να με χαιρετήσουν διότι είμαστε κατά τη γνώμη τους εχθροί.

Την ώρα που με κατηγορούν, εμφανίζεται μία ασθενής η οποία κυριολεκτικά τους επιτίθεται, διότι με κατηγορούν, ενώ η ασθενής είναι εξαιρετικά ευχαριστημένη από τη δουλειά μου στο Υπουργείο Υγείας. Προβλέπω νέα κλάματα στην Αριστερά…», έγραψε στην ανάρτησή του στον λογαριασμό του στα κοινωνικά δίκτυα ο Άδωνις Γεωργιάδης, συνοδεία βίντεο.

Τι προτείνει:

• Πρώτον, είναι ανάγκη να μάθουν όλοι να μιλούν μεταξύ τους με ειλικρίνεια, σαφήνεια, δημιουργικά και παραγωγικά. Οποιος δεν θέλει τον διάλογο δεν θα έχει την υποστήριξή μας.
• Δεύτερον, να συγκροτηθεί άμεσα ένα φόρουμ διαλόγου. Οι εκδηλώσεις διαλόγου κάποιων οργανώσεων του χώρου, απαραίτητες μεν, δεν αντικαθιστούν, όμως, τον οργανωμένο και πολυεπίπεδο διάλογο, τόσο εσωτερικό, όσο και δημόσιο προκειμένου να υπάρξει σύγκλιση και όχι παράλληλες τοποθετήσεις πολλών «εγώ». Η δημιουργία ενός δομημένου φόρουμ διαλόγου αποτρέπει την διάχυση της εσωστρέφειας και επιτρέπει την δημόσια και οργανωμένη ανταλλαγή επιχειρημάτων. Η πείρα της ζωής μου είναι ότι η δημοκρατία στην αριστερά και στην δημοκρατική παράταξη θέλει οργάνωση.
• Τρίτο, αποκατάσταση μιας κουλτούρας δημοκρατικού διαλόγου. Οι ύβρεις, οι χαρακτηρισμοί, η εμφάνιση προσωπικών απωθημένων δεν έχουν καμιά σχέση με την αριστερά. Προτείνω τη δημιουργία ενός άτυπου Κώδικα Δεοντολογίας για την αντιμετώπιση του ανθρώπινου ελλείμματος (τοξικότητα, ύβρεις, προσωπικές ατζέντες), Η εσωτερική διαφωνία είναι δικαίωμα. Η δημόσια υπονόμευση είναι διάλυση».
• Τέταρτο, οφείλουμε να συμβάλλουμε όλοι μας ώστε να διασφαλιστούν μαχητικές κοινές δράσεις, τόσο στη Βουλή όσο και εξωκοινοβουλευτικά.
• Πέμπτο, όπου είναι δυνατό, στη βουλή, στις λαϊκές και μαζικές οργανώσεις συγκρότηση κοινών ομάδων ή έστω ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών.

«Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος τέτοιων και άλλων μέτρων και δράσεων; Ασφαλώς όχι το να βάλουμε το κάρο (τις εκλογές) μπροστά από το άλογο (τον λαό και το κίνημα). Προηγείται η αποκατάσταση των επαφών και στοιχείων εμπιστοσύνης των δρώντων πολιτικά και αριστερά με τα λαϊκά κινήματα αντίστασης, με κάθε τυραννισμένο Έλληνα, με ότι δυναμικό υπάρχει στην χώρα, ενώ τα άλλα έπονται», σχολιάζει ο Νίκος Κοτζιάς.

Ολόκληρο το άρθρο του Νίκου Κοτζιά στο nonpapers

Ι. Ο Σύριζα ηττήθηκε ως αντιπολίτευση

Παρά την κυβερνητική φθορά, ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να διατηρήσει στις εκλογές του 2019 πάνω από το 90% των ψηφοφόρων του καθώς και τις περισσότερες από τις συνεργασίες του με μικρότερες πολιτικές δυνάμεις. Συνεργασίες που παρήγαγαν την θετική εικόνα στο λαϊκό εκλογικό σώμα ότι διέθετε ισχυρούς δεσμούς με όλα τα κινήματα και τις πολιτικές εκφράσεις της μη κομμουνιστικής αριστεράς. Όμως, δεν μπόρεσε να κατανοήσει βαθιά τα κέρδη που αποκόμισε από την συνεργασία με αυτές τις μικρότερες δυνάμεις. Μετά το 2018 άρχισε να τις αντιμετωπίζει με την αλαζονεία της απλής αριθμητικής ενώ η πολιτική είναι άλγεβρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλησε να προχωρήσει σε μια συλλογική αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου που επιτέλεσε μαζί με τις μικρότερες σύμμαχες δυνάμεις. Του προτείναμε, αλλά αρνήθηκε να πραγματοποιήσει το 2025 ένα μεγάλο συνέδριο εκτίμησης του κυβερνητικού έργου της περιόδου 2015-9, τότε που έκλεισαν τα δεκάχρονα από τις εκλογικές νίκες του 2015. Αντί αυτή η αξιολόγηση να γίνει συλλογικά αφέθηκε και περιορίστηκε σε ατομικές προσεγγίσεις που όσο σημαντικές και αν είναι δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τον συλλογικό νου.

Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζονται από αρκετούς, το 32% του 2019 δεν ήταν «η μεγάλη ήττα». Κάθε άλλο. Επιτεύχθηκε μετά από μια επίπονη και δύσκολη περίοδο διακυβέρνησης του τόπου. Αντίθετα «η μεγάλη ήττα» ήρθε το 2023 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε σχεδόν το μισό των δυνάμεών του. Κατά τρόπο παράδοξο η πλειοψηφία των στελεχών του χώρου αναζήτησαν τις αιτίες της ήττας στις κυβερνητικές δυσκολίες του διαστήματος 2015-9. Με αυτό τον τρόπο παράκαμψαν την συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, δεν εξήγησαν επαρκώς την καθίζηση του 2023 και δεν χρεώθηκαν οι πραγματικοί υπεύθυνοι τις ευθύνες εκείνης της ήττας.

ΙΙ. Οι αιτίες της Ήττας

Η ήττα του χώρου ως αντιπολίτευση το 2023 εκτιμώ ότι οφειλόταν σε σειρά λόγων από τους οποίους εδώ θα ξεχωρίσω τρεις χωρίς να τους ιεραρχώ:

Πρώτον, στο διάστημα 2019-2023 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε ουσιαστική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ. Ψήφισε οκτώ στους δέκα νόμους και άλλα ανάλογα «προϊόντα» της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης. Σε πολλούς τομείς, μάλιστα, σιώπησε συστηματικά και συχνά σκόπιμα απέναντι στα όσα σκανδαλώδη και προκλητικά έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής.

Δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε μετά το 2019 κατεύθυνση και συνεργασίες. Άφησε εκτός συνεννοήσεων, ανάμεσα στους άλλους, εμάς το ΠΡΑΤΤΩ, πολλούς πασοκογενείς, όπως την Πατριωτική Σοσιαλιστική Κίνηση στην οποία συμμετέχουν παλιοί Υπουργοί των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και συνδικαλιστές με μεγάλους αγώνες, καθώς, επίσης, σειρά από οργανώσεις της Οικολογίας και των Πρασίνων. Εις «αντικατάσταση» αυτών των αποδεδειγμένα επιτυχημένων συνεργασιών έφερε κοντά του ή στις γραμμές του μια σειρά από «νέα πολιτικά φρούτα» άσχετα με την αριστερά, καθώς και γνωστούς αντικομμουνιστές και δεξιούς, όπως τους Παππά του Κιλκίς, τον Αντώναρο, τον Λούλη, τον Κύρτσο και τον Ν. Μαραντζίδη. Ο τελευταίος ως γνωστόν είναι ο κατ’ εξοχή υβριστή της εθνικής αντίστασης και των αγώνων του λαού μας. Αυτό το δεξιόστροφο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, απέτυχε και συνέβαλε στην καθίζησή του.

Τρίτο, μέσα από τις αλλεπάλληλες εσωκομματικές κρίσεις του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίστηκε το ότι είναι ένας άρρωστος οργανισμός. Το πόσο άρρωστος ήταν το είχαμε εντοπίσει αρκετά νωρίς (στο ΠΡΑΤΤΩ είχαμε ένα εσωτερικό κείμενο του 2020 ως προς αυτό εικοσιπέντε πυκνών σελίδων) και εκδηλώθηκε σε όλη του την έκταση τα τελευταία δύο χρόνια. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει σε επάρκεια το αίσθημα της αλληλεγγύης και η αίσθηση της προσωπικής και συλλογικής ευθύνης. Συχνά καταγράφηκαν προσωπικές στρατηγικές που έχουν ως κριτήριο το πώς μπορούν κάποιοι να «βολευτούν» και στο μέλλον στους θεσμούς της αριστεράς καθώς και να εκλεγούν σε μια δημόσια θέση. Ακόμα συχνά η όποια αντιπαράθεση γινόταν με όρους που δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την κουλτούρα, την ευγένεια, τους τρόπους, την συντροφικότητα της αριστεράς. Το ερώτημα είναι πώς συνέβη αυτό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει εξαιρετικά στελέχη που τιμούν την αριστερά με την δημόσια παρουσία και τους αγώνες τους. Όμως, από την άλλη, αρκετά στελέχη του έχουν έλλειμμα στρατηγικής σκέψης και αντίληψης για το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Στις αποφάσεις τους απουσιάζει η αίσθηση του χρόνου και η ιστορική συνείδηση. Επιπλέον, όπως πάντα υπογραμμίζω, δεν μπορεί να υπάρξει αριστερά χωρίς συναίσθημα, όπως αισθήματα για την πατρίδα, για τον πόνο των κατατρεγμένων, αγάπη στους αγωνιστές, σεβασμός σε αυτούς που αφιέρωσαν την ζωή τους στα ιδανικά του λαού μας.

Στις σημερινές συνθήκες δημιουργούνται νέα και πολλαπλά προβλήματα για τον χώρο του παλιού «κραταιού» ΣΥΡΙΖΑ που αν δεν ξεπεραστούν με σύστημα και κόπο, μπορεί να στοιχίσουν ακριβά όχι μόνο στους ίδιους, αλλά και γενικότερα στην ελληνική αριστερά και στην χώρα. Σε αυτό μπορεί να «συμβάλλει» και το γεγονός ότι η εικόνα που εκπέμπουν οι διάσπαρτες δυνάμεις του χώρου κάθε άλλο παρά είναι ελκυστική. Στέλνει δε, μεγάλο τμήμα του κόσμου του στο σπίτι που η επαναφορά του στην ενεργή πολιτική μάχη είναι αμφίβολη. Ακόμα, αποδιοργανώνει τις δυνάμεις που επιμένουν να αγωνίζονται, υποσκάπτει το ηθικό τους. Τέτοιο κόστος, ακόμα, έχει η παρουσία υπέρμετρων προσωπικών φιλοδοξιών.

Ταυτόχρονα, ο κόσμος που δεν άνηκε ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως εμείς του ΠΡΑΤΤΩ, που, όμως, διαθέτει και γνώσεις πολιτικής και εμπειρίες, αδυνατεί να παρακολουθήσει τις επιλογές πολλαπλών δυνάμεων «του χώρου» που δείχνουν να κινούνται χωρίς αρχές, με παραμερισμένες τις αξίες μας και χωρίς όραμα για τη χώρα παρά μόνο για τον εαυτούλη τους.

ΙΙΙ. Τι πρέπει να γίνει

Προς τι οι προβληματισμοί και οι προτάσεις που ακολουθούν; Γίνονται προκειμένου να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε μια προγραμματική συμφωνία, να ωθήσουμε την χώρα τόσο σε μια πολιτική και πρακτική αναγέννησης και εκλογική επιτυχία, με στόχους και όραμα, όσο και προκειμένου να υλοποιήσουμε τα οράματά μας σε σειρά τομέων και πεδίων κοινωνικών μαχών. Έτσι ώστε η νέα γενιά δεν θα ψάχνει την τύχη της στο εξωτερικό, αλλά θα μπορεί να δημιουργήσει εδώ. Όπου τα υπερκέρδη των τραπεζών και της ενέργειας θα χτυπηθούν και θα φορολογούνται δίκαια. Στην οποία θα υπάρχει ένα ισχυρό εθνικό σύστημα δημόσιας υγείας και παιδείας.

Θα αναπτύξουμε και θα ωθήσουμε στην διάχυση των νεών τεχνολογιών. Θα παλεύουμε για μια Ελλάδα όπου το κράτος δικαίου δεν θα είναι σύνθημα, αλλά καθημερινότητα και ο νόμος θα εφαρμόζεται πριν από όλα στο ίδιο το κράτος. Με ισχυρό ανασυγκροτούμενο κοινωνικό κράτος και καταπολέμηση της ανεργίας και της ενεργειακής φτώχειας. Μια Ελλάδα που ο πολιτισμός θα αποτελεί πηγή έμπνευσης και πεδίο ανάπτυξης. Με δημοκρατικούς θεσμούς μόρφωσης και επιμόρφωσης για όλους. Με δημοκρατική άμυνα και πολυδιάστατη ενεργητική εξωτερική πολιτική που θα συμβάλλει και στην προστασία της Κύπρου.

Για να κάνουμε το όραμα της αναγέννησης, αλλά και τους επιμέρους στόχους πραγματικότητα, χρειαζόμαστε μια ηγεσία που να ενώνει. Γι’ αυτό ακριβώς προτείνω την εκλογή της με απόλυτη διαφάνεια. Όχι επειδή αγαπώ τις διαδικασίες, αλλά επειδή αντιπαθώ βαθιά τις σκιές και τις παρασκηνιακές συμφωνίες που πρόδωσαν τις ελπίδες μας στο παρελθόν. «Το όραμα», όπως λέει και ο Χρήστος Κουτσονάσιος «είναι το καύσιμο, οι διαδικασίες είναι ο κινητήρας».

Επιδίωξη μας θα είναι η από κοινού διαμόρφωση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας των ταλαντούχων και με ιδιαίτερες δυνατότητες με τους απόκληρους της ζωής που και εκείνοι διαθέτουν το δικό τους ταλέντο και δυναμισμό που οφείλουμε να απελευθερώσουμε. Με αυτή τη συμμαχία θα δώσουμε μια συνολική δυναμική πάνω σε προγραμματικούς στόχους προστασίας και αναγέννησης της πατρίδας και της κοινωνίας.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με μια μεγάλη πολιτική συμμαχία, που να αποτελεί έκφραση της κοινωνικής όπως την κατέγραψα προηγούμενα.

IV. Πώς πρέπει να γίνει;

Τι πρέπει να γίνει; Έχω κάνει κατά καιρούς προς σειρά ηγεσιών του χώρου σαφείς προτάσεις. Ας συνοψίσω εδώ ορισμένες από αυτές.

Πρώτον, είναι ανάγκη να μάθουν όλοι να μιλούν μεταξύ τους με ειλικρίνεια, σαφήνεια, δημιουργικά και παραγωγικά. Οποιος δεν θέλει τον διάλογο δεν θα έχει την υποστήριξή μας.

Δεύτερον, να συγκροτηθεί άμεσα ένα φόρουμ διαλόγου. Οι εκδηλώσεις διαλόγου κάποιων οργανώσεων του χώρου, απαραίτητες μεν, δεν αντικαθιστούν, όμως, τον οργανωμένο και πολυεπίπεδο διάλογο, τόσο εσωτερικό, όσο και δημόσιο προκειμένου να υπάρξει σύγκλιση και όχι παράλληλες τοποθετήσεις πολλών «εγώ». Η δημιουργία ενός δομημένου φόρουμ διαλόγου αποτρέπει την διάχυση της εσωστρέφειας και επιτρέπει την δημόσια και οργανωμένη ανταλλαγή επιχειρημάτων. Η πείρα της ζωής μου είναι ότι η δημοκρατία στην αριστερά και στην δημοκρατική παράταξη θέλει οργάνωση.

Τρίτο, αποκατάσταση μιας κουλτούρας δημοκρατικού διαλόγου. Οι ύβρεις, οι χαρακτηρισμοί, η εμφάνιση προσωπικών απωθημένων δεν έχουν καμιά σχέση με την αριστερά. Προτείνω τη δημιουργία ενός άτυπου Κώδικα Δεοντολογίας για την αντιμετώπιση του ανθρώπινου ελλείμματος (τοξικότητα, ύβρεις, προσωπικές ατζέντες), Η εσωτερική διαφωνία είναι δικαίωμα. Η δημόσια υπονόμευση είναι διάλυση».

Τέταρτο, οφείλουμε να συμβάλλουμε όλοι μας ώστε να διασφαλιστούν μαχητικές κοινές δράσεις, τόσο στη Βουλή όσο και εξωκοινοβουλευτικά.

Πέμπτο, όπου είναι δυνατό, στη βουλή, στις λαϊκές και μαζικές οργανώσεις συγκρότηση κοινών ομάδων ή έστω ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών.

Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος τέτοιων και άλλων μέτρων και δράσεων; Ασφαλώς όχι το να βάλουμε το κάρο (τις εκλογές) μπροστά από το άλογο (τον λαό και το κίνημα). Προηγείται η αποκατάσταση των επαφών και στοιχείων εμπιστοσύνης των δρώντων πολιτικά και αριστερά με τα λαϊκά κινήματα αντίστασης, με κάθε τυραννισμένο Έλληνα, με ότι δυναμικό υπάρχει στην χώρα, ενώ τα άλλα έπονται.

V. Από πού να ξεκινήσουμε;

Κατά την συγκρότησή αυτής της συμμαχίας/της συμπαράταξης/των μετώπων, δεν απαιτείται να χάσει κάποιος την οργανωτική του αυτονομία και τον πλούτο της ιδιαιτερότητάς του. Οφείλουν, όμως, όλοι να θέσουν εαυτόν στη διάθεση μιας κοινής πορείας με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις και σε ένα ενωτικό – συμμαχικό πλαίσιο κοινής δράσης και παρουσίας. Να συγκροτηθεί από τα κόμματα και τις ομάδες κομμάτων, τα κινήματα και τις λεγόμενες προσωπικότητες μια προσωρινή κοινή διοικούσα επιτροπή που να μπορεί να τραβήξει το κάρο, δηλαδή, να καταθέσει όταν χρειαστεί ακόμα και ένα κοινό ψηφοδέλτιο.

Το τελευταίο και κρίσιμο ερώτημα είναι και ποιος θα είναι επικεφαλής αυτού του εγχειρήματος πέραν του τυπικού ενός προέδρου της προσωρινής διοικούσας επιτροπής που δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές και του οποίου το καθήκον θα είναι να συμβάλλει στην εκλογή ενός προσώπου ως προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας αυτής της συμμαχίας; Γνωρίζω ότι πολλοί μαχητές της αριστεράς έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι που δεν τρέφουν εκτίμηση για αυτά ακριβώς τα πρόσωπα. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και ας μας κακοφαίνεται και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ευθέως και χωρίς φιοριτούρες. Το ζήτημα είναι δηλαδή, το τι θα κάνουμε με αυτή την υπαρκτή αναντιστοιχία;

Μπορεί κανείς να περιμένει από συντρόφους του Σύριζα που εκτιμούν και αγαπούν βαθιά συγκεκριμένα πρόσωπα να δεχτούν να πάνε στη μάχη χωρίς να είναι επικεφαλής «ο αγαπημένος τους», αυτόν που επιθυμούν και σέβονται; Από την άλλη μπορεί κανείς να απαιτεί ως όρο την αποδοχή αυτής της επιλογής προκειμένου να υπάρξει συνεργασία με τρίτους; Μπορεί να απαιτεί και να προϋποθέτει κανείς από ένα σημερινό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ να έχει τις ίδιες αποδοχές με έναν «κλασσικό αριστερό» ως προς τα πρόσωπα; Ή αντίστροφα, μπορεί κανείς να αναμένει από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την εύκολη αποδοχή ως επικεφαλής ενός τέτοιου συγκροτήματος δυνάμεων κάποιου στελέχους του ΠΑΣΟΚ;

Εδώ υπάρχουν δύο απαντήσεις. Η μια απαιτεί όλοι να συστρατευτούν πίσω από τον εκλεκτό των άλλων. Αυτό μπορεί εκλογικά να γίνει σε ένα βαθμό, αλλά σίγουρα δεν θα είναι η πιο πλατιά και αποτελεσματική επιλογή. Η δεύτερη επιλογή είναι να εκλεγεί ο επικεφαλής από το συμμαχικό μπλοκ δυνάμεων. Η δεύτερη επιλογή είναι ο πιο δημοκρατικός τρόπος και αποτελεσματικός δρόμος συσπείρωσης.

Ερώτημα, από πού μπορεί να εκλεγεί ο Πρόεδρος της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας του μπλοκ δυνάμεων της κοινής εκλογικής καθόδου; Ο πιο ορθολογικός τρόπος θα ήταν από την νέα κοινοβουλευτική ομάδα την επομένη των εκλογών. Αλλά μπορεί να υπάρξουν λογικότατες αντιρρήσεις καθότι μια τέτοια επιλογή θα αφαιρέσει από την δυναμικότητά του εγχειρήματος. Σε αυτή την περίπτωση ίσως μια πιο αποτελεσματική επιλογή θα ήταν οι υποψήφιοι των επόμενων εκλογών καθώς και οι νυν βουλευτές και ευρωβουλευτές να ψηφίσουν πριν τις εκλογές τον Πρόεδρο της επόμενης ΚΟ που θα είναι και ο πρόεδρος του μπλοκ των δυνάμεων που θα συμπαραταχθούν.

Το πλεονέκτημα της δεύτερης παραλλαγής θα είναι λειτουργικό αν συμφωνηθεί και πρέπει να συμφωνηθεί ότι οι υποψήφιοι θα εκλεγούν μέσα από μαζικές διαδικασίες σε κάθε εκλογική ενότητα – περιοχή. Ότι όλες οι δυνάμεις του μπλοκ θα διαθέσουν ό,τι καλύτερο έχουν προκειμένου να τον θέσουν στη διάθεση του εκλεκτορικού σώματος, θα κινητοποιήσουν σε πλαίσια άμιλλας και συντροφικότητας όλες τις δυνάμεις τους ώστε οι υποψήφιοι να εκπροσωπούν τις πραγματικές αναλογίες ισχύος όλων των πλευρών. Μέσα δε από μια τέτοια διαδικασία οι πιθανότητες να συγκροτηθεί ένα νέο πολιτικό ρεύμα δεμένο με την κοινωνία δυναμώνουν και το μπλοκ μπορεί να πάρει έναν πιο σταθερό και μόνιμο χαρακτήρα, όπως είχαμε και στο παρελθόν με την ΕΔΑ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν βλέπω άλλο δρόμο αν θέλουμε να φτιάξουμε κάτι σπουδαιότερο και ισχυρότερο από ό,τι διαθέτουμε συνολικά σήμερα. Όσοι δε, είναι πεπεισμένοι ότι δικαιούνται να είναι επικεφαλής, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν με πραγματικές και αυθεντικές μαζικές διαδικασίες, με την συμμετοχή όλων όσων επιθυμούν σε αυτές. Ο μελλοντικός ηγέτης θα είναι και αυτός κερδισμένος από τέτοιες διαδικασίες. Και ακόμα περισσότερο η χώρα και η κοινωνία μας, η πολιτική σκηνή και η πορεία αναγέννησης του τόπου.

Θα μου πουν πολλοί ότι αυτά που προτείνω «δεν γίνονται» ή, πιο σωστά, «δεν γίνονται εύκολα». Έχουν ασφαλώς τα δίκαιά τους. Το κείμενό μου, όμως, δεν αποσκοπεί σε βολικές προτάσεις αποφυγής των δυσκολιών. Δεν επιδιώκει να ευχαριστήσει αυτιά, αλλά να προτείνει το τι πρέπει να γίνει. Ασφαλώς επιχειρήματα για να μην το κάνουμε αυτό που οφείλουμε υπάρχουν χιλιάδες, αλλά κανένα τους δεν θα μας βγάλει στο ξέφωτο της ιστορίας, της ελπίδας, της αναγέννησης της κοινωνίας και της πατρίδας μας. Και κάποτε πρέπει να τελειώνουμε με την μιζέρια, τις προσωπικές στρατηγικές, τις ήττες. Πρέπει να συμφωνήσουμε τι πρέπει να γίνει και να παλέψουμε ώστε να γίνει. Εγώ κάνω μια πρόταση. Μπορεί να υπάρξουν και άλλες, καλύτερες, όλες τους καλοδεχούμενες.

Κόμματα από το Λονδίνο μέχρι το Βερολίνο επευφημούσαν τον Μαμντάνι, έναν 34χρονο αυτοαποκαλούμενο δημοκράτη σοσιαλιστή, του οποίου τα viral βίντεο και η υπόσχεση για έλεγχο των ενοικίων και φορολόγηση των πλουσίων σε μια πόλη που θεωρείται φάρος του παγκόσμιου καπιταλισμού άγγιξαν την καρδιά των ψηφοφόρων.

Κόμματα όπως το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας και οι Πράσινοι της Βρετανίας ελπίζουν να κερδίσουν δυναμική από τη νίκη του Μαμντάνι, σηματοδοτώντας ότι δεν θα αποδυναμώσουν τις πολιτικές τους ούτε θα παρασυρθούν στο δεξιό πεδίο μάχης της μετανάστευσης.

Θα μπορούσε επίσης να δώσει τροφή για σκέψη σε καθιερωμένα αριστερά κόμματα όπως το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας, το οποίο έχει καταρρεύσει στις δημοσκοπήσεις από την σαρωτική εκλογική νίκη του πέρυσι, και τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) της Γερμανίας.

«Η ελπίδα έχει θριαμβεύσει επί του μίσους»

Ο Ζακ Πολάνσκι, ο οποίος φέτος έγινε ο πρώτος Εβραίος και ανοιχτά ομοφυλόφιλος ηγέτης του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας και της Ουαλίας, έχει κάνει συγκρίσεις με τον Μαμντάνι για τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ζητά φόρο πλούτου για τη μείωση της ανισότητας.

Ο εκστασιασμένος Πολάνσκι δήλωσε στο Reuters ότι η νίκη του Μαμντάνι δείχνει ότι «η ελπίδα έχει θριαμβεύσει επί του μίσους».

«Αυτό είναι σημαντικό – όχι μόνο επειδή είναι σημαντικό για τη Νέα Υόρκη, αλλά στην πραγματικότητα νομίζω ότι έχει απήχηση σε όλο τον κόσμο. Αλλά πρόκειται για τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, την αναγνώριση της ανισότητας που βρίσκεται τόσο στην καρδιά της Νέας Υόρκης, αλλά ειλικρινά, σε μεγάλο μέρος του κόσμου».

«Και αυτό αφορά το εξής: ας μειώσουμε τους λογαριασμούς των ανθρώπων και ας φορολογήσουμε τους πολυεκατομμυριούχους και τους δισεκατομμυριούχους», δήλωσε ο Πολάνσκι, το κόμμα του οποίου έχει ανέβει στις δημοσκοπήσεις αφού κέρδισε μόνο τέσσερις έδρες το 2024.

Το κόστος ζωής αποτελεί σημαντικό επίκεντρο στη Βρετανία, όπου ο πληθωρισμός των τιμών των τροφίμων για παράδειγμα έφτασε το 19% τον Μάρτιο του 2023, το υψηλότερο εδώ και 45 χρόνια, και η υπουργός Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς έχει σηματοδοτήσει «δύσκολες επιλογές» και πιθανές αυξήσεις φόρων που θα ακολουθήσουν.

Η αριστερά θέλει να αξιοποιήσει το momentum

Σε ένα πολωμένο πολιτικό τοπίο, το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας αποτέλεσε έκπληξη στις ομοσπονδιακές εκλογές του Φεβρουαρίου και ελπίζει να αξιοποιήσει την ισχυρή του εμφάνιση τον επόμενο χρόνο στις τοπικές εκλογές, συμπεριλαμβανομένων των εκλογών στην πρωτεύουσα Βερολίνο. Όπως και άλλοι Ευρωπαίοι αριστεροί, τα μέλη του επισκέφθηκαν τη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στη Νέα Υόρκη είναι πολύ παρόμοια με αυτά που ακούμε στις πόρτες των ανθρώπων εδώ στη Γερμανία. Τα ενοίκια είναι δυσβάσταχτα και οι τιμές των τροφίμων, του ηλεκτρικού ρεύματος, της θέρμανσης και των δημόσιων συγκοινωνιών αυξάνονται ταχύτερα από τους μισθούς», δήλωσε στο Reuters ο Γιαν βαν Άκεν, επικεφαλής του Αριστερού Κόμματος της Γερμανίας.

«Είμαστε σε στενή επαφή με τον Ζόραν Μαμντάνι και την ομάδα του και μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον. Η εκστρατεία του είναι σαν ένα σχέδιο για τις εκλογές του επόμενου έτους στο Βερολίνο», ανέφερε σε ένα email. «Η νίκη του Ζόραν Μαμντάνι μας δίνει ώθηση».

Έτοιμος να γίνει ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ο νεότερος από το 1892, οι αναρτήσεις του Μαμντάνι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν απήχηση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με τους ψηφοφόρους να έχουν πληγεί από τον αυξανόμενο πληθωρισμό και τις πιεσμένες δημόσιες υπηρεσίες από την πανδημία.

«Παγώνω… το ενοίκιό σας», είπε ο Μαμντάνι στους Νεοϋορκέζους αφού βούτηξε στα παγωμένα νερά ανοιχτά του Κόνι Άιλαντ τον Ιανουάριο φορώντας κοστούμι και γραβάτα.

Η Αριστερά της Γερμανίας προωθεί επίσης τον έλεγχο των ενοικίων και τις δωρεάν ή σε μεγάλο βαθμό επιδοτούμενες μεταφορές, και χρησιμοποιεί ωμά μηνύματα. «Τα βάζουμε με τους πλούσιους. Κανείς άλλος δεν το κάνει αυτό», έγραφε μια από τις αφίσες της προεκλογικής της εκστρατείας.

Οι αριστεροί στη Γαλλία, η οποία προετοιμάζεται για προεδρικές εκλογές έως το 2027, εμπνεύστηκαν επίσης.

«Επιτέλους, ένα μάθημα για την αριστερά παντού: δεν κερδίζουμε με την αποδυνάμωση του οικονομικού φιλελευθερισμού, αλλά με την καταπολέμηση του με νύχια και με δόντια», έγραψε στο X η Μανόν Ομπρί, από το ακροαριστερό κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI).

Στο επίκεντρο το κόστος διαβίωσης

Ερωτηθείς ποια μαθήματα πρέπει να αντλήσουν τα αριστερά κόμματα από τη νίκη του Μαμντάνι, ο Πολάνσκι είπε ότι το κόστος ζωής έχει πάνω απ’ όλα σημασία και ότι τα προοδευτικά κόμματα πρέπει να προσφέρουν πραγματικές λύσεις σε αυτό.

Πιο καθιερωμένα κυρίαρχα κόμματα έχουν επίσης ενθαρρυνθεί από τη νίκη του Μαμντάνι. «Για εμάς στο SPD, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επικεντρωθούμε περισσότερο σε αυτό που βρίσκεται στην καρδιά του έργου μας – κοινωνικές πολιτικές για την πλειοψηφία της κοινωνίας», δήλωσε στο Reuters η βουλευτής του SPD, Ράσα Νασρ.

Το SPD, ενώ ήταν ακόμα στην εξουσία, σημείωσε το χειρότερο αποτέλεσμα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στις τελευταίες εκλογές.

«Στην τελευταία ομοσπονδιακή προεκλογική εκστρατεία, πολύ συχνά προσπαθήσαμε να συμμετάσχουμε σε συζητήσεις που, μέχρι τότε, ήταν δύσκολα κερδισμένες με βάση τα γεγονότα, για παράδειγμα, σχετικά με την πολιτική μετανάστευσης».

Ο Φίλιπ Κέκερ, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Ανόβερου, δήλωσε ότι έδειξε ότι τα κόμματα που θέλουν να κερδίσουν εκλογές «ή δεν θέλουν να χάσουν ψηφοφόρους από την λαϊκιστική ακροδεξιά – θα πρέπει να επιμείνουν στα δικά τους βασικά ζητήματα και να παρουσιάσουν τις δικές τους λύσεις στα τρέχοντα προβλήματα αντί να μιμούνται την ακροδεξιά υιοθετώντας αντιμεταναστευτικές πολιτικές».

Έχοντας κερδίσει με μια ριζοσπαστική ατζέντα, ο Μαμντάνι θα αντιμετωπίσει προκλήσεις στην εφαρμογή των υποσχέσεών του. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει απειλήσει να μειώσει τη χρηματοδότηση προς τη Νέα Υόρκη. Κάποιοι, συμπεριλαμβανομένων των στη Γουόλ Στριτ, ελπίζουν και αναμένουν ότι ο Μαμντάνι δεν θα μπορέσει να επιβάλει δραστικές αλλαγές.

«Τώρα έρχεται το δύσκολο κομμάτι», δήλωσε ο Τζέιμς Σνάιντερ, πρώην διευθυντής στρατηγικής επικοινωνίας των Εργατικών υπό τον Τζέρεμι Κόρμπιν.

«Μετατρέποντας αυτή την εκλογική πλειοψηφία σε πραγματική δύναμη — βελτιώνοντας τη ζωή από το Δημαρχείο, μετατρέποντας παράλληλα τον εθελοντικό στρατό του, που αποτελείται από 100.000 άτομα, σε οργανωτές της κοινότητας σε κάθε γειτονιά της πόλης».

«Λέμε όχι στη διάλυση του δικτύου ΕΛΤΑ»

«Τα ΕΛΤΑ για να έρθω στο συγκεκριμένο θέμα λειτουργούσαν και λειτουργούν μέχρι σήμερα, ειδικά στην περιφέρεια, ειδικά στις μικρές και απομακρυσμένες περιοχές, στα νησιά, σε ορεινές περιοχές, ως ο βασικός κόμβος επικοινωνίας του πολίτη με το κράτος. Υπερβαίνει, δηλαδή, απλώς και μόνο την λειτουργία ενός ταχυδρομικού οργανισμού, ο οποίος διεκπεραιώνει ταχυδρομικές υπηρεσίες. Είναι κάτι πολύ ευρύτερο από αυτό και αυτό χάνεται με έναν πάρα πολύ βίαιο τρόπο. Αυτό το οποίο έγραψα, προφανώς το έγραψα και το πιστεύω, μπορούν και θα έπρεπε να παίξουν ακριβώς αυτόν τον ρόλο του κόμβου επικοινωνίας. Ένα δίκτυο το οποίο χτίστηκε μέσα σε βάθος χρόνου και με πολύ μεγάλο κόπο και έξοδα για το Ελληνικό δημόσιο και το οποίο αν χαθεί δεν αποκαθίσταται εύκολα, δεν αποκαθίσταται καθόλου, μάλλον δεν μπορεί να ξαναστηθεί ένα τέτοιο» σχολίασε αρχικά ο κ. Χαρίτσης σχετικά με το κλείσιμο εκατοντάδων υποκαταστημάτων ΕΛΤΑ στην Αττική αλλά και στην περιφέρεια της χώρας.

«Πρέπει να είναι δημόσια. Πρέπει να είναι ένας οργανισμός ο οποίος μέσω της Καθολικής Υπηρεσίας καλύπτει το σύνολο της επικράτειας και το πιο μικρό χωριό και την πιο απομακρυσμένη περιοχή, για αυτό υπάρχει η επιδότηση της Καθολικής Υπηρεσίας και πρέπει βεβαίως να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες είχαν γίνει τα προηγούμενα χρόνια προσπάθειες οι οποίες δυστυχώς έχουν πάει στο βρόντο την τελευταία εξαετία και για την ψηφιοποίηση και για την ανάδειξη νέων υπηρεσιών και νέων δυνατοτήτων επικοινωνίας με τον πολίτη. Δυστυχώς, αυτό το οποίο βλέπουμε είναι από τη μία κυβέρνηση η οποία λειτουργεί με μια λογική πονάει χέρι, κόβει κεφάλι, αυτό βλέπουμε αυτό το διάστημα. Επειδή για το συγκεκριμένο θέμα τις τελευταίες μέρες ασχολήθηκα πάρα πολύ και ασχολήθηκα πάρα πολύ, όχι επειδή μου κατέβηκε στο κεφάλι, επειδή δέχτηκα πάρα πολλές οχλήσεις από δημάρχους και από πολίτες της δικής μου περιοχής της Μεσσηνίας.

Για παράδειγμα κλείνει το τελευταίο κατάστημα των ΕΛΤΑ. Τα προηγούμενα 3 χρόνια κλείσανε και όλα τα άλλα καταστήματα που υπήρχαν στην περιοχή και αυτή τη στιγμή όπως μου μετέφερε και η Δήμαρχος, η οποία δεν ανήκει στο δικό μας πολιτικό χώρο αλλά βιώνει αυτή την πραγματικότητα και δέχεται τα μηνύματα από τους πολίτες. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία δυνατότητα για τον πολίτη στον Δήμο του να εξυπηρετηθεί για πολύ βασικές στοιχειώδεις ανάγκες. Και όλο αυτό γίνεται και επειδή εγώ επικοινώνησα για να διερευνήσω το θέμα και με τη διοίκηση των ΕΛΤΑ. Αυτό γίνεται με έναν τρόπο εντελώς βίαιο, χωρίς καμία προετοιμασία, χωρίς καμία διαβούλευση, χωρίς καμία δημοκρατική διαδικασία συζήτησης με τις τοπικές κοινωνίες για το πώς πάμε στην επόμενη μέρα, για το πώς γίνεται αυτή η μετάβαση, για το πώς προσαρμόζονται οι τοπικές. (…) Λέμε όχι σε μια διαδικασία διάλυσης ενός δικτύου το οποίο αυτή τη στιγμή είναι απαραίτητο για την ελληνική κοινωνία και κυρίως για την ελληνική περιφέρεια, για την ελληνική ύπαιθρο».

«Η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη θα τα πούμε και αύριο στη Βουλή, ψεύδονται συνειδητά. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί το Υπερταμείο που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης του 2015, έτσι κατάφερε η τότε κυβέρνηση, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 να δημιουργήσει ένα ταμείο το οποίο το απαιτούσαν οι θεσμοί και το οποίο απαιτούσε τότε ο κ. Σόιμπλε να έχει έδρα το Λουξεμβούργο και να οδηγεί σε εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων, το οποίο τι μπορεί να κάνει; Μπορεί να κάνει όχι ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση, αλλά μπορεί να αξιοποιήσει τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου και να επενδύσει σε αυτά και να τα μεγεθύνει, να δημιουργήσει συμπράξεις, να δημιουργήσει νέα σχήματα.

Δεν είναι λοιπόν ζήτημα εκποίησης και που ψεύδεται η κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο; Γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι μέτοχος του Υπερταμείου είναι το υπουργείο Οικονομικών. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία απόφαση χωρίς την έγκριση του υπουργού Οικονομικών. Άρα η ευθύνη είναι πολιτική και η ευθύνη ανήκει στο υπουργείο Οικονομικών».

«Η αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα οδηγείται στον αφανισμό»

«Οι πρώτες υποδομές οι οποίες πρέπει να υπάρχουν στην περιφέρεια είναι κατά τη γνώμη μου οι δουλειές για τους ανθρώπους για να μπορούν να ζήσουν. Η αγροτική παραγωγή οδηγείται στον αφανισμό. Για ποια αγροτική παραγωγή μπορούμε να μιλάμε όταν αυτή τη στιγμή είναι μπλοκαρισμένες όλες οι επιδοτήσεις; Άρα για ποια ύπαιθρο μπορούμε να μιλάμε; Για ποια ύπαιθρο μπορούμε να μιλάμε όταν οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας, και επιτρέψτε μου να το πω γιατί εγώ που πηγαίνω περιοδείες σε όλη την Ελλάδα το οποίο επισκέπτομαι, είναι νοσοκομεία και κέντρα υγείας, είναι σε μια κατάσταση διάλυσης και παρόλες τις πραγματικά υπεράνθρωπες προσπάθειες που κάνει το προσωπικό που κάνουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές για να κρατήσουν το σύστημα όρθιο στα πόδια του. Για αυτό έχω πει πολλές φορές ότι κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα αυτής της κυβέρνησης, με πολιτικούς όρους εννοώ το έγκλημα, είναι το πως διαχειρίστηκε το ταμείο ανάκαμψης», δήλωσε μεταξύ άλλων για το τι υποδομές πρέπει να γίνουν στην περιφέρεια για να μείνει κόσμος και να επιστρέψει από τα αστικά κέντρα.

«Το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα αυτής της Κυβέρνησης είναι η διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης»

«Εδώ είχαμε μια χρυσή ευκαιρία με το Ταμείο Ανάκαμψης να υπάρξει πραγματικά ένα σχέδιο το οποίο θα βλέπει σε κάθε περιοχή τι δυσκολίες υπάρχουν, τί δυνατότητες υπάρχουν, πού πρέπει να επενδύσω, τί κίνητρα πρέπει να δώσω για να υπάρξουν ποιοτικές θέσεις εργασίας για να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη. (…) Πλέον επειδή είμαστε σε μία περίοδο στην οποία δεν έχουμε τα δημοσιονομικά δεδομένα που είχαμε την προηγούμενη δεκαετία και περάσαμε μία την τελευταία εξαετία χωρίς δημοσιονομικούς περιορισμούς από την Ευρώπη, με τη ρήτρα διαφυγής, με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, μην ξεχνάμε το δεύτερο συνθετικό Ταμείο Ανάκαμψης Ανθεκτικότητας. Ανθεκτικότητας σημαίνει η ανθεκτικότητα της κοινωνίας απέναντι σε πολύ μεγάλες προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας. Η ανάκαμψη, η οποία βλέπουμε ότι θα πάει στο 1% τα επόμενα χρόνια και να δούμε πως θα επιβιώσουμε» σχολίασε ο Πρόεδρος της «Νέας Αριστεράς».

«Η κυβέρνηση πουλάει νόμο και ασφάλεια στους πολίτες»

Ταυτόχρονα, δήλωσε: «Εγώ δεν θα σας πω ότι είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί αυτό το φαινόμενο.(…) Η έξαρση που υπάρχει τα τελευταία χρόνια και δεν είναι μόνο αυτά τα απίστευτα που συμβαίνουν στην Κρήτη τις τελευταίες μέρες με την «greek Mafia», με τις δολοφονίες μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, με τις συμμορίες και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών και μια διάχυτη αίσθηση ότι η βία κυριαρχεί. Αυτό που συζητάμε πολλές φορές για τις διεθνείς σχέσεις, ότι έχουμε μεταφερθεί στο δίκαιο του ισχυρού. Αυτό το βλέπουμε και μέσα στην κοινωνία. Τα τελευταία χρόνια και νομίζω ότι αυτό είναι πάρα πολύ έντονο και βεβαίως εδώ υπάρχουν και ευθύνες από τη κυβέρνηση. Έχουμε μια κυβέρνηση η οποία προσπαθεί να κατασκευάσει κέντρα ανομίας στα πανεπιστήμια, στα Εξάρχεια για να πουλήσει νόμο και ασφάλεια στους πολίτες. (…) Νομίζω ότι αυτό το οποίο κάνει η κυβέρνηση είναι να προσπαθεί να μεταθέσει το κέντρο της προσοχής της κοινωνίας από εκεί που υπάρχει το πραγματικό πρόβλημα. Και αυτό το πραγματικό πρόβλημα, αν μιλήσετε με ανθρώπους από την Κρήτη αυτές τις μέρες και είμαι σίγουρος ότι και από το ρεπορτάζ θα έχετε μιλήσει, δεν προκύπτουν αυτά από τον ουρανό. Υπάρχουν και διασυνδέσεις και με την αστυνομία. Υπάρχουν διασυνδέσεις με πολιτικές διασυνδέσεις».

«Η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση οξύνεται συνεχώς»

«Καταρχάς για να ξεκινήσουμε από το κοινωνικό, γιατί πάντα πρέπει να ξεκινάμε από το κοινωνικό. Είπατε ότι ο κόσμος είναι ζορισμένος. Κι εγώ θα το έλεγα αυτό. Πριν από λίγο χρονικό διάστημα, πριν από κάποιους μήνες, πριν από κάποιο χρόνο, νομίζω ότι πλέον ο κόσμος είναι πέρα από το ζορισμένος. Ο κόσμος πλέον έχει φτάσει σε μια κατάσταση του μη περαιτέρω. Είναι η κοινωνική συνθήκη, είναι ασφυκτική αυτή τη στιγμή για πάρα πολύ κόσμο και πλέον αυτό αποτυπώνεται και στους επίσημους δείκτες. Αλλά νομίζω και εμπειρικά το κατανοεί ο καθένας μας, όσοι έχουμε επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Λέω λοιπόν ότι η κοινωνική συνθήκη είναι εξαιρετικά πιεστική αυτή τη στιγμή και αυτό αποτυπώνεται και στους δείκτες της αγοραστικής δύναμης και στους δείκτες που έχουν να κάνουν με τους μισθούς κλπ. και σε σχέση με την Ευρώπη.

Όντως έχετε δίκιο ότι ναι, η κυβέρνηση είναι τραυματισμένη, είναι πολύ τραυματισμένη και η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση οξύνεται συνεχώς. Αλλά η αντιπολίτευση και δη η προοδευτική αντιπολίτευση και η αριστερή αντιπολίτευση δεν καρπώνεται αυτά τα πολιτικά οφέλη. Και εδώ προφανώς υπάρχουν πάρα πολλά αίτια. Εγώ θα έλεγα καταρχάς ότι προφανώς υπάρχει μια διαδικασία απαξίωσης συνολικά της Αριστεράς και στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, από την οποία δεν έχει ξεφύγει κανείς μας», είπε ο κ. Χαρίτσης.

«Στις επόμενες εκλογές πρέπει να υπάρχει ένα ευρύ ψηφοδέλτιο της Αριστεράς»

«Έχουμε διάθεση για συνεργασίες. Πρέπει να επιδιώξουμε να υπάρξει ένα ευρύ ψηφοδέλτιο της Αριστεράς, το οποίο θα έχει συμφωνήσει σε ένα κοινό πρόγραμμα και το οποίο χωρίς αποκλεισμούς θα μπορέσει να εκφράσει αυτή την ανάγκη του κόσμου για πολιτική αλλαγή. Συμπόρευση με όσους αντιλαμβάνονται ότι αυτή τη στιγμή η Αριστερά στη χώρα μας πρέπει να εκπροσωπήσει τους ανθρώπους στη Β’ Πειραιώς και τους ανθρώπους στο Αιγάλεω και στο Περιστέρι. Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα το οποίο θα είναι καθαρό ως προς τις προτάσεις του και θα απαντάει στις βασικές ανάγκες» σχολίασε μεταξύ άλλων ερωτηθείς για τον αν υπάρχει διάθεση για συνεργασίες στην αριστερά.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης τον κατηγόρησαν ότι τροφοδοτεί τη διχόνοια με απαράδεκτα σχόλια που, όπως τα χαρακτηρίζουν, ρατσιστικά και «ανάξια ενός καγκελαρίου».

Ο Μερτς έκανε το σχόλιο, για το οποίο τον κατηγορούν τα άλλα κόμματα, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στο Βρανδεμβούργο, αφού ερωτήθηκε στην πρωτεύουσα του κρατιδίου Πότσνταμ σχετικά με την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) .

Κατά τη διάρκεια εμφάνισής του στο Πότσνταμ νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο συντηρητικός πολιτικός είχε δηλώσει ότι η κυβέρνησή του διορθώνει τα λάθη της προηγούμενης μεταναστευτικής πολιτικής και μειώνει τον αριθμό των μεταναστών κατά 60% σε ετήσια βάση. «Αλλά εξακολουθούμε να έχουμε αυτό το πρόβλημα στο αστικό τοπίο και γι’ αυτό ο υπουργός Εσωτερικών εργάζεται για την πραγματοποίηση απελάσεων μεγάλης κλίμακας», ανέφερε.

Μιλώντας στην Ομοσπονδιακή Βουλή, η επικεφαλής των Πρασίνων στο κοινοβούλιο, Καταρίνα Ντρογκέ, αμφισβήτησε τον Μερτς, αφού χαρακτήρισε τη μετανάστευση ως «πρόβλημα» στο αστικό τοπίο.

«Τι ακριβώς εννοούσατε με αυτό — πώς υποτίθεται ότι βλέπετε αυτό το «πρόβλημα» εκτός από το χρώμα του δέρματος των ανθρώπων; Πώς θέλετε να αναγνωρίσετε αυτό το «πρόβλημα»; Αυτή η δήλωση είναι απολύτως προσβλητική, μεροληπτική και άσεμνη. Θα περίμενα από εσάς, κύριε Μερτς να σταθείτε εδώ σήμερα και να έχετε το θάρρος να ζητήσετε συγγνώμη για αυτήν την πρόταση — ότι έχετε προσβάλει τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή τη χώρα. Αυτό διχάζει την κοινωνία μας και, τελικά, βλάπτει τη Γερμανία. Πάρτε πίσω αυτήν την πρόταση. Ζητήστε συγγνώμη», ανέφερε.

Ο συμπρόεδρος του Πράσινου Κόμματος, Φέλιξ Μπανάσακ, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων DPA ότι το σχόλιο του Καγκελάριου «στέλνει ένα καταστροφικό μήνυμα». Το χαρακτήρισε «ασεβές, επικίνδυνο και ανάξιο ενός καγκελάριου», προσθέτοντας ότι ο Μερτς αμφισβητεί το κατά πόσον τα άτομα με μεταναστευτικό υπόβαθρο ανήκουν πραγματικά στη Γερμανία. Τον προέτρεψε να ζητήσει συγγνώμη.

Ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Αριστερού Κόμματος, Σέρεν Πέλμαν, συμμετείχε στην απαίτηση για συγγνώμη στο κοινοβούλιο. «Το προφανές λάθος στη διατύπωσή σας δεν ήταν μόνο άστοχο αλλά έβαλε ένα ακόμη αγκάθι στη δημοκρατία μας», είπε.

Όπως τόνισε, ο αρμόδιος υπουργός δεν δεσμεύτηκε ούτε για την έγκριση ενός νέου σχεδίου ούτε για το χρονοδιάγραμμα των πληρωμών, αφήνοντας τον αγροτικό κόσμο στην αβεβαιότητα.

Ο κ. Χαρίτσης επεσήμανε επίσης ότι δεν δόθηκε σαφής απάντηση για τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Όπως σημείωσε, φαίνεται να μην υπάρχει έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, γεγονός που δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση και θέτει σε κίνδυνο τις αποζημιώσεις των αγροτών.

«Η κυβέρνηση παίζει μπαλάκι με τις Βρυξέλλες. Ένας ολόκληρος αγροτικός κόσμος αγωνιά», υπογράμμισε ο Πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, εξηγώντας ότι οι παραγωγοί ήδη δοκιμάζονται από το υπέρογκο κόστος παραγωγής και τις καταστροφές της κλιματικής κρίσης, και τώρα βλέπουν την κυβέρνηση να παίζει παιχνίδια με τις Βρυξέλλες αντί να διασφαλίζει τα δικαιώματά τους.

Σε διεθνές επίπεδο, ο κ. Χαρίτσης αναφέρθηκε στην «επέλαση της ακροδεξιάς» με πρωτομάστορα τον Ντόναλντ Τραμπ, που αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο, τον αγώνα κατά της κλιματικής κρίσης και τα δικαιώματα των μεταναστών. «Χρειάζεται μια πειστική απάντηση και στη χώρα μας», σημείωσε, επαναλαμβάνοντας την ανάγκη για λαϊκό, προοδευτικό μέτωπο.

Ο κ. Χαρίτσης κάλεσε σε συγκρότηση ενός πλατιού μετώπου της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων, «ενός λαϊκού μετώπου που θα πείσει ότι μπορεί να υπάρξει διαφορετική προοπτική απέναντι στη Δεξιά του κ. Μητσοτάκη».

«Δεν γίνεται να είσαι υπέρ του κοινωνικού κράτους και ταυτόχρονα να στηρίζεις τους εξοπλισμούς του κ. Μητσοτάκη», ανέφερε χαρακτηριστικά. Το ίδιο ισχύει, είπε, και για όσους μιλούν για κοινωνική πολιτική αλλά αρνούνται τη φορολόγηση του πλούτου. «Πρέπει να υπάρξουν ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές».

Σύμφωνα με τον κ. Χαρίτση, χωρίς μέτρα όπως η φορολόγηση του πλούτου δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική μείωση των έμμεσων φόρων και ελάφρυνση των ασθενέστερων. «Ή θα τα βάλεις με τα μεγάλα συμφέροντα ή θα μείνεις στα ευχολόγια», τόνισε.

«Δεν πρέπει να δοθεί τρίτη ευκαιρία στον κ. Μητσοτάκη», ξεκαθάρισε. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται εκλογικό μέτωπο ικανό να αντιπαρατεθεί στη Νέα Δημοκρατία όχι με εναλλαγή προσώπων, αλλά με μια συνολική, ριζικά διαφορετική πολιτική πρόταση.

Όπως είπε ο κ. Φάμελλος, «ενθαρρύνουμε τον δημόσιο διάλογο για προοδευτική λύση στη χώρα μας. Με ενεργή την παρουσία των Νομαρχιακών μας Επιτροπών, αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες και προσκαλούμε προοδευτικούς ανθρώπους από τις τοπικές κοινωνίες. Δεν μένουμε μόνο στις πολιτικές ηγεσίες, εμπλέκουμε και τις τοπικές κοινωνίες, δημιουργούμε συμμαχίες και για το τοπικά ζητήματα».

Στο πλαίσιο αυτό, «ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι έτοιμος για κοινή δράση και για να κάτσουμε σε τραπέζι προγραμματικής συζήτησης για μία κοινή προοδευτική απάντηση. Όλοι και όλες θα κριθούμε για το πως θα ανταποκριθούμε στις μεγάλες απαιτήσεις», κατέληξε ο κ. Φάμελλος.

Αναλυτικά, τα βασικά σημεία της εισήγησης προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ:

– Είναι κρίσιμες και αρνητικές οι εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ομιλία και η πολιτική Τραμπ περιέχει σκοταδιστικές και εμπρηστικές τοποθετήσεις. Αμφισβητεί ευθέως το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα. Επικίνδυνες απόψεις που συνδέονται με μία ακροδεξιά επίθεση και αναθεωρητικές απόψεις και παγκόσμια και στην Ευρώπη.

– Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, η Ευρώπη είναι αδύναμη και εξαρτημένη. Επιλέγει την οικονομία του πολέμου και όχι την πράσινη συμφωνία και το κοινωνικό κράτος. Και δεν έχει πολιτική αυτονομία, ιδιαίτερα στα θέματα ασφάλειας, εξωτερικής πολιτικής και οικονομίας.

– Οι συνθήκες επιβάλλουν νέες απαιτήσεις στην Αριστερά και στις προοδευτικές δυνάμεις. Στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Σε επίπεδο Ευρώπης απαιτούνται συνεργασίες με ευρύτητα, διεύρυνση της απεύθυνσης και ορατότητα των προτάσεών μας και επικοινωνία με δυναμικές κοινωνικές ομάδες. Πεδίο στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει πολύ θετική εμπειρία συνεργασιών στο Ευρωκοινοβούλιο, η οποία πρέπει να αξιοποιηθεί.

– Η προκλητική τοποθέτηση Ερντογάν, που έθεσε και θέματα εθνικής κυριαρχίας, αποδεικνύει το έλλειμα εθνικής στρατηγικής της κυβέρνησης, η οποία εξακολουθεί να είναι πιστή στο δόγμα του δεδομένου συμμάχου.

– Και στη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα, η κυβέρνηση αμφισβητεί και τους διεθνείς θεσμούς και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και τον ΟΗΕ. Όλα αυτά, την ώρα που τα κυριαρχικά μας δικαιώματα εξαρτώνται και από τους διεθνείς θεσμούς.

– Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πέτυχε να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στη ΔΕΘ για την Προοδευτική Ελλάδα, που έχει διακριτή ταυτότητα και προκαλεί την προσοχή της δημόσια συζήτησης (πχ πρόταση για μηδενισμό/μείωση ΦΠΑ, για φορολόγηση υπερκερδών, φορολόγηση μερισμάτων, ενίσχυση εισοδήματος και μισθών, πλουραλισμό και αποκέντρωσης της οικονομίας, κλπ).

– Ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ διέψευσε ακόμα και τις δικές του διαρροές, πέρασε κάτω από τον πήχυ που εκείνος έθεσε. Δεν είπε τίποτα για την ακρίβεια, την επιχειρηματικότητα και ακόμα και τα μη επαρκή φορολογικά μέτρα που ανακοίνωσε, ευνοούν κυρίως τα υψηλά εισοδήματα. Ακόμα και η όποια καθυστερημένη φοροαπαλλαγή θα χαθεί από την ακρίβεια. Για αυτόν τον λόγο, κατέθεσα Επίκαιρη Ερώτηση στον πρωθυπουργό για αυτό το θέμα.

– Οι εξαγγελίες Μητσοτάκη δεν έχουν θετικό αποτύπωμα στην κοινωνία. Αντίθετα εντείνεται η απονομιμοποίηση της κυβέρνησης με τη σκανδαλώδη διαχείριση της εξεταστικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με την άρνηση ικανοποίησης του αιτήματος εκταφής του γιου του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι και με την εντεινόμενη ακρίβεια που στραγγαλίζει τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

– Από την πρώτη μέρα είμαστε στο πλευρό του κ. Πάνου Ρούτσι στον δίκαιο αγώνα που κάνει. Από την αρχή, χωρίς τυμπανοκρουσίες τον συνάντησα και του μετέφερα τη στήριξη και τη συμπαράσταση του κόμματος. Θα μπορούσε η Πολιτεία και η Δικαιοσύνη να έχει λύσει το θέμα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Η ιατροδικαστική εξέταση μόνο να προσφέρει θετικά στην έρευνα μπορεί. Είναι απαράδεκτη η στάση της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε σήμερα από τον Γ. Φλωρίδη.

– Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τολμά και καταθέτει προτάσεις για όλα τα σημαντικά θέματα και ζητήματα. Και μετά τη ΔΕΘ συνεχίσαμε με πρωτοβουλίες όπως η πρόταση για την αντιμετώπιση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων. Την Παρασκευή περιοδεύσαμε στη Λάρισα και καταθέσαμε τις προτάσεις μας. Είναι ένα ζήτημα, το οποίο εξ αιτίας της ολιγωρίας και της ανεπάρκειας της κυβέρνησης απειλεί έναν ολόκληρο κλάδο επαγγελματιών, το ζωικό κεφάλαιο και τα αγροτικά μας προϊόντα.

– Η υποχρέωσή μας είναι πλέον να προωθήσουμε την πολιτική μας πρόταση και να κάνουμε πραγματικότητα την Προοδευτική Ελλάδα. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με οργανωτικό σχέδιο και πολιτικές πρωτοβουλίες. Και η πρότασή μας για την Προοδευτική Ελλάδα πρέπει να γίνει υπόθεση όλης της ελληνικής κοινωνίας.

– Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο καθυστερήσεων, η κοινωνία ζητά απαντήσεις και λύσεις άμεσα. Και όλες οι πολιτικές δυνάμεις και οι πολίτες να αναλάβουν δράση. Και να κριθούμε όλοι.

– Ο ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι ο καταλύτης για τις προοδευτικές συμμαχίες σε όλη τη χώρα. Αλλά και ο εγγυητής αυτού του σχεδίου. Για το λόγο αυτό ξεκινάμε πρωτοβουλίες για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου και σε κεντρικό και σε περιφερειακό/τοπικό επίπεδο. Από τον Μάρτιο έχω μιλήσει δημόσια και ξεκάθαρα για το Φόρουμ διαλόγου των προοδευτικών δυνάμεων για προοδευτική κυβερνητική διέξοδο στις επόμενες εκλογές.

– Ενθαρρύνουμε τον δημόσιο διάλογο για προοδευτική λύση στη χώρα μας. Με ενεργή την παρουσία των Νομαρχιακών μας Επιτροπών, αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες και προσκαλούμε προοδευτικούς ανθρώπους από τις τοπικές κοινωνίες. Δεν μένουμε μόνο στις πολιτικές ηγεσίες, εμπλέκουμε και τις τοπικές κοινωνίες, δημιουργούμε συμμαχίες και για το τοπικά ζητήματα.

– Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι έτοιμος για κοινή δράση και για να κάτσουμε σε τραπέζι προγραμματικής συζήτησης για μία κοινή προοδευτική απάντηση. Όλοι και όλες θα κριθούμε για το πως θα ανταποκριθούμε στις μεγάλες απαιτήσεις.

– Και για τον λόγο αυτόν και με αυτό το καθαρό σχέδιο προχωράμε σε συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας άμεσα, της Κεντρικής Επιτροπής το άλλο ΣΚ και στην εκλογή οργάνων σε Περιφερειακό, Νομαρχιακό και τοπικό επίπεδο.

Ο Κόρμπιν και η Σουλτάνα με τις αναρτήσεις τους καλούσαν τον κόσμο να υπογράψει για το νέο κόμμα. Σε νεότερη ανάρτηση, ο πρώην ηγέτης των Εργατικών ανέφερε ότι περισσότεροι από 80.000 υπέγραψαν, μέσα σε περίπου πέντε ώρες.

«Σύντομα θα διεξαχθεί το ιδρυτικό συνέδριο, ώστε να μπορέσετε να βοηθήσετε στη διαμόρφωση του τρόπου λειτουργίας, των θέσεων του κόμματος και της οργάνωσής μας για τη νίκη», αναφέρει η προσωρινή ιστοσελίδα του νέου κινήματος. Ο Κόρμπιν δήλωσε ότι αν όλα πάνε καλά, το ιδρυτικό συνέδριο θα διεξαχθεί στα μέσα του φθινοπώρου.

Στόχος του νέου κόμματος, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι «να ενώσουμε τους ανθρώπους ώστε συλλογικά να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της φτώχειας, του στεγαστικού, της υποχρηματοδοτούμενης παιδείας».

Η ανακοίνωση για τη δημιουργία του νέου κόμματος έρχεται έπειτα από εβδομάδες αβεβαιότητας για αυτή την κίνηση. Στις αρχές Ιουνίου η Ζάρα Σουλτάνα ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τους Εργατικούς, προκειμένου να ιδρύσει νέο κίνημα με τον Κόρμπιν.

Ωστόσο, η ανακοίνωσή της φάνηκε να αιφνιδιάζει τον Κόρμπιν, ο οποίος δήλωσε τότε ότι είναι σε εξέλιξη συζητήσεις. Εκείνη την περίοδο, δεν είχε ληφθεί οριστική απόφαση για τη δημιουργία κόμματος, ή για το ότι θα ηγούνταν του κινήματος ο ίδιος και η Σουλτάνα, σημειώνει o Guardian.

Δημοσκοπήσεις στη Βρετανία δείχνουν ότι το νέο κόμμα θα μπορούσε να πάρει περίπου το 10%, προκαλώντας ζημιά στους Εργατικούς και τους Πράσινους. Ωστόσο, πηγές από τους Εργατικούς απορρίπτουν ότι αποτελεί απειλή ο Κόρμπιν, που ως ηγέτης του κόμματος έχασε τις εκλογές του 2017 και του 2019.

«Η εικόνα της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι κακή», είπε και πρόσθεσε:

«Είχα την ελπίδα ότι με την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία το 2015 θα ολοκληρωνόταν ο εμφύλιος, δυστυχώς δεν έγινε».

Μίλησε επίσης και για τον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα τονίζοντας:

«Ο Αλέξης Τσίπρας έχει σκαρί ηγέτη, κυβέρνησε με δυσκολίες, δεν μπορούσε να κρατήσει το εκλογικό σώμα».

Γενικότερα για την πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα στη χώρα μας ο Γιάννης Μπέζος επισήμανε: «Κάνουμε συχνά το λάθος να παγιδευόμαστε στα συνθήματα και να μην βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα».

«Προφήτεψε» δε συνεργασίες κομμάτων μετά τις εκλογές.

Κατά τα λοιπά σημείωσε μεταξύ άλλων ότι «όταν οι μεγαλύτεροι συμπεριφέρονται ως νέοι, γίνονται γελοίοι», ενώ αποκάλυψε ότι αρνήθηκε «δουλειές γιατί θεώρησα αστείο να συμμετέχω με αυτές τις απολαβές».

Νίκος Γιαννόπουλος

Είναι φανερό ότι η Αριστερά δεν μπορεί να πείσει τους κυριαρχούμενους, τους κάθε λογής από κάτω, ότι μπορεί να τους εκπροσωπήσει επάξια, γι’ αυτό και εκείνη στρέφονται στην άκρα δεξιά η οποία έτσι και αλλιώς χρησιμοποιεί απλά πιο απλά ρητορικοπολιτικά σχήματα απευθυνόμενη κυρίως στο θυμικό και λιγότερο στη λογική των ανθρώπων.

Είναι όμως αυτός επαρκής λόγος για να εξηγήσει την παγκόσμια αδυναμία της Αριστεράς να εμπνεύσει τις μάζες σε μία εποχή τεράστιας κρίσης; Οχι είναι η απάντηση, δεν “ευθύνονται” μόνο οι τακτικές της ακροδεξιάς, τα fake news στο social media σύμπαν και οι “ευκολίες” με τις οποίες ηγέτες τύπου Τραμπ ταϊζουν έναν μάλλον απελπισμένο κόσμο. Η ίδια η Αριστερά έχει τις δικές της μεγάλες ευθύνες (οι οποίες εν πολλοίς εξηγούν και τα αδιέξοδα των ελληνικών κομματικών της σχημάτων).

Η Αριστερά νομιμοποίησε την ΤΙΝΑ(There Is No Alternative)

Στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση των καθεστώτων του “υπαρκτού σοσιαλισμού” η Αριστερά και η Κεντροαριστερά στην Ευρώπη μούδιασαν. Ηταν μάλλον μία λογική αντίδραση. Στο πλαίσιο του μουδιάσματος και στην προσπάθεια να αποκτήσουν και πάλι πειστικό αφήγημα έσπευσαν να υιοθετήσουν μέρη του πολιτικού αφηγήματος της δεξιάς.

• Ιδιωτικοποιήσεις; Ναι. Επικράτηση του ιδιωτικού τομέα έναντι του δημόσιου στην Υγεία; Ναι. Λιγότερο κοινωνικό κράτος; Ναι.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ, στα χρόνια της παντοκρατορίας της, είχε κουραστεί να λέει ότι “δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική”. Με κάποιον τρόπο τμήμα της Αριστεράς, ειδικά αυτό που προτίμησε να πορευτεί στον Τρίτο Δρόμο (Μπλερ, Σρέντερ, Ζοσπέν, Ντ’ Αλέμα, Σημίτης) νομιμοποίησε την ΤΙΝΑ, της έδωσε αυτό που Ρίγκαν και Θάτσερ έψαχναν από τη δεκαετία του 80, την απόδειξη, δηλαδή, ότι πράγματι δεν υπάρχει εναλλακτική. ΄Αυτό έγινε περισσότερο σαφές και ξεκάθαρο στα χρόνια της ελληνικής κρίσης. Με τους συσχετισμούς δύναμης στην Ευρώπη συντριπτικά εναντίον του ο ΣΥΡΙΖΑ εξαναγκάστηκε το καλοκαίρι του 2015 σ’ έναν ταπεινωτικό συμβιβασμό και στην εφαρμογή πολιτικών που δεν είχαν απολύτως καμία σχέση με το πρόγραμμα και την ιδεολογία του.

Η μάχη των ταυτοτήτων δεν είναι αρκετή

Στα συμπέρασματα του τελευταίου βιβλίου του που έχει τίτλο το Γκρίζο Κύμα, ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου αναφέρει το εξής εύστοχο (το μεταφέρουμε όπως είναι από τη σελίδα 281 του πονήματός του): “Η αντιμετώπιση του μεταφασισμού δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική αν περιοριστεί σε “woke” πολέμους πολιτισμών και ταυτοτήτων εναντίον του ρατσισμού, του εθνικισμού, της πατριαρχίας, της ομοφοβίας, και οτιδήποτε άλλο στο πεδίο των ατομικών δικαιωμάτων”.

Ο συγγραφέας έχει, κατά την ταπεινή μας άποψη, απόλυτο δίκιο. Οση συνέπεια και αν δείξει η Αριστερά στον πόλεμο των ταυτοτήτων και την υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων (αγώνες που πάντως πρέπει να δοθούν για πολλούς και διάφορους λόγους) δεν θα καταφέρει πολλά αν δεν δείξει στους κυριαρχούμενους ποιος είναι ο μηχανισμός που συνεχίζει να τους φτωχοποιεί και να τους πετά στο κοινωνικό περιθώριο.

Αν μιλούσαμε την άκαμπη αριστερή γλώσσα των προηγούμεων δεκαετιών, θα λέγαμε ότι η Αριστερά οφείλει να μιλήσει περισσότερο για το “σύστημα” και τα αδιέξοδά του. Να αναλύσει το φαινόμενο της φτώχειας, να πείσει ότι άλλες πολιτικές οι οποίες θα μειώνουν τις ανισότητες και θα κάνουν το σύνολο των πολιτών κοινωνό της όποιας ανάπτυξης, είναι εφικτές. Αναμφισβήτητα η Αριστερά έχει επικοινωνιακό χάντικαπ σε σχέση με τους αντιπάλους της παγκοσμίως, τα πολύ μεγάλα ΜΜΕ δεν ελέγχονται από τις δυνάμεις που αντιστρατεύονται τον καπιταλισμό-καζίνο, ωστόσο η προσπάθεια θα πρέπει να γίνει. Πολλές φορές ο κόσμος συμπεραίνει ότι η Αριστερά πετά λευκή πετσέτα ζαλισμένη από τις γροθιές του ιδεολογικού της αντιπάλου. Αυτή η εντύπωση μάλλον πρέπει να διαφοροποιηθεί μ’ έναν τρόπο.

Αριστερά αφ’ υψηλού

Συνέπεια όσων περιγράφησαν πιο πάνω είναι η Αριστερά να εκφράζει πλέον μεσαία στρώματα υψηλής μόρφωσης αλλά να αδυνατεί να μιλήσει πειστικά στους από κάτω. Το βλέπουμε πλέον και στην Ελλάδα. Σε άλλο σημείωμά μας είχαμε, για παράδειγμα, εντοπίσει ότι η Νέα Αριστερά εξασφαλίζει μία κάποια αποδοχή στους μορφωμένους της μεσαίας και της ανώτερης τάξης αλλά είναι περίπου αόρατη στους φτωχούς. Πρόκειται για το φαινόμενο που ο Τομά Πικετί έχει περιγράψει ως “βραχμανική αριστερά”, θα μπορούσε να το πει κανείς και “αριστερά πολυτελείας”.

• Αυτό έχει ως συνέπεια τα φτωχά στρώματα είτε να ιδιωτεύουν απολύτως προτιμώντας την αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες είτε να στρέφονται στη δεξιά και την ακροδεξιά.

Είναι χρήσιμο εδώ να θυμηθούμε ότι στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, η Νέα Δημοκρατία θριάμβευσε σε περιοχές όπως το Πέραμα και άλλα σημεία-αναφοράς της Β’ Πειραιά γιατί, όπως αναφέρουν οι αναλυτές, πολύς κόσμος θεώρησε ότι τα κάθε είδους pass βοήθησαν την καθημερινότητά του.

Η Αριστερά δεν μπόρεσε να πείσει, αν και το ισχυρίστηκε, ότι τα pass δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ανακύκλωση της φτώχειας. Είχε πρόβλημα αξιοπιστίας έτσι και αλλιώς αλλά και πρόβλημα “ορατότητας”. Και αυτα είναι τα προβλήματά της παγκοσμίως…